Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Θέατρο’

Θέατρο στο χωριό (Επτά ευτυχισμένα καλοκαίρια -το πρώτο καλοκαίρι,1936)

Posted by tofistiki στο 04/06/2012

Δέκατη συνέχεια της δημοσίευσης χαρακτηριστικών αποσπασμάτων από το ανέκδοτο αυτοβιογραφικό πεζογράφημα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» του Μίμη Σαραντάκου, που δημοσιεύονται κάθε δεύτερη Παρασκευή από την εφημερίδα «Εμπρός».
Είμαστε στο πρώτο καλοκαίρι και είναι 1936, στο νησί, τη Μυτιλήνη δηλαδή και συγκεκριμένα στο χωριό του παππού του, τη Μόρια.


Εκείνες τις μέρες, όλο το χωριό μιλούσε για την παράσταση που θα έδινε ο ερασιτεχνικός όμιλος, που είχαν φτιάξει κάποιοι νέοι του χωριού, η δασκάλα, η κυρία Ευλαλία, ο γιατρός ο κύριος Αργεντέλλης και άλλοι. Η παράσταση θα γινόταν στο σχολείο του χωριού, που ήταν τώρα κλειστό. Με τα παιδιά της συμμορίας του ιππικού, μέρες τώρα κουβεντιάζαμε για την παράσταση. Κανένα τους δεν είχε πάει ποτέ τους σε θέατρο, μερικά μόνο είχαν δει καραγκιόζη, όταν είχε έρθει πέρσι στο πανηγύρι του Άι-Δημήτρη ένας πλανόδιος καραγκιοζοπαίχτης.

Εγώ είχα πάει δυο φορές σε θέατρο, πέρσι που μέναμε στην Αθήνα. Και τις δύο φορές με πήραν μαζί τους οι γονιοί μου γιατί δεν είχαν πού να με αφήσουν. Την πρώτη φορά δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα. Θυμάμαι πως είχαμε μπει σε μια μεγάλη αίθουσα γεμάτη πολυθρόνες, καθίσαμε κι ο μπαμπάς μου με πήρε στα γόνατά του. Σβήσανε τα φώτα, άνοιξε ένα μεγάλο παραπέτασμα («αυτή είναι η αυλαία», εξήγησε την απορία μου η μαμά μου) και είδαμε ένα είδος δωμάτιο με τρεις τοίχους (ο τέταρτος ήταν η αυλαία), όπου μπαινοβγαίναν διάφοροι άνθρωποι μιλώντας συνεχώς. Στο τέλος βαρέθηκα, νύσταξα κι αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά του πατέρα μου.

Τη δεύτερη φορά, όμως, ήταν όλα διαφορετικά. Με πήραν και πήγαμε να δούμε μιαν «επιθεώρηση», έτσι λέγανε αυτό το έργο, που την είχε γράψει, όπως μου εξήγησαν, ένας φίλος του μπαμπά μου, που είχε ένα περίεργο όνομα. Λεγόταν Πωλ Νορ. Αυτήν τη φορά κάθισα σε δικό μου κάθισμα, και όσα είδα, όταν άνοιξε η αυλαία, ήταν πολύ διασκεδαστικά. Όμορφες κοπέλες και νέοι χόρευαν και τραγουδούσαν, δυο αστείοι τύποι έκαναν φάρσες ο ένας στον άλλον και όλοι οι θεατές γελούσαν και χειροκροτούσαν. Στο διάλειμμα με πήραν και πήγαμε πίσω από τη σκηνή, σ’ ένα μέρος που το λέγανε «παρασκήνια» κι εκεί είδαμε το φίλο του μπαμπά μου και πολλούς από αυτούς που είχα δει λίγο πιο μπροστά να παίζουν στη σκηνή.

 Η παράσταση στο δημοτικό σχολείο έγινε ένα απόγεμα Σαββάτου. Πήγαμε με τη μαμά μου, τη γιαγιά μου και τη θεία μου τη Μάρω. Ο παππούς μου δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να έρθει.
Στο σχολείο είχαν ενώσει δύο τάξεις, ανοίγοντας μια πολύ μεγάλη, πολύφυλλη πόρτα που τις χώριζε και τις είχαν γεμίσει καρέκλες που δανείστηκαν από τα καφενεία της πλατείας. Πίσω – πίσω είχαν αραδιάσει θρανία. Η σκηνή έπιανε τη μια άκρη της μιας αίθουσας και η αυλαία ήταν φτιαγμένη από δυο σεντόνια. Καθίσαμε στις θέσεις μας και περιμέναμε να γεμίσουν οι δυο τάξεις για ν’ αρχίσει η παράσταση. Η γιαγιά μου άνοιξε την τσάντα της και μας μοίρασε κάτι μικρά κουλουράκια της κανέλλας.

Κάποτε ακούστηκαν πολλά δυνατά χτυπήματα, σα να κάρφωνε κάποιος σανίδια, και άρχισε να ανοίγει η αυλαία. Μόνο που δεν άνοιξε. Κάπου σκάλωσε το ένα σεντόνι και δεν κουνιόταν ούτε μπρος ούτε πίσω. Ο κόσμος, που όταν ακούστηκαν τα πολλά χτυπήματα έκανε ησυχία, άρχισε τώρα να δίνει συμβουλές και οδηγίες σ’ αυτούς που κρυμμένοι πίσω από τα σεντόνια, χειρίζονταν τα σκοινιά της αυλαίας. Τελικά σηκώθηκε ένας βρακάς, που καθόταν στην πρώτη σειρά των καθισμάτων, πήρε μια καρέκλα, την πήγε δίπλα στη σκηνή, ανέβηκε πάνω και ξεσκάλωσε το σεντόνι. Έτσι άνοιξε η αυλαία και άρχισε η παράσταση.

Πάλι δεν κατάλαβα τίποτα. Πρέπει όμως το έργο να ήταν πολύ συγκινητικό, γιατί έβλεπα το γιατρό και την κυρία Ευλαλία, που παίζανε στο έργο, να κλαίνε, ενώ ο κόσμος κάτω έβγαζε αναστεναγμούς συμπόνιας. Η μαμά μου ήταν κι αυτή πολύ απορροφημένη από το έργο και σ’ όλες τις ερωτήσεις μου, να μου εξηγήσει τι γίνεται, απαντούσε «σουτ, θα σου τα πω στο σπίτι».

Στο διάλειμμα βγήκα στην αυλή και βρήκα δυο – τρία παιδιά της συμμορίας, που τα είχαν κι αυτά φέρει οι γονιοί τους στην παράσταση. Αρχίσαμε να παίζουμε κυνηγητό. Ήταν πιο καλά έξω και όταν ξανάρχισε η παράσταση, δεν μπήκαμε μέσα, αλλά συνεχίσαμε να παίζουμε μέσα στο σούρουπο, που σιγά – σιγά γινότανε βράδυ. Φαίνεται πως οι φωνές μας ενοχλούσαν τους θεατές, γιατί κάποτε βγήκε στην πόρτα εκείνος ο ίδιος βρακάς, που μας έβρισε «μπασταρδέλια» και μας είπε πως αν δεν κάνουμε ησυχία, θα μας δείρει.

Όλο το βράδυ, στο σπίτι, η μαμά μου, η θεία Μάρω κι η γιαγιά μου σχολίαζαν την παράσταση, ενώ ο παππούς μου άνοιξε τη «Φαβιόλα» και απορροφήθηκε στο διάβασμα.

 

(συνεχίζεται)

 

Η εικόνα με του βρακοφόρους είναι από το http://spoudasterion.pblogs.gr/

 
 

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Αναμνήσεις, Εις μνήμην, Τσ’ Μυτ’λήν’ς, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΦΙΛΟΥΜΕΝΑ ΜΑΡΤΟΥΡΑΝΟ από το Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας

Posted by tofistiki στο 14/02/2010

Γράφει ο Δ. Σαραντάκος

Θα σας εξομολογηθώ κάτι προσωπικό: Καμαρώνω που είμαι, έστω και ανενεργό, μέλος του Μορφωτικού Συλλόγου Αίγινας «ο Καποδίστριας». Καμαρώνω που υπήρξα για 4 χρόνια πρόεδρός του. Κυρίως όμως καμαρώνω που ο «Μορφωτικός», ο αρχαιότερος ίσως πολιτιστικός σύλλογος του νησιού, εξακολουθεί να υπάρχει, να είναι δραστήριος και, να συμβάλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη του πολιτισμού.

Σήμερα, όταν οι περισσότεροι ομόλογοι Σύλλογοι έχουν μεταλλαχθεί σε «φορείς», με μοναδικές δραστηριότητες τους μια Γενική Συνέλευση το χρόνο, το κόψιμο της πίτας της Πρωτοχρονιά, άντε και έναν χορό τις απόκριες, ο «Μορφωτικός» είναι παρών σε πλήθος τομέων της πολιτιστικής ζωής του τόπου. Έχει ζωντανά και δραστήρια τμήματα, όπως το σκακιστικό, το θεατρικό, το φιλολογικό. Διοργανώνει διαλέξεις, συζητήσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, φιλοξενεί το Φιλολογικό Καφενείο, που πάει να καθιερωθεί σε θεσμό. Κάνει εκδρομές, που εκτός από τον ψυχαγωγικό, έχουν και επιμορφωτικό χαρακτήρα. Ξεναγεί τα μέλη του σε μουσεία. Και άλλα πολλά γνωστά στους πολλούς και καλούς του φίλους.

Χωρίς αμφιβολία το Θεατρικό είναι το τμήμα του «Μορφωτικού» με τις πιο γνωστές και υψηλής, ταυτόχρονα, ποιότητας εκδηλώσεις. Η αρχή έγινε ουσιαστικά πριν από 27 ολόκληρα χρόνια, παρουσιάζοντας τον «Καποδίστρια» του Νίκου Καζαντζάκη, με την εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Μάνου Βενιέρη! Ήταν μια εξαιρετικά πετυχημένη παράσταση, που κράτησε σχεδόν όλο το καλοκαίρι του ΄83, ως τον Σεπτέμβρη. Τον διαδέχτηκε ο «Λεπρέντης» του Χουρμούζη και η σαιζόν εκείνη έκλεισε με τρία μονόπρακτα του Σουρή…
Τον επόμενο χρόνο το θεατρικό τμήμα παρουσίασε τέσσερα μονόπρακτα του Τσέχωφ, που παίζονταν όλο το καλοκαίρι και, τον Οκτώβριο συνέβαλε στον γιορτασμό του «Όχι» με το ανέβασμα της επιθεώρησης «Μπράβο Κολονέλο», με εξαιρετική επιτυχία. Σκηνοθέτης των παραστάσεων, στα δύο αυτά χρόνια, ήταν ο Μάνος Βενιέρης, που βρισκόταν στην ακμή της καλλιτεχνικής του δράσης!

Ακολούθησαν τέσσερα χρόνια απραξίας του θεατρικού τμήματος, που ξανάρχισε τη δραστηριότητά του το 1988, με τον «Εαυτούλη μου» του Ψαθά (σκηνοθεσία Τάκη Σώρου) και την «Αυλή των θαυμάτων» του Καμπανέλη (σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη).
Και η δραστηριότητα αυτή συνεχίζεται αδιάκοπα ως σήμερα…

Πρόθεσή μου όμως, αγαπητοί αναγνώστες, δεν είναι, μόνο, να γράψω το ιστορικό της δράσης του θεατρικού τμήματος του «Μορφωτικού», που μπορείτε να το διαβάσετε και στο καλαίσθητο πρόγραμμα, το οποίο θα πάρετε όταν πάτε να δείτε την παράσταση της «Φιλουμένας Μαρτουράνο», πράγμα που σας συνιστώ με όλη μου την καρδιά.
Γι΄ αυτήν άλλωστε την παράσταση θέλω να γράψω δυο λόγια:

Το πασίγνωστο θεατρικό έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο, ύστερα από πολύμηνη προετοιμασία, παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία της Άννας Γεραλή, της εξαιρετικής αυτής καλλιτέχνιδας, που από το 2002, αν δεν κάνω λάθος, έχει σκηνοθετήσει πολλές παραστάσεις του θεατρικού τμήματος (και σε μερικές έχει παίξει και η ίδια). Δε χρειάζεται φυσικά να πω περισσότερα για την Άννα Γεραλή, που είναι πασίγνωστη και καταξιωμένη ηθοποιός και της οποίας η παρουσία και η ενεργή συμμετοχή στα καλλιτεχνικά δρώμενα του νησιού, τιμά την Αίγινα.
Θέλω να μιλήσω για την ίδια την παράσταση!

Στο παρελθόν είχα την ευτυχία να δω το ίδιο θεατρικό έργο παιγμένο από το θίασο της Άννας Βαγενά, στο θεατράκι της που βρίσκεται πίσω από το ΙΚΑ στην Αθήνα. Λοιπόν, με το χέρι στην καρδιά σας βεβαιώνω πως το ανέβασμα της «Φιλουμένας Μαρτουράνο» από το θεατρικό τμήμα του «Μορφωτικού» σε σκηνοθεσία της Άννας Γεραλή, είναι ανώτερο!
Δεν είναι μόνο η εμπνευσμένη σκηνοθεσία και η ευρηματική σκηνογραφία, στην οποία η Άννα Γεραλή χρησιμοποίησε ακόμα και ηλεκτρονικό υπολογιστή!
Είναι και το παίξιμο των ηθοποιών!
Όλοι τους κινήθηκαν με τέτοια άνεση, αυτοπεποίθηση και την επίγνωση του ρόλου τους, που θα τους ζήλευαν «επαγγελματίες» ηθοποιοί. Θέλω να ξαναμιλήσω για τη Νένα Τρικοπούλου – είναι μοναδική, με την ουσιαστική και όχι την κολακευτική έννοια του όρου – αλλά – και για πολλοστή φορά – για τον Πασχάλη Μελισσάρη. Και οι 2 τους έχουν καταξιωθεί με την πολύχρονη παρουσία τους στη σκηνή.
Χάρηκα για την Πέρσα Λαλιώτη, τον Γιώργο Μπήτρο – που τον είδα για πρώτη φορά στη σκηνή- την Ασπασία Φωτάκη, τον Σταύρο Φώσκολο, την Αλίκη Πέππα, που τους παρακολούθησα να παίζουν και σε άλλα έργα.
Εντυπωσιάστηκα, όμως, με τους καινούργιους ηθοποιούς, που δεν έτυχε τους να δω ως τώρα να «παίζουν» και τους παρακολούθησα, στην πρεμιέρα, με πόση ευσυνειδησία και τι πρωτόγνωρο ταλέντο «επαγγελματιών» ηθοποιών, παίξανε. Ιδίως ο, άγνωστός μου ως προχτές, Μιχάλης Αγριόγιαννος, που μας έδωσε έναν, καταπληχτικά πειστικό, Αλφρέδο!

Χωρίς να υπερβάλλω, με τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο», ο Μορφωτικός Σύλλογος έκανε ένα πραγματικά ποιοτικό άλμα και, του εύχομαι να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο…

(Η αφίσα της παράστασης είναι από την ιστοσελίδα της «Νέας Εποχής»)

Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: