Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Επικαιρότητα’

«Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας»

Posted by tofistiki στο 26/02/2012

Ένα ενδιαφέρον κείμενο, που αντιγράφω από το ομώνυμο ιστολόγιο. Γίνεται και μάζεμα υπογραφών, στο koindim@gmail.com

Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται τόσο από την κρίση όσο και από τις αδιέξοδες συνταγές αντιμετώπισής της. Υποχωρούν θεσμοί που συγκροτήθηκαν μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες στη μεταπολεμική Ελλάδα: οι κοινωνικές ασφαλίσεις, το σύστημα δημόσιας υγείας και περίθαλψης, η εκπαίδευση, οι συγκοινωνίες, το φυσικό και αστικό περιβάλλον, η δυνατότητα ασφαλούς διαβίωσης, στοιχειώδη δημόσια αγαθά που συνιστούν την ελληνική εκδοχή ενός ήδη λειψού και απαξιωμένου κοινωνικού κράτους κατεδαφίζονται, με αποτέλεσμα η κοινωνία να οδηγείται στην ασφυξία.

Προβάλλεται εκβιαστικά το δίλημμα: λιτότητα ή χρεοκοπία; Ωστόσο, δεν πρόκειται για δίλημμα αλλά για αρνητικό άθροισμα: και λιτότητα και χρεοκοπία. Η ανά τρεις μήνες απειλή αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι ηθικά ανοίκεια και οικονομικά καταστροφική, γιατί ενισχύει την βαριά ύφεση, μετατρέποντας την Ευρώπη σε κεντρικό παράγοντα αβεβαιότητας, οικονομικής αστάθειας και βαθέματος της κρίσης. Η ίδια η Ευρώπη διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε η Ελλάδα να μην τηρεί τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Κάθε μέρα γίνεται πιο φανερό ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, που κορυφώθηκε με την ψήφιση του Μνημονίου 2, δεν είναι μια πορεία διάσωσης και εξόδου ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά μια πορεία καταστροφική, βασισμένη στην κοινωνική αδικία. Την κρίση δεν την υφίστανται όσοι εκμεταλλεύτηκαν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον επί δεκαετίες, αλλά οι πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή επιχείρηση αναδιανομής πλούτου και ισχύος, που υπονομεύει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, δημιουργώντας ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ταυτόχρονα, επανεμφανίζεται δυναμικά ο εθνικισμός ενώ εντείνονται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.

Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία. Ο λόγος που κυριαρχούσε στο εσωτερικό και εντείνεται στο εξωτερικό είναι ηθικολογικός, τιμωρητικός και ενοχοποιητικός. Κάθε αντίρρηση και κριτική επισείει την κατηγορία του «λαϊκισμού», του «συντεχνιασμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Αφού πρώτα στιγματίστηκε η μεταπολίτευση και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο, παρακολουθήσαμε και τον εξαγνισμό της άκρας δεξιάς, με τη συμπερίληψή της στην κυβέρνηση. Παράλληλα, πυκνώνουν οι προτάσεις για κυβερνήσεις «αρίστων», για συνασπισμούς τεχνοκρατών που θα «σώσουν» τη χώρα. Πρόκειται για ισχυρές αντιδημοκρατικές και αυταρχικές τάσεις, που εκμεταλλεύονται, με λαϊκιστικό τρόπο, τα δικαιολογημένα αισθήματα αποτροπιασμού απέναντι στην παλιά τάξη πραγμάτων που καταρρέει. Ωστόσο, σε αντίθεση με έναν ρηχό «εθνικά υπερήφανο» λόγο εναντίον των δανειακών συμβάσεων, δεν νοσταλγούμε, βέβαια, αυτή την τάξη.

Ελλάδα και Ευρώπη βυθίζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη κρίση, που δείχνει όχι μόνο τις θεσμικές αδυναμίες της Ένωσης, αλλά και τη διαχείρισή της από τις συντηρητικές ηγεσίες με νεοφιλελεύθερες συνταγές. Όσο και αν μοιάζει δύσκολο, οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη, που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση — άλλωστε, η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, αλλά πρέπει να ανταποκρίνεται στις διαστάσεις της ηπείρου μας, και όχι μόνο. Σήμερα ταπεινώνουν τους Έλληνες, αύριο τους υπόλοιπους λαούς, σπέρνοντας δυσπιστία και μίσος ανάμεσά τους. Πρόκειται για μια καταστροφική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Έτσι, η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα συνιστά πολιτικό διακύβευμα για όλη την προοδευτική Ευρώπη.

Απέναντι στον άκριτο και εντέλει ταξικό λόγο οφείλουμε να προτάξουμε την κριτική σκέψη, την καθημερινή εμπειρία και τις ανάγκες των πολιτών, ιδίως αυτών που πλήττονται άδικα από την κρίση. Όσοι και όσες υπογράφουμε το κείμενο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Μια μεγάλη συμπαράταξη, που θα φέρνει κοντά ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους, με στόχο να αποκαταστήσει το νόημα των λέξεων, τη δημιουργική επικοινωνία ανάμεσα σε κοινωνικούς χώρους και πολίτες με διαφορετικές εντάξεις, που συμμερίζονται τις θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, τις συντεταγμένες δηλαδή της ιδιότητας του πολίτη σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα.

Απορρίπτοντας τη λογική του «μονόδρομου», τα ανιστόρητα στερεότυπα που ενοχοποιούν την ελληνική κοινωνία καταρρακώνοντας τη συλλογική αξιοπρέπειά μας, επιδιώκουμε να αναδείξουμε, εντός κι εκτός Ελλάδας, τις συνέπειες της κρίσης. H ελληνική κρίση είναι μέρος μιας συνολικότερης κρίσης, η οποία αλλάζει θεμελιακά την ιστορική εποχή που ζούμε. Σ’ αυτήν τη μεταιχμιακή περίοδο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι διακυβεύονται τόσο η έννοια του κοινωνικού, όσο και η δημοκρατία και τα δικαιώματα του πολίτη.

Στο ίδιο ιστολόγιο, διαβάζουμε ακόμα, σχετικά με το κείμενο:

 Το κείμενο αυτό υπήρξε προϊόν της πρωτοβουλίας μιας ομάδας πολιτών από διαφορετικούς χώρους οι οποίοι συμφώνησαν ως προς την αναγκαιότητα να ακουστεί συγκροτημένα και μαζικά μια τεκμηριωμένη, κριτική φωνή τόσο μέσα όσο και έξω από την Ελλάδα. Συμφώνησαν ότι είναι απολύτως απαραίτητη μια παρέμβαση που θα αναδείξει με ένταση στην ελληνική και ευρωπαϊκή κοινή γνώμη τρία μείζονα θέματα, σε μια συγκυρία όπου το κυρίαρχο δίλημμα «λιτότητα ή χρεοκοπία» έχει δώσει τη θέση του στο απολύτως αρνητικό άθροισμα «και λιτότητα και χρεοκοπία»:

1. Την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων
2. Την υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών και των δικαιωμάτων του πολίτη
3. Τη διάλυση του ευρωπαϊκού οράματος και την αποσύνθεση της ευρωπαϊκής ενότητας

Η πρωτοβουλία αυτή δεν έχει ως στόχο μόνο τη σύνταξη ενός ακόμη κειμένου και τη συλλογή υπογραφών, παρόλο που έτσι ξεκίνησε. Θέλει να δημιουργήσει ευρείες συσπειρώσεις και να διαδώσει παντού το μήνυμα ότι το «ελληνικό πρόβλημα» απλώς προειδοποιεί για τον κίνδυνο που διατρέχουν βασικές ευρωπαϊκές κοινωνικές και πολιτικές αξίες. Και, επομένως, μας αφορά όλους και όλες.
Στόχος είναι όσοι και όσες υπογράψουν το κείμενο να εμπλακούν, εφόσον το επιθυμούν, σε κοινωνικές δράσεις, σε μια δυνητική συνέργεια με φορείς και χώρους που από πρώτο χέρι γνωρίζουν, καλύτερα από όλους, τι πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα και που ενδιαφέρονται να εργαστούν για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη. Στην κρίση κανείς δεν είναι μόνος του. Απάντηση στους αποκλεισμούς είναι η συμμετοχή. Απάντηση στην ηττοπάθεια και την απαισιοδοξία είναι η δράση.

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το πνεύμα και η πρακτική της αντίστασης

Posted by tofistiki στο 11/07/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 06/07/2010 στο Εμπρός

Σε παλαιότερα σημειώματά μου στο «Εμπρός» είχα γράψει πως το πρώτο μέλημα όσων πλήττονται από την κρίση, δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, είναι να αντισταθούν σ’ αυτήν και σε εκείνους που την προκάλεσαν. Το είπα μέλημα και όχι «καθήκον», γιατί δε θέλω να μεταχειριστώ έναν όρο που παραπέμπει σε άλλους καιρούς. Είχα μάλιστα προτείνει πως το πρώτο βήμα σ’ αυτήν την πορεία αντίστασης θα έπρεπε να αρχίζει με την αποδοκιμασία, την πρόγκα και το ξεφώνημα των πρωταιτίων.

Φυσικά δεν έχω την πετριά πως θα μπορούσα, εγώ ο ελάχιστος, αρθρογραφώντας σε μιαν επαρχιακή εφημερίδα να καθοδηγήσω τα πλήθη σε όλη την Ελλάδα. Εκτός του ότι έχω, εδώ και δεκαετίες, απαρνηθεί κάθε είδους καθοδήγηση, δεν φιλοδοξώ τις δάφνες εκείνου του αρθρογράφου της αθηναϊκής εφημερίδας του 1904, που σε μνημειώδες άρθρο του επιγραφόμενο «δεξιότερα Κουροπάτκιν», έκανε υποδείξεις και έδινε συμβουλές… στον αρχιστράτηγο του ρωσικού στρατού για το πώς έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Ιάπωνες, στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο.

Εκτός αυτού λοιπόν, βλέπω πως αυτό το πρώτο βήμα άρχισε να γίνεται.
Φαίνεται πως, γράφοντας αυτά, τα περί πρόγκας και ξεφωνήματος, έπιασα το πνεύμα του κόσμου, γιατί με ικανοποίηση βλέπω αυτές τις μέρες πως παντού: σε εγκαίνια έργων, σε τελετές έναρξης ή λήξης συνεδρίων, σε αίθουσες διδασκαλίας, γενικώς όπου εμφανίζονται εκπρόσωποι των νυν ή των τέως κυβερνώντων, να αποδοκιμάζονται έντονα από το κοινό, σε σημείο να έχουν ματαιώσει πολλές εμφανίσεις τους. Καλό σημάδι αυτό. Πριν τους κλείσει η Δικαιοσύνη στη φυλακή, που κι αυτό θα γίνει κάποτε, θα κλειστούν μόνοι τους στο σπίτι τους.

Το δεύτερο βήμα στην πορεία της αντίστασης είναι η προσφυγή στους νόμους. Ήδη διαπρεπείς νομομαθείς και έγκυροι συνταγματολόγοι έχουν επισημάνει πως όλα σχεδόν τα νομοθετήματα, που ψηφίστηκαν ή ετοιμάζονται να ψηφιστούν από την Βουλή, έχουν καταρτιστεί με τόση προχειρότητα, τσαπατσουλιά και άγνοια της νομολογίας, που θα μπορούσαν εύκολα να ακυρωθούν με κατάλληλες προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το Ελεγκτικό Συνέδριο ή άλλα ανώτατα Δικαστήρια.
Να μην υποτιμούμε την προσφυγή στους νόμους. Μπορεί η Δικαιοσύνη έτσι που λειτουργεί να είναι απελπιστικά αργοκούνητη, όταν όμως ο τροχός της αρχίζει να γυρίζει, τίποτα δεν τον σταματά. Υπάρχουν άλλωστε πολλά ιστορικά προηγούμενα. Ξέρετε πώς καταργήθηκαν, επί ΕΡΕ, τα στρατόπεδα εξορίστων στον Άι-Στράτη και αλλού; Με προσφυγή των εξορίστων στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Διαπιστώθηκε πως η παράταση του χρόνου εξορίας κάθε ατόμου, που κατά κανόνα γινόταν με απλές αποφάσεις των αρμοδίων τοπικών Επιτροπών Ασφαλείας, πριν ακόμα λήξει και πριν ο εξόριστος επιστρέψει στον τόπο του, ήταν πράξη παράνομη, γιατί σκοπός της εξορίας, που δεν ήταν ποινικό αλλά διοικητικό μέτρο, ήταν να απομακρυνθεί προσωρινά από τον τόπο του κάποιος που με τη δράση του ήταν επικίνδυνος. Πώς όμως θα ήταν επικίνδυνος, εφόσον δεν είχε καν επιστρέψει στον τόπο του; Έτσι μέσα σε ένα μήνα με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, άδειασαν οι τόποι εξορίας.

Το τρίτο, και το δυσκολότερο, βήμα στην πορεία της αντίστασης, είναι να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Ευτύχημα θα ήταν να μιμηθούμε τους Ισλανδούς, που αντικατέστησαν το αυτοκίνητο με το ποδήλατο και σταμάτησαν τις αγορές εισαγομένων πολυτελών αγαθών, αλλά το βλέπω λίγο χλωμό, έτσι κακομαθημένοι που γίναμε. Θα μπορούσαμε όμως να κάνουμε πολλά άλλα προς αυτή την κατεύθυνση:

Πρώτα-πρώτα να θυμηθούμε την κοινωνική αλληλεγγύη. Όχι την επίσημη, που δυστυχώς μεταφράζεται σε ψίχουλα προς τους έχοντες ανάγκη και σε γερές κονόμες στους αρμόδιους, αλλά στην πραγματική, αυθόρμητη και οργανωμένη αρωγή προς τους ανήμπορους. Να δημιουργηθούν σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χωριό, σε κάθε υπηρεσία, σε κάθε χώρο δουλειάς, κοινότητες αντίστασης και επιβίωσης, στη βάση της αγάπης και της αλληλοβοήθειας.

Κατόπιν να ιεραρχήσουμε τις ανάγκες μας. Δεν προτείνω να μιμηθούμε τον Σωκράτη, που έμπαινε ταχτικά στα μαγαζιά της Αθήνας χωρίς ποτέ να αγοράζει τίποτα, καταγράφοντας απλώς τα τόσα πολλά πράγματα που δεν είχε την ανάγκη τους, αλλά να παρακολουθήσουμε για μια ή δυο φορές τις διαφημίσεις της τηλεόρασης, για να δούμε πως τα 90% των διαφημιζομένων αγαθών μάς είναι τελείως άχρηστα. Να καταργήσουμε τις πιστωτικές κάρτες και τα άσκοπα τραπεζικά δάνεια, αφού μάλιστα διαβάσουμε, με μεγεθυντικό φακό, τα «ψιλά γράμματα» που είναι τυπωμένα στο πίσω μέρος των σχετικών συμβολαίων.

Γενικά να τους «γράψουμε» κανονικά και αυτούς και τα παπαγαλάκια τους. Να κάνουμε παρέες για τις δύσκολες μέρες. Να συζητάμε πολύ και να βλέπουμε τηλεόραση λίγο. Να περπατάμε περισσότερο και να τρώμε λιγότερο, ξαναγυρνώντας μάλιστα στην πατροπαράδοτη φασολάδα, την ντοματοσαλάτα και το ψωμοτύρι. Εκτός των άλλων, κάνουν καλό στην υγεία μας.

Να μου το θυμάστε: και καλύτερα θα περάσουμε, και τα σχέδιά τους θα χαλάσουμε.

———————–

Στην εικόνα -μιας και το θέμα είναι η αντίσταση και η αλληλεγγύη- το εξώφυλλο του ημερολόγιου «Τσιάπας, τα χρώματα της αντίστασης» με καταπληκτικές ζωγραφιές γεμάτες χρώμα και ζωή. Τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου θα δοθούν για ενίσχυση του EZLN (Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός). Μπορείτε να το βρείτε στον Συνεταιρισμό Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου Ο ΣΠΟΡΟΣ – Σπυρίδωνος Τρικούπη 21 και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία.



Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Τσ’ Μυτ’λήν’ς, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Μερικά πρώτα συμπεράσματα

Posted by tofistiki στο 04/07/2010

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 26/6 στην εφημερίδα «Πολίτης» της Λέσβου
Γράφουν, ο Δημήτρης και η Αγγελική Σαραντάκου

Το συνέδριο του Συνασπισμού ανήκει πια στην ιστορία. Σε μας, όπως άλλωστε πιστεύουμε και σε πολλούς οπαδούς, φίλους και μέλη του, όλη αυτή η υπόθεση δημιούργησε πολλά ερωτηματικά και άφησε κάποια στυφή γεύση, αναφορικά με την κατάσταση που επικρατεί στην Αριστερά.

Ένα μεγάλο ερωτηματικό αφορά τη στάση των εκπροσώπων της ανανεωτικής πτέρυγας. Εδώ δε μπορούμε να μην επισημάνουμε μιαν αντίφαση: Λένε πως είναι δημοκράτες και δεχόμαστε πως είναι ειλικρινείς όταν ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Είναι όμως και συνεπείς; Γιατί, από τον καιρό του αθάνατου ορισμού που έδωσε ο Περικλής στον Επιτάφιο, Δημοκρατία είναι, να κυβερνούν οι πολλοί και όχι οι λίγοι. Εδώ οι φίλοι της ανανεωτικής πτέρυγας τα χαλάνε. Δέχονται τις δημοκρατικές διαδικασίες, εφόσον τους συμφέρουν, διαφορετικά τις αγνοούν ή τις παρακάμπτουν.

Δεύτερο ερωτηματικό αφορά το πώς βλέπουνε τον Συνασπισμό: Σαν ένα καινούργιο κόμμα, που προέκυψε από τη συνεργασία του ΚΚΕ και της ΕΑΡ, μετά το «κοινό πόρισμα» των Κύρκου – Φλωράκη ή σαν μετεξέλιξη του «Εσωτερικού»; Φοβόμαστε πως οι φίλοι της ανανεωτικής πτέρυγας πιστεύουν το δεύτερο και αυτό αποτελεί το μεγάλο λάθος τους, γιατί μετά την αποχώρηση του κουκουέ της Παπαρήγα από τον ενιαίο Συνασπισμό, ένα πολύ μεγάλο μέρος κομμουνιστών παρέμεινε σ΄ αυτόν. Πρέπει λοιπόν να το πάρουν απόφαση οι φίλοι αυτοί: Ο Συνασπισμός δεν αποτελεί μετεξέλιξη του κουκουέ εσωτερικού. Τέρμα!

Το τρίτο ερωτηματικό γεννιέται από κάποια αυταρέσκεια, για να μην τη χαρακτηρίσουμε έπαρση, που διακρίνουμε στη στάση και στα λεγόμενα πολλών από τους ηγέτες της ανανεωτικής πτέρυγας. Με ποια φόντα θέλουν να είναι καθοδηγητές; Ποιες επιτυχίες έχουν να παρουσιάσουν στον τομέα αυτόν; Γιατί η πικρή αλήθεια είναι πως η ιστορία τους, τα τελευταία τριάντα χρόνια, δεν έχει να παρουσιάσει κάτι τέτοιο!

Δεν αποφεύγουμε τον πειρασμό να υπενθυμίσουμε τα λόγια του υποδιοικητή Μάρκος, των Ζαπατιστών, που είχε πει: «Εμείς δεν κάνουμε τον καθοδηγητή του λαού. Δε νομίζουμε πως έχουμε τέτοιο δικαίωμα. Ποιος μας το έδωσε στο κάτω κάτω; Έχουμε στρατό, έχουμε όπλα, όχι για να πάρουμε την εξουσία, αλλά για να εμποδίσουμε τον κυβερνητικό στρατό να καταστρέψει, όσα μόνοι τους και με δικιά τους πρωτοβουλία φτιάχνουν οι χωρικοί».

Πέρασε πια ο καιρός των χαρισματικών ηγετών, των φωτισμένων καθοδηγητών, που ξέρουν το «μυστικό» και θα μας οδηγήσουν στη λύση. Πέρασε επίσης και ο καιρός των κομμάτων που ξέραμε. Δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής μας. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα νέων ανθρώπων, με νέες ιδέες και νέα ταχτική. Ένα κόμμα που η ηγεσία του θα αλλάζει υποχρεωτικά κάθε 4, ή 8 το πολύ, χρόνια. Ένα κόμμα χωρίς πυραμιδική οργάνωση, με την ηγεσία στην κορυφή να καθοδηγεί και τις μάζες στη βάση να ακολουθούν. Ένα κόμμα που τα μέλη του δε θα συνεδριάζουν κάθε βδομάδα, αλλά θα λειτουργούν κάθε μέρα. Κυρίως όμως ένα κόμμα νέων (στην ηλικία και στα μυαλά) ανθρώπων.

Τι καλά που θα ήταν αν το νέο καταστατικό του Συνασπισμού προέβλεπε  την υποχρεωτική ανανέωση  των μελών της ηγεσίας σε τακτά χρονικά διαστήματα. Να καθιέρωνε τη χρήση της Πληροφορικής και του Διαδικτύου στις διαδικασίες επικοινωνίας των μελών και της ηγεσίας. Να δημιουργούσε μια τιμητική «Γερουσία», χωρίς διοικητικές αρμοδιότητες αλλά με καθαρά συμβουλευτικό χαρακτήρα, στην οποία να μπαίνανε όλα τα παλιά (ηλικίας άνω των 65 χρόνων) στελέχη, για να προσφέρουν την πείρα και τις γνώσεις τους, χωρίς όμως να διοικούν το κόμμα.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Τσ’ Μυτ’λήν’ς, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Η δική μας ευθύνη

Posted by tofistiki στο 29/06/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 29/06/2010, στο
Εμπρός

Ένα παλιό «ΚΚΕδικο» ανέκδοτο έλεγε: «Θεέ μου φύλαγέ με από την κριτική – γιατί από την αυτοκριτική φυλάγομαι και μοναχός μου». Η αυτοκριτική έπαιζε τότε για τα κομματικά μέλη (και δεν ξέρω αν εξακολουθεί να παίζει και τώρα) περίπου το ρόλο που παίζει για τους πιστούς η εξομολόγηση. Οπωσδήποτε έχει πολλά θετικά στοιχεία, καθώς βάση της είναι ο αυτοέλεγχος, δηλαδή το πρώτο βήμα για την αυτογνωσία, ήγουν το «γνώθι σαυτόν» για να θυμηθώ τους αρχαίους ημών.

Σίγουρα αυτοί που θέσπισαν τόσο την εξομολόγηση, όσο και την αυτοκριτική, ξεκίνησαν με καλές προθέσεις, να μην ξεχνάμε όμως αυτό που είπε κάποιος μεγάλος, που μου διαφεύγει το όνομά του, πως δηλαδή ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Γιατί αν εξετάσει κανείς βαθύτερα τις δυο αυτές πρακτικές, θα δει πως είναι ένας τρόπος για να ελέγχουν όσοι ασκούν εξουσία οποιασδήποτε μορφής, όχι μόνο τις πράξεις, αλλά και τις σκέψεις των καθοδηγούμενων.

Ανεξαρτήτως πάντως όλων αυτών, εγώ θα κάνω αυτοκριτική, όχι για μένα προσωπικά, γιατί καμαρώνω πως αντιστέκομαι ακόμα σ’ αυτήν τη νοοτροπία, αλλά για λογαριασμό των συνομηλίκων μου. Να εξομολογηθώ για το μεγάλο μας, συλλογικό, κρίμα απέναντι στους νεώτερους, γιατί πώς να το κάνουμε, εμείς οι παλαιότεροι έχουμε σε σημαντικό ποσοστό ευθύνη για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση που μας δέρνει. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που στοιχειοθετούν την ευθύνη μας, θα αναφέρω όμως όσους θυμάμαι αυτήν τη στιγμή και όσους χωράει η στήλη της εφημερίδας.

Εν πρώτοις ανεχθήκαμε ή έστω υποθάλψαμε ή, ακόμα χειρότερο, ενστερνιστήκαμε τη λατρεία του χρήματος. Κατά την άποψή μου αυτό αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο και το πρώτιστο κακό, είχα μάλιστα προτείνει σε παλαιότερο σημείωμά μου στο «Εμπρός» να αντικατασταθεί το παλιό σύνθημα: «ένας είναι ο εχθρός – ο ιμπεριαλισμός» με ένα καινούργιο: «ένας είναι ο εχθρός – η λατρεία του χρήματος».
Ανεχθήκαμε να μπει το κριτήριο του οικονομικού κέρδους πάνω από κάθε άλλο και, ειδικότερα, πάνω από το κριτήριο της ανθρωπιάς. Μαθαίνουμε πως κάτοικοι, όχι ένας και δύο αλλά πάμπολλοι, παραθαλάσσιων χωριών καραδοκούν στην ακτή και όταν φτάσουν οι βάρκες με τους λαθραίους πρόσφυγες πέφτουν επάνω τους και τους απογυμνώνουν από τα πενιχρά υπάρχοντά τους, βέβαιοι πως οι ταλαίπωροι αυτοί δε θα τολμήσουν ποτέ να πάνε στην αστυνομία να ζητήσουν το δίκιο τους.

Η αποδοχή του χρήματος και του κέρδους ως υπέρτατων αγαθών έχει αμβλύνει σε τέτοιο βαθμό την παλιά μας αδιαλλαξία, ώστε οι περισσότεροι θεωρούμε σχεδόν καθεστώς το «φακελάκι» στα νοσηλευτήρια ή το «λάδωμα» στις δημόσιες υπηρεσίες, όπως κατά ανάλογο τρόπο δεν ενοχλεί, όσους πιστούς εξ ημών, το γεγονός πως μεγαλόσχημοι κληρικοί, μεταξύ Θεού και Μαμωνά, αδιστάκτως και με περισσή αναισχυντία, τάσσονται με τον δεύτερο, με την κατανόηση, αν όχι την ενθάρρυνση, στρατιάς υμνωδών τους.

Ύστερα έχουμε το αίσχος (επιμένω στον χαρακτηρισμό) της επιδότησης. Υποτίθεται πως η επιδότηση καθιερώθηκε από την Πολιτεία για να ενισχυθεί η πρωτογενής παραγωγή. Στην πραγματικότητα, μόλις και μετά βίας, το ένα δέκατο (και πολύ λέω) εκείνων που παίρνουν επιδότηση τη χρησιμοποιεί για να βελτιώσει την παραγωγή του. Τα εννέα δέκατα την τσεπώνουν για να αγοράσουν αυτοκίνητο ή να μεγαλώσουν το σπίτι τους ή να κάνουν ταξίδια αναψυχής. Εκτός από την καταφανή παρανομία και κλοπή που κάνουν, δίνουν και λανθασμένα στοιχεία στη στατιστική, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται η Λέσβος να έχει δισεκατομμύρια ελαιόδενδρα, εκατομμύρια αιγοπρόβατα και εκατοντάδες χιλιάδες αγελάδες.

Κατά κανόνα εμείς οι παλαιότεροι αντιμετωπίζουμε επικριτικά τους νεώτερους, ιδίως τα νιάτα, που με ευκολία τα κατηγορούμε για μύρια όσα ελαττώματα, χωρίς να αναλογιστούμε πως αυτήν τη νοοτροπία, της λατρείας του χρήματος, της φυγοπονίας, της διαπλοκής και του βολέματος, εμείς τη μεταδώσαμε στα παιδιά και τα εγγόνα μας, γιατί πρώτα εμείς ξεχάσαμε ή απαρνηθήκαμε οράματα και σκοπούς με ανεκτίμητη αξία και διαχρονική ισχύ, που κάποτε μας φλόγιζαν.


Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Τσ’ Μυτ’λήν’ς, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Γιατί δεν τους εμπιστεύομαι

Posted by tofistiki στο 15/06/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 15/06/2010, στο «Εμπρός»

Μέσα στο κλίμα φόβου και απαισιοδοξίας, που καλλιεργούν συστηματικά τα διάφορα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού, ένα παρήγορο, κατά τη γνώμη μου, σημάδι είναι πως ο κόσμος ξανάρχισε να μιλάει πολιτικά. Όπου κι αν βρεθείς: σε ταξί, στο λεωφορείο, ακόμα και στο ψιλικατζίδικο ή το περίπτερο της γειτονιάς σου, με οποιαδήποτε αφορμή κάποιος θα ανοίξει πολιτική συζήτηση, στην οποία αμέσως θα μπούνε πολλοί παριστάμενοι, λέγοντας ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του.
Το ότι κανείς από τους τυχαίους, και για τον λόγον αυτόν αντιπροσωπευτικούς του κοινού αισθήματος, συζητητές δεν υπερασπίζεται την πολιτική, τόσο των κυβερνώντων, όσο και των προκατόχων τους, το θεωρώ φυσικό. Πώς να υπερασπιστεί κανείς την πολιτική εκείνων, που οχτώ μήνες τώρα πάνε να τα ρίξουν όλα τα στραβά στους προκατόχους τους και των άλλων που επικαλούνται συνεχώς την 20ετία της ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης, αποσιωπώντας τα Βατοπέδια, τα δομημένα ομόλογα και μύρια άλλα. Ποιον να υπερασπιστείς όταν το μόνο που κάνει ο Ένας είναι να προσπαθεί να αποδείξει πως ο Άλλος είναι μεγαλύτερος κλέφτης από αυτόν;
Εκείνο, που με προβληματίζει όμως, είναι το γεγονός πως κανείς επίσης δεν προτείνει κάποιο άλλο κόμμα, από τα πέντε της Βουλής και τα… 50 εκτός Βουλής, σαν τον ενδεχόμενο φορέα κάποιας λύσης. Ούτε το θορυβώδη Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, ούτε το τιμημένο Κ.Κ.Ε. (κι αυτό το «τιμημένο» το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας, αλλά γιατί το πιστεύω), ούτε το μετέωρο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ΣΥΡΙΖΑ, ούτε και τον έντιμο Συνασπισμό (και αυτό επίσης, το «έντιμο», το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας, αλλά γιατί το πιστεύω).
Προσωπικά βρίσκομαι σε δίλημμα. Δεν έχω ακόμα βρει ικανοποιητικές απαντήσεις από κανέναν, από τους υπάρχοντες, πολιτικό οργανισμό για να τον εμπιστευθώ.
Δεν εμπιστεύομαι τους σημερινούς κυβερνώντες, γιατί δυστυχώς και παρά τα άφθονα ωραία λόγια τους δε βλέπω να έχουν απαλλαγεί από το μόνιμο χαρακτηριστικό γνώρισμα του ΠΑΣΟΚ, που το είχε από καταβολής του ως κόμμα: την αυτοαναίρεση και αυτοϋπονόμευσή του.
Και αυτό το χαρακτηριστικό δεν οφείλεται σε κάποια μαζοχιστική τάση της ηγεσίας του, αλλά σε κάτι πολύ χειρότερο: στην ανικανότητα ή την προχειρότητα ή την τσαπατσουλιά, με την οποία προετοίμασε και εφάρμοσε όλα σχεδόν τα σωστά, ωραία και ρηξικέλευθα μέτρα που πήρε στα πρώτα 20 χρόνια που κυβέρνησε αυτόν τον τόπο.
Για θυμηθείτε:
Το Εθνικό Σύστημα Υγείας, αναμφισβήτητα τολμηρό μέτρο, που όμως δε συμπληρώθηκε με την καθιέρωση της αποκλειστικής απασχόλησης των γιατρών που εντάχθηκαν σ’ αυτό, με αποτέλεσμα να εκφυλιστεί.
Την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, σπουδαίο επίσης μέτρο, δεν τη συνόδεψε καμιά νομοθετική πράξη οικονομικής αποκατάστασης ή αποζημίωσης των αγωνιστών της.
Ο πολιτικός γάμος, πολύ σωστό μέτρο, δεν έγινε υποχρεωτικός, με αποτέλεσμα να υπονομευθεί από μια υπόγεια παπαδίστικη τρομοκρατία και να έχει περιορισμένη εφαρμογή, 30 τώρα χρόνια από τη νομοθετική καθιέρωσή του.
Το μονοτονικό σύστημα, που απάλλαξε τα παιδάκια από τον άχρηστο κόπο να μαθαίνουν τις δασυνόμενες λέξεις και πού μπαίνει οξεία ή περισπωμένη, ήταν από την αρχή ατελές, έγινε «μισά και μισοκούτελα», με απόλυτη άγνοια του επιστημονικού έργου τόσων φιλολόγων που προηγήθηκαν.
Τι δείγματα γραφής έχουμε από την οχτάμηνη και βάλε παρουσία τους στο τιμόνι της εξουσίας για να πεισθούμε πως το πνεύμα αυτό άλλαξε; Δυστυχώς τίποτα.
Πολύ περισσότερο δεν εμπιστεύομαι τη Νέα Δημοκρατία, μολονότι είδα με χαρά τον αποκλεισμό της Ντόρας και την εκδίωξη αρκετών από τους πρωταγωνιστές των σκανδάλων. Αλλά, πώς να το κάνουμε. Ό,τι και να λέει κι ό,τι και να κάνει ο Σαμαράς, δεν μπορεί να με πείσει πως το κόμμα του κόπτεται για την ανέχεια και τη φτώχεια των λαϊκών στρωμάτων, ούτε πως θα τολμήσει ποτέ να φορολογήσει τα κέρδη των τραπεζών.
Για να πάω τώρα στην Αριστερά.

Η Αλέκα, ειλικρινά, μου είναι συμπαθής, αλλά θα έπρεπε κάποιος με το δέον τακτ να την πληροφορήσει πως ο Στάλιν πέθανε το 1953 και αν αυτό δεν της αρκεί, να της υπενθυμίσει πως από το 1956 και κυρίως μετά το 1989 βγήκαν στα φόρα τέτοια και τόσα στοιχεία για εκείνη την περίοδο, την οποία θέλει να αναπαλαιώσει, που καμιά μεταγενέστερη απόφαση του 18ου, 19ου, 20ού κ.ο.κ. συνεδρίων δεν μπορεί να αναιρέσει.

Όσο για το Συνασπισμό, περιμένω πρώτα να γίνει σωστό κόμμα, πράγμα που ευτυχώς άρχισε να διαφαίνεται μετά το πρόσφατο συνέδριό του, και να μετατρέψει το ΣΥΡΙΖΑ σε ομοσπονδία ή συμμαχία ή ό,τι άλλο θέλετε, κομμάτων, ομάδων και τάσεων, αλλά με καταστατικό και κεντρική επιτροπή.
Ως τότε δεν εμπιστεύομαι κανέναν τους.

(το σκίτσο είναι, βέβαια, του Στάθη, από την Ελευθεροτυπία)

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Παρουσίαση του συγγραφέα Δημήτρη Σαραντάκου στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης

Posted by tofistiki στο 07/06/2010

Αντιγράφουμε από το πάντα ενημερωμένο Aegina portal, απόσπασμα από το άρθρο για την παρουσίαση που έγινε για τον εκδότη μας Δημήτρη Σαραντάκο, προχτές Σάββατο, στο Πνευματικό κέντρο Κυψέλης την οποία παρακολούθησε πλήθος κόσμου!

Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολούθησαν την παρουσίαση των δύο βιβλίων του συγγραφέα κυρίου Δημήτρη Σαραντάκου, όσοι παρευρέθηκαν χθες το βράδυ στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Κυψέλης. Η παρουσίαση αφορούσε δύο βιβλία του κυρίου Σαραντάκου. Το πρώτο με τίτλο «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» και το δεύτερο και πιο πρόσφατο βιβλίο με τίτλο «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες;». Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από το Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης και την Επιτροπή Παιδείας του Δήμου Αίγινας. Η παρουσίαση ξεκίνησε με το χαιρετισμό του προέδρου του Πνευματικού Κέντρου κυρίου Γιώργου Μπήτρου, ο οποίος μεταξύ άλλων έκανε μία συνοπτική αναφορά στην εκδοτική επιτυχία των δύο έργων, τονίζοντας την προσφορά του συγγραφέα Δημήτρη Σαραντάκου. Αξίζει να σημειώσουμε ότι το πιο πρόσφατο βιβλίο του κυρίου Σαραντάκου «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες;» βρίσκεται ήδη στην τρίτη του έκδοση.


Ακολούθως το λόγο πήρε ο αντιδήμαρχος κύριος Γιάννης Πούντος με την ιδιότητα του ως προέδρου της Επισκοπής Παιδείας του Δήμου Αίγινας, ο οποίος παρουσίασε τον άνθρωπο και συγγραφέα Δημήτρη Σαραντάκο και βιωματικές εμπειρίες της προσωπικής του σχέσης με τον ίδιο. Παρουσίασε επίσης τους εισηγητές κύριο Δημήτρη Νικολόπουλο φιλόλογο και κυρία Μαριλένα Γιαννούλη δημοσιογράφο. Ο κύριος Νικολόπουλος με μία σεμιναριακή εισήγηση παρουσίασε το βιβλίο «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους», ενώ η κυρία Μαρινέλα Γιαννούλη το «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες;».

Στο άρθρο του Aegina portal, μπορείτε να ακούσετε την εισήγηση του φιλολόγου κυρίου Νικολόπουλου  (ηχητικό αρχείο, 45 περίπου λεπτά) και να δείτε video με αποσπάσματα από τις εισηγήσεις και τη σύντομη ομιλία του κυρίου Σαραντάκου.

(οι φωτογραφίες είναι παρμένες επίσης από το Aegina portal)


Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Αφιέρωμα του Ε.Δ. του ΤΕΕ: “Δημήτρης Σαραντάκος, ο λογοτέχνης χημικός μηχανικός”

Posted by tofistiki στο 11/05/2010

Μεγαλεία! Στο τελευταίο ενημερωτικό δελτίο του ΤΕΕ (τ.2583) δημοσιεύεται τετρασέλιδο αφιέρωμα στον εκδότη μας με τίτλο «Δημήτρης Σαραντάκος, ο λογοτέχνης χημικός μηχανικός»! Το αφιέρωμα επιμελήθηκαν η Κατερίνα Τοράκη και ο Νίκος Παρμενόπουλος.
Δείτε το εδώ, στις σελίδες 15 έως 18 ή κάντε κλικ στις παρακάτω εικόνες.

Posted in Επικαιρότητα, Νέες εκδόσεις | Με ετικέτα: , , | 4 Σχόλια »

Δάνεια και πτωχεύσεις

Posted by tofistiki στο 10/03/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 09/03/2010 στο «Εμπρός» της Μυτιλήνης

Όπως έγραφε πριν από ογδόντα χρόνια ο καθηγητής Ανδρέας Ανδρεάδης, «Η ιστορία της δημοσίας οικονομίας του νεότερου ελληνικού κράτους είναι εν πολλοίς η ιστορία του δημοσίου χρέους του».
Και δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Το ελληνικό κράτος από τη γέννησή του ξεκίνησε στραβά. Από το δεύτερο κιόλας χρόνο της Επανάστασης, τα οράματα και η ιδεολογία της Φιλικής Εταιρείας, που την προετοίμασε, ξεχάστηκαν. Οι Φιλικοί παραμερίστηκαν από τους Φαναριώτες και τους Κοτζαμπάσηδες και κάποιοι, όπως ο Καρατζάς, δολοφονήθηκαν. Βέβαια στα Συντάγματα που ψήφισαν οι Εθνοσυνελεύσεις, πέρασαν πολλά προοδευτικά άρθρα, κληρονομημένα από τη Φιλική, αλλά αυτά «μείνανε στα χαρτιά». Αυτό που ενδιέφερε τους κρατούντες ήταν η εξουσία και όσα αυτή συνεπαγόταν. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο Παλαμάς στα «Σατιρικά Γυμνάσματά» του έγραψε:
«Το Εικοσιένα;
Αστοχασιά και κρίμα»
Έτσι από τον τρίτο χρόνο της Επανάστασης ξέσπασαν εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των οπλαρχηγών, με τον Κολοκοτρώνη, από τη μια μεριά, και των κοτζαμπάσηδων και καραβοκυραίων με τον Μαυροκορδάτο και τον Κουντουριώτη, από την άλλη. Όταν επικράτησαν οι δεύτεροι, το 1824, ο Κουντουριώτης πήγε στην Αγγλία και δανείστηκε 800.000 στερλίνες από Άγγλους τραπεζίτες, με ενέχυρο τη γη και τα χτήματα της χώρας και με απίστευτα ληστρικούς όρους. Στην πραγματικότητα στην Ελλάδα έφτασαν μόνο 308.000 στερλίνες και πολεμοφόδια αξίας 11.900 στερλινών. Τα υπόλοιπα ήταν τόκοι, μεσιτικά, προμήθειες και λοιπά «έξοδα» που προεισπράξανε οι δανειστές μας!
Τον άλλο χρόνο πήραμε δεύτερο δάνειο, ονομαστικής αξίας 2.000.000 λιρών αλλά τελικά μόνο 190.000 ήρθανε στα χέρια μας! 156.000 πήγαν στην Αμερική για να κατασκευαστούν δυο ατμοκίνητες φρεγάτες, 123.000 έμειναν στην Αγγλία για την κατασκευή έξι πολεμικών και 37.000 δόθηκαν στον Άγγλο φιλέλληνα (τρομάρα του) λόρδο Κόχραν, ο οποίος αναγορεύθηκε αρχιναύαρχος του… υπό κατασκευήν στόλου.
Για να ακριβολογώ, λέγοντας «ήρθανε στα χέρια μας», εννοώ πως πήγανε στις τσέπες των κυβερνητικών, που με αυτά χρηματοδότησαν τους δύο εμφυλίους πολέμους που εξαπέλυσαν, την ώρα που ο Ιμπραήμ αποβιβαζόταν στην Πελοπόννησο! Όσο για τα οχτώ πλοία, τελικά έφθασαν στην Ελλάδα μονάχα τρία, η «Καρτερία», ο «Ερμής» και η «Ελλάς», σε κακή κατάσταση και μάλιστα, τα δύο τελευταία, αφού είχε λήξει η Επανάσταση.
Η πρώτη «πτώχευση» του ελληνικού κράτους σημειώθηκε το 1827, όταν οι κυβερνώντες δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τα τοκοχρεολύσια των δύο δανείων. Η δεύτερη το 1843, όταν διακόπηκε η εξόφληση των δόσεων του δανείου των 60.000.000 γαλλικών φράγκων που είχε δοθεί στον Όθωνα, με την εγγύηση των «προστάτιδων δυνάμεων». Το δάνειο αυτό εξανεμίστηκε στην αποπληρωμή των δόσεων των δύο αγγλικών δανείων.
Προηγουμένως Άγγλοι και Γάλλοι βάλανε το χεράκι τους για να βγάλουν από τη μέση τον Καποδίστρια, που πραγματικά προσπάθησε να νοικοκυρέψει το χάος που βρήκε, όταν η 4η Εθνοσυνέλευση τον εξέλεξε Κυβερνήτη του νεογέννητου κράτους, γιατί τον θεωρούσαν όργανο των Ρώσων.
Για να είμαι δίκαιος, ο Όθωνας έκανε ό,τι μπορούσε για αποφύγει νέο δανεισμό, παραχωρώντας στο Δημόσιο τη βασιλική χορηγία του, που έφτανε στις 200.000 δραχμές, κάνοντας δραστικές περικοπές των δαπανών και μείωση στον αριθμό των στρατιωτικών και των υπαλλήλων. Έτσι η τρίτη πτώχευση έγινε το 1893, προς το τέλος της διακυβέρνησης του Χαρίλαου Τρικούπη, που είπε στη Βουλή το περίφημο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».
Οι ξένοι πιστωτές λύσσαξαν που θα χάνανε τα λεφτά τους και οι ευρωπαϊκές εφημερίδες μάς αποκαλούσαν «λαό κλεπτών και απατεώνων». Ο Τρικούπης έχασε τις εκλογές και τον διαδέχθηκε ο λαοπλάνος και φαυλοκράτης Δεληγιάννης. Οι ξένοι όμως (οι «αγορές» μες τη σημερινή ορολογία), θέλανε να πάρουν τα λεφτά τους και τον εξώθησαν σε πόλεμο με την Τουρκία, με αρχιστράτηγο τον, ολιγοφρενή, διάδοχο Κωνσταντίνο. Ο πόλεμος έγινε τελείως ερασιτεχνικά και απροετοίμαστα και τέλειωσε με ταπεινωτική ήττα μας, αλλά ενώ οι Τούρκοι είχαν φτάσει ως τη Λαμία, οι «Προστάτες» μας δεν τους παραχώρησαν σχεδόν τίποτα, εκτός από κάποια στρατηγικά υψώματα στα σύνορα. Αντίθετα μας επέβαλαν τον περιβόητο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ), που κράτησε ογδόντα ολόκληρα χρόνια, ως το 1978!
Με τον ΔΟΕ οι ξένοι εισπράττανε τους φόρους των ειδών μονοπωλίου (αλάτι, σπίρτα, πετρέλαιο, παιγνιόχαρτα, τσιγαρόχαρτο και σμύριδα) και ακόμη τον φόρο του καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και τους δασμούς του τελωνείου Πειραιώς! Χωρίς υπερβολή, με τον ΔΟΕ οι ξένοι κεφαλαιούχοι πήραν πίσω τα τριπλάσια εκείνων που μας έδωσαν.
Οι τρεις πρώτες στάσεις πληρωμών οφείλονταν κατά κύριο λόγο στους αβάστακτους όρους που είχαν επιβάλει οι ξένοι κεφαλαιούχοι. Ουσιαστικά τα νέα δάνεια εξυπηρετούσαν τα προηγούμενα. Σημειώθηκε όμως και τέταρτη «πτώχευση» το 1932, όταν κυβερνούσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αλλά αυτή οφειλόταν κατά κύριο λόγο στη διεθνή οικονομική κρίση του 1929.
Η… πονεμένη όμως ιστορία των δανεισμών και των πτωχεύσεων συνεχίζεται ως τις μέρες μας, μόνο που δε χωράει σ’ αυτό το σημείωμα. Με την άδεια λοιπόν της διεύθυνσης του «Εμπρός» και τη δικιά σας ανοχή, αγαπητοί αναγνώστες, θα συνεχίσω στο επόμενο.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, εγκυκλοπαιδικές σελίδες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το ιστορικό ενός κουλού αγάλματος

Posted by tofistiki στο 05/03/2010

Γράφει o Δημήτρης Σαραντάκος, δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» 02/03/2010


Μια από τις ελάσσονες θεότητες των αρχαίων Ελλήνων ήταν, μαζί με τη Νέμεση και την Άτη, και η Ύβρις. Η Ύβρις τιμωρούσε όποιον ξεπερνούσε τα όρια αντιστρέφοντας εναντίον του την καθιερωμένη τάξη των πραγμάτων.
Με τη στάση τους απέναντι στην Ελλάδα, οι γερμανοί, τόσο οι επίσημοι (υπουργοί, τραπεζίτες κ.λπ.) όσο και οι ανεπίσημοι (δημοσιογράφοι και τηλεπαρουσιαστές), ξύπνησαν την Ύβριν και τα πράγματα πάνε να γυρίσουν εναντίον τους!
Ως τώρα, με τους υποταγμένους στα κελεύσματά τους έλληνες πολιτικούς, είχαν καταφέρει, να έχει επισήμως ξεχαστεί η τρομερή ληστεία που είχαν διαπράξει οι γερμανοί κατά την κατοχή σε βάρος της Ελλάδας. Μια ληστεία, που δεν περιορίστηκε στην αρπαγή του χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδος και στον αναγκαστικό «δανεισμό» τεραστίων χρηματικών ποσών, αλλά και στην καταλήστευση όλων των τροφίμων, που τα αγόραζαν οι γερμανοί στρατιώτες δίνοντας πλαστά, χωρίς αντίκρισμα μάρκα, με αποτέλεσμα τον λιμό των πρώτων χρόνων της Κατοχής, που στοίχισε χιλιάδες νεκρούς στον ελληνικό λαό!
Για να μη μιλήσουμε για τις σφαγές και τα ολοκαυτώματα του Δίστομου, του Χορτιάτη και πλήθος άλλων χωριών, σ’ όλη την Ελλάδα…
Εκεί λοιπόν που κομπάζανε, αγέρωχοι τιμητές των «μπατακτσήδων» Ελλήνων, οι ίδιοι, οι υποδειγματικοί διαχειριστές της οικονομίας τους, έκαναν το μέγα λάθος να μας φέρουν στο Φιλότιμο. Και να μη φέρεις τον Έλληνα στο φιλότιμο! Η Ελληνική κοινή γνώμη αντέδρασε έντονα και υποχρέωσε και τους πολιτικούς να πάρουν θέση.
Ως τώρα, τα μόνα κόμματα που κατά καιρούς έβαζαν θέμα για τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων ήταν τα δυο κόμματα της Αριστεράς και μια Επιτροπή αντιστασιακών με επικεφαλής το Μανώλη Γλέζο. Τώρα, μετά την Ύβρη των γερμανών, θυμήθηκαν πολλοί τα φοβερά εγκλήματα των χιτλερικών, επί Κατοχής, σε βάρος της Ελλάδας. Ο Πάγκαλος πήρε πρώτος αμπάριζα και τους τα είπε χοντρά. Άλλωστε δε θα περίμενε κανείς… λεπτότητες από μέρους του! Από κοντά και ο τηλεπαρουσιαστής κ. Χαρδαβέλλας, που αφιέρωσε την εκπομπή «Αθέατος Κόσμος» της 23ης Φεβρουαρίου στα εγκλήματα των γερμανών στην Ελλάδα, επισημαίνοντας το γεγονός πως για τις χιλιάδες νεκρούς και τις εκατοντάδες τα καμένα χωριά δεν πλήρωσαν ούτε ένα μάρκο!
Και να σκεφτείτε πως τα τελευταία πενήντα χρόνια όλοι οι πολιτικοί που πέρασαν από το Υπουργείο Εξωτερικών, μηδενός εξαιρουμένου, αποφεύγανε και να αναφέρουν καν το θέμα των επανορθώσεων και είχαν καταχωνιάσει στα υπόγεια του υπουργείου, όλα τα σχετικά με μας γερμανικές οφειλές ντοκουμέντα! Ένας μάλιστα υπουργός, ο Παπαληγούρας (πατήρ) τα είχε χαρακτηρίσει άκρως απόρρητα! Όταν δε το «Έθνος» ξεκίνησε σχετική εκστρατεία για τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων, ο τότε πρωθυπουργός, ο γίγας του εκσυγχρονισμού, πήρε στο τηλέφωνο τον διευθυντή της εφημερίδας και αξίωσε να σταματήσει αμέσως η σχετική εκστρατεία!
Η σταγόνα που έκανε το ποτήρι μας ελληνικής υπομονής να ξεχειλίσει ήταν το ανθελληνικό άρθρο μιας γερμανικής εφημερίδας, που το συνόδευε ένα χυδαίο φωτομοντάζ, με το, ήδη, κακοποιημένο άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου. Τι να πει κανείς; «Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν», που λέγανε και οι Αρχαίοι ημών.
Και ξέρετε πώς έσπασαν και τα δύο χέρια του αγάλματος της θεάς της ομορφιάς; Όταν κάποιοι γάλλοι, «φιλέλληνες» μεν, αρχαιοκάπηλοι δε, πήγαν να το φορτώσουν στο καράβι τους για να το φυγαδεύσουν στην πατρίδα τους, οι Μηλιοί, για να σώσουν το άγαλμα, αντιδράσανε βίαια, οι «άξεστοι», με αποτέλεσμα στον καβγά που ακολούθησε να σπάσουν και τα δύο χέρια του…
Σχετικά, τώρα, με τους γερμανούς αναφέρω ενδεικτικά τι είπαν επί του προκειμένου δυο (γερμανοί παρακαλώ) φιλόσοφοι:
«Έχοντας υπόψη μου το θάνατό μου, εξομολογούμαι πως περιφρονώ βαθύτατα το γερμανικό έθνος, για την άμετρη βλακεία και χυδαιότητά του και ντρέπομαι που ανήκω σ’ αυτό.» (Σοπενχάουερ: «Συγγραφείς και ύφος»)
«Αν θέλω να σκεφτώ κάτι το βαρύ, το χοντρό και το χυδαίο, ένας γερμανός προβάλει μπροστά μου.» (Νίτσε: «Χαρούμενη φιλοσοφία»)
Και μη θεωρήσετε, αγαπητοί αναγνώστες, ρατσιστικά, τα όσα γράφω πιο πάνω! Σε αντίθεση με τον Νίτσε και τον Σοπενχάουερ, εκτιμώ βαθύτατα τη γερμανική Επιστήμη και τη γερμανική Τέχνη, αλλά ως εδώ και μη παρέκει…
Όχι και να μας ζητάνε και τα ρέστα αυτοί που μας χρωστάνε δισεκατομμύρια! Ή όπως λένε και στο νησί της γυναίκας μου:
– Εκεί που μας χρωστάγανε το γάιδαρο, κοντεύουν να μας πάρουν και το βόδι!

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: