Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘πολιτισμός’

Η Αίγινα της Μαίρης Γαλάνη-Κρητικού

Posted by tofistiki στο 29/08/2010

Γράφει ο Δημήτρης Σαραντάκος

Αρχίζοντας από την αρχή, δηλαδή από την εντύπωση που σου δίνει το βιβλίο μόλις το πάρεις στα χέρια σου, μπορώ να πω πως πρόκειται για πολύ καλή δουλειά.
Είναι ένα βιβλίο 320 σελίδων, με εξαιρετικά επιμελημένη εκτύπωση και στολισμένο με φωτογραφίες προσωπικού χαρακτήρα και γι΄αυτό ίσως πολύ ενδιαφέρουσες, καθώς και πολύ χαρακτηριστικά σκίτσα, τα περισσότερα του Βαγγέλη Αθανασίου, που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας.

Διαβάζοντάς το, διαπιστώνεις αμέσως πως η συγγραφέας διαθέτει το προσόν να τραβά το ενδιαφέρον σου και να μη σ΄ αφήνει να το παρατήσεις αν δεν το τελειώσεις. Γράψιμο τερπνό και ταυτόχρονα νευρώδες, χωρίς πλατειασμούς και αισθηματολογίες, που σε κατακτά και σε συγκινεί πρώτα με αυτά που γράφει και εν συνεχεία με τον τρόπο που τα γράφει.

Για να έρθω τώρα στο περιεχόμενο του βιβλίου «Αίγινα – τα πρόσωπα – οι τόποι – οι μνήμες» πρόκειται για κείμενα που έχουν δημοσιευθεί την τελευταία δεκαετία σε εφημερίδες ή περιοδικά και τα οποία καταχωρούνται στο βιβλίο όχι με τη χρονολογική σειρά που δημοσιεύθηκαν στα εν λόγω έντυπα (τα οποία άλλωστε δεν αναφέρονται), αλλά θεματολογικά.
Η επιλογή αυτή τους δίνει την αξία ενός εξαιρετικά ενδιαφέροντος ψηφιδωτού, που απεικονίζει με συναρπαστικό τρόπο τη ζωή της Αίγινας κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ακριβώς επειδή δεν πρόκειται για κάποια συστηματική αφήγηση, δίκην ιστορικού δοκιμίου, αυτή η φαινομενικά ανοργάνωτη καταγραφή προσώπων και τόπων, πάντοτε σε βιωματική σχέση με την αφηγήτρια, αποχτά τεράστιο νοηματικό βάρος και σε πολλά σημεία της σε καθηλώνει.

Διαβάζοντας το βιβλίο της Μαίρης Γαλάνη-Κρητικού, ανακαλύπτεις τα κυριότερα χαρίσματά της: την κοινωνικότητα και την αγάπη της γι αυτό τον τόπο, για τους ανθρώπους της, ντόπιους και επισκέπτες που έγιναν συντοπίτες μας, γιατί αγάπησαν την Αίγινα και την τίμησαν με την παρουσία τους για πολλά χρόνια, αλλά και με τα έργα τους!
Αμέσως μετά σε εντυπωσιάζει η πολυπλοκότητα και το πλήθος των απασχολήσεών της. Πότε πρόλαβε και έκανε τόσα πολλά πράγματα, διαφορετικά μεταξύ τους; Πόσα οκτάωρα χρειάστηκαν για να χωρέσουν όλες αυτές οι δραστηριότητες; Ασφαλώς είχε την τύχη να έχει, για αρκετά χρόνια κοντά της, μεγάλες δασκάλες που την ξεχώρισαν από την εφηβεία της και της άνοιξαν δρόμους συμμετοχής, δράσης και ευθύνης. Όμως δεν φτάνει αυτό!
Η κοινωνική της δράση, η παρουσία της στα Αιγινήτικα δρώμενα, οι δεσμοί με τους συμμαθητές της στο Γυμνάσιο που συνεχίζονται αδιάκοπα, οι σχέσεις της, το ίδιο ζεστές και εγκάρδιες, με τους απλούς ανθρώπους του νησιού, αλλά και με λόγιους, καλλιτέχνες, δημιουργούς, έχουν να κάνουν με τον προσηνή και ταυτόχρονα τολμηρό χαρακτήρα της και την ευρύτητα των ενδιαφερόντων της.

Το βιβλίο «Αίγινα – τα πρόσωπα – οι τόποι – οι μνήμες» σου μαθαίνει τόσα πολλά για το νησί και κυρίως για τους ανθρώπους του και μάλιστα για εκείνους, που δεν είχες την τύχη να γνωρίσεις ο ίδιος. Και κυρίως βρίσκεις σ΄ αυτό πράγματα για τη ζωή τους κι όχι απλά βιογραφικά στοιχεία, που μπορείς να βρεις κι αλλού.
Η Μαίρη, μας παρουσιάζει τους δημιουργούς που πέρασαν από το νησί μας, με απλό, προσιτό τρόπο, όπως τους γνώρισε εκείνη, μέσα από τη σχέση τους και την επαφή μαζί τους, δίνοντάς μας κυρίως στοιχεία του χαρακτήρα τους.

Πιστεύω ότι η «Αίγινα» της Μαίρης Γαλάνη-Κρητικού, βιβλίο που γράφτηκε με πολύ αγάπη για το νησί και τους ανθρώπους του, πλουτίζει τη βιβλιογραφία της Αίγινας.


Τα σκίτσα του Βαγγέλη Αθανασίου είναι από την ιστοσελίδα http://aigina.bravepages.com

Posted in Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Νέες εκδόσεις, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το παράδειγμα του Ζοζέ Σαραμάγκου

Posted by tofistiki στο 14/08/2010

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Πολίτης»

Ο μεγάλος πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου, που έχει τιμηθεί με βραβείο Νόμπελ και που μας έφυγε πρόσφατα, πλήρης ημερών, μας άφησε σαν κύκνειο άσμα, ένα περίεργο βιβλίο, που επιγράφεται «το Τετράδιο». Το λέμε περίεργο, γιατί στην ουσία πρόκειται για μεταφορά σε έντυπη μορφή, κείμενων που είχε αναρτήσει στο ιστολόγιο που τηρούσε από τον Σεπτέμβριο του 2008 ως τον Μάρτιο του 2009.

Και εδώ είχαμε την πρώτη μας έκπληξη, όταν διαπιστώσαμε, διαβάζοντας την εισαγωγή, πως ο μεγάλος σε αξία αλλά και σε ηλικία συγγραφέας, όταν ανάρρωσε από μια πολύ σοβαρή ασθένεια, που παρά λίγο να τον έστελνε στον άλλον κόσμο, αγόρασε ηλεκτρονικό υπολογιστή, έμαθε όχι μόνο να τον χειρίζεται, αλλά και να φτιάχνει ιστολόγιο και επί εφτά μήνες δεν έκανε τίποτ΄ άλλο παρά να γράφει σ΄ αυτό και να επικοινωνεί με το Διαδίκτυο με πλήθος κόσμου.

Η δεύτερή μας έκπληξη ήταν το θάρρος και η παρρησία με τις οποίες ο συγγραφέας λέει τη γνώμη του για πρόσωπα, για κόμματα και για καταστάσεις. Όχι μόνο για πρόσωπα που αντιπαθεί ολοφάνερα, σαν τον Μπους και τον Πάπα (τον οποίο αναφέρει πάντα με το γερμανικό επώνυμό του – Ράτζιγκερ και όχι με τον τίτλο του), αλλά και για άλλους, που φαίνεται να συμπαθεί, σαν τον Μπάρακ Ομπάμα. Η ουσία είναι πως ο Σαραμάγκου δε μετρά τα λόγια του, ούτε χαρίζεται σε κανέναν.

Η τρίτη τέλος έκπληξή μας, είναι η επικριτική στάση του συγγραφέας προς την Αριστερά (κομμουνιστική και σοσιαλιστική) και τούτο γιατί ξέραμε πως ανέκαθεν ήταν αριστερός – κομμουνιστής για την ακρίβεια και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας. Όμως η ιδιότητά του αυτή δεν τον εμπόδισε να σκέφτεται ελεύθερα, πάνω από κομματικές γραμμές και θέσεις και το σπουδαιότερο να λέει τις απόψεις του απερίφραστα, όχι μόνο γράφοντάς τες στο ιστολόγιο του, αλλά και σε συνεντεύξεις που του παίρνανε δημοσιογράφοι.

Σε μια τέτοια συνέντευξη είχε πει πως η σημερινή Αριστερά, κομμουνιστική και σοσιαλιστική, πορτογαλική και ευρωπαϊκή, κυριολεκτικά δεν ξέρει τι της γίνεται. Ουσιαστικά δεν έχει αντιληφθεί τίποτα από τη σημερινή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα και λειτουργεί όπως και πριν τριάντα χρόνια, λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Δεν δρα, αλλά παραμένει θεατής των δρώμενων, ενσωματωμένη κατά κάποιον τρόπο στο σύστημα.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να εξετάζαμε τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα με την οπτική του μεγάλου συγγραφέα.

Τι έχουμε εδώ; Ένα πολιτικό σύστημα πλήρως απαξιωμένο στα μάτια της κοινής γνώμης, τα κόμματα εξουσίας να έχουν περιπέσει σε πλήρη ανυποληψία και τα κόμματα της Αριστεράς να μην μπορούν να πείσουν το λαό πως έχουν κάποια ρεαλιστική πρόταση για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο. Και τα τρία κοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα  δεν συγκεντρώνουν πάνω από το 10% του εκλογικού σώματος.

Ποιος φταίει γι αυτή τη στασιμότητα; Όχι πάντως ο λαός. Να μην ξεχνάμε τι είπε ο Χαρίλαος Τρικούπης, όταν έχασε τις εκλογές: «και όταν σφάλλει ο λαός – έχει δίκιο». Φταίει λοιπόν η ίδια η Αριστερά. Και φταίει γιατί δεν έχει σαφή, συγκεκριμένη και ρεαλιστική πρόταση για το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση. Η πρόταση του ενός από τα αριστερά κόμματα «Αντεπίθεση» παραμένει απλό σύνθημα, εφόσον δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες προτάσεις και ενέργειες. Οι συχνές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν αποτελούν καμιά αντεπίθεση. Εκτονώνουν απλώς την οργή του κόσμου και τελικά τον κουράζουν, όπως είχε επισημάνει ο Χαρίλαος Φλωράκης το 1965, τον καιρό της ιουλιανής αποστασίας. Το δεύτερο από τα αριστερά κόμματα συνεχίζει να ψάχνεται. Ως πότε όμως; Κάποτε πρέπει να βρει αυτό που ψάχνει και να το ανακοινώσει. Όσο για το τρίτο, νεοπαγές αριστερό κόμμα, για την ώρα σιωπά. Ενδόμυχα πολύ θα ήθελε να πήγαινε με το ΠΑΣΟΚ, αλλά έτσι που μεταλλάχθηκε το κυβερνόν κόμμα, καλύτερα να κρατά αποστάσεις.

Να λοιπόν που έχει και στην ελληνική περίπτωση δίκιο ο Ζοζέ Σαραμάγκου: η Αριστερά πρεπει επιτέλους να βρει και να προτείνει τρόπους εξόδου, άμεσα.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, Πολιτιστικά, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: