Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘παρέες’

Κάτι σαν μνημόσυνο

Posted by tofistiki στο 29/01/2012

Χτες το Σάββατο, 28 του Γενάρη, μαζευτήκαμε το μεσημεράκι στο φιλόξενο στέκι των Καλλονιατών, που τόσο είχε αγαπήσει ο Μίμης, να πιούμε ένα ποτήρι στη μνήμη του, να μοιραστούμε αναμνήσεις από κείνον, να τον θυμηθούμε, να τον τιμήσουμε ο καθένας μας κι όλοι μαζί, με τη συνοδεία των μεζέδων που ετοίμασαν η Κική με τη βοήθεια της Τούλας.

Κάποια στιγμή, ο Ηλίας ο Παπαδόπουλος έκατσε στη θέση που πάντα καθόταν ο Μίμης κι έπαιξε με τη φυσαρμόνικα το «ακορντεόν», με το οποίο τον είχε αποχαιρετήσει και τη μέρα της κηδείας. Μετά, εκείνος κι ο Πάνος ο Κοντέλλης πιάσαν το τραγούδι, και μαζί τους σιγοτραγουδήσαμε όλοι, αγαπημένα παλιά τραγούδια και μερικά στη λεσβιακή ντοπιολαλιά, όπως συνήθιζαν να κάνουν στις συνάξεις του Σαββάτου.

Αργότερα, διαβάστηκαν αποσπάσματα κάποιων κειμένων που γράφτηκαν από αγαπημένους φίλους για το θάνατο του Μίμη.
Η συγκίνηση όλων ήταν μεγάλη, όπως μεγάλη είναι για όλους μας η αίσθηση της απουσίας του, ανάλογη του χώρου που καταλάμβανε στη ζωή μας…

Η όμορφη παρέα των Καλλονιατών είναι σίγουρο ότι θα κρατάει πάντα μια θέση στις συνάξεις της για τον Μίμη.

Όπως συμβούλευε συχνά και κείνος: Κάντε παρέες – έρχονται δύσκολες μέρες!

Στο παραπάνω «ενθύμιον» με τη χειρόγραφη σημείωση του Μίμη στην πίσω πλευρά, ο ίδιος είναι 3ος από δεξιά στην πρώτη σειρά, με τα ναυτικά, και 4ος από αριστερά είναι ο Ηλίας Παπαδόπουλος.

Posted in Εις μνήμην, Περιοδικό, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , | 2 Σχόλια »

Οι «Καλλονιάτες» της Αθήνας

Posted by tofistiki στο 29/11/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί σήμερα στο «Εμπρός»

Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, συγκεκριμένα στις 22 Νοεμβρίου 2001, δημοσιεύθηκε σ΄ αυτή τη στήλη σημείωμά μου με τον τίτλο «Κάντε παρέες – έρχονται δύσκολες μέρες», στο οποίο μεταξύ άλλων υποστήριζα πως οι παρέες μας βοηθούν να αντισταθούμε στην ισοπέδωση που μας απειλεί και να μη μετατραπούμε σε αποχαυνωμένους καταναλωτές.

Το πρώτο βήμα σ΄αυτή την αντίσταση είναι να κρατήσουμε τις παρέες μας ή να κάνουμε καινούργιες. Όπως ξανάγραψα, οι εξουσιαστές μισούν την παρέα, γιατί παρέα σημαίνει συζήτηση και η συζήτηση προβληματίζει και ακονίζει το μυαλό κι αυτό δεν το θέλουν.

Όπως γράφει ο Ασημάκης Πανσέληνος στο θαυμάσιο βιβλίο του “τότε που ζούσαμε” η παρέα είναι η πιο ριζωμένη, η πιο μακρόβια και η πιο δημοκρατική μορφή άτυπης ένωσης ανθρώπων. Υφίσταται από τότε που οι άνθρωποι δημιούργησαν τις πρώτες πόλεις. Πολλές παρέες κρατάν ολόκληρη ζωή και τέλος στην παρέα μετέχεις αυτοβούλως, δε σε υποχρεώνει κανένας. Πας γιατί γουστάρεις τους φίλους σου, με τους οποίους συζητάς, καλαμπουρίζεις και καυγαδίζεις καμιά φορά. Στην παρέα δεν υπάρχει αρχηγός αλλά καμιά φορά ο ζωηρότερος γίνεται πρώτος μεταξύ ίσων.

Βασικό στοιχείο της παρέας είναι η κουβέντα. Παρέα με αμίλητους ανθρώπους δε γίνεται. Στη συζήτηση δεν είναι καθόλου απαραίτητο να υπάρχει ομοφωνία, το αντίθετο μάλιστα. Οι διαφωνίες τρέφουν την κουβέντα ακόμα και αν καταλήγουν σε καυγά. Είναι κι αυτός, ο καυγάς, μέσα στη λογική της παρέας.

Μια τέτοια παρέα, που λειτουργεί πάνω από δέκα πέντε χρόνια είναι οι λεγόμενοι «Καλλονιάτες», οι οποίοι κάθε δεύτερο Σάββατο μεσημέρι, μαζεύονται στο φιλόξενο και άνετο εντευκτήριο του Συλλόγου Καλλονιατών, σε μια πάροδο της λεωφόρου Συγγρού. Στην πραγματικότητα ο μοναδικός γνήσιος Καλλονιάτης είναι ο αγαπητός Χρήστος Τραγέλλης, που είναι και η ψυχή των συνάξεών μας και φορτώνεται τον κόπο να μοιράσει ακριβοδίκαια τα εδέσματα που κουβαλάμε από τα σπίτια μας. Χωρίς τον Χρήστο και την προσφορά του η παρέα των «Καλλονιατών» δε θα υφίστατο.

Στις συνάξεις των «Καλλονιατών» επικρατεί γενικώς ευτράπελο πνεύμα. Με σιωπηρή συμφωνία δεν κουβεντιάζουμε ποτέ για οικονομικά θέματα, για το ποδόσφαιρο, για την τηλεόραση και για την κοσμική κίνηση. Η θεματολογία των συζητήσεων είναι πολύ μεγάλη, αλλά εντοπίζεται κυρίως σε πνευματικά θέματα. Έτσι πρέπει να ήταν τα Συμπόσια των Αρχαίων. Πάντως και οι συζητήσεις, ακόμη και για ενδιαφέροντα ζητήματα, δεν κρατάνε πολύ. Συνήθως διακόπτονται από λογοπαίγνια, πειράγματα, καμιά φορά από απαγγελίες, για να καταλήξουν στο τραγούδι.

Ευτυχώς ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες υπάρχουν πολλοί καλλίφωνοι. Τις καλύτερες φωνές διαθέτουν ο Λιάκος Παπαδόπουλος, ο Πάνος Κοντέλλης και ο Μιχάλης Λιαρούτσος. που δεν είναι ούτε Καλλονιάτης, ούτε Λέσβιος παρά Τηνιακός, επαξίως όμως μπορεί να θεωρηθεί Μυτιληνιός, όχι μόνο γιατί έχει παντρευτεί την Ελευθερία, μια εξαιρετική Μυτιληνιά (και σύμφωνα με το λεσβιακό θέσπισμα: Απού που ήσι; – Απ΄του χουργιό τς ιγιναίκας ιμ), αλλά και γιατί έχυσε το αίμα του στο νησί. Ομοίως, δεν είναι Μυτιληνιά και η ποιήτρια Αγγελική Καπετανάκη, που με την ενεργή συμμετοχή της στην προετοιμασία των «συμποσίων», συντελεί αποφασιστικά στην επιτυχία τους.

Στους «Καλλονιάτες» συγκαταλέγονται κυρίως λόγιοι (λογοτέχναι, ποιηταί και άλλα ύποπτα στοιχεία – όπως έγραφε στην αναφορά του εκείνος ο γραφικός χωροφύλαξ). Ο Πάνος Κοντέλλης, σεναριογράφος πολλών αξέχαστων ταινιών, που όταν μερακλωθεί θυμάται τραγούδια από παλιές επιθεωρήσεις, ο Γιάννης Χατζηβασιλείου, εκπαιδευτικός, που εκδίδει το αξιόλογο περιοδικό «Αγιάσος», ο ευαίσθητος ποιητής Δημήτρης Νικορέντζος, ο Τάκης Ιορδάνης, ο Γιώργος Τσαλίκης, ο υπογράφων και άλλοι, ενώ τις συνάξεις τους στολίζουν με την παρουσία τους και πολλές γυναίκες. Εκτός από την κα η Καπετανάκη, που προαναφέρω, έρχονται η Παρίτσα Χωριανοπούλου – Πολυχρονιάδου, η Βαγγελίτσα Αποστόλου-Παναγιώτου, η Ελευθερία Γανίτη. Τέλος, αραιές, πλην σημαντικές παρουσίες είναι του καθηγητή του ΕΜΠ Δημήτρη Νιάνια και άλλων εκπροσώπων της Λεσβιακής διανόησης.

Από το προσκλητήριο αυτό λείπουν, ο Θανάσης Τσερνόγλου, ο Θανάσης Πολυχρονιάδης, ο Νίκος Γανίτης και ο Μπάμπης Αναγνώστου. Βλέπετε έχουμε οι περισσότεροι κάμψει τον Μαλέα των εξήντα και πολλές φορές όταν έρχεται η κουβέντα και διαπιστώνω πόσοι φίλοι και γνωστοί λείπουν, μου έρχονται στο νου οι στίχοι του Καβάφη, από το ποίημα «τα κεριά»

***
μια θλιβερή σειρά κεριά σβησμένα
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμα
κατάμαυρα κεριά, κυρτά, λειωμένα,
δε θέλω να τα βλέπω, με λυπεί η μορφή των
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμάμαι….

***

Το σημείωμα αυτό το έγραψα, μεταξύ άλλων και σαν ερέθισμα προς τους λοιπούς «Καλλονιάτες» να καθίσουμε και να καταγράψουμε από κοινού τον βίο και την πολιτεία της παρέας αυτής.

 —

 

 

Posted in Τσ’ Μυτ’λήν’ς, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Παρέες ηλικιωμένων

Posted by tofistiki στο 14/12/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» στις 14/12/2010

Πριν από εννέα ακριβώς χρόνια, δημοσιεύτηκε σ’ αυτήν τη σελίδα σημείωμά μου με τον τίτλο «Φτιάξτε παρέες, έρχονται δύσκολες μέρες», στο οποίο εξηγούσα τον ρόλο και τη σημασία της παρέας, της πιο ριζωμένης, της πιο μακρόβιας και της πιο δημοκρατικής μορφής άτυπης ένωσης ανθρώπων, όπως γράφει και ο Ασημάκης Πανσέληνος στο θαυμάσιο βιβλίο του «Τότε που ζούσαμε».

Την παρέα, δηλαδή την ταχτική συναναστροφή με φιλικά σου πρόσωπα, την κατατάσσω στις μικρές χαρές της ζωής. Μικρές, αλλά πολύ μεγάλης σημασίας. Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει πως αυτές οι μικρές χαρές της ζωής, η συναναστροφή με τους φίλους σου, η παρακολούθηση μιας ταινίας ή μιας θεατρικής παράστασης, η ακρόαση μουσικής, το διάβασμα ενός βιβλίου και φυσικά ο έρωτας με το ταίρι σου, όχι μόνο μας ευχαριστούν, αλλά παρατείνουν τη ζωή μας και μας προφυλάσσουν από πολλές αρρώστιες.

Στην παρέα μετέχεις αυτοβούλως, δε σε υποχρεώνει κανένας. Πας γιατί γουστάρεις τους φίλους σου, με τους οποίους συζητάς, καλαμπουρίζεις και καυγαδίζεις καμμιά φορά. Στην παρέα δεν υπάρχει αρχηγός, αλλά καμμιά φορά ο ζωηρότερος γίνεται πρώτος μεταξύ ίσων. Βασικό στοιχείο της παρέας είναι η κουβέντα. Παρέα με αμίλητους ανθρώπους δε γίνεται. Στη συζήτηση δεν είναι καθόλου απαραίτητο να υπάρχει ομοφωνία, το αντίθετο μάλιστα. Οι διαφωνίες τρέφουν την κουβέντα ακόμα και αν καταλήγουν σε καβγά. Είναι κι αυτός, ο καβγάς, μέσα στη λογική της παρέας.

Συνεπής προς αυτή την άποψη, εδώ και πολλά χρόνια συμμετέχω σε τρεις παρέες, που συνέρχονται σχεδόν ανελλιπώς κάθε μία ή δύο βδομάδες, την ίδια πάντα μέρα και ώρα και στον ίδιο πάντα τόπο. Κι αυτό γίνεται επί πολλά χρόνια, πλην φυσικά της θερινής περιόδου, κατά την οποία οι παρέες αυτές προσωρινά διαλύονται.
Η πρώτη και η πιο μακρόβια από τις παρέες αυτές είναι οι λεγόμενοι «Καλλονιάτες», μολονότι ο μοναδικός Καλλονιάτης είναι ο αγαπητός Χρήστος Τραγέλλης, αλλά λεγόμαστε έτσι γιατί μαζευόμαστε κάθε δεύτερο Σάββατο, το μεσημέρι, στο φιλόξενο εντευκτήριο του Συλλόγου των εν Αθήναις Καλλονιατών. Οι «Καλλονιάτες» είναι κατά κάποιον τρόπο η αθηναϊκή εκδοχή των «Καφελογίων» της περιόδου ’85 – ‘95 και θα μπορούσαν να θεωρηθούν απόγονοι του παλιού εκείνου «Φιλογέλωτα» των αρχών του 20ού αιώνα.
Στις συνάξεις μας επικρατεί πνεύμα ευτράπελο, και τα τραγούδια, οι απαγγελίες ή η ανάγνωση περικοπών από βιβλία είναι μέσα στο πρόγραμμα. Αντίθετα, δεν κουβεντιάζουμε ποτέ για οικονομικά θέματα ή για ποδόσφαιρο, ελάχιστα, δε, μας απασχολεί η πολιτική και μάλιστα η τρέχουσα.

Η δεύτερη παρέα συγκεντρώνεται κάθε δεύτερη Παρασκευή απόγεμα, στον Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας, που εδώ και έξι περίπου χρόνια έχει εγκαινιάσει το «Φιλολογικό Καφενείο». Εδώ τα πράγματα είναι πιο σοβαρά (όχι όμως σοβαροφανή, να εξηγούμαστε), γιατί, παρά την ονομασία της, η παρέα αυτή δεν έχει πετύχει την επιθυμητή ατμόσφαιρα του καφενείου. Συνήθως υπάρχει προκαθορισμένο κεντρικό θέμα για συζήτηση.

Τέλος, η τρίτη παρέα μου είναι οι παλιοί συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο Μυτιλήνης, όσοι βρίσκονται στην Αθήνα φυσικά. Η αφορμή για τη συγκρότησή της ήταν η αξέχαστη συνεστίαση των αποφοίτων τού 1946, που έγινε στη Μυτιλήνη με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων από την αποφοίτησή μας. Είχαμε αποφοιτήσει 63, και πενήντα χρόνια μετά ζούσαμε οι 53, αλλά στη συνεστίαση ήρθανε 34 γιατί οι υπόλοιποι δεν ήταν εύκολο να εντοπιστούν ή δεν μπορούσαν να έρθουν. Από τότε συγκεντρωνόμαστε συνήθως κάθε Πέμπτη μεσημέρι σε ένα καφενείο στην πλατεία Συντάγματος. Το θλιβερό όμως γεγονός, απολύτως φυσιολογικό και κατανοητό φυσικά, είναι πως, όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και κάποιοι λείπουν.
Ώρες ώρες όταν σκέφτομαι τους συμμαθητές μου, τους παρομοιάζω με στρατιωτικό τμήμα αποδεκατισμένο από τη ζωή. Αν σήμερα κάναμε προσκλητήριο, θα αναφέραμε: Παρόντες 25. Απόντες 38. Εξ αυτών νεκροί 26, τραυματίες (κατάκοιτοι ή σε αναπηρικό καροτσάκι) 8, αιχμάλωτοι (σε οίκο ευγηρίας) 4.

Παρ’ όλα αυτά, όσο κι αν με θλίβει η είδηση μιας ακόμα απουσίας, προτιμώ χίλιες φορές την παρέα των συμμαθητών μου από τη μοναξιά, αχώριστο σύντροφο πολλών συνομηλίκων μου.
Δε θα ήθελα ποτέ να μοιάσω με τον γέρο εκείνον του Καβάφη που

… στου καφενείου του βουερού το μέσα μέρος,
σκυμμένος στο τραπέζι, κάθεται ένας γέρος
με μιαν εφημερίδα μπρός του, δίχως συντροφιά…

Posted in Αναμνήσεις, Γνώμες και σχόλια, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: