Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Κική Σαραντάκου’

Το πατητήρι του Άγγελου

Posted by tofistiki στο 08/10/2012

Ένα ακόμα απόσπασμα από το ανέκδοτο βιβλίο «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» του Μίμη Σαραντάκου. Είναι το τέλος του καλοκαιριού του 1985, και μετά από το μάζεμα των φιστικιών, ήρθε η σειρά των σταφυλιών.
 

Αργοσβήνει το καλοκαίρι στην Αίγινα…
Φυλακίζω τον ήλιο μέσα στις γυάλες με το γλυκό,
μεσ΄στο βαρέλι την αψάδα του μούστου.
Πιάνομαι στα χέρια σου κι απαγκιάζω.

Είναι βαρύς ο χειμώνας που έρχεται…

Το πατητήρι του Άγγελου αντηχούσε από φωνές, πειράγματα και τραγούδια. Ήταν δέκα η ώρα, πρωί Σαββάτου, μέσα του Σεπτέμβρη. Από μία και πάνω ώρα πατούσαμε τα σταφύλια και τώρα, αφού ταχτοποιήσαμε το σωρό των πατημένων ώστε να αποχτήσει επίπεδη επιφάνεια, βάλαμε πάνω του μια μεγάλη ξύλινη πόρτα, στην οποία  ανεβήκαμε με  προσοχή, και κρατώντας ισορροπία, όλοι μας. Το βάρος πέντε νοματαίων λειτούργησε σαν πρέσα. Από τον σωρό των πατημένων σταφυλιών άρχισε  να  τρέχει άφθονος μούστος. Ο Άγγελος δεν ήταν ανάμεσα μας, αλλά στεκόταν έξω από το πάτημα και εφοδιασμένος με αλκοολόμετρα και ογκομετρικούς σωλήνες, είχε τη γενική  εποπτεία της όλης διαδικασίας.

Τα τελευταία πέντε χρόνια είχε καθιερωθεί να γιορτάζουμε το τέλος του καλοκαιριού στο χτήμα του Άγγελου, στο Λειβάδι, δυο βήματα από το δικό μας το σπίτι. Εκεί, αφού πατούσαμε ομαδικά τα σταφύλια, όχι μόνο του Άγγελου, αλλά και τα δικά μας και μερικών ακόμα φίλων, στο άριστα οργανωμένο και εφοδιασμένο πατητήρι του, το ρίχναμε κατόπιν στο φαγοπότι, με τραγούδι, χορό και όλη τη σχετική φασαρία.

Ο Άγγελος, μεταλλειολόγος το επάγγελμα, ήταν σχετικά πρόσφατη γνωριμία μου στο νησί, μ’ όλο που επί μακρόν είχαμε ζήσει σε χώρους παράλληλους και σε χρόνους που απείχαν λίγο μεταξύ τους, χωρίς όμως να συναπαντηθούμε. Πάντως είχαμε μέγα πλήθος κοινών γνωστών, καθώς και κοινές ιδέες, απόψεις και πεποιθήσεις κι έτσι γίναμε με την πρώτη στενοί φίλοι, σα να γνωριζόμασταν από χρόνια.

Ο Άγγελος ήταν πολύ οργανωμένος άνθρωπος. Δώδεκα χρόνια πιο πριν, αγόρασε αυτό το μεγάλο χτήμα, έχτισε δυο μικρά ανεξάρτητα οικήματα, φύτεψε καμιά πεντακοσαριά φιστικιές, κάπου εκατό ελιές και κλήματα, έφτιαξε μεγάλη υπόγεια στέρνα, πλήρες πατητήρι, αγόρασε κάθε είδους γεωργικά εργαλεία και μηχανήματα και εξασφάλιζε από το χτήμα του ένα εισόδημα ίσο ή και μεγαλύτερο από το μισθό του ως μηχανικού σε μια γαλλική μεταλλευτική εταιρεία. Παλιός επονελασίτης, με θητεία στη Μακρόνησο, ήταν ένθερμος οπαδός, αλλά όχι οργανωμένο μέλος του Κόμματος. Δεν έμπαινε εύκολα στα καλούπια και την πειθαρχία της κομματικής ζωής.

Στο πάτημα των σταφυλιών παίρνανε μέρος κατ’ αρχήν η οικογένεια του Άγγελου, δυο συμπατριώτες  του, που  άκουγαν και οι δύο στο όνομα Γεράσιμος, παλιοί αντάρτες του Δημοκρατικού  Στρατού, θερία  άνθρωποι από πλευράς βάρους και όγκου και γι΄ αυτό πολύτιμοι  στο πάτημα, καθώς και γείτονες που συμμετείχαν με τα δικά τους σταφύλια, τα οποία φυσικά ζυγίζονταν προηγουμένως χωριστά. Υπήρχε όμως πλήθος εθελοντών, που τους έθελγε η ατμόσφαιρα του κεφιού με όλον το σχετικό χαβαλέ, καθώς και το καθιερωμένο τσιμπούσι, με κύριο πιάτο χταπόδι κρασάτο με κοφτό μακαρονάκι (σπεσιαλιτέ της Φρανς, της γυναίκας του Άγγελου) και με συνοδεία άφθονου σπιτικού κρασιού.

Όταν τέλειωσε το γλέντι και κινήσαμε να φύγουμε από το χτήμα του Άγγελου, διαπιστώθηκε πως ήμουν τόσο υπέροχα μεθυσμένος, που κι εγώ ακόμα το παραδέχτηκα και δεν επέμεινα να οδηγήσω. Το μυαλό μου, παρά την αισιόδοξη ομίχλη μέσα στην οποίαν ήταν βυθισμένο, ήταν απολύτως διαυγές σ’ ό,τι αφορούσε τις δυνατότητές μου. Εξ άλλου το υπόλοιπο σώμα μου βρισκόταν θαρρείς μέσα σε πούπουλα, η αίσθηση της αφής είχε αλλοιωθεί κατά θαυμαστό τρόπο και αισθανόμουν ότι βάδιζα κάπου πέντε εκατοστά πάνω από το έδαφος.

Έτσι η Κική με τα παιδιά φόρτωσαν στο αμάξι μας τα πλαστικά μπιντόνια με το μούστο που μας αναλογούσε και τράβηξαν για το σπίτι μας, που άλλωστε δεν απείχε πάνω από πεντακόσια μέτρα, ενώ εγώ με τη συντροφιά του Στέλιου ξεκίνησα με τα πόδια.

Οι στίχοι είναι από το ποίημα της Κικής, «Αργοσβήνει το καλοκαίρι», από την ποιητική συλλογή «Εφεδρείες», 1994
Στη φωτογραφία, στα δεξιά ο Μίμης στο πατητήρι του Άγγελου.

Posted in Αιγινήτικα, Αναμνήσεις, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Καλοκαιρινές αναμνήσεις

Posted by tofistiki στο 03/10/2012

Με αφορμή το μάζεμα του φιστικιού, δημοσιεύω ένα σχετικό κομμάτι από τα ανέκδοτα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» του Μίμη Σαραντάκου. Είναι 1985, εκείνος και η Κική έχουν μόλις επιστρέψει από το ταξίδι τους στη Σοβιετική Ένωση, ένα ταξίδι που ονειρεύονταν χρόνια και τους εντυπωσίασε πάρα πολύ. Το κομμάτι αυτό, στην ουσία είναι γραμμένο από την Κική.
 

[…] Στην Αθήνα μας περίμενε η ρουτίνα της καθημερινής μας ζωής και στην Αίγινα η συγκομιδή των φιστικιών. Φέτος ήτανε καλή χρονιά και ελπίζαμε να μαζέψουμε τουλάχιστον ενάμισι τόνο ξερά φιστίκια. Καλύτερα όμως τα γράφει η Κική:

Σήμερα Παρασκευή, 4 του Σεπτέμβρη, είναι η πρώτη μέρα που νιώθεις άνετα μέσα στο σώμα σου. Η θερμοκρασία έπεσε τουλάχιστο 10 βαθμούς κι ο πουνέντης που λυσσομανούσε από το πρωί καταλάγιασε κατά τις 4 το απόγεμα. Είναι από κείνα τα ευτυχισμένα απογέματα του Σεπτέμβρη και τούτος ο μήνας είναι σαν εκείνα τα δειλινά μιας γεμάτης όμορφης μέρας, που κόπιασες και τώρα κάθεσαι στη βεράντα σου και κοιτάς τον ήλιο που δύει.

Αύριο θα μαζέψουμε το φιστίκι και προσδοκούμε φέτος οι φιστικιές να μας αποζημιώσουν για τους κόπους και τα έξοδα που κάναμε τη χρονιά που πέρασε. Εκτός από τα παιδιά μας, που θα είναι και τα τρία παρόντα, επιστρατεύσαμε και τρεις εργάτες, που θα κάνουν και τις πιο βαριές δουλειές. Ξεθάψαμε από τα χτιστά κρεβάτια – σεντούκια του υπογείου τα μεγάλα πανιά που απλώνουμε κάτω από τις φιστικιές για να δεχτούνε τον καρπό που θα ρίχνουν οι ραβδιστάδες.

Φέτος ήταν χρονιά καρποφορίας για τις φιστικιές κι αυτό φάνηκε από νωρίς από τότε που τα δέντρα ήταν γυμνά από φύλλα και είδαμε να ξεπετιούνται, πριν βγούνε τα πρώτα φυλλαράκια, οι πρώτοι «κούνοι», οι φουντίτσες, που θα γίνουν τσαμπιά με φιστίκια. Αλλιώς, αν δεις να βγαίνουν τα φυλλαράκια κι αργότερα να φουντώνουν και να γεμίζει η φιστικιά κιτρινοπράσινο φύλλωμα, χωρίς να βγούνε «κούνοι», αυτό θα πει πως η χρονιά δεν έχει φιστίκι. Γιατί η φιστικιά είναι σαν παιδί. Έχει δύσκολα κοπιαστικά χρόνια, ώσπου να μεγαλώσει, μα και όταν γίνει κι αυτό κι αρχίζει να καρπίζει, και τότε θέλει φροντίδα, κόπους, έξοδα, να ΄σαι από πάνω της σαν Έλληνας γονιός της μεταπολεμικής εποχής.

Οι φουντίτσες μεγαλώνουν και τον Μάη δένουν οι καρποί σαν μεγάλες φακές, που όσο προχωρεί το καλοκαίρι μεγαλώνουν και γίνονται φιστίκια και η  σαρκώδης φλούδα τους παίρνει όλα τα χρώματα από φιστικί ως το κίτρινο και το κόκκινο. Μέσα από τη σαρκώδη αυτή φλούδα κρύβεται το φιστίκι, όπως το ξέρουμε. Το καλό φιστίκι πρέπει να είναι μισάνοιχτο σα να χαμογελά και αυτό το πετυχαίνουμε με χορταστικά ποτίσματα στις κατάλληλες μέρες. Στο τέλος, ο ώριμος καρπός  αποκτά πολύ ευαίσθητο κοτσάνι, που με το παραμικρό άγγιγμα πέφτει. Τότε είναι η ώρα του μαζέματος.

Το φιστίκι θα το μαζέψουμε και από τα πανιά θα το μεταφέρουμε σε κοφίνια κι από αυτά σε σακιά, που θα πάνε στη μηχανή, όπου με άφθονο νερό και μηχανικό τρίψιμο, θα καθαριστεί, να φύγει η σαρκώδης εξωτερική φλούδα. Τα φιστίκια,  στην τελική μορφή τους, αλλά κάθυγρα θα γυρίσουν από τη μηχανή και θα απλωθούν στον ήλιο, στην ταράτσα του σπιτιού μας για τέσσερις έως έξι μέρες, αναλόγως του καιρού, ώσπου να στεγνώσουν καλά. Το στεγνό φιστίκι θα φυλαχτεί σε σάκους, έτοιμο για να πουληθεί ή να καταναλωθεί.

 Μετά το μάζεμα και το στέγνωμα του φιστικιού θα έρθει ο τρύγος και το πάτημα των σταφυλιών. Η ζωή συνεχίζεται…

Posted in Αιγινήτικα, Αναμνήσεις, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Τα λόγια

Posted by tofistiki στο 10/08/2012

Πρώτο, δύσκολο καλοκαίρι -πιο πολύ για την Κική, αλλά και για μας- χωρίς τον Μίμη,
Δύσκολο όμως και για όλους τους πολίτες αυτής της ταλαίπωρης χώρας...
Το ποίημα που δημοσιεύουμε, το έστειλε η Κική, είναι παλιότερό της, λίγο πειραγμένο.
 
 

«ΤΑ ΛΟΓΙΑ»
*8-8-2012

Λόγια σε ομιλίες
ή σε τηλεθεάσεις ατέρμονες,
λόγια επί παντός… του επιστητού,
γνωστά και αενάως επαναλαμβανόμενα,
κωδικοποιημένα,
σαν εύχρηστο εργαλείο…

Γεμίζουνε το μυαλό μας,
τις ώρες,
τις μέρες μας,
γεμίζουνε τη ζωή μας
και μας την κλέβουν…

Και «τους» ακούς,
και χάνεις την ακοή και τη γλώσσα σου!
Και μένεις στην πολυθρόνα σου
αδρανής,
απαθής
και αμέτοχος…

Και τα «λόγια»;
Μένουνε, πλέον, μετέωρα,
στην ατμόσφαιρα…

Τριγυρνάν, όπως όλοι
παντέρημα,
σαν πουλιά που χάσαν τον δρόμο τους….

Δεν υπάρχουν «στους δρόμους» ακροατές
– αποδέκτες των μηνυμάτων,
κλειστήκαν, φοβισμένοι, στα σπίτια τους!

Και τ’ αζήτητα λόγια μαραίνονται
και καταρρέουν,
αφυδατωμένα…
Σαν τους άστεγους,
στις πόρτες των μαγαζιών,
το ξημέρωμα…

                                                  Κική Σαραντάκου,
                                                 *παράφραση  από παλιό ποίημα μου στις <Εφεδρείες, 1989>

Posted in Ποίηση | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πάει κι ο Κώστας…

Posted by tofistiki στο 22/07/2012

Από την Κική Σαραντάκου, για το θάνατο του αγαπημένου φίλου
 

Ο Γιώργος ο Μαρίνος, προχτές – απαντώντας σε ανήσυχο μήνυμά μου- μου το ‘πε με τρεις λέξεις:
Ο Κώστας έφυγε…

…………………………………………………………………………………………

Πάει, λοιπόν, κι ο Κώστας ο Λέκκας…

«Γιατί δεν έρχεστε, με τον Μίμη, να μείνετε μόνιμα στην Αίγινα;»
μου έλεγε συχνά,
«να βλεπόμαστε…
Νομίζεις πως είμαστε αθάνατοι;»

Μου το είπε, θαρρώ, και πέρυσι, στις αρχές του καλοκαιριού…
Πολύ αδύνατος, όμως, πολύ κουρασμένος, αλλά με πολύ ζεστή, τρυφερή, ματιά…

…………………………………………………………………………………

Γιατί, αλήθεια, τον τελευταίο καιρό, φεύγουν, τόσο αναπάντεχα, τόσοι πολλοί και τόσο αγαπημένοι φίλοι μας; Άνθρωποι, με ψυχική ζωντάνια, με προσφορά, απομεινάρια, θαρρείς μιας άλλης εποχής, που μοιάζει να χάνεται…
Φίλοι και γνωστοί, που ζήσαμε τόσο καλά και τόσα χρόνια κοντά τους;

……………………………………………………………………………………

Τον Κώστα και τη Φαίη τους γνωρίσαμε το 1986, όταν κάναμε τη «Δημοτική Κίνηση Αίγινας» και τους ξεχωρίσαμε αμέσως:
Τον Κώστα, για την καθαρή του Σκέψη και τη Φαίη για τη Λεβεντιά της!!!

………………………………………………………………………………………

Ας πάει, κι αυτός, στο καλό!
Θα τον ανεβάσουμε, όπως και τους άλλους, στο εικονοστάσι των αγαπημένων μας!

Είχε πολύ μαρτυρήσει στη γη, που, σίγουρα, θα πάει στον Παράδεισο της αλησμοσύνης, όπως όλοι οι μάρτυρες, που πόνεσαν και πάλεψαν για να κερδίζουν τη ζωή «σταγόνα-σταγόνα», όπως λέει, ο ίδιος, σε ένα τρυφερό μήνυμα, που μου έστειλε μετα τον χαμό του Μίμη…

………………………………………………………………………………………

Οι λίγες λέξεις παρηγοριάς, που στέλνω στην αγαπημένη μου Φαίη, για τον Κώστα της, είναι ένα μικρό παραλλαγμένο απόσπασμα από κάποιο παλιό μου ποίημα, για μια φανταστική εποχή, που εμείς, οι αμετανόητοι ιδεολόγοι, περιμένουμε ότι κάποτε, δεν μπορεί, θα ‘ρθεί…

………………………………………………………………………………………

Όταν θα στήσουν τ’ αγάλματα στις πλατείες μας,
θα σμιλέψουνε το κορμί σου, ολόρθο!

Και θ’ αποτυπώσουν το πρόσωπό σου
και την έκφραση της ματιάς σου,

για τη Φιλία!

 Κική Σαραντάκου 21-7-2012

Στην εικόνα ο πίνακας «Ερωτευμένοι Άγγελοι» του πρόσφατα χαμένου, Φραγκίσκου Κάππου

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αιγινήτικα, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Δύο χρόνια χωρίς τη Βούλα…

Posted by tofistiki στο 13/08/2011

Δυό χρόνια κιόλας, χωρίς τη Βούλα που τόσο αγαπήσαμε…
 

 

Ανοίγεις τα χέρια σου

Και ξεδιπλώνονται τα πανώ της Ειρήνης!

Κινάει μαζί σου η πορεία

Κι εμείς στοιχιζόμαστε πίσω σου.

Όπου κάνεις φωλιά

Μαζευόμαστε γύρω σου σαν κλωσσόπουλα!

Ακουμπάω κι εγώ κουρασμένη στον ώμο σου

Και συ βρίσκεις καιρό να μ αφουγκραστείς.

 

Όταν θα στήσουν τα αγάλματα στις πλατείες μας,

Θα σμιλέψουνε τη μορφή σου

Και θ’ αποτυπώσουνε τα μάτια σου

Για τη Μάνα!

 

 
 
 
«Προσφορά», ένα ποίημα της Κικής Σαραντάκου, αφιερωμένο στη Βούλα Μανή
Από τη συλλογή <του έρωτα και του αγώνα>, 1986
 
 

Posted in Περιοδικό, Ποίηση | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Αυγουστιάτικο φεγγάρι

Posted by tofistiki στο 13/08/2011

Αφιερωμένο στην σημερινή πανσέληνο,
την, κατά την παράδοση «πιο μεγάλη του χρόνου»,
ένα ποίημα της Κικής Σαραντάκου

Λούζομαι στην Πανσέληνο,

Όπως λουζόμουνα στη ματιά σου…

Νιώθω το φως της να με χαϊδεύει,

όπως το βλέμμα της μάνας μας,

που διαπερνά το κορμί μας,

βρίσκει την παιδική μας φιγούρα

και λαχταράει…

 

Η σχέση με το φεγγάρι

μοιάζει με σχέση γενετική,

από την αστρική μας προέλευση.

Αλλιώς,

πώς πρέπει να εξηγήσεις την αναστάτωση

τα βράδια με την Πανσέληνο!

Να νιώθεις τα κύτταρά σου να ξεκολλάνε,

να λιώνουν μες τις ακτίνες της

για να σμίξουν μαζί της!

 

«Πανσέληνος», από τη συλλογή «Εφεδρείες», 1994
  

Posted in Ποίηση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Προσωπικές επέτειοι…

Posted by tofistiki στο 04/08/2011

Είναι κάπως παράξενο όταν μια σημαδιακή για μας ημερομηνία, πέφτει σε επέτειο κάποιου γεγονότος που επηρέασε όλη την Ελλάδα, ειδικά αν το γεγονός είναι δυσάρεστο… κι εμείς επιμένουμε -αθέλητα- να δίνουμε προτεραιότητα στη δική μας ανάμνηση όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Στην οικογένειά μου, για παράδειγμα, γιορτάζαμε πάντα την 4η Αυγούστου! Το γιατί, θα το καταλάβετε διαβάζοντας το απόσπασμα από το ανέκδοτο αυτοβιογραφικό έργο του Δημήτρη Σαραντάκου με τίτλο “Επτά ευτυχισμένα καλοκαίρια” που δημοσιεύουμε σήμερα σε παγκόσμια αποκλειστικότητα!
Λ.Σ.

 

Το τέταρτο Καλοκαίρι (1952)

 Το καλοκαίρι αυτό ήταν το τελευταίο της σύντομης ανάπαυλας ανάμεσα στον Εμφύλιο, που είχε τελειώσει πριν δυόμισι χρόνια και στα Πέτρινα Χρόνια του αυταρχισμού και της μισαλλοδοξίας που έρχονταν. Τώρα η Ελλάδα αποκαμωμένη έγλειφε τις πληγές της. Τα πράματα ησύχαζαν σιγά σιγά, αλλά η πολιτική των νικητών κρατούσε τον κόσμο χωρισμένο στα δυό. Ήταν περίεργη η στάση τους αυτή. Χωρίς αμφιβολία είχαν νικήσει στα πεδία των μαχών και στον πολιτικό τομέα. Θεωρητικά, ήταν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού και όμως ήταν τρομαγμένοι. Θα έλεγε κανείς ότι φοβόντουσαν τους νικημένους. Λίγους μήνες πιο μπροστά τουφέκισαν τον Μπελογιάννη και τους άλλους, η Αριστερά όμως ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες του εμφυλίου πολέμου. Κυβερνούσαν ακόμα ο Πλαστήρας, ο Βενιζέλος και ο Παπανδρέου, ο κόσμος όμως είχε απογοητευτεί μαζί τους. Ιδρύθηκε και στέριωσε η ΕΔΑ. Εκείνο το χρόνο ο Παπάγος θα κέρδιζε τις εκλογές. Εκείνο το καλοκαίρι οι Αιγύπτιοι θα διώχναν τον Φαρούκ, στη Γουατεμάλα θα ανατρεπόταν ο Άρμπεντς και στη Κορέα ο πόλεμος θα βάλτωνε.
Για μένα το καλοκαίρι αυτό κύλησε ήσυχα. Χωρίς μεγάλα ταξίδια, έκτακτα γεγονότα ή σπουδαία γλέντια, επικεντρώνεται σε μιαν απλή εκδρομή, που άλλαξε όμως τη ζωή μου.

Δεν ξέρω τι ζητούσες, πριν με βρεις
κι εγώ τι γύρευα, σαν ακολούθησα το
κάλεσμά σου.
Το καθοριστικό και το θαυμάσιο
είναι ότι με βρήκες και σε βρήκα!*

Εκείνο το καλοκαίρι τέλειωσα το τέταρτο έτος, στη Σχολή Χημικών Μηχανικών, στο Πολυτεχνείο. Μπορεί το Πολυτεχνείο, τότε, με τον τρόπο που λειτουργούσε να θύμιζε περισσότερο γυμνάσιο ή λύκειο, παρά ανωτάτη σχολή, πανεπιστημιακού επιπέδου, αλλά αυτή η πειθαρχημένη δομή, είχε και τα καλά της.
Εφ΄ όσον έμπαινες ήξερες πως σε πέντε χρόνια, αν δεν ήσουν κλασσικός κοπανατζής ή τελείως στούρνος, θα έπαιρνες το πτυχίο σου. Δεν υπήρχε τρόπος να «χρωστάς» μαθήματα περασμένων ετών, που στο Πανεπιστήμιο ήταν περίπου θεσμός. Νομίζω πως το κυριότερο που πήραμε από το Πολυτεχνείο δεν ήταν τόσο οι γνώσεις, που μας πρόσφερε, όσο η εξοικείωσή μας με τη σκληρή δουλειά και με κάποια μεθοδικότητα.

Στα τέσσερα χρόνια που πέρασα στο Πολυτεχνείο, συνδέθηκα με μερικούς συμμαθητές μου και κυρίως με τον Στέλιο, τον Μαρσέλο και τον Τάκη. Οι δύο πρώτοι ταίριασαν με τον Μανόλη, τον Μάνο τον ψηλό και τις κοπέλες της παρέας μας, ενώ ο Τάκης, από ιδιοσυγκρασία συνεσταλμένος και κάπως απόμακρος, εκτός από κάποιες εκδρομές και κάποια πάρτι που ήρθε, δεν ενσωματώθηκε στην παρέα μας.

Από την αρχή του έτους ο Δεληγιάννης, ο καθηγητής μας στην Ανόργανη Χημική Τεχνολογία, μας είχε υποσχεθεί πως θα οργάνωνε για το καλοκαίρι μιαν εκδρομή στη Γερμανία, στην ετήσια έκθεση της DECHEMA. Είχαμε δεχτεί όλοι με ενθουσιασμό, ακόμα κι εγώ κι ας ήξερα πως δε θα πήγαινα. Όχι για οικονομικούς λόγους, γιατί εκείνο τον καιρό το οικονομικό μας πρόβλημα είχε επιλυθεί οριστικά, αλλά για πολιτικούς. Έτσι και ζητούσα διαβατήριο, η Ασφάλεια θα μου ζητούσε δήλωση μετανοίας, που δεν ήμουν διατεθειμένος να υπογράψω τώρα, που τα πράγματα ησύχασαν, μια που δεν την υπόγραψα σε πολύ χειρότερες συνθήκες, τέσσερα χρόνια πριν. Τελικά όμως η εκδρομή ματαιώθηκε από άλλες αιτίες.

Μένοντας με τη γλύκα και με κάμποσα χρήματα που εξοικονομήσαμε, αποφασίσαμε με το Στέλιο και τον Τάκη να πάμε δεκαπέντε μέρες σε κάποιο νησί. Ο Στέλιος μας πρότεινε τη γειτονική Αίγινα και μάλιστα ένα ψαροχώρι της, ονόματι Σουβάλα. Αντιπρόταση δεν υπήρξε και έτσι η Σουβάλα κατακυρώθηκε. Την εκδρομή τη σχεδίασαν σχολαστικά ο Στέλιος με τον Τάκη, που επιμένανε να προβλέψουν και την παραμικρή λεπτομέρεια, σα να επρόκειτο να πάμε σε κάποιαν ακατοίκητη άκρη του κόσμου. Εγώ κι ο συνώνυμος και συνεπώνυμος ξάδερφος μου, που θα συμμετείχε επίσης στην εκδρομή, ισοτίμως, αν και μικρότερος μας, πολύ λίγο συμβάλλαμε στο σχεδιασμό. Φύσει αισιόδοξοι κι ανέμελοι, εναποθέταμε πάντοτε στην τύχη και στον καλό μας αστέρα την έκβαση των επιχειρήσεών μας.[…]

[…]Κάποτε φτάσαμε σε ένα λιμανάκι, που το έκλεινε ένας μικρός λιμενοβραχίονας. Ελάχιστα σπίτια υπήρχαν ένα γύρω στην παραλία και κάποια σκαλιά στην άκρη του λιμανιού οδηγούσαν σε μιαν απόκρημνη ακτή. Ειδυλλιακό μέρος, που λες και ξέμεινε εκεί να με περιμένει από τα παιδικά μου χρόνια. Το φως που το έλουζε, η γαλήνη που αναδίνανε οι βαρκούλες καθώς λικνίζονταν δεμένες στο μουράγιο, οι απαλές γραμμές των λόφων, ο πεντακάθαρος αέρας, με κατάχτησαν αμέσως.

Βγήκαμε αλευρωμένοι σα μαρίδες και παραλάβαμε τα μπαγκάζια μας με μισό δάχτυλο σκόνης επάνω τους. Ο Στέλιος με τον Τάκη μας περίμεναν στη στάση. Τους ακολουθήσαμε ως το ξενοδοχείο που ήταν πάνω από έναν κολπίσκο με πεντακάθαρα νερά, στην απέναντι ακτή του οποίου ήταν τα ιαματικά λουτρά. Μας υποδέχτηκε η κόρη του ξενοδόχου, μια πολύ όμορφη κοπέλα, στην ηλικία μας, που με τα μεγάλα μάτια της και τους βοστρύχους των κατσαρών μαλλιών της που πέφτανε στο πρόσωπό της, έμοιαζε να είχε βγει από κάποια τοιχογραφία της Κνωσού. Ο Στέλιος, που ήταν η δεύτερη φορά που έμενε στο ξενοδοχείο, μας ενημέρωσε σχετικά με τον ιδιοκτήτη του, έναν πολύ χοντρό και κάπως λιγομίλητο τύπο. Όταν ήταν νέος είχε ξενιτευτεί στο Κονγκό, όπου έκανε κάμποσα λεφτά, με τα οποία έχτισε αυτό το ξενοδοχείο. Βλέποντας τον δε μπορούσα να καταλάβω πως έκανε τόσο όμορφη κόρη. Ίσως να ήταν ωραία η γυναίκα του.[…]

[…]Το επόμενο πρωί (ήταν 4 Αυγούστου – σημαδιακή μέρα) στα βραχάκια, που συνήθως κολυμπούσαμε, ήρθανε τρία κορίτσια. Το ένα το ξέραμε ήδη, ήταν η μινωική κόρη του ξενοδόχου και τα άλλα δύο, λίγο μικρότερά της, ήταν φίλες της, μαθήτριες ακόμα στο γυμνάσιο. Ο ξάδερφος μου, που ήταν μεν ο Βενιαμίν αλλά και ο ερωτιδέας της παρέας και από την πρώτη μέρα της εγκατάστασής μας στη Σουβάλα κολλούσε συστηματικά σε κορίτσια, έπιασε αμέσως κουβέντα μαζί τους. Πήγα κι εγώ κοντά και τότε ΤΗΝ πρόσεξα.

Στην αρχή παρατήρησα το πλούσιο στήθος της, τους τορνευτούς ώμους και τον ωραίο της λαιμό, αλλά σαν είδα τα καστανόμαυρα μάτια της ένοιωσα να με τυλίγει μια παράξενη ζεστασιά. Ήθελα να καθίσω εκεί με τις ώρες και να βλέπω αυτά τα μάτια. Κάποτε συνήλθα και πήρα μέρος στη συζήτηση. Τα δυο κορίτσια ήταν ντόπιες και πήγαιναν στην εβδόμη γυμνασίου. Η κάτοχος των καστανόμαυρων ματιών μου είπε πως αγαπάει την ποίηση και πως σκοπεύει να σπουδάσει χημεία.

Αυτό ήταν για μένα η χαριστική βολή, που με αποτέλειωσε. Με αγωνία έβλεπα πως πλησίαζε η ώρα που τα κορίτσια θα τα μάζευαν και θα έφευγαν. Για να παρατείνω την παραμονή τους με έπιασε ακατάσχετη πολυλογία. Κατόπιν πετάχτηκα τρέχοντας στο δωμάτιο μας και πήρα την Ανθολογία του Αποστολίδη, που πάντοτε την έσερνα μαζί μου.

Αφού σ’ αρέσει η ποίηση, να σου δώσω να διαβάσεις αυτό”, της λέω και της πασάρω το βιβλίο, όπου είχα προλάβει να τσακίσω τη σελίδα στο ποίημα του Ουράνη “Αγάπη”. Το πήρε πρόθυμα. Συμφωνήσαμε να ξαναβρεθούμε όλοι μας το βραδάκι στο δρόμο που πήγαινε για το πευκόδασος.

Ήρθαν πράγματι, εκείνη μαζί με τις δύο άλλες φιλενάδες της κι εμείς οι τέσσερις. Αφήνοντας τους άλλους πέντε να προηγούνται φλυαρώντας, κατάφερα να πιάσω κουβέντα μαζί της. Σε λίγο μιλούσαμε σα να βρισκόμασταν οι δυο μας ολομόναχοι στο δασάκι. Οι άλλοι είχαν πάψει να υπάρχουν. Κουβεντιάσαμε πολλήν ώρα. Μου είπε πως την έλεγαν Κική. Πραγματικά, όχι μόνο της άρεσαν τα ποιήματα αλλά έγραφε κι όλας και ήθελε να σπουδάσει χημικός. Μου επέστρεψε την Ανθολογία, που της δάνεισα το πρωί και μού ΄πε πως της άρεσε πολύ το ποίημα του Ουράνη. Όταν γυρίσαμε στο μέρος από όπου ξεκινήσαμε τη βόλτα μας κι οι άλλοι άρχισαν να αποχαιρετούν τα κορίτσια, ήταν σα να ξύπνησα από ένα όνειρο. Πριν την αποχαιρετήσω συμφωνήσαμε να ξαναβρεθούμε το άλλο πρωί στο μπάνιο.

Το βράδυ, στο συνοπτικό ημερολόγιο που κρατούσα, σημείωσα:
“Μια μέρα σταθμός. Γνώρισα μια κοπέλα που μου κάνει. Τη λένε Κική. Μάτια που δεν τα ξεχνάς εύκολα. Γράφει ποιήματα και θέλει να σπουδάσει χημικός. (Πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα!)”. […]

 

* Οι στίχοι, είναι από ποίημα της Κικής
Η παλιά φωτογραφία της Σουβάλας, είναι παρμένη από το www.souvala.gr

Μίμη και Κική, να είστε γεροί, να αγαπάτε και να ανέχεστε ο ένας τον άλλο, για πολλά-πολλά χρόνια ακόμα!  🙂
Λ.Σ.

Posted in Αναμνήσεις, Περιοδικό | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Εκδήλωση για την προσφορά των γυναικών επιστημόνων στην Κλινική Χημεία-Κλινική Βιοχημεία

Posted by tofistiki στο 05/12/2010

Στα πλαίσια του φετινού 9ου Συνεδρίου Κλινικής Χημείας -Κλινικής Βιοχημείας, έγινε μια τιμητική εκδήλωση που ενδιαφέρει πολύ το «Φιστίκι», γιατί μία από τις τιμώμενες ήταν και η «δική μας», Κική Σαραντάκου, σύντροφος του Δημήτρη Σαραντάκου.

Παραθέτουμε την ομιλία της Κ. Ψαρρά,  χημικού στο Τμήμα Ανοσολογίας-Ιστοσυμβατότητας του Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός», που άνοιξε την εκδήλωση:

«Μια τιμητική εκδήλωση γίνεται για να τιμηθούν κάποια άτομα, να τους αποδοθεί δηλαδή η τιμή που τους αρμόζει από αυτούς που θέλουν να τους την αποδώσουν. Η τιμή αυτή δείχνει την ευγνωμοσύνη και την εκτίμηση προς τα άτομα αυτά αναφορικά προς το έργο, που έχουν επιτελέσει σε σχέση με τα άτομα που τους τιμούν. Εξίσου σημαντικός σκοπός μιας τιμητικής εκδήλωσης είναι… το παράδειγμα και η παρακίνηση προς μίμηση για τους νεότερους.

Στην παρούσα εκδήλωση, στο Συνέδριο του 2010, όταν το 2011 έχει ανακηρυχθεί το διεθνές έτος Χημείας και όταν το 2011 συμπίπτει με την 100η επέτειο απονομής Βραβείου Nobel στη Marie Curie, μας δίνεται η ευκαιρία να εορταστεί η  συνεισφορά  των  γυναικών  στην  επιστήμη  και  μάλιστα στην επιστήμη της Κλινικής Χημείας. Στην παρούσα εκδήλωση θα τιμηθούν οι συνάδελφοι κυρίες (με αλφαβητική σειρά) Ευτυχία Αναγνώστου-Κακαρά, Βασιλική Ιωαννίδου, Σοφία Κάκαρη, Αγγελική Σαραντάκου και Ιφιγένεια Φωκά, που  επί  μακρόν  θεράπευσαν  την  επιστήμη  της  Κλινικής Χημείας στην Ελλάδα και που υπήρξαν ενεργά μέλη της Ελληνικής Εταιρείας Κλινικής Χημείας – Κλινικής Βιοχημείας.

Θα ήταν απλό να αναφερθούμε στο εκτεταμένο επιστημονικό βιογραφικό καθεμιάς από τις κυρίες καθηγήτριες, τις δασκάλες μας, που τιμούμε σήμερα.

Νομίζω όμως ότι η σημερινή  εκδήλωση θέλει πάνω από όλα να δείξει γιατί οι συνάδελφοι αυτές είναι ξεχωριστές για μας, γιατί θελήσαμε να τις τιμήσουμε όλες μαζί, γιατί νομίζουμε ότι  τους ανήκει αυτή η  ξεχωριστή  τιμή, διότι τιμώντας αυτές τιμούμε τη γυναίκα, την επιστήμονα, την Κλινική Χημεία. Ο χαρακτηρισμός δάσκαλος-δασκάλα στην προκειμένη περίπτωση είναι, νομίζω, και η κυριότερη σχέση που συνδέει τις συναδέλφους με εμάς που τις τιμούμε,  είναι οι δασκάλες μας, όλων μας. Μας δίδαξαν την  Κλινική  Χημεία  όλες  τους,  μας  δίδαξαν  όμως  πάνω από όλα  την  επιβίωση και  τη  νίκη  της Ελληνίδας  γυναίκας-επιστήμονα σε πολλαπλά εχθρικό περιβάλλον. Ήταν σε όλα μειοψηφία και εμείς οι κλινικοί χημικοί,  ιδιαίτερα στη χώρα αυτή, γνωρίζουμε πολύ καλά στο πετσί μας, τι θα πει μειοψηφία ή μειονότητα.

Οι συνάδελφοι αυτές σε  εποχές δύσκολες για πανεπιστημιακές σπουδές, σε εποχές ανδροκρατούμενες, σε επιστήμες ανδροκρατούμενες,

1)      ήταν γυναίκες και έγιναν επιστήμονες,

2)      σπούδασαν θετικές επιστήμες,

3)      αποφάσισαν να ασχοληθούν με την κλινική χημεία, μη αναγνωρισμένη από τότε μέχρι σήμερα σε συνεχή αγώνα να αποδείξουν το αυταπόδεικτο, να καθιερώσουν την εργασία τους, να πείσουν για την ορθότητα της εργασίας τους,

4)      και το σημαντικότερο: σε όλους αυτούς τους αγώνες διακρίθηκαν. Τον κέρδισαν τον αγώνα τον καλό και κατέλαβαν διακεκριμένες θέσεις στο πανεπιστήμιο και στα εργαστήρια, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, τα ονόματά τους αναφέρονται και θα αναφέρονται στα συγγράμματα, στα  ιδρύματα όπου υπηρέτησαν, στις  επιστημονικές  εταιρείες, όπου συμμετείχαν και  θα  είναι  πάντα  πρώτα  διότι  απλούστατα  αποτέλεσαν την πρωτοπορία, υπήρξαν οι πρώτες, που άνοιξαν το δρόμο, που έδειξαν το δρόμο.

Με λίγα λόγια, οι συνάδελφοι αυτές, οι γυναίκες αυτές, απλά «δεν κάθισαν ήσυχες».

Στον πρόλογο  του βιβλίου  του Δρ  χημικού Κίμωνος Παναγόπουλου «Αναλυτική και εφαρμοσμένη Βιοχημεία», που εκδόθηκε το 1953 και αποτέλεσε το πρώτο ελληνικό βιβλίο Βιοχημείας, αναφέρει ο καθ. Γ. Ιωακείμογλου: «Αι εν αυτώ περιγραφόμενοι μέθοδοι έχουν πλειστάκις υποστεί την  βάσανον…».  Την  βάσανον  κατά  την  εκτέλεση  των μεθόδων  την  έχουν  γνωρίσει βέβαια όλες οι  τιμώμενες, αλλά και την απέραντη ικανοποίηση της επιτυχίας και της εκπλήρωσης του έργου τους.»

 

Posted in Επικαιρότητα, Παιδεία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το παράδειγμα του Ζοζέ Σαραμάγκου

Posted by tofistiki στο 14/08/2010

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Πολίτης»

Ο μεγάλος πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου, που έχει τιμηθεί με βραβείο Νόμπελ και που μας έφυγε πρόσφατα, πλήρης ημερών, μας άφησε σαν κύκνειο άσμα, ένα περίεργο βιβλίο, που επιγράφεται «το Τετράδιο». Το λέμε περίεργο, γιατί στην ουσία πρόκειται για μεταφορά σε έντυπη μορφή, κείμενων που είχε αναρτήσει στο ιστολόγιο που τηρούσε από τον Σεπτέμβριο του 2008 ως τον Μάρτιο του 2009.

Και εδώ είχαμε την πρώτη μας έκπληξη, όταν διαπιστώσαμε, διαβάζοντας την εισαγωγή, πως ο μεγάλος σε αξία αλλά και σε ηλικία συγγραφέας, όταν ανάρρωσε από μια πολύ σοβαρή ασθένεια, που παρά λίγο να τον έστελνε στον άλλον κόσμο, αγόρασε ηλεκτρονικό υπολογιστή, έμαθε όχι μόνο να τον χειρίζεται, αλλά και να φτιάχνει ιστολόγιο και επί εφτά μήνες δεν έκανε τίποτ΄ άλλο παρά να γράφει σ΄ αυτό και να επικοινωνεί με το Διαδίκτυο με πλήθος κόσμου.

Η δεύτερή μας έκπληξη ήταν το θάρρος και η παρρησία με τις οποίες ο συγγραφέας λέει τη γνώμη του για πρόσωπα, για κόμματα και για καταστάσεις. Όχι μόνο για πρόσωπα που αντιπαθεί ολοφάνερα, σαν τον Μπους και τον Πάπα (τον οποίο αναφέρει πάντα με το γερμανικό επώνυμό του – Ράτζιγκερ και όχι με τον τίτλο του), αλλά και για άλλους, που φαίνεται να συμπαθεί, σαν τον Μπάρακ Ομπάμα. Η ουσία είναι πως ο Σαραμάγκου δε μετρά τα λόγια του, ούτε χαρίζεται σε κανέναν.

Η τρίτη τέλος έκπληξή μας, είναι η επικριτική στάση του συγγραφέας προς την Αριστερά (κομμουνιστική και σοσιαλιστική) και τούτο γιατί ξέραμε πως ανέκαθεν ήταν αριστερός – κομμουνιστής για την ακρίβεια και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας. Όμως η ιδιότητά του αυτή δεν τον εμπόδισε να σκέφτεται ελεύθερα, πάνω από κομματικές γραμμές και θέσεις και το σπουδαιότερο να λέει τις απόψεις του απερίφραστα, όχι μόνο γράφοντάς τες στο ιστολόγιο του, αλλά και σε συνεντεύξεις που του παίρνανε δημοσιογράφοι.

Σε μια τέτοια συνέντευξη είχε πει πως η σημερινή Αριστερά, κομμουνιστική και σοσιαλιστική, πορτογαλική και ευρωπαϊκή, κυριολεκτικά δεν ξέρει τι της γίνεται. Ουσιαστικά δεν έχει αντιληφθεί τίποτα από τη σημερινή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα και λειτουργεί όπως και πριν τριάντα χρόνια, λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Δεν δρα, αλλά παραμένει θεατής των δρώμενων, ενσωματωμένη κατά κάποιον τρόπο στο σύστημα.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να εξετάζαμε τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα με την οπτική του μεγάλου συγγραφέα.

Τι έχουμε εδώ; Ένα πολιτικό σύστημα πλήρως απαξιωμένο στα μάτια της κοινής γνώμης, τα κόμματα εξουσίας να έχουν περιπέσει σε πλήρη ανυποληψία και τα κόμματα της Αριστεράς να μην μπορούν να πείσουν το λαό πως έχουν κάποια ρεαλιστική πρόταση για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο. Και τα τρία κοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα  δεν συγκεντρώνουν πάνω από το 10% του εκλογικού σώματος.

Ποιος φταίει γι αυτή τη στασιμότητα; Όχι πάντως ο λαός. Να μην ξεχνάμε τι είπε ο Χαρίλαος Τρικούπης, όταν έχασε τις εκλογές: «και όταν σφάλλει ο λαός – έχει δίκιο». Φταίει λοιπόν η ίδια η Αριστερά. Και φταίει γιατί δεν έχει σαφή, συγκεκριμένη και ρεαλιστική πρόταση για το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση. Η πρόταση του ενός από τα αριστερά κόμματα «Αντεπίθεση» παραμένει απλό σύνθημα, εφόσον δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες προτάσεις και ενέργειες. Οι συχνές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν αποτελούν καμιά αντεπίθεση. Εκτονώνουν απλώς την οργή του κόσμου και τελικά τον κουράζουν, όπως είχε επισημάνει ο Χαρίλαος Φλωράκης το 1965, τον καιρό της ιουλιανής αποστασίας. Το δεύτερο από τα αριστερά κόμματα συνεχίζει να ψάχνεται. Ως πότε όμως; Κάποτε πρέπει να βρει αυτό που ψάχνει και να το ανακοινώσει. Όσο για το τρίτο, νεοπαγές αριστερό κόμμα, για την ώρα σιωπά. Ενδόμυχα πολύ θα ήθελε να πήγαινε με το ΠΑΣΟΚ, αλλά έτσι που μεταλλάχθηκε το κυβερνόν κόμμα, καλύτερα να κρατά αποστάσεις.

Να λοιπόν που έχει και στην ελληνική περίπτωση δίκιο ο Ζοζέ Σαραμάγκου: η Αριστερά πρεπει επιτέλους να βρει και να προτείνει τρόπους εξόδου, άμεσα.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, Πολιτιστικά, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ποιητική Βραδιά στην αυλή του Λαογραφικού Μουσείου

Posted by tofistiki στο 05/07/2010

Ο τομέας Πολιτισμού του Περιβαλλοντικού και Πολιτισμικού Συλλόγου «Ο Άγιος Λεόντιος» σε συνεργασία με το Σύλλογο Γυναικών Αίγινας, διοργάνωσε σήμερα, Κυριακή 4 Ιουλίου, ποιητική βραδιά με παρουσίαση σύγχρονων ποιητών που έζησαν και ζουν στην Αίγινα και απαγγελία παλαιών και νέων έργων τους, στην όμορφη αυλή του Λαογραφικού Μουσείου.

Ανάμεσα στους 32 ποιητές που παρουσιάστηκαν ήταν και η Κική Σαραντάκου. Ακούστηκαν τα ποιήματά της «Τα χέρια της μάνας μου» και «Δόνηση σεισμική».

Το «Φιστίκι» ήταν εκεί και πήρε τα παρακάτω -εντελώς ερασιτεχνικά- βιντεάκια από τις απαγγελίες:

Από αριστερά: Κική Σαραντάκου, Φραγκίσκος Κάππος, Τούλα Πρωτονοταρίου, Μίμης Σαραντάκος


Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Ποίηση, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: