Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Τουρκία’

Στάχτη να γίνεις κόσμε γερασμένε!

Posted by tofistiki στο 12/10/2015

Άμποτε να γίνει στάχτη αυτός ο γερασμένος κόσμος, κι όχι τα κορμιά όσων αγωνίζονται γι αυτό!
Για τα αδικοχαμένα θύματα της άνανδρης βομβιστικής επίθεσης, που έβαψε με αίμα μια ειρηνική πορεία, το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ,  γραμμένο για κάποιους άλλους αγωνιστές:
 –
 –
ankara

Στοὺς δεκαπέντε συντρόφους

Δὲ χύνουν δάκρυ

μάτια ποὺ συνηθίσαν νὰ βλέπουνε φωτιὲς

δὲ σκύβουν τὸ κεφάλι οἱ μαχητὲς

κρατᾶν ψηλὰ τ᾿ ἀστέρι

μὲ περηφάνεια

δὲν ἔχουμε καιρὸ νὰ κλαῖμε τοὺς συντρόφους

τὸ τρομερό σας ὅμως κάλεσμα

μὲς στὴ ψυχή μας

κι οἱ δεκαπέντε σας καρδιὲς

θὲ νὰ χτυπᾶνε

μαζί μας

τὸ σιγανό σας βόγγισμα

σὰν προσκλητήρι

χτυπᾶ στ᾿ ἀφτιά μας

σὰν τὸν ἀντίλαλο βροντῆς.

 

Στάχτη θὰ γίνεις κόσμε γερασμένε

σοῦ ῾ναι γραφτὸς ὁ δρόμος

τῆς συντριβῆς

καὶ δὲ μπορεῖς νὰ μᾶς λυγίσεις

σκοτώνοντας τ᾿ ἀδέρφια μας τῆς μάχης

καὶ νὰ τὸ ξέρεις

θὰ βγοῦμε νικητὲς

κι ἂς εἶναι βαριές μας

οἱ θυσίες.

Μαύρη ἐσὺ θάλασσα γαλήνεψε

τὰ κύματά σου

καὶ θά ῾ρθει ἡ μέρα ἡ ποθητὴ

ἡ μέρα της ειρήνης

τῆς λευτεριᾶς σου

ὦ ναὶ θά ῾ρθει

ἡ μέρα ποὺ θ᾿ ἁρπάξουμε τὶς λόγχες

ποὺ μὲς στὸ αἷμα τὸ δικό μας

ἔχουνε βαφτεῖ.

Πορεία αλληλεγγύης στους Τούρκους και Κούρδους γείτονες διοργανώνεται απόψε στις 6:30 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος.

Στις φωτογραφίες, μερικοί μόνο από τους όμορφους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν… ο αριθμός μεγαλώνει συνεχώς, καθώς οι βαριά τραυματίες χάνουν τη μάχη με τη ζωή…
😦

  ankara5 ankara4 ankara3 ankara2 ankara1ankara6
 –
————————
Στο βίντεο, ο Θάνος Ανεστόπουλος τραγουδά στην μπουάτ «Απανεμιά» την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015.
(αφιέρωμα στην ποίηση του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Ναζίμ Χικμέτ και Γιάννη Ρίτσου)
Advertisements

Posted in Αριστερά - κινήματα, Επικαιρότητα, Ποίηση | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ποιος το ‘λπιζε σε τούτον τον αιώνα;

Posted by tofistiki στο 23/05/2014

Από τον αγαπητό φίλο και σκιτσογράφο Γρηγόρη Γεωργίου, λάβαμε το παρακάτω σημείωμα, συνοδευόμενο από δύο σκίτσα του, για την πρόσφατη, ανείπωτη, τραγωδία στη γειτονική μας χώρα. Στον 21ο αιώνα, που θαρρούσαν κάποτε οι άνθρωποι -σαν τον πατέρα μου- πως θα έχουμε πλέον αναθέσει στις μηχανές να κάνουν αυτές τις απάνθρωπες δουλειές ή πως θα έχουμε ανακαλύψει πηγές ενέργειας άλλες, να μη χρειάζεται να πληγώνουμε πια τη γη, ακόμα οι εργάτες ματώνουν και πεθαίνουν στα ορυχεία, άλλοι δουλεύουν σαν σκλάβοι και σκλάβες στα εργοστάσια και παιδάκια μαζεύουν σοδειές και υφαίνουν χαλιά…
 

TRAGEDY OF SOMA/SOMA TRAJEDISI

Πριν λίγες μέρες συνέβη στη Soma της Μαγνησίας (Manisa την λένε οι Τούρκοι, αλλά καταλαβαίνει κανείς ότι το όνομα δεν έχει αλλάξει) το τραγικό ατύχημα στο ανθρακωρυχείο με τους 308 νεκρούς. Η μοίρα των ανθρώπων που δουλεύουν απροστάτευτοι, η εκμετάλλευση σ όλο της το μεγαλείο… ( τυπικό ατύχημα σ’ αυτές τις δουλειές το χαρακτήρισε ο Ερτογάν).
Οι Τούρκοι γελοιογράφοι, ευαισθητοποιημένοι,  ένωσαν τις φωνές τους με τις διαμαρτυρίες του κόσμου. Προκήρυξαν μια διεθνή έκθεση  σκίτσου (θα ‘ταν ατυχές να  ονομάζαμε γελοιογραφία το εικαστικό σχόλιο ενός τέτοιου τραγικού γεγονότος) με αυτό το θέμα. Σας στέλνω τα δύο σκίτσα που έστειλα (με το θάρρος του φίλου και συνεργάτη και  γνωρίζοντας  την ευαισθησία σας σε τέτοια θέματα).
Η επιτροπή  τα ανάρτησε αμέσως στο facebook (όπως και των άλλων γελοιογράφων από όλο τον κόσμο), αλλά ήταν πολύ συγκινητικό,  ότι εκτός από τους φίλους είχα πάνω από 70 φιλικά μηνύματα από  Τούρκους  γελοιογράφους γνωστούς και άγνωστους.
Scan_Pic0041
Scan_Pic0042
——————————————————————————————————
Η αφίσα του διαγωνισμού:

Και μερικές ακόμα συμμετοχές:

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Ο γείτονας διαθέτει τσαγανό

Posted by tofistiki στο 23/09/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» στις 21/9/2010

Το πρόσφατο δημοψήφισμα στη γειτονική μας χώρα, κατά το οποίο ο τουρκικός λαός ενέκρινε με καθαρή πλειοψηφία την πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν, είναι χαρακτηριστικό μιας τελείως ασυνήθιστης πορείας ηγέτη χώρας, που ως τώρα ανήκε στη χορεία των «δορυφόρων» των υπερδυνάμεων.

Ο Ταγίπ Ερντογάν με τις ενέργειές του και τη γενικότερη στάση του τα τελευταία χρόνια έδειξε πως διαθέτει το πιο σημαντικό χάρισμα, που θα έπρεπε να διαθέτουν ηγέτες τέτοιων χωρών: τη βούληση να επιβάλλει τις απόψεις του αλλά και την ικανότητα να κάνει πράξη αυτήν τη βούληση.

Ας δούμε πώς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του. Χωρίς να προέρχεται από πολιτικά τζάκια και χωρίς να έχει την εύνοια των πραγματικών κυρίαρχων της πολιτικής σκηνής της χώρας, δηλαδή του στρατού και των τραπεζών, αναδείχτηκε στην ηγεσία του ισλαμικού κόμματος του Ερμπακάν, το οποίο αναμόρφωσε, μειώνοντας τον έντονα λαϊκίστικο χαρακτήρα του.

Να θυμηθούμε πως το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν παγίωσε την καθιέρωση του στρατού ως πολιτειακού παράγοντα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, αλλά και οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, στην Τουρκία ο στρατός έχει από το σύνταγμα δικαίωμα να επεμβαίνει στην πολιτική όταν η ηγεσία του φρονεί πως οι εξελίξεις είναι «εθνικώς ασύμφορες».

Αυτό είχε επιχειρήσει να κάνει το 1973 και σε μας ο Παπαδόπουλος με το Μαρκεζίνη, αλλά του χάλασαν τα σχέδια τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Εν τούτοις ο Ερντογάν τόλμησε να συλλάβει και να παραπέμψει σε δίκη δεκάδες στρατηγούς, πράγμα αδιανόητο ως πριν από λίγα χρόνια.

Επί δεκαετίες η Τουρκία ήταν σύμμαχος με το Ισραήλ, βοηθώντας έτσι την Αμερική να ελέγχει τις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής. Τώρα πια δεν είναι. Ουσιαστικά Τουρκία και Ισραήλ δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις. Βοήθησε βεβαίως στην εξέλιξη αυτή και η πειρατική συμπεριφορά του Ισραήλ στο θέμα της διεθνούς βοήθειας προς την πολιορκημένη Γάζα, κατά την οποία σκοτώθηκαν κάποιοι Τούρκοι ακτιβιστές και άλλοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Πιάστηκαν όμως και πολλοί Έλληνες ακτιβιστές, αλλά η στάση της ελληνικής κυβέρνησης σε σύγκριση με της τουρκικής ήταν η μέρα με τη νύχτα. Δεν ξέρω γιατί μου θύμισε το «ευχαριστώ τις ΗΠΑ» του Σημίτη στην κρίση των Ιμίων.

Ο Ερντογάν, όμως, ακολουθεί τελείως διαφορετική γραμμή από την αμερικανική και στις σχέσεις του με το Ιράν. Όχι μόνο δε μετέχει στο εμπάργκο των Αμερικανών και των δορυφόρων τους, αλλά διατηρεί φιλικές σχέσεις με την Τεχεράνη.

Ο Ερντογάν είναι ο μόνος Τούρκος πολιτικός, που τόνισε το πόσο άσκοποι είναι οι συνεχείς εξοπλισμοί που απορροφούν τεράστια κονδύλια από τους προϋπολογισμούς της Τουρκίας και της Ελλάδας και ευχήθηκε να βρεθεί τρόπος να τα βρουν οι δυο χώρες, ώστε να σταματήσει αυτή η αιμορραγία. Από όσο ξέρω, κανένας Έλληνας πολιτικός και από τα δύο κόμματα εξουσίας – τρομάρα τους – δεν είπε ποτέ κάτι τέτοιο.

Φυσικά, όλα αυτά τα πολύ επικίνδυνα βήματα τα κάνει με μεγάλη προσοχή και σωφροσύνη και έχοντας πάντα τη λαϊκή επιδοκιμασία. Η ως τώρα στάση του δεν είναι στάση του απερίσκεπτου και λογά εθνικιστή. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω πατριώτη, που είναι κάτι το διαφορετικό.

Ένα μικρό παράδειγμα πείθει για αυτό. Με εντολή του, όλοι οι υπουργοί και κυβερνητικοί εκπρόσωποι (και ο ίδιος φυσικά) στις συναντήσεις τους με ξένους επισήμους, είτε Αμερικανούς είτε Ευρωπαίους, μιλάνε πάντοτε τουρκικά. Σε μας αντίθετα, όλοι ανεξαιρέτως, από τον πρωθυπουργό μας ως τον τελευταίο διπλωματικόν υπάλληλο, σε συναντήσεις με ξένους επίσημους (και φυσικά και με Τούρκους) θα μοστράρουν τα άπταιστα αγγλικά τους.

Εξ όνυχος τον λέοντα, που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών…

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: