Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘ΜΜΕ’

Ακούσατε ή διαβάσατε τίποτα διά την Ισλανδία;

Posted by tofistiki στο 14/10/2011

Άρθρο του  Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός, στις 11/10/2011

Αν προτιμώ χίλιες φορές να εντρυφώ στο Διαδίκτυο παρά να στήνομαι μπροστά στην τηλεόραση, είναι γιατί στην πρώτη περίπτωση νοιώθω ενεργός πολίτης, ενώ στη δεύτερη παθητικός θεατής ή αποχαυνωμένος καταναλωτής κουτόχορτου. Βλέπετε, τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε., δηλαδή των Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού ή Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, μας λένε μόνον όσα τα, αφανή, αφεντικά τους επιτρέπουν να μάθουμε. Για παράδειγμα, διαβάσατε ή ακούσατε από τα Μ.Μ.Ε. για την αληθινή επανάσταση που έχει πραγματοποιηθεί στην Ισλανδία τα τελευταία δύο χρόνια;

Απολύτως τίποτα.

Αντίθετα, τον τελευταίο καιρό βρήκα στο Διαδίκτυο πλήθος μηνυμάτων, με πιο πρόσφατο αυτό που πήρα την περασμένη Κυριακή 2 Οκτωβρίου, από τα οποία έμαθα πολλά και ενδιαφέροντα για την Ισλανδία, τα οποία αγνοούσα. Ακούστε λοιπόν τι πέτυχε ο ισλανδικός λαός, με μεγάλες κινητοποιήσεις, πρωτοφανείς για την ήρεμη αυτή χώρα, και με την ψήφο του!

Πρώτο και κύριο: Πέτυχε το 2008 να παραιτηθεί η κυβέρνηση, ως υπεύθυνη για την κατάρρευση της οικονομίας και την πτώχευση της χώρας.

Δεύτερο: Οδήγησε τη χώρα σε νέες εκλογές το 2009 και με συνεχείς κινητοποιήσεις υποχρέωσε τη διάδοχο κυβέρνηση να εθνικοποιήσει τις τράπεζες, που κερδοσκοπώντας προκάλεσαν την κρίση. Σα συνέπεια άρχισαν συλλήψεις πολλών ντόπιων τραπεζιτών και στελεχών της προηγούμενης κυβέρνησης, ενώ οι ξένοι τραπεζίτες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Τρίτο: Έπεισε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να κάνει τον Μάρτιο του 2010 δημοψήφισμα, στο οποίο με πλειοψηφία 93% ο λαός αποφάσισε να μην πληρωθούν τα χρέη στις τράπεζες του εξωτερικού (κυρίως αγγλικές και ολλανδικές) και να ξεκινήσει δικαστική έρευνα για τις ευθύνες πολιτικών και οικονομικών στελεχών για την κρίση.

Τέταρτο:Επέβαλε την εκλογή Σώματος από 25 απλούς πολίτες, που δεν έχουν καμμιά κομματική ιδιότητα ή εξάρτηση και αποστολή του οποίου είναι να καταρτίσει νέο Σύνταγμα για τη χώρα. Οι 25 αυτοί πολίτες επιλέχθηκαν από σύνολο 522, που είχαν υποδειχθεί από συνελεύσεις του λαού με μόνη προϋπόθεση να τους έχουν υποδείξει τουλάχιστον 30 πολίτες.

Για όλα αυτά τα πρωτοφανή και καθαρά επαναστατικά μέτρα, τα Μ.Μ.Ε. δε μας είπαν τίποτα, δύο χρόνια τώρα. Όπως δε μας λένε τίποτα για το πώς ο Ισημερινός, δηλαδή το Εκουαδόρ, πέτυχε να διαγραφεί το 85% του τεράστιου χρέους του, όπως δε μας λένε τίποτα για την Αργεντινή, την οποία μας αφήνουν να πιστεύουμε πως βρίσκεται στην κατάσταση διάλυσης και χρεωκοπίας τού 2000, ενώ η χώρα έχει ανακάμψει, με δικές της δυνάμεις και έχει κάνει πέρα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Για να είμαι δίκαιος, για την κατάσταση στην Αργεντινή πληροφορήθηκα πολλά από την τηλεόραση της ΝΕΤ, γιατί το κανάλι αυτό, όπως και το κανάλι της Βουλής και εν μέρει της ΕΤ3, διαφέρουν πολύ από τα υπόλοιπα που τα λέω σκουπιδοκάναλα. Και λιγότερες διαφημίσεις βάζουν (της Βουλής μάλιστα δε βάζει καμμία) και μεγαλύτερη αντικειμενικότητα έχουν.

Πάντως το Διαδίκτυο με τα διάφορα ιστολόγιά του εξελίχθηκε σε σοβαρό αντίπαλο της Τηλεόρασης και μακάρι να μάθουμε να το χρησιμοποιούμε όλοι, για πιο έγκυρη ενημέρωσή μας. Υπάρχει επίσης στο Διαδίκτυο, η Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα (www.tvxs) του Στέλιου Κούλογλου, που σας τη συνιστώ εκθύμως. Ευτυχώς που έχουμε τη δυνατότητα να προσφεύγουμε σε εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης.

Για να επανέλθω όμως στην Ισλανδία και στους πάντα προσφιλείς Αρχαίους ημών, όπως φαίνεται το νησί αυτό το ανακάλυψε τον 4ο προχριστιανικόν αιώνα ένας Έλληνας εξερευνητής και θαλασσοπόρος, που ήταν επίσης και σπουδαίος μαθηματικός και αστρονόμος: ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης.

Ο Πυθέας ξεκίνησε από τη Μασσαλία, ακμάζουσα τότε ελληνική πόλη, αποικία των Φωκαέων, για να βρει δρόμους επικοινωνίας με τις «Κασσιτερίδες νήσους» δηλαδή τη Βρετανία, κύρια πηγή του κασσίτερου, σημαντικής πρώτης ύλης της μεταλλουργίας, δρόμους που να μην ελέγχονται ή απειλούνται από την Καρχηδόνα, κυριότερη αντίπαλο της Μασσαλίας, τότε, στη Δυτική Μεσόγειο.
Πλέοντας όχι παρακτίως αλλά μέσα από τα ποτάμια της Γαλατίας, βγήκε στον Βισκαϊκό Κόλπο, πορεύθηκε προς βορράν, διέσχισε τη Μάγχη, επισκέφθηκε τις ακτές της Ολλανδίας και της Γερμανίας, ήρθε σε επαφή με τους ημιάγριους κατοίκους τους και κατόπιν περιέπλευσε τη Βρετανία, βρήκε τα νησιά του κασσίτερου, διέσχισε τη θάλασσα μεταξύ Βρετανίας και Ιρλανδίας και κατόπιν βγήκε στην Βόρεια Θάλασσα, φθάνοντας τελικά στα πέρατα του κόσμου, στην «Εσχάτη Θούλη», ένα πολύ μεγάλο, ακατοίκητο, νησί στον Κρόνιο ή Πεπηγότα Ωκεανό, όπου ο ήλιος το καλοκαίρι δε βασίλευε ποτέ ενώ τον χειμώνα δεν ανέτειλε στον ουρανό.

Δυστυχώς το βιβλίο «Περί Ωκεανού» που έγραψε ο Πυθέας, στο οποίο εκτός από την αφήγηση της πορείας του είχε καταγράψει σημαντικές επιστημονικές παρατηρήσεις, έχει χαθεί και ό,τι ξέρουμε γι’ αυτό το μάθαμε από μεταγενέστερους συγγραφείς Έλληνες και Ρωμαίους.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ελευθεροτυπία, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Η ανίκητη ακλισία

Posted by tofistiki στο 19/07/2011

 Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 19/07/2011

Στο σημείωμά μου αυτό μπαίνω, ίσως, στα οικόπεδα του γιου μου, εφόσον θίγω ένα γλωσσικό θέμα, αλλά ακούγοντας προχτές τους ανελλήνιστους της τηλεόρασης να μας κοπανάνε συνεχώς για «μαϊμού πιστοποιητικά σπουδών» ή για «μαϊμού εκπαιδευτικούς» και δε συμμαζεύεται, δεν άντεξα και ανέτρεξα σε όσα λεξικά έχω στη βιβλιοθήκη μου, για να δω αν η λέξη «μαϊμού» είναι άκλιτος επιθετικός (ή κάτι ανάλογο) προσδιορισμός.

Βρήκα λοιπόν πως η λέξη μαϊμού είναι ουσιαστικό γένους θηλυκού και κλίνεται σύμφωνα με τους κανόνες της ελληνικής γραμματικής: η μαϊμού, της μαϊμούς, τη μαϊμού, οι μαϊμούδες, των μαϊμούδων, τις μαϊμούδες.
Η λέξη σημαίνει τον πίθηκο, μεταφορικώς όμως χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει όποιον, παρ’ αξίαν, κατέχει κάποιο αξίωμα ή θέση, ή καμώνεται πως είναι κάτι, ενώ δεν είναι, π.χ. μαϊμούδες-πατριώτες, μαϊμούδες-τεχνοκράτες κ.ο.κ.. Προφανώς σχετίζεται με το ρήμα πιθηκίζω ή μαϊμουδίζω.

Τώρα γιατί τη μεταχειρίζονται σαν άκλιτη; Την αιτία να την αναζητήσουμε στην αγραμματοσύνη, την ημιμάθεια και τη νωθρότητα σκέψης, που χαρακτηρίζουν πολλούς από εκείνους που υποτίθεται είναι ταγμένοι να μας διαφωτίζουν ή να μας πληροφορούν.

Πριν από δέκα χρόνια με αφορμή το τραγικό ναυάγιο της «Σάμινας», μας είχαν ταράξει με διάφορα, όπως «το δράμα των επιβατών της “Σάμινα”», οι «πλοιοκτήτες της “Σάμινα”» και τα παρόμοια. Φαίνεται πως θεωρήσανε το όνομα ξενικό και, συνεπώς, άκλιτο κι ας είναι ελληνικότατο και σχετίζεται με το θρυλικό πλοίο του Πολυκράτη της Σάμου, τη φοβερή «Σάμαινα»!

Όσο για τις ξενικές λέξεις, όπως το Μεξικό ή το καζίνο και άλλα πολλά, αυτές θεωρούνται αυτομάτως άκλιτες. Έτσι, ακούμε για την «οικονομία του Μεξικό» ή ότι ο τάδε «σύχναζε σε καζίνο» και τα παρόμοια. Όμως οι λέξεις αυτές είναι μεν ξενικές αλλά απολύτως εξελληνισμένες και πρέπει να κλίνονται κανονικά. Το Μεξικό να κλίνεται όπως το λεξικό και το καζίνο όπως το κλαρίνο. Φυσικά έτσι που πάμε, δεν αποκλείεται κάποτε να ακούσουμε για «τη μελωδία του κλαρίνο»!

Η αγραμματοσύνη και η νωθρότητα της σκέψης συνδυάζεται συχνά με την περιφρόνηση που δείχνουν στο κοινό στο οποίο απευθύνονται. Κανείς δεν έκανε ποτέ τον κόπο να μας πει τι σημαίνουν τα διάφορα σπρεντ, ή χανγκ απ, ή λίμιτ απ, που τα μεταχειρίζονται αφειδώς. Κατά ποίαν λογικήν, ακούγοντας στην Ελλάδα ελληνικό ραδιόφωνο ή παρακολουθώντας ελληνική τηλεόραση, πρέπει να ξέρω τι σημαίνουν διάφοροι αγγλικοί όροι;

Παλαιότερα, όταν επικρατούσε η γαλλομάθεια, όταν δηλαδή για να θεωρηθείς μορφωμένος έπρεπε να παρεμβάλεις στις κουβέντες σου γαλλικές λέξεις ή φράσεις, ο πατέρας μου, τραπεζικός υπάλληλος τότε, που υπηρετούσε στη Μυτιλήνη, είχε βρει έναν αλάνθαστο τρόπο να εξουδετερώνει αυτήν τη μόδα, γελοιοποιώντας ταυτόχρονα αυτούς που την ακολουθούσαν. Έλεγε, να πούμε, ο τύπος «Σύμφωνα με τη δικιά μου point de vue…» «Assichtpunkt» τον διέκοπτε ο πατέρας μου. «Pardon?», απορούσε αυτός. «Το είπα στα γερμανικά», του εξηγούσε Ύστερα από δυο τρεις τέτοιες «μεταφράσεις», ο συνομιλητής του έκοβε τη μόδα ή τον απήλασσε από την παρουσία του.

Για να επιστρέψω όμως στο θέμα μου, η περιφρόνηση προς το κοινό, που δείχνουν τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε., εκδηλώνεται με την αποφυγή τους να εξηγούν τα άπειρα αρκτικόλεξα, που έχουν καθιερωθεί. Ακούμε συνεχώς να αναφέρονται σε διάφορα ΚΕΔΕ, ΕΚΑΣ, ΟΣΠΕ και τα παρόμοια, σα να είναι αυτονόητο να ξέρει τη σημασία τους το κοινό. Και καλά να είχαμε να κάνουμε με τα πασίγνωστα, καθιερωμένα και σε ευρεία χρήση ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, ΙΚΑ, αλλά και ΠΑΣΟΚ, Κ.Κ.Ε., ΕΔΑ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, αλλά υπάρχουν εκατοντάδες (ή ίσως και χιλιάδες) άλλα, που είναι αδύνατο να τα ξέρει όλος ο κόσμος.

Επιβάλλεται λοιπόν όταν τα χρησιμοποιούν, να δίνουν παρενθετικά και την ερμηνεία τους. Αλλά πού; Αυτό σημαίνει δουλειά, και ως γνωστόν η δουλειά είναι για τα κορόιδα, ενώ αυτοί κατατάσσουν τον εαυτό τους στους έξυπνους…

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, Η γνώμη του μη ειδικού, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Σκέψεις γύρω από τη βία

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 28/06/2011
 

Πριν από ένα χρόνο δημοσιεύθηκε στο «Εμπρός» σημείωμά μου με τον τίτλο «Είναι η βία η μαμή της Ιστορίας;», που από κάποιους θεωρήθηκε περίπου βλάσφημο, αφού δεν αποδεχόταν ως θέσφατο κάτι που είχε πει ο γέρο Κάρολος (άσε που έκανα λάθος και απέδωσα τη ρήση όχι στο Μαρξ αλλά στον Έγκελς).
Το ζήτημα είναι τι ορίζουμε ως βία; Γιατί βία είναι οι χουλιγκανισμοί στα γήπεδα, βία είναι και οι καταστροφές που προκάλεσαν οι νεαροί που διαμαρτυρήθηκαν για τη δολοφονία του Αλέξη, βία αποτελούν τα φαινόμενα του προπηλακισμού και των χειροδικιών κατά επιφανών εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος, που πολλαπλασιάζονται τελευταία.

Όλα αυτά όμως τα βίαια φαινόμενα, όσο και αν τα υπερτονίζουν τα εξωνημένα Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, είναι παράγωγα και όχι γενεσιουργά στοιχεία. Γενεσιουργός πηγή της βίας είναι η νόμιμη βία που ασκεί το εκάστοτε κράτος. Άλλωστε ο Μαξ Βέμπερ, αν δεν κάνω λάθος, είπε πως το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας. Στην περιοχή της βίας κάθε εξουσία είναι έτοιμη να δίνει μάχες, συνήθως εύκολες γι’ αυτήν, και συχνά να κερδίζει. Η βία είναι το δικό της γήπεδο.

Η κρατική βία είναι υπόκωφη, αθόρυβη και αόρατη, ειδικότερα δε στις μέρες που περνάμε, που η πατρίδα μας έπαψε να είναι ανεξάρτητη και έχει υποδουλωθεί σε ξένα κέντρα οικονομικής εξουσίας, η κρατική βία μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη, γιατί αποσκοπεί στην ανεμπόδιστη εφαρμογή των επιταγών της παγκοσμιοποίησης, στην εξαθλίωση των μισθωτών και των μικρών και μεσαίων επαγγελματιών και στον εκφοβισμό της κοινωνίας.

Ο μόνος δρόμος αντίστασης σ’ αυτήν τη βία είναι η άρνησή της. Να μη μπούμε στη λογική της και να μην παίξουμε το παιχνίδι αυτών που την ασκούν. Αυτό το έχουν κατανοήσει με αξιοθαύμαστη ωριμότητα οι αγανακτισμένοι, που ένα μήνα τώρα κατακλύζουν το Σύνταγμα και άλλες πλατείες των πόλεων της πατρίδας μας.

Και η αποφυγή της βίας από μέρους των αγανακτισμένων είναι κάτι που ανησυχεί και τρομάζει τους κρατούντες, γιατί κατανοούν πως είναι ανίσχυροι απέναντί της, αφού τα όπλα τους, η οργάνωσή τους, ο σχεδιασμός τους μένουν χωρίς αντικείμενο, άρα τους είναι άχρηστα.

Στηρίζονται στη βία και τρομάζουν μπροστά στην άρνησή της.

Πολύ θα θέλανε, οι κρατούντες, να μετακυλιστεί η αντιπαράθεση με τους αγανακτισμένους στην περιοχή της βίας, όπως έγινε τότε με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη, και ανησυχούν που αυτό τώρα δε γίνεται. Δεν είχαν προβλέψει αυτή την ιδιότυπη αντιπαράθεση: από τη μια μεριά εκατοντάδων πάνοπλων αστυνομικών, με κράνη, ασπίδες, που τους προστατεύουν ειδικοί χαλύβδινοι φράκτες και ειδικά συρματοπλέγματα, και από την άλλη δεκάδων χιλιάδων πολιτών, που άοπλοι και ήρεμοι συζητούν, τραγουδούν ή χορεύουν, με την παρουσία των οικογενειών τους και των παιδιών τους.

Ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, το αναμφισβήτητο γεγονός είναι πως το πολιτικό σύστημα που στηριζόταν στο δικομματισμό, έχει απαξιωθεί πλήρως και κοντά του έχει ευτελιστεί και ο ρόλος των Μ.Μ.Ε.. Η επίδραση των συνεχιζόμενων επί ένα μήνα συγκεντρώσεων έχει επηρεάσει την πολιτική ατμόσφαιρα. Αργά η γρήγορα, πάρει δεν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να προσφύγει στις εκλογές, στις οποίες, να μου το θυμάστε, και τα δύο λεγόμενα κόμματα εξουσίας θα καταποντιστούν και νέες πολιτικές δυνάμεις θα εμφανιστούν.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά η συμπεριφορά τους μου θυμίζει το ποίημα του Καβάφη «Οι Τρώες», που λέει:

«Είναι οι προσπάθειές μας των συφοριασμένων,
είναι οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων
Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι
παίρνουμ’ απάνω μας κι αρχίζουμε
να ‘χουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
…………………
Είναι οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφαση και τόλμη,
θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά
κι έξω στεκόμαστε ν’ αγωνιστούμε.
…………………
Κι όμως η πτώσις μας είναι βεβαία.
Επάνω στα τείχη άρχισεν ήδη ο θρήνος …»

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα

Posted by tofistiki στο 13/10/2010

Άρθρο του Δημήτρη  Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις  12/10/2010 στο Εμπρός

Είναι κοινοτοπία να λέει κανείς πως περνάμε δύσκολες μέρες. Αυτό το νιώθουμε στο πετσί μας. Ούτε χρειαζόμαστε να το ακούμε καθημερινώς από τα Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, που με την έντυπη ή την ηλεκτρονική μορφή τους φροντίζουν να μας προετοιμάσουν για ακόμα πιο δύσκολες μέρες που έρχονται. Χωρίς να συμμερίζομαι τη χαζοχαρούμενη αισιοδοξία του Φόρεστ ΓΑΠ, πιστεύω πως θα τα βγάλουμε πέρα. Το δέντρο μας έχει γερές ρίζες.

Δεν υπάρχει μονάχα αυτή η Ελλάδα που μας δείχνουν. Αυτό το ξεχαρβαλωμένο κράτος, όπου οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, αυτή η κοινωνία, που λειτουργεί στη λογική της συναλλαγής, την εξαγοράς, της κομπίνας και της αρπαχτής, αυτή η νεολαία, που ζει στις καφετέριες με το χαρτζιλίκι του μπαμπάκα της και αποβλέπει σε αργομισθίες, αυτή η υποταγμένη και βολεμένη μεσαία τάξη, που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να μη χάσει τα κεκτημένα της, αυτή η αγροτική τάξη, που ζει με επιδοτήσεις, και αυτή η μεταλλαγμένη εργατική τάξη, στην πράξη υπεργολάβος των επιχειρηματιών και εκμεταλλεύτρια των οικονομικών μεταναστών.

Υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα. Των παιδιών που σπουδάζουν και πρωτεύουν στα μαθήματα, των ευαίσθητων ανθρώπων που φυλάνε τα κάστρα του πολιτισμού μας, των ενεργών πολιτών που νοιάζονται για τους άλλους, των αγροτών που αλλάζουν τις παραδοσιακές καλλιέργειες με άλλες πρωτοπόρες, των επιστημόνων που καινοτομούν στους πιο προχωρημένους τομείς της επιστήμης.

Για αυτούς τους τελευταίους θέλω να γράψω δυο λόγια.
Όπως μάθαμε, το φετινό βραβείο Νόμπελ στη Φυσική δόθηκε σε δυο Ρώσους φυσικούς, τον Κωνσταντίν Νοβοσέλοφ 36 χρονών και τον Αντρέι Γκέιμ 51 χρονών, που εργάζονται στην Αγγλία, στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, για την απομόνωση του γραφενίου. Αυτό το ακούσαμε από τα Μ.Μ.Ε. κατά κόρον, μ’ όλο που οι περισσότεροι σχολιαστές ή παρουσιαστές δεν έκαναν τον κόπο να εξηγήσουν στο κοινό τους τι είναι αυτό το γραφένιο.

Το γραφένιο, λοιπόν, είναι λεπτότατο – πάχους ενός ατόμου! – πλέγμα ατόμων άνθρακα, που το απομόνωσαν από το γραφίτη (εξ ου και το όνομα) και το οποίο παρουσιάζει εκπληκτικές ιδιότητες: είναι διαφανές, εξαιρετικά σταθερής δομής, καλός αγωγός της θερμότητας και του ηλεκτρισμού, φίλτρο ακτινοβολίας και μετατροπέας της ηλιακής σε ηλεκτρική ενέργεια.

Στο χώρο της ηλεκτρονικής προβλέπεται πως το γραφένιο θα υποκαταστήσει το πυρίτιο στα φωτοβολταϊκά κύτταρα, θα βρει εφαρμογές στη νανοτεχνολογία σε πεδία που ως τα χτες τα θεωρούσαν απρόσιτα, θα συμβάλει στην κατασκευή καινοτόμων συσκευών, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην κίνηση αεροπλάνων, πλοίων και αυτοκινήτων με την ηλιακή ενέργεια.

Εκείνο, όμως, που πέρασε στα ψιλά γράμματα από τα Μ.Μ.Ε., είναι πως στη μελέτη και την εξαετή έρευνα που κατέληξε στην απομόνωση του γραφενίου και εν συνεχεία στο βραβείο Νόμπελ, τους δύο Ρώσους επιστήμονες βοήθησαν αποφασιστικά δύο Έλληνες φυσικοί, δυο νέοι άνθρωποι, ο Λευτέρης Λιδωρίκης, επίκουρος καθηγητής Κβαντικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, και ο καθηγητής του Τμήματος Επιστήμης Υλικών στο Πανεπιστήμιο Πατρών Κώστας Γαλιώτης.

Χαρακτηριστικό της καινούργιας εποχής στην οποία ζούμε και της συνακόλουθης νοοτροπίας που γεννήθηκε, είναι πως οι Έλληνες φυσικοί βρίσκονταν επί έξι χρόνια σε στενή επαφή και συνεργασία με τους Ρώσους συναδέλφους τους, όχι πηγαίνοντας κάθε τόσο στην Αγγλία, αλλά από την έδρα τους, στην Ελλάδα, με τη βοήθεια του διαδικτύου!

Για αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πτυχή της υπόθεσης του γραφενίου τα Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού δε μας είπαν τίποτα σχεδόν, και οι γραφικοί Ελληναράδες, που αναμασούν συνεχώς ανοησίες για τα δήθεν 70 εκατομμύρια λέξεων της ελληνικής γλώσσας ή για την εξάπλωση των Ελλήνων ως τη Νήσο του Πάσχα ή για την κατασκευή ρομπότ από τους αρχαίους ημών, ούτε την πήραν είδηση.
Όπως, άλλωστε, κανείς δε μας έχει πληροφορήσει για τα πειράματα που γίνονται από επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Κρήτης, για τις εκπληκτικές προόδους στην Ιατρική από επιστήμονες του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και για πλήθος άλλα επιτεύγματα των Ελλήνων επιστημόνων σε όλους σχεδόν τους τομείς της επιστήμης.

Βλέπετε, αυτά, κατά την ορολογία των υπεύθυνων των Μ.Μ.Ε., «δεν πουλάνε».

 
Στην εικόνα, το γραφένιο από τον ιστότοπο  http://www.chemist.gr/

Posted in Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: