Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘ποίηση’

Μανόλης Αναγνωστάκης (10/3/1925-23/6/2005)

Posted by tofistiki στο 23/06/2013

manolis_anagnostakisΚι ήθελε ακόμη…

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ

δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα

πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω

Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους

Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία

καρφώσατε σ᾿ ἐξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα

Η πρόγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

*

Εκεί, προσεχτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω με τάξη,

φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο

κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω

με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω

με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω.

*

Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

***

Από τη συλλογή «Συνέχεια», 1954

*

*


(Στο 20:55, το παραπάνω ποίημα)

*

Διαβάστε ακόμα:
Ποιήματα του Αναγνωστάκη, εδώ.
Σημερινό αφιέρωμα του TVXS.

Posted in Αριστερά - κινήματα, Εις μνήμην, Ποίηση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άγγελος Σικελιανός (15 /3/1884 – 19/6/1951) – Η αντίσταση (Επίγραμμα)

Posted by tofistiki στο 19/06/2013

Η αντίσταση (Επίγραμμα)

Δεν είναι τούτο πάλαιμα σε μαρμαρένια αλώνια,
εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος.
Εδώ σηκώνεται όλη η γη με τους αποθαμένους,
και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.

Κι απάνω-απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους
φωτάει με μιας Ανάσταση, ξεσπάει αχός μεγάλος.
Η Ελλάδα σέρνει το χορό, ψηλά, με τους αντάρτες,
– χιλιάδες δίπλες ο χορός, χιλιάδες τα τραπέζια, –
κ’ είν’ οι νεκροί στα ξάγναντα, πρωτοπανηγυριώτες!

***

Δείτε (όσο ακόμα υπάρχει!) το βίντεο – αφιέρωμα στον Άγγελο Σικελιανό από την Εκπαιδευτική Τηλεόραση, όπου περιλαμβάνεται και απαγγελία του ποιήματος.

Το ποίημα το πήρα από εδώ

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εις μνήμην, Ποίηση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Νομίμως…

Posted by tofistiki στο 13/06/2013

Ένα παλιό, αλλά επίκαιρο δυστυχώς, ποίημα της Κικής Σαραντάκου
 

Νομίμως…

Μας κλέβουν νόμιμα, τυπικά
κι ό,τι δεν προστατεύει το Δίκαιό μας:
Τον ουρανό και τον ήλιο!
Μας στοιβάζουνε στα υπόγεια,
δίπλα στις εγκαταστάσεις των καλοριφέρ,
στις γραμμές της υψηλής τάσης
και στο δίκτυο των υπονόμων.

Μας κλέβουν τον χρόνο μας,
στις στάσεις των λεωφορείων και των τρόλεϋ,
στις καθημερινές πορείες των αυτοκινήτων,
που σαν «ταγμένοι» σε παράξενη αίρεση
τις ακολουθούμε καρτερικά.

Μας κλέβουν τα πρωϊνά μας,
στις αίθουσες αναμονής
και στους διαδρόμους των νοσοκομείων.
Οι πάγκοι των εξωτερικών ιατρείων
Έχουν πάρει το σχήμα των καθισμένων κορμιών μας…

Μας κλέβουνε τη ζωή μας
μετατρέποντας σε γραμμάτεια δόσεων
τη ξεκούραση, τον ελεύθερο χρόνο
και τον ύπνο μας.
«Συγκατοικούμε» με τους δικούς μας,
ανταλλάσοντας νυσταγμένα χαμόγελα
και σημειώσεις….

Κ. Σ., ανέκδοτο, 1993

Posted in Ποίηση | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Ας φρόντιζαν

Posted by tofistiki στο 29/04/2013

καβαφης

Νομίζω πως ο Καβάφης (29 Απριλίου 1863 -29 Απριλίου 1933) ήταν ο πιο αγαπημένος ποιητής του Μίμη, όπως ήταν και του πατέρα του, του Νίκου. Πολύ συχνά αναφερόταν σε στίχους του, σχολιάζοντας την επικαιρότητα. Το παρακάτω ποίημα, ήταν από κείνα που μνημόνευε. Δεν μας έχουν λείψει, δυστυχώς, οι λαμπροί νέοι -κι όχι μόνο νέοι- σαν τον πρωταγωνιστή του ποιήματος, στην πολιτική μας σκηνή…

Ας φρόντιζαν

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια
όλα τα χρήματά μου τάφαγε:
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Aριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).
Aπό στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ’ έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην Aλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ’ είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.
Aν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.

Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Aλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.

***

 
(Από τον επίσημο δικτυακό τόπο του αρχείου Καβάφη.)
 
Δυστυχώς, δεν είχαμε ηχογραφήσει τον πατέρα ή τον παππού μου να απαγγέλλουν το ποίημα που τόσο αγαπούσαν, μπορείτε να το ακούσετε όμως από τον Γ. Π. Σαββίδη αλλά και από την Έλλη Λαμπέτη:
 

Posted in Εις μνήμην, Περιοδικό, Ποίηση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Πες το μ’ ένα ποίημα

Posted by tofistiki στο 20/04/2013

Όταν η πραγματικότητα γύρω μας είναι πολύ σκοτεινή και άχαρη, πού αλλού να στραφούμε, παρά στην τέχνη;
 Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Τάσος Λειβαδίτης, ας θυμηθούμε λοιπόν ένα ποίημά του:

Αλλά τα βράδια

Και να που φτάσαμε εδώ
χωρίς αποσκευές
μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

Κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…

Βέβαια αγάπησε τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα.

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα.

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί για όλη την ανθρωπότητα.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ‘ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι, που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου…
Δως μου το χέρι σου…

***

Το ποίημα αυτό του Λειβαδίτη,  έχει μελοποιηθεί πολύ όμορφα από τον συνθέτη Γιώργο Τσαγκάρη, με τον οποίο ήταν και φίλοι. Το ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και στην απαγγελία είναι ο σπουδαίος ηθοποιός Γιώργος Μιχαλακόπουλος:

Posted in Επικαιρότητα, Ποίηση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τέλος!

Posted by tofistiki στο 07/05/2012

Και ήταν κάτι κόμματα

που ήταν κουφά κι αόμματα

και παίζανε στην πλάτη μας

με τη ζωή μας τρίλιζα

*

κι έτσι μες την απόγνωση

σ’ απόγνωσης επίγνωση

αλλάξανε τα χρώματα

κομμάτια κι αποκόμματα

*

χάλασε κι προπαίδεια

χαλάσαν και τα σχέδια

κι ενώ άλλους στόχους είχανε

συνέχιζαν την τρίλιζα

*

κι άλλο κι αλλού πετύχανε

τα βέλη όλα αστόχησαν

γιατί πέρασαν Σύριζα . . .

Γιώργος Μ. Μαρίνος
(Αίγινα, 07-05-2012)

Posted in περιοδικό "Α Σελάνα", Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αυγουστιάτικο φεγγάρι

Posted by tofistiki στο 13/08/2011

Αφιερωμένο στην σημερινή πανσέληνο,
την, κατά την παράδοση «πιο μεγάλη του χρόνου»,
ένα ποίημα της Κικής Σαραντάκου

Λούζομαι στην Πανσέληνο,

Όπως λουζόμουνα στη ματιά σου…

Νιώθω το φως της να με χαϊδεύει,

όπως το βλέμμα της μάνας μας,

που διαπερνά το κορμί μας,

βρίσκει την παιδική μας φιγούρα

και λαχταράει…

 

Η σχέση με το φεγγάρι

μοιάζει με σχέση γενετική,

από την αστρική μας προέλευση.

Αλλιώς,

πώς πρέπει να εξηγήσεις την αναστάτωση

τα βράδια με την Πανσέληνο!

Να νιώθεις τα κύτταρά σου να ξεκολλάνε,

να λιώνουν μες τις ακτίνες της

για να σμίξουν μαζί της!

 

«Πανσέληνος», από τη συλλογή «Εφεδρείες», 1994
  

Posted in Ποίηση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Είναι το φιλότιμο ελλαδική λέξη;

Posted by tofistiki στο 09/08/2011

 Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στο Εμπρός στις 9/08/2011
 

Προσέξτε αγαπητοί αναγνώστες, δεν αναρωτιέμαι αν το φιλότιμο είναι ελληνική, αλλά ελλαδική λέξη. Γιατί, για την ελληνική προέλευσή της δεν υπάρχει αμφιβολία ή αντίρρηση. Διαθέτει υπερδισχιλιετείς περγαμηνές, μια που τη βρίσκουμε ήδη στην κλασική αρχαιότητα. Αυτό που με στεναχωρεί και με εξοργίζει είναι πως το φιλότιμο, όχι σα λέξη, αλλά σαν έννοια, είναι ανύπαρκτο στη σημερινή ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Ανέκαθεν καμάρωνα πως οι Κύπριοι, που είναι κι αυτοί Έλληνες και, μάλιστα, πιο ανατολίτες από εμάς τους Ελλαδίτες, έχουν φτιάξει ένα υποδειγματικό κράτος, όπου οι νόμοι τηρούνται και είναι σεβαστοί και όπου η προκοπή είναι εμφανής. Μου κακοφάνηκε λοιπόν πολύ όταν έμαθα για την πολύνεκρη έκρηξη και τα όσα επακολούθησαν. Δεν ταίριαζαν με την εικόνα που είχα σχηματίσει. Μια εξήγηση που θα την αποδεχόμουνα είναι πως η κυβέρνηση Χριστόφια τα έχει μπλέξει, προσπαθώντας να συνδυάσει την αντιιμπεριαλιστική πολιτική του Μακαρίου και του Τάσου Παπαδόπουλου με τη σημερινή πραγματικότητα. Έτσι, δε μπορώ να αξιολογήσω ποιες και πόσες από τις παραιτήσεις σημαινόντων παραγόντων έγιναν για λόγους ευθιξίας, δηλαδή από φιλότιμο, και πόσες για λόγους σκοπιμότητας ή για άλλες ανομολόγητες αιτίες.

Το γεγονός πάντως είναι πως έγιναν πολλές παραιτήσεις. Και θα μου πείτε εντάξει, οι Κύπριοι είναι Έλληνες και συνεπώς έχουνε φιλότιμο. Αλλά και στην Αγγλία, που δεν την κατοικούνε Έλληνες, τώρα που ξέσπασε το σκάνδαλο των υποκλοπών και αποκαλύφθηκε ο σκοτεινός ρόλος του Μέρντοχ κι εκείνης της κοκκινομάλλας καρακάξας, ακολούθησαν τουλάχιστον δέκα παραιτήσεις εμπλεκομένων, γιατί είχαν το φιλότιμο να παραδεχτούν τις ευθύνες τους.

Στην Ελλάδα όμως τι γίνεται; Τα τελευταία τριάντα τουλάχιστον χρόνια, μας φλόμωσαν τα σκάνδαλα, οι φούσκες του χρηματιστηρίου ή οι μίζες της Ζήμενς ή το βρωμερό Βατοπέδι, ενώ παράλληλα είχαμε ένα σωρό θανατηφόρα ατυχήματα, σαν το ναυάγιο της Σάμινας ή εμπλοκές με γειτονικές χώρες που στοίχισαν ανθρώπινες ζωές, όπως το επεισόδιο στα Ίμια, αλλά και πλήθος άλλα ανάλογα περιστατικά. Είδατε να παραιτηθεί κανένας από τους εμπλεκόμενους για λόγους πολιτικής ευθιξίας, δηλαδή από φιλότιμο;

Αμ δε! Ποιός έχασε το φιλότιμο για να το βρουν αυτοί! Εδώ ο πρωθυπουργός της εποχής που έσκαγαν οι φούσκες του χρηματιστηρίου, ο γίγαντας της δημιουργικής λογιστικής,  Σημίτης, έριξε την ευθύνη στα θύματα, σ΄ αυτούς δηλαδή που χάσανε τα λεφτά τους! «Ας πρόσεχαν» είχε πει τότε. Και όταν έγινε το ναυάγιο της Σάμινας, πάλι ο γίγαντας είχε πει «αυτή είναι η Ελλάδα, κύριοι». Δηλαδή, να το πάρουμε απόφαση, αυτό το κράτος δε διορθώνεται. Δεν είχε όμως το φιλότιμο να παραιτηθεί από πρωθυπουργός αυτού του αδιόρθωτου κράτους, που στάθηκε ανίκανος να το διορθώσει.

Σάμπως και ο σημερινός πρωθυπουργός, δεν είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη του, εννοείται σε άψογα αγγλικά (γιατί το έχει σε κακό να μιλήσει ελληνικά εκτός Ελλάδος) πως είναι πρωθυπουργός ενός διεφθαρμένου κράτους, χωρίς να περάσει καν από το μυαλό του, πως μετά από μια τέτοια δήλωση, όφειλε να παραιτηθεί από φιλότιμο! Αλλά πού;

Τους βλέπουμε όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές των σκανδάλων, τους μεταφορείς μιζών, τους αποτυχημένους σε όσα επιχείρησαν ως πολιτικοί,  να κυκλοφορούν με αυτάρεσκα χαμόγελα, σα να μην τρέχει τίποτα! Δεν τους φτάνει που δεν πήγανε φυλακή, όπως τους άξιζε, τουλάχιστον δεν είχαν το φιλότιμο να αποσυρθούν εγκαίρως. Αλλά, επαναλαμβάνω, ποιος έχασε το φιλότιμο για να το βρουν αυτοί οι μασκαράδες και απατεώνες, για να θυμηθώ τον Βάρναλη. Ξέρετε,  το ποίημα που έγραψε το 1935 εξόριστος από την κονδυλική δικτατορία. Αξίζει να θυμηθούμε τους στίχους

Αφού μας εσκοτώναν με το ζόρι,
στα μακελειά τους, χρόνια, οι μπαζαδόροι.
Κι αφού μας εσκοτώνανε πιο φίνα,
στα χρόνια της ειρήνης με την πείνα.

Κι αφού μας τυραννούσαν έτσι αιώνες
οι μασκαράδες κι οι απατεώνες….

κτλ, κτλ

Καλά που υπάρχουν η ποίηση και ο πολιτισμός και μας παρηγορούνε.

Η εικόνα είναι, βέβαια, από την ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», με τον αθάνατο Μαυρογιαλούρο… 🙂

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Λογοτεχνία, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Κάποια ύποπτα στοιχεία…

Posted by tofistiki στο 25/05/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 24/05/2011
 

Το έχω γράψει σε παλαιότερα σημειώματά μου, αλλά η επανάληψη δε βλάπτει.
Έγραφα λοιπόν πως η Ποίηση, η Λογοτεχνία και γενικά κάθε μορφή Τέχνης, αν δεν αποτελεί άμεσα πράξη αντίστασης, συντελεί στη διαμόρφωση αντιστασιακού πνεύματος. Αυτό το είχαν από παλιά υποπτευθεί οι κάθε λογής εκπρόσωποι της εξουσίας και υποβλέπανε τους λογοτέχνες, τους ποιητές και τους διανοούμενους γενικότερα.

Ασημάκης Πανσέληνος

Ο Ασημάκης Πανσέληνος, στο θαυμάσιο βιβλίο του «Τότε που ζούσαμε», αναφέρει πως όταν ήρθε από τη Μυτιλήνη στην Αθήνα για σπουδές, ανακατεύθηκε με το τότε αριστερό κίνημα, ενώ παράλληλα δημοσίευε ποιήματα σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.
Κάποτε λοιπόν τον καλέσανε στην Αστυνομία «δι’ υπόθεσίν του» και εκεί ένας αγέλαστος αστυνόμος υπηρεσίας του λέει:
«Μάθαμε πως είσαι λογοτέχνης και κομμουνιστής.»
Μετριόφρων ο Ασημάκης, τού απάντησε:
«Κομμουνιστής είμαι, όχι όμως και λογοτέχνης. Για κάποια κομμάτια που γράφω, δεν μπορώ να θεωρηθώ λογοτέχνης.»
«Δηλαδή αρνείσαι ότι είσαι λογοτέχνης;», επέμενε ο άλλος.
«Μα σας είπα, δε θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη…»
«Εξακολουθείς να μην ομολογείς πως είσαι λογοτέχνης.»
«Μα σας είπα…»
Ο άλλος δεν τον άφησε να συνεχίσει. Τον κοίταξε με αποστροφή και του λέει:
«Από τον φάκελό σου εξακριβώσαμε πως είσαι παιδί καλής οικογενείας. Και πας και γίνεσαι λογοτέχνης! Άντε να μου χαθείς.»

Εξάλλου σε παλιά αναφορά του Τμήματος Χωροφυλακής Καισαριανής, αναγράφεται για κάποιον διανοούμενο, που η συμπεριφορά του είχε κινήσει την προσοχή των Αρχών:
«Κατόπιν διακριτικής παρακολουθήσεως διεπιστώθη ότι συχνάζει εις το επί της οδού Ασκληπιού καφενείον “ο Μαύρος Γάτος” ένθα συχνάζουσι λογοτέχναι ποιηταί και άλλα ύποπτα στοιχεία.»

Μενέλαος Λουντέμης

Τέτοιο «ύποπτο στοιχείο» ήταν για τις Αρχές και ο Μενέλαος Λουντέμης, ένας από τους καλύτερους λογοτέχνες και ποιητές του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Κατά καιρούς είχε κατηγορηθεί για εσχάτη προδοσία και αντεθνική δράση και έκανε μερικά χρόνια εξορία στον Άι-Στράτη, την Ικαρία και τη Μακρόνησο. Το 1954 δημοσίεψε τις «Βουρκωμένες μέρες» συλλογή πολύ τρυφερών διηγημάτων, γραμμένων με απαράμιλλη ποιητική γλώσσα. Το βιβλίο όμως εκρίθη από τις Αρχές (διάβαζε Ασφάλεια) αντεθνικό και επαναστατικό και ο συγγραφέας του παραπέμφθηκε σε δίκη.
Μην ξεχνάμε πως τυπικά η Ελλάδα ήταν βασιλευόμενη δημοκρατία, πλειοψηφούν κόμμα ήταν η ΕΡΕ και πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στην πραγματικότητα όμως κυβερνούσε το Παλάτι διά του «Παρακράτους», το οποίο δώδεκα χρόνια μετά θα γινότανε «Κράτος» και θα μας έβαζε στον γύψο για εφτά χρόνια. Η δίκη έγινε το 1958 με βασικό μάρτυρα κατηγορίας τον περιβόητο Καραχάλιο, ανώτερο αξιωματικό της Ασφαλείας τότε, και έμεινε στην ιστορία, όχι τόσο για αυτό καθαυτό το γεγονός, να δικάζεται δηλαδή λογοτέχνης για το περιεχόμενο του βιβλίου του, όσο για το εύρημα του συνηγόρου υπεράσπισης, Θεοτοκάτου, χάρη στο οποίο αθωώθηκε ο Λουντέμης.
Κατά τη διεξαγωγή της δίκης, ο συνήγορος υπεράσπισης άνοιξε ένα πανόδετο βιβλίο και άρχισε να απαγγέλλει ένα ποίημα, που άρχιζε με τους στίχους

«Εγώ είμαι ο γκρεμιστής,
γιατί εγώ είμαι ο χτίστης,
ο διαλεχτός της Άνοιξης
κι ο ακριβογιός της πίστης.»

Και αφού απήγγειλε λίγους ακόμα, με το ίδιο περιεχόμενο, ζήτησε από τον μάρτυρα κατηγορίας να πει τη γνώμη του για το ποίημα. Ο Καραχάλιος, πονηρός και καχύποπτος, απέφευγε να πάρει θέση, παρ’ όλο που ο συνήγορος απήγγειλε και άλλους στίχους του ίδιου ποιήματος, με πολύ πιο επαναστατικό περιεχόμενο, όπως:

«κάλλιο φουσκώστε ποταμοί
και κάλλιο ανοίχτε τάφοι
παρά σε πύργους άρχοντες
και σε ναούς το ψέμα»

Τελικά ο εισαγγελέας ζήτησε να μάθει ποιος ήταν ο ποιητής, αλλά ο συνήγορος αρνήθηκε, εφόσον δε δικαζόταν ο Λουντέμης ως πρόσωπο αλλά το περιεχόμενο του βιβλίου του. Οπότε ο πρόεδρος, Φαρμάκης ονόματι, έχασε την υπομονή του και στρεφόμενος προς τον εισαγγελέα τού λέει:
«Αφήστε, κύριε Εισαγγελεύ, κάποιος του ιδίου φυράματος με τον Λουντέμη θα είναι και αυτός, διότι το ποίημα αυτό είναι λίβελλος κατά του έθνους και ο ποιητής του δεν είναι Έλλην, είναι προδότης και εχθρός της πατρίδος…»
Τότε ο Θεοτοκάτος, δείχνει το εξώφυλλο του βιβλίου στο δικαστήριο και στο κοινό και λέει στον πρόεδρο:
«Είναι του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά. Ομολογώ πως τέτοιο λαυράκι δεν περίμενα να πιάσω.»
Το ακροατήριο ξεσπά σε χειροκροτήματα, ο πρόεδρος τα χάνει και δεν ξέρει τι να πει και αμήχανος διακόπτει τη συνεδρίαση. Αποτέλεσμα: Αθώος ο κατηγορούμενος!

Επιμύθιο: Διαβάζετε Ποίηση, αγαπητοί αναγνώστες, μην ξεχνάτε την παραίνεση ενός άλλου ποιητή, του Οδυσσέα Ελύτη: «Όταν βρίσκεστε σε δύσκολες στιγμές, αδελφοί, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό, μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη…»

Τα σκίτσα είναι παρμένα από την ιστολόγιο Ενθέματα  και τον ιστότοπο του Ν. Σαραντάκου

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ποίηση, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Αν περίμενες λίγο…

Posted by tofistiki στο 20/03/2011

Αύριο, εκτός από εαρινή ισημερία, είναι και παγκόσμια  μέρα της Ποίησης….
Και σε πείσμα των δεινών που ζούμε σε όλο τον κόσμο, η Άνοιξη, επιτέλους θα έρθει.
Ας την υποδεχτούμε λοιπόν, αυτή την πικρή, δύσκολη Άνοιξη, με ένα ποίημα της Αγγελικής Σαραντάκου

 

 

Στον παππού τον Νίκο,
στις γιαγιές  Ελένη και Ευθυμία
-στον Παναγάκη-
στον Νότη,

και στους ποιητές
που βιάστηκαν να φύγουν,
μεσα στο καταχείμωνο…

 

 

 

 

 

 

 

 

Αν περίμενες λίγο,

θα ‘ρχόταν η Άνοιξη

και θα ‘βλεπες τα τριαντάφυλλα

να μπουμπουκιάζουν στις γλάστρες

και στα μάγουλα της εγγόνας σου…

 

Αν περίμενες λίγο,

θα πρασινίζαν οι φιστικιές

και θα ‘κρυβαν την ασχήμια των χωραφιών,

καθώς ανηφόριζες…

 

Αν περίμενες λίγο,

θα ‘ρχόταν η άνοιξη!

Κι οι φράχτες θα γέμιζαν αγριολούλουδα,

που θα ‘κρυβαν τις πληγές τους.

Κι όπως θα ‘ψαχνες μόνος,

εκείνο το πρωινό,

δεν θα ‘βρισκες πέτρα γυμνή να σηκώσεις…

 

Αν περίμενες λίγο…

……………………………………………………………………………………………………………………….

 

Σημ: Γραμμένο το 1994, για τον Παναγάκη, τον ξάδερφο,
που του γκρέμισαν την ταβέρνα – τη ζωή του – και δεν το άντεξε….
Α. Σ.

 

Η εικόνα είναι από το εξαιρετικό project Tsunami, και την πήρα από το ιστολόγιο του Παιδιού της ανοιχτής θάλασσας.

 


Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: