Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Σοφία Κολοτούρου’

Εβδομάδα Ποίησης – επιλογές α’ μέρος

Posted by tofistiki στο 20/03/2015

Καθώς χτες άρχισε η φετινή εβδομάδα Ποίησης (19-24/3), η Κική με τσιγκλάει να ανεβάσω κάποια ποιήματα που αγαπάει. 
Ίσως πρέπει να της μάθω να χειρίζεται το ιστολόγιο, τελικά! 🙂

Ξεκίνησε προχτές με ποιήματα της φίλης Σοφίας Κολοτούρου, που φιλοξενείται συχνά στο Φιστίκι, σας προτρέπω να ανακαλύψετε την ποίησή της, εδώ

Self-portrait_as_the_Allegory_of_Painting_by_Artemisia_GentileschiHI(S)TORY   31/12/2012

Θα σε κάνω γυναίκα με τα χείλη κλειστά (..)
και απέ θα σε κάψω, γιατί είσ’ ένα ψέμα,
η Ελένη της Τροίας, η πληγή η παλιά
Λευτέρης Παπαδόπουλος, Παλιό Τελωνείο

Γυναίκα, ως Γυναίκα δεν υπάρχεις.
Άλλο δεν είσαι, παρά του Άντρα ένα πλευρό.
Της Ιστορίας έχει ορίσει ο Τελετάρχης
να σ’ εξουσιάζει χιλιετίες τ’ αρσενικό.

Γυναίκα, έχει φτιαχτεί η κοινωνία
με τέτοιο τρόπο, με κανόνες μυστικούς –
να υποτάσσεσαι στην ξένη επιθυμία
χωρίς αντίσταση, χωρίς φωνές, λυγμούς.

Το σώμα σου (αν το θέλουν) θα χαράξουν –
μην το μπερδέψεις μια στιγμή με ηδονή!
Και σαν τελειώσουν – να το ξέρεις – θα σε κάψουν
γιατί θαρρούνε τη φωτιά εξαγνιστική.

Γυναίκα, ποιος ξεπλένει την ντροπή σου;
Ο νόμος πάντα επικρατεί, του ισχυρού.
Κι εγώ μονάχα, που γνωρίζω τη σιωπή σου,
γράφω για σένα, για τη φρίκη του βιασμού.

 

Συνέχισε, με Ασημάκη Πανσέληνο, φίλο καλό του παππού, του Νίκου Σαραντάκου.

Τριμελές Πλημμελειοδικείον

Πάνω στην ξύλινη έδρα καθισμένοι,
μια γνώμη, μια καρδιά ευχαριστημένη,-
τρεις ομοιόμορφοι, ήσυχοι ανθρωπάκοι
κι ο εισαγγελέας, με Φαίρμπανξ μουστακάκι!

Ένας εργάτης κάθεται στον μπάγκο,
από ένα σπάγγο κρέμεται ο Χριστός
κι απ’ το Χριστό κρεμιέται, δίχως σπάγγο,
το Καθεστώς!

«Εσύ ήσουν αρχηγός στην απεργία;»
«Αυτό για μένα θα ήτανε τιμή».
«Και τι σας φταίει το Κράτος κι η Θρησκεία»;
«Βοηθούν όσους μας κλέβουν το ψωμί»!

Ο πρόεδρος είναι μάνα στη δουλειά του
κι είναι αυστηρός στα ήθη και στους τρόπους,
κοιτάει το νόμο μέσα απ’ τα γυαλιά του
και μέσα από το νόμο τους ανθρώπους.

«Δυο χρόνια φυλακή και δυο εξορία»!
Και τον ακούει ο εργάτης καθιστός,
κλαίει μια γριούλα με ήμερη πικρία,
μειδιά κάτου απ’ τη σκόνη του ο Χριστός,

Πάνω στην ξύλινη έδρα καθισμένοι,
μια γνώμη, μια καρδιά ευχαριστημένη,
δικάζουνε τον κλέφτη, τον αλήτη
κι απέ παίρνουν το τραμ και πάνε σπίτι.

Τρων και μιλάν για το Άδικο με πάθος,
διδάσκουν τα παιδιά τους ηθική,
βέβαιοι αυτοί πως είναι κατά βάθος,
πιο τίμιοι απ’ όσους κλειουν στη φυλακή.

 

Και με Τάκη Χατζηαναγνώστου, ένα ανοιξιάτικό του:

monet-anemoneΑ ν ε μ ώ ν ε ς – Φεβρουάριος 1952

 Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές
τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν
κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές
μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη, σκορπίσαν…

Μια πρώιμη άνοιξη! Πώς φεύγουν οι καιροί !…
‘Ηταν και τότε όπως και σήμερα ο λόφος
κι εσύ, παιδούλα, σαν αγάπη τρυφερή,
μάζευες λούλουδα στο δειλινό χρυσόφως.

 Σ’ αναθυμούμαι όπως ερχόσουν ντροπαλά
με το μικρό μπουκέτο σου γλυκιά και μόνη
κι εστάθης δίπλα μου και μού ‘δωσες δειλά
μιαν ανεμώνη.

 

 

Συνεχίζεται…

Όλες τις εκδηλώσεις για την Εβδομάδα Ποίησης, μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Posted in Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Παρουσίαση βιβλίου: Σοφία Κολοτούρου, Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης

Posted by tofistiki στο 05/11/2014

Αύριο το απόγευμα στις 7:00, στο δραστήριο φαληριώτικο βιβλιοπωλείο Booktalks, γίνεται παρουσίαση του νέου βιβλίου της φίλης του Φιστικιού, Σοφίας Κολοτούρου.

Θα μιλήσουν: Τίνα Κωνσταντάτου, εκπαιδευτικός συγγραφέας και ο Δημήτρης Φύσσας. συγγραφέας-δημοσιογράφος.

sofia Kolotourou

Αντιγράφω μικρή περιγραφή του βιβλίου της Σοφίας, από την σελίδα της εκδήλωσης στο facebook:

Ο φίλος μου ο Μάρκος Πικρός μου είπε εχθές να γράψω μια ιστορία, ένα παραμύθι για να σας πω αυτά που έχω να πω. Την έγραψα βέβαια και είναι το βιβλίο που θα παρουσιάσουμε σε 2 εβδομάδες. Ακούστε πως πάει η περίληψη. Μια φορά κι ένα καιρό ήταν κάποιοι που γεννήθηκαν κουφοί σε μια χώρα που τη λέγανε Ελλάδα, στη δεκαετία του 70. Αν και για τους τυφλούς υπάρχει η γνωστή ρήση «ποιός τυφλός δεν θέλει το φως του;» για τους κουφούς δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, γιατί… όσο κουφό κι αν μοιάζει, υπάρχουν πολλοί κουφοί που δεν θέλουν να έχουν την ακοή τους!! Ναι καλά διαβάσατε. Αυτό συνέβη επειδή μια φορά κι ένα καιρό στα τέλη της δεκαετίας του 60 στην Αμερική, μαζί με τις λοιπές οργανώσεις και τα κινήματα υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπήρχαν και κάποιοι που σκέφτηκαν… «¨μα γιατί να καταπιέζουμε τους κουφούς να ακούσουν και να μιλήσουν; δεν είναι σωστό!! ας τους αφήσουμε ελεύθερους να εκφράζονται στην νοηματική και να μην …ταλαιπωρούνται από την προσπάθεια να προσαρμοστούν στον πολιτισμό των ακουόντων, ας έχουν τον δικό τους πολιτισμό και τη δική τους κουλτούρα, των κωφών, μέσα από τη δική τους γλώσσα… τη νοηματική! » Ετσι λοιπόν μια φορά κι ένα καιρό πιο σύγχρονο εμείς οι νέοι Κεμάλ μπλέξαμε σε παραλογισμούς που έγιναν πριν γεννηθούμε σε χώρες μακρινές… (συνεχίζεται…)

Το book trailer του βιβλίου, γυρισμένο από τον Thanos Karvounis και σε μουσική του Costas Parissis

——————–

Booktalks, Αγ. Αλεξάνδρου 58 και Αρτέμιδος 47,  Π. Φάληρο

Posted in Επικαιρότητα, Λογοτεχνία, Νέες εκδόσεις, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

“Στη χώρα μου χρειάζονται γιατροί»

Posted by tofistiki στο 21/07/2014

Διάβαζα χτες την επιστολή του Νορβηγού γιατρού Mads Gilbert*, που είναι εθελοντής στην αιματοκυλισμένη Γάζα (ένας από αυτούς τους καθημερινούς ήρωες, που σε κάνουν να έχεις ακόμα ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας, άνθρωποι αξιοθαύμαστοι γιατί αντιμετωπίζουν τη συμπυκνωμένη φρίκη και πρέπει να είναι ψύχραιμοι και αποτελεσματικοί) και θυμήθηκα ένα όμορφο ποίημα της αγαπητής Σοφίας Κολοτούρου, γραμμένο το 2008, για έναν Παλαιστίνιο φοιτητή ιατρικής στην Ελλάδα.

 

Ο Ρίαντ από την Παλαιστίνη10562992_687628381305277_4130057388617503157_n

Πριν χρόνια, όταν έφτασα στην Κρήτη,
στο πρώτο έτος, για συμφοιτητή,
έν’ άντρα είχα τότε, με μουστάκι.
Σπουδάζαμε κι οι δυο Ιατρική.

Συστήθηκε μια μέρα- τ’ όνομά του
μας είπε μετά βίας, με σοβαρή
την έκφραση: “Aπό την Παλαιστίνη,
ο Ρίαντ είμαι – θα γυρίσω εκεί

αφού πρώτα στην πόλη σας σπουδάσω
και μάθω να εξασκώ Χειρουργική.
Υπάρχει κόσμος, που με περιμένει.
Στη χώρα μου, χρειάζονται γιατροί’.

Ελάχιστα τον είδαμε έξι χρόνια:
δεν βρέθηκε ποτέ σε φιλική
συγκέντρωση, μα διάβαζε ολοένα
και πάσχιζε σκληρά να εκπαιδευτεί.

Το βράδυ, που θα παίρναμε πτυχίο,
τον είδα πάλι, μέσα στη σιωπή.
Τον όρκο μόλις είπαμε, το χέρι
μου έσφιξε κι ευχήθηκε: “Καλή

η τύχη σου κι η σταδιοδρομία.
Στην Παλαιστίνη εγώ – επιστροφή.
Να υπηρετήσω έφτασεν η ώρα
– η ανάγκη είν’ εκεί επιτακτική.

Τον σκέφτομαι από μέρες τώρα…Ρίαντ…
Θα ‘ναι στη Γάζα και θα χειρουργεί.
Κι αν μ’ έβλεπε, θα μου ‘λεγε όπως τότε:
“Στη χώρα μου χρειάζονται γιατροί».

——————————————————————————————-

*Ο Mads Gilbert και ο Erik Fosse, ήταν οι μόνοι δυτικοί που ήταν παρόντες κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού της Γάζας το 2008. Μετά από την εμπειρία τους αυτή, συνέγραψαν το βιβλίο Eyes In Gaza.eyesingaza 

 

 

Posted in Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση | Με ετικέτα: , , , , , , , | 5 Σχόλια »

Παγκόσμια μέρα ποίησης

Posted by tofistiki στο 21/03/2013

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα, και ακολουθώντας την προτροπή της Κικής, «ας μη διαβάσουμε σήμερα εφημερίδες, ας μην ακούσουμε ειδήσεις! Ας διαβάσουμε κι ας ακούσουμε ποιήματα….»  
Η επιλογή των ποιημάτων έγινε από την ίδια, κάποια είναι ποιήματα που τώρα γράφονται από την Αυγή και άλλα είναι παλιότερα.
 

Νεκτάριος ΚοντοβράκηςΜετανάστες

Μετανάστες, σκύβαλα του ανέμου
κόκκοι που διψούν για μια σταλιά νερό
για να ριζώσουν και να βλαστήσουν
έρμαια ρευμάτων ζοφερών
στου κόσμου τον αδιάκοπο ίλιγγο.

Και σαν οι γενιές
λογαριάσουν το μερτικό τους
και το βρουν λειψό
μεταλλάσσεται ο ξένος σε μένος και δεμένος
στης στιγμής τον ανεμοστρόβιλο
ξαμολάει την μπόρεση του.

Μετανάστες κι οι γηγενείς
αποκομμένοι απ’ τη σφύζουσα ζωή
βυθισμένοι
στη σφαίρα όπου ηγεμονεύουν
ο αυτισμός κι η ανεγκεφαλία.

Και σαν οι γενιές
λογαριάσουν το μερτικό τους και
το βρουν λειψό, θα ‘ναι γιατί
μεταλλάχθηκε η συναισθηματική ευφυΐα
σε εικονική πραγματικότητα

ξεδοντιασμένη βασίλισσα ξεπεσμένου οίκου.

Στέργιος Πολύζος

***

Των αγίων αστέγων

Το πολύαστρον των αγίων αστέγων ενδιαίτημα.
Οι ακτήμονες ώρες τους ως πεινασμένα στρουθία τ’ ουρανού,
σε αθέριστα σπαρτά νοερά φτεροκοπούνε.

Στο γρασίδι και στα παγκάκια των αμέριμνων περιπάτων
όπου για λίγο κάθονται κάτι γριές – σημασίες
σαν ξεχειλωμένες κρεμάστρες για να ξαποστάσουν.

Κι άλλοτε κάτι παχύσαρκοι κλειδούχοι με πρησμένους συνειρμούς
κι αστραγάλους τρεμουλιάζουν στο πένθιμο λίπος τους
πνιγμένοι.

Του χρήματος η λάμψη τους σέρνει δώθε κείθε
σαν περιφερόμενα φέρετρα. Ώσπου ν’ ακουστεί η νεκρώσιμη μπάντα
με το άπειρο πλήθος των πενθούντων. Να στηθούν γύρω – γύρω,
στα γνωστά ξύλινα τρίποδα τα στέφανα των ανθέων
με τις επώνυμες αστραφτερές τους κορδέλες.

Ενώ συχνά οι άστεγοι στου σκοταδιού την παγωνιά ξυλιάζουν.
Κι ο κηπουρός – αέρας, αδιάφορός, με τ’ άλλα ράκη
φτυαριές – φτυαριές γεμίζει τα κοντέινερς. Φτυαριές – φτυαριές
γεμίζει του έρεβος τ’ απορριμματοφόρα.

Συχνά δεν έχουν όνομα. Συχνά δεν έχουν συγγενείς.
Οι ενορίες τους διώξανε σαν ψωραλέους σκύλους.
Κανείς δεν τους χαμογελά, πάρεξ κάτι μισάνοιχτες
ξεδοντιασμένες πόρτες.
Πάρεξ κάτι φτωχά παράθυρα που ξεφυλλίζει ο ζόφος.
Και τότε αυτά τα πετεινά ανοίγονται στις ερημίες.

Τα μόνα που τους νοιάζονται είναι τα μαύρα δέντρα.
Από τις σκιές τους κόβουνε διπλόφαρδα σεντόνια.
Και αμισθί πλαγιάζουνε στους δένδρινους ξενώνες.
Και όταν έρχεται βροχή, πάνω από τα κορμάκια τους
ανοίγονται σα σπλαχνικές ομπρέλες.

Στην ανώνυμη ταφή τους δύο καν τρεις παλιόφιλοι σκυφτοί
ακολουθούνε.
Στα λιγδιασμένα ρούχα τους κρύβουνε τα παλιά φτερά.
βάρβαρο μάτι μην τα δει).
Και πίσω – πίσω κάτι αδέσποτα,
σαν έκπτωτος αστερισμός, κλείνουνε
τη σεμνή πομπή.
Μα ο νεωκόρος τα πετροβολά.

Κι ένα χλωμό ρακένδυτο παιδί του ψιθυρίζει:
Τι κάνεις αθεόφοβε, πετροβολάς τ’ αστέρια;
Εσείς, εσείς αγριοκόρακες κατεδαφίζετε τον ουρανό.
Και με αντιπαροχή άβυσσο οικοδομείτε.

Μανόλης Πρατικάκης

***

Σπύρος-Παπαλουκάς-«Τοπίο-Μυτιλήνης»Ο Οδυσσέας… στη Μυτιλήνη

Σαν τον πολύπλαγκτον Οδυσσέα,
επιστρέφεις,
στις ρίζες σου.

Δεν περιμένουν τον γυρισμό σου
κι ο δρόμος ερήμωσε,
κι όμως εσύ επιστρέφεις,
πολύπειρος,
νουνεχής,
τριγυρισμένος με απογόνους
και νέους συντρόφους,
πούχουν πλανέψει οι διηγήσεις σου…

Επιστρέφεις,
εκτελώντας γενετικές εντολές των προγόνων σου…
Επιστρέφεις
για να στεγάσεις τις μνήμες,
πριν σκορπίσουν,
σαν Ερινύες,
ακολουθώντας σε…

 

Κική Σαραντάκου, 1995

***

Οι Νεκροζώντανοι (Ι)

(το πρώτο απ τα πέντε)

Θυμίζω νεκροζώντανο. Υποφέρω
αξιοπρεπώς, ησύχως, σιωπηλά.
Μου κόβουν το μισθό μου και το ξέρω
πως θα πληρώσω κι άλλη εισφορά.

Πρωί. Ακίνητο ποτάμι τροχοφόρα –
μετρό και τραμ, λεωφορεία ν’ απεργούν.
Σκουπίδια ατέλειωτα κατέβασε η μπόρα.
Τα καύσιμά μου στο παπάκι δεν αρκούν.

Τα μεσημέρια όλο μετράω τα ψιλά μου –
να φάω κάτι σε φαγάδικο φτηνό.
Δεν βγαίνουν για ένα μήνα τα έξοδά μου.
Πες μου, τον έκτακτο το φόρο που θα βρω;

Απόγευμα και πάω προς το καφενείο
για να περάσει κι η στενάχωρη βραδιά.
Γυρίζουν τώρα οι μαθητές απ’ το σχολείο
και λέω: “ευτυχώς – δεν έκανα παιδιά”.

Τα βράδια βλέπω σήριαλ στην οθόνη.
Στο σπίτι έχουν μπει κιόλας οι εχθροί.
Η Τράπεζα τ’ αρπάζει, με περικυκλώνει,
στο δρόμο με πετάει μες τη σιωπή.

Θυμίζω νεκροζώντανο. Υποφέρω –
με τύλιξε το σοκ και το κενό.
Θ’ αντέξουμε; Δεν σκέφτομαι, δεν ξέρω.
Ουρλιάζω. Θα ουρλιάξω: “ως εδώ!”

14/10/2011,   Σοφία Κολοτούρου

***

ΣυμβασιούχοιΑντρέας Βουρλούμης

Σπουδάζουμε και παίρνουμε πτυχία
που στέκοντ’ ύστερα στον τοίχο, ειρωνικά.
Μας παίρνουν έπειτα σε μι’ άσχετη δουλειά
– με σύμβαση κι η σταδιοδρομία.

Μετράμε κάθε μέρα τα έξοδά μας
– βγαίνει δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός-
Μια σύμβαση όλα, ψυχαναγκασμός
μη χάσουμε στο τέλος τη δουλειά μας.

Και ζούμε τη ζωή μας με συμβάσεις:
μόνιμο τίποτα, κανένας, πουθενά.
Κι αν παντρευόμαστε, χωρίζουμε ξανά
και στήνουμ’ οικογένειες σ’ άλλες βάσεις.

Με σύμβαση μετράμε και το χρόνο
– μόλις θ’ αντέξουμε για καναδυο χρονιές-
Τώρα, με γράμματα ψιλά μες τις γραμμές
κι εγώ τη σύμβασή μου ανανεώνω.

 Γ. Μαρίνος

Τις εικόνες από τους πίνακες των: Νεκτάριου Κοντοβράκη, Σπύρου Παπαλουκά και Αντρέα Βουρλούμη, τις πήρα από το διαδίκτυο.

Posted in Ποίηση | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: