Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘ποδόσφαιρο’

Κάστρα που πέφτουν και κάστρα που κρατάνε

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 05/07/2011

Τον τελευταίο μήνα γίναμε μάρτυρες σημαντικών μεταβολών στην πολιτική ατμόσφαιρα. Βέβαια για την ώρα απουσιάζουν θεαματικές αλλαγές, αφού κανείς κλέφτης του δημοσίου χρήματος δεν πιάστηκε, κανένας μεγαλοπαράγων της πολιτικής δεν είχε το φιλότιμο να παραιτηθεί και όλο το θεσμικό πλαίσιο, με το οποίο υποτίθεται πως θα μπει μια τάξη στο Δημόσιο, βρίσκεται ακόμα στο στάδιο των εξαγγελιών και των προθέσεων.
Παρ’ όλα αυτά, είναι αντιληπτό πως κάτι έχει αλλάξει και μάλιστα η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού είναι καθοριστικής σημασίας. Σαν καταλύτης δε της αλλαγής αυτής πιστεύω πως λειτούργησε η συνεχής, επί τόσες μέρες παρουσία των αγανακτισμένων πολιτών στο Σύνταγμα και άλλες πλατείες των πόλεων της πατρίδας μας. Δεν είναι μόνο ο μεγάλος αριθμός τους, είναι και η αξιοθαύμαστη ωριμότητα που δείχνουν οι αγανακτισμένοι πολίτες, αλλά είναι και η αναβίωση ξεχασμένων ή μη εφαρμοσμένων θεσμών, όπως οι λαϊκές συνελεύσεις του τύπου της «Εκκλησίας του Δήμου» και οι αποφάσεις που λαμβάνονται από αυτές.
Η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού φαίνεται επίσης αν εξετάσουμε την κατάσταση και από μιαν άλλη σκοπιά. Από την αμηχανία, τις σπασμωδικές κινήσεις και τον δύσκολα αποκρυπτόμενο πανικό των προσώπων που αποτελούν την κυβέρνηση, αλλά και των βουλευτών του κυβερνητικού κόμματος. Έχοντας πάρει απόφαση πως δεν αποτελούν πια κυβέρνηση ανεξάρτητου κράτους, αποφάσισαν να λειτουργούν σαν υπάκουα όργανα των ξένων τραπεζών και των ξένων οικονομικών συμφερόντων. Έγιναν πειθήνιοι εκτελεστές των εντολών των ξένων. Για το καλό της Ελλάδας και του λαού φυσικά. Μόνο που δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να μην ανατρέξω σε κάποια κείμενα που είχαν δει το φως της δημοσιότητας και καλούσαν τον ελληνικό λαό να συνεργαστεί με τους κατακτητές, για το… καλό της Ελλάδας!

Το πρώτο από τα κάστρα που έπεσαν είναι το κάστρο του πολιτικού σκηνικού, που σημαίνει την αποδοχή της άσκησης της πολιτικής σαν επάγγελμα. «Βγαίνω τριάντα χρόνια βουλευτής» επαίρονται κάποιοι. Που σημαίνει την καθιέρωση της εναλλαγής δύο κομμάτων σαν μόνιμης και φυσιολογικής, τρόπον τινά, κατάστασης, σύμφυτης με τη νοοτροπία του Έλληνα. Όλα αυτά έχουν πια εκπέσει στη συνείδηση του λαού.
Το δεύτερο κάστρο που έπεσε είναι το κάστρο των Μ.Μ.Ε., που όχι μόνο έχουν πλήρως ευτελιστεί, αφού έγινε φανερό πως λειτούργησαν σαν παπαγαλάκια μεταφοράς των απόψεων των ισχυρών και όχι ως μέσα πληροφόρησης, αλλά έχουν πλευροκοπηθεί από άλλες, καινούργιες πηγές πληροφόρησης: το διαδίκτυο, τα ιστολόγια και τα ηλεκτρονικά μηνύματα που ανταλλάσσονται με τα κινητά τηλέφωνα.
Ένα τρίτο κάστρο που έπεσε είναι ο επαγγελματικός αθλητισμός και, για να ακριβολογώ, το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το βόλεϊ. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τη σημασία τους. Αποτελούν τα σύγχρονα όπια του λαού, για να θυμηθώ τον γερο-Κάρολο. Άλλωστε πάγια επιδίωξη των ισχυρών ανέκαθεν ήταν ο έλεγχος κάποιου δημοφιλούς αθλητικού συλλόγου, παράλληλα με την πρόσβαση στην πολιτική και στα μέσα ενημέρωσης. Να όμως που όλη αυτή η υπόθεση, με τους «αιώνιους αντιπάλους», τους χουλιγκανισμούς στα γήπεδα και τα συναφή, αποδείχτηκε πως σκέπαζε μια πολύ βρόμικη υπόθεση, όπου κυριαρχούν οι παρανομίες και οι συναλλαγές και η οποία δεν έχει καμμιά σχέση με το αθλητικό πνεύμα.
Υπάρχουν όμως και κάστρα που κρατάνε κι αυτό αποτελεί ελπιδοφόρο σημάδι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε. Τέτοια κάστρα είναι η οικογενειακή συνοχή, η φιλική αλληλεγγύη και συνδρομή, οι παρέες, η πατροπαράδοτη φιλοξενία, ο πολιτισμός μας, με τα τραγούδια και τις παραδόσεις μας. Πρόκειται για επάλξεις αντίστασης στην ισοπέδωση, την ομοιομορφία και την χωρίς όρους ένταξή μας στον άγριο κόσμο του ασύδοτου καπιταλισμού. Αυτά τα κάστρα πρέπει να τα προσέχουμε σαν τα μάτια μας
Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, οι ξένοι επικυρίαρχοι, πολιτικοί, οικονομικοί, στρατιωτικοί, δεν μακροημερεύουν, η Ελλάδα και οι Έλληνες όμως θα μείνουν. Το δέντρο μας έχει βαθιές και γερές ρίζες και θα πετάξει καινούργια δυνατά βλαστάρια…

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ακόμα λίγα για το ποδόσφαιρο

Posted by tofistiki στο 03/08/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις
03/08/2010
στο Εμπρός

Αν έχω γίνει όψιμος εραστής της Νέας Τεχνολογίας είναι, μεταξύ άλλων, γιατί με θέλγει η αμεσότητά της. Όπως το πρόβλεψα, το σημείωμά μου για το ποδόσφαιρο, που δημοσιεύθηκε πριν μία βδομάδα σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, ενόχλησε πολλούς που το διάβασαν. Οι μόνοι όμως που απάντησαν αμέσως είναι όσοι το διάβασαν ψηφιοποιημένο. Γιατί πολλά σημειώματά μου, παράλληλα με την καταχώρησή τους στις σελίδες του «Εμπρός», αναρτώνται και σε δυο ιστολόγια: στο www.sarantakos.wordpress.com και στο www.tofistiki.wordpress.com

Λοιπόν, όλες οι σχετικές παρατηρήσεις, σύμφωνες ή αντίθετες με τις απόψεις του σημειώματος, προέρχονται από αναγνώστες των ιστολογίων και όχι από αναγνώστες του «Εμπρός». Γιατί το «Εμπρός» κυκλοφορεί μεν και σε ηλεκτρονική μορφή, αλλά η οποία δεν έχει, ούτε θα μπορούσε άλλωστε να έχει, χαρακτήρα ιστολογίου.

Ας αφήσω όμως τις αρετές και τα πλεονεκτήματα της νέας τεχνολογίας και ας έρθω στις παρατηρήσεις των αναγνωστών. Σε γενικές γραμμές συμφωνούν με το πνεύμα του σημειώματος, ότι δηλαδή το ποδόσφαιρο είναι θέαμα και επιχείρηση, κάποιοι όμως προσθέτουν το μπάσκετ, το βόλλεϋ και άλλα «ομαδικά αθλήματα» σε αντιπαράθεση με τα ατομικά αθλήματα του στίβου, που δεν προσφέρονται για οικονομική εκμετάλλευση.
Εκεί που διαφωνούν ορισμένοι, είναι αν οι μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες προσπορίζουν στον κάτοχο του κρίσιμου πακέτου των μετοχών, πέρα από το κύρος και την επιρροή, και μεγάλα κέρδη και αναφέρουν ονόματα οικονομικών παραγόντων, που όταν έμπλεξαν με το ποδόσφαιρο έχασαν λεφτά. Φυσικά άλλοι αναγνώστες υποστηρίζουν πως τα λεφτά που κερδίζουν οι εν λόγω παράγοντες δεν εμφανίζονται πουθενά ως κέρδη. Πρόκειται δηλαδή για μαύρο χρήμα.
Μου άρεσε πάντως ο προσδιορισμός ενός αναγνώστη: ο νέος πρόεδρος του «Παναθηναϊκού της Αριστεράς και της Προόδου».

Ο Ουμπέρτο Έκο λέει κάπου πως οι κάθε είδους ακτιβιστές, συνδικαλιστές και γενικά όλοι οι διαμαρτυρόμενοι ή διεκδικούντες, για οποιονδήποτε λόγο, μπορούν να κάνουν κατάληψη σε ένα υπουργείο, σε ένα πανεπιστήμιο, σε ένα εργοστάσιο, αλλά δε θα αποτολμούσαν να κάνουν κατάληψη σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου ή σε μια εκκλησία.
Αυτό δείχνει τη δύναμη που έχει στο πλήθος το ομαδικό αυτό άθλημα. Μη νομίζετε όμως πως το ποδόσφαιρο είναι το μοναδικό δημοφιλές άθλημα στον κόσμο. Είναι σε ορισμένες μόνο χώρες. Στη Γαλλία, να πούμε, ξέρετε ποιο είναι το δημοφιλέστερο θέαμα: ο ετήσιος γύρος της Γαλλίας με ποδήλατο. Συγκεντρώνει εκατομμύρια θεατές και αναφέρονται περιπτώσεις που οι ρυθμιστές της κυκλοφορίας σταμάτησαν πορεία στρατιωτικών αρμάτων μάχης, που εκτελούσαν γυμνάσια, προκειμένου να περάσουν πρώτα οι ποδηλάτες!

Στην Ισπανία πάλι, το δημοφιλέστερο θέαμα είναι οι ταυρομαχίες. Εκεί να δείτε πόσες χιλιάδες συρρέουν να απολαύσουν τη θανάτωση ενός ζώου, που έχουν προηγουμένως εξαγριώσει με κατάλληλο τρόπο. Τηρουμένων των αναλογιών, οι ισπανικές ταυρομαχίες δε διαφέρουν πολύ από τους ρωμαϊκούς αγώνες μονομάχων. Αναφέρεται πως ο Κικέρων, όσες φορές ήταν υποχρεωμένος, λόγω αξιώματος, να παρευρίσκεται σε αγώνα μονομάχων, διάβαζε ένα βιβλίο που είχε μαζί του χωρίς να ρίξει ούτε βλέμμα στην αρένα.
Οι ιστορικοί ισχυρίζονται πως οι ταυρομαχίες κατάγονται από τα μινωικά «ταυροκαθάψια». Και αυτά ήταν δημοφιλές θέαμα και σ’ αυτά πρωταγωνιστούσε ταύρος. Ποια διαφορά όμως! Στα ταυροκαθάψια ο ταύρος δε θανατωνόταν και ο «ταυρομάχος» χόρευε ή έκανε ακροβασίες πάνω στη ράχη, το κεφάλι και τα κέρατα του ζώου, με κίνδυνο της δικής του ζωής, χωρίς να πειράζει το ζώο. Να γιατί αγαπώ τους Αρχαίους ημών…
Είναι πάντως παρήγορο σημάδι πως το κοινοβούλιο της Καταλονίας, μιας από τις 20 ομόσπονδες πολιτείες της Ισπανίας, ψήφισε την απαγόρευση των ταυρομαχιών, αψηφώντας τη θύελλα των διαμαρτυριών που προκάλεσε η απαγόρευση.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Για το Μουντιάλ, λοιπόν!

Posted by tofistiki στο 25/07/2010

Ένα κείμενο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στις 25/07/2010στα «Αιγινήτικα Νέα» και
στις 27/07/2010 στο «Εμπρός» με τίτλο «Περί ποδοσφαίρου και δε συμμαζεύεται»

Τώρα που τέλειωσε το Μουντιάλ και μπορεί ο μέσος άνθρωπος να ανοίξει την τηλεόρασή του για να ακούσει ειδήσεις ή να δει μια ταινία ή ένα ντοκιμαντέρ, χωρίς να πέσει απάνω σε ματς, ας πω κι εγώ την άποψη μου για το δημοφιλές αυτό σπορ.

Σας εξομολογούμαι λοιπόν το κρίμα μου: ποτέ μου δεν υπήρξα φίλος του ποδόσφαιρου. Το αντίθετο μάλιστα αντιπαθώ αυτό το σπορ, γιατί πιστεύω πως μακρινή μόνο σχέση έχει με τον αθλητισμό. Στην πραγματικότητα εξυπηρετεί άλλους στόχους.

Προκειμένου για τους μικρούς ποδοσφαιρικούς ομίλους της γειτονιάς, ή των μικρών πόλεων και χωριών, είναι ένα μέσον, για τους μεν εφήβους και νέους να εκτονωθούν από την ζωτικότητα τους, για κάποιους άλλους, πολύ λίγους φυσικά, τρόπος να βγάλουν κανένα φράγκο, είτε ξεπουλώντας στον αντίπαλο το παιχνίδι (ονόματα δε λέμε), είτε διαχειριζόμενοι καταλλήλως (ξέρουμε τώρα) τη χορηγία από τη δημοτική αρχή, η οποία κατά κανόνα στον αθλητισμό (που εδώ πάντα ταυτίζεται με το ποδόσφαιρο) δίνει δεκαπλάσια από όσα δίνει στον πολιτισμό. Μπορεί ακόμα για κάποιους φιλόδοξους, που βλέπουν μακριά, να αποτελεί εφαλτήριο για τη σταδιοδρομία τους στην πολιτική.

Όσο για τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες, αυτές είναι σκέτες οικονομικές επιχειρήσεις, που προσπορίζουν στον κάτοχο του κρίσιμου πακέτου των μετοχών, όχι μόνο χοντρή «κονόμα», αλλά και κύρος, επιρροή και δύναμη. Γιατί πώς να το κάνουμε, το ποδόσφαιρο, μαζί με την τηλεόραση, αποτελούν το σύγχρονο όπιο του λαού. Είναι χαρακτηριστικό πως  κάθε παράγοντας, που θέλει να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις επιδιώκει να εξασφαλίσει:

τον έλεγχο μια μεγάλης ποδοσφαιρικής ομάδας

τον έλεγχο ενός καναλιού της τηλεόρασης ή έστω ενός ραδιοσταθμού και

πακέτο μετοχών σε μια Τράπεζα

Τώρα θα μου πείτε, πώς είναι δυνατόν, κάποιος, άλλου είδους, παράγοντας της ζωής του τόπου, άνθρωπος ομολογουμένως έξυπνος, μετρημένος και οπωσδήποτε έντιμος, να δεχτεί να γίνει πρόεδρος μια τέτοιας μεγάλης επιχείρησης; Αυτό είναι κάτι που δε μπόρεσα ακόμα να καταλάβω, αλλά δεν ξέρω γιατί, μου θυμίζει ένα παλιό ίνδαλμά μου, που ξεκίνησε να αναμορφώσει τη μιαν από τις δύο υπερδυνάμεις και κατάντησε στο τέλος να διαφημίζει πίτσες!

Πριν από πολλά χρόνια είχα την τιμή και την ευτυχία να γνωρίσω προσωπικά τον ποιητή Ασημάκη Πανσέληνο, ο οποίος στο ποίημά του «Ποδοσφαιρικό ματς» με εκφράζει απόλυτα και γι΄ αυτό θα κλείσω μ΄ αυτό το σημείωμά μου

Εικοσιδυό λεβέντες και μια μπάλα
τις ώρες της δουλειάς και της σχολής μας
με ιδανικά τις γέμισαν μεγάλα,
να φτιάξουν, λέει, το μέλλον της φυλής μας.
Πόδια στραβά, στραβά μυαλά και χέρια,
κωλοπηδούν να πιάσουνε τ’ αστέρια!

*

Ορμούν, χτυπούν και κουτουλούν σα βόδια,
να βρουν το νόημα της ζωής στην πάλη,
όλο τους το μυαλό πήγε στα πόδια
και λες κλοτσούν πια τ’ άδειο τους κεφάλι
και ζουν κι αυτοί κι ο λαός μια καταδίκη
ανάμεσο στην ήττα και  στη νίκη.

*

Νοικοκυραίοι φτωχοί μαγαζατόροι
κινούν νωρίς τ’ απόγεμα σα λύκοι,
της ζωής οι νικημένοι, με το ζόρι,
της νίκης ν’ απολάψουν τ’ αλκολίκι
και κλειούν σ’ ενός μαντράχαλου τα σκέλια
του κόσμου την αρχή και τη συντέλεια.

*

Κι ύστερα χουγιαχτό, βουή και χτύπος
και δεν έχει προβλήματα η ζωή,
καλά που ’ναι κι ελεύτερος ο τύπος,
για να μαθαίνει ο κόσμος το πρωί
πόσο κλοτσάει με νόηση ένα χαϊβάνι
κι η Λίζα η Τέιλορ έρωτα πώς κάνει.

*

Στείρα καρδιά και δύναμη τυφλή,
παράγουν ήρωες μαζικά στους τόπους.
Ω, κι αν βρισκόταν δυο άνθρωποι δειλοί,
να σώσουν απ’ τους ήρωες τους ανθρώπους
που ζουν σ’ ενός πολέμου πες τη δίνη,
για να ξεσυνηθίζουν την Ειρήνη.

*

Κι ω να βρισκόταν και στον κόσμο μια άκρη
που η χλαλοή του ματς να μην τη σκιάζει
να υπάρχει μια χαρά και μες στο δάκρυ
κι ένας καημός στων κοριτσιών το νάζι,
της Κυριακής χρυσή να πέφτει η εσπέρα
χωρίς κραυγή πολέμου και φοβέρα.

***

Η γελοιογραφία του Μίνου Αργυράκη, είναι παρμένη από παλαιότερη ανάρτηση του μπλόγκερ Allu Fun Marx με τίτλο «Ποδοσφαιρική νευρασθένεια»

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: