Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘εκλογές’

Αύριο, να τολμήσουμε!

Posted by tofistiki στο 24/01/2015

Να τολμήσουμε!
Με τα κόμματα της Αριστεράς -αυτής της Αριστεράς που είναι δίπλα μας, στο δρόμο, στους αγώνες.

Το χρωστάμε στα παιδιά μας που φεύγουν μετανάστες,
σε εκείνους τους συνανθρώπους μας που θαλασσοπνίγονται στα Φαρμακονήσια,
στους συμπολίτες μας που δεν άντεξαν την απελπισία και λύγισαν,
σε όσους έχασαν τη ζωή τους αυτά τα χρόνια της σκληρής λιτότητας,
αλλά και σε όσους έχασαν τη δουλειά τους, τα σπίτια τους, την ελπίδα τους.

Θα είναι δύσκολα από μεθαύριο, αλλά θα το παλέψουμε!

Κι ας μην μας παρασύρουν τα μιντιακά κατασκευάσματα -τύπου Ποτάμι- με τα ανούσια, σαν τηλεοπτικές διαφημίσεις, λόγια τους: 
Τα συμφέροντα των αφεντικών τους, των μεγαλοεργολάβων και των καναλαρχών, είναι αντίθετα από τα δικά μας! Ούτε μια αριστερή ψήφος στο Ποτάμι! 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Όχι πια από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Posted by tofistiki στο 24/11/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 22/11/2011 στο Εμπρός

Μπορεί να στεναχωρήσω τον καλό μου ξάδερφο (ονόματα δε λέω), που σνομπάρει την Πληροφορική, αλλά θα επιμείνω στα πλεονεκτήματα αυτής της νέας τεχνολογίας. Εδώ και λίγα χρόνια, λοιπόν, έχω συνδέσει τον ηλεκτρονικό μου υπολογιστή με μια διάταξη αποθήκευσης που λέγεται Free Agent Drive (αγνοώ πως μπορούμε να την πούμε στα ελληνικά) και η οποία διαθέτει τεράστια χωρητικότητα μνήμης. Για σύγκριση η ολική χωρητικότητα μνήμης αυτής της διάταξης αυτής είναι 465 δισεκατομμύρια Βytes (από τα οποία μένουν ακόμα αχρησιμοποίητα  τα 373 δισεκατομμύρια), ενώ ο υπολογιστής μου έχει χωρητικότητα 75 δις (από τα οποία έχω χρησιμοποιήσει το 50).

Τι σημαίνουν τώρα αυτά τα νούμερα στην πράξη; Στη διάταξη Free Agent Drive έχω αποθηκεύσει ψηφιοποιημένα τα κείμενα όλων των βιβλίων που έχω εκδώσει (και των δώδεκα), όλων των άρθρων και σημειωμάτων μου, που έχουν κατά καιρούς (από το 1991 και εδώ) δημοσιευθεί στο «Εμπρός» και σε άλλες επτά εφημερίδες και περιοδικά, ομοίως έχω αποθηκεύσει τον πολύτιμο και τεράστιο «Θησαυρό της Ελληνικής Γλώσσας» (δηλαδή τα κείμενα όλων των αρχαίων και μεσαιωνικών συγγραφέων από τον Όμηρο ως την Άννα Κομνηνή), ομοίως δε τα σώματα ολόκληρων περιοδικών, όπως τα «Ελληνικά Γράμματα» ή το σατιρικό «Εκατομμύριο» και ένα σωρό άλλα ογκωδέστατα αρχεία. Τυπωμένα τα κείμενα αυτά θα γέμιζαν ολόκληρες βιβλιοθήκες.

Δεν είναι όμως μονάχα αυτό. Το πιο σημαντικό είναι πως με δυο ή τρεις πληκτρολογήσεις έχω μπροστά μου, στην οθόνη του υπολογιστή, όποιο κείμενο ζητήσω και μπορώ να το εκτυπώσω. Για να μην αναφερθώ στην αναζήτηση στο Διαδίκτυο, που μου προσφέρει αμέσως όποια πληροφορία του ζητήσω, χώρια που μου έδωσε τη δυνατότητα να επικοινωνώ με Έλληνες σκορπισμένους στα πέρατα της γης.

Τώρα γιατί σας αράδιασα όλα αυτά; Οπωσδήποτε όχι για να πικάρω τον ξάδερφο, αλλά γιατί ψάχνοντας στο αρχείο της εφημερίδας «Εμπρός» έπεσα πάνω σε σημείωμά μου που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα στις 22-9-09, στις παραμονές των εκλογών που έφεραν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Διαβάζοντάς το είδα πως από μια σκοπιά το σημείωμά μου ήταν προφητικό, γιατί κατέληγε ως εξής:

«Το πρόβλημα είναι πως, αν εξετάσει κανείς τα πραγματικά προγράμματα των δύο κομμάτων και όχι τους πομφόλυγες των προεκλογικών λόγων και διακηρύξεων, δε θα ανακαλύψει καμιά ουσιαστική διαφορά. Δεν έχουν πρόθεση να φορολογήσουν τις Τράπεζες και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Δεν τολμούν να πούνε όχι στους Επικυρίαρχους. Δεν έχουν καμιά διάθεση να δώσουν στην Παιδεία, την Υγεία και τον Πολιτισμό κάτι παραπάνω από όσα δίνει φερ΄ ειπείν η Ουγκάντα. Και φυσικά δε λένε λέξη για τον χωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος και τη φορολόγηση της τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας.

«Ευτυχώς που, το ότι στα βασικά προβλήματα τα δυο κόμματα εξουσίας δεν διαφέρουν μεταξύ τους, το έχουν μυριστεί τα νέα παιδιά. Τον περσινό Δεκέμβρη, μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, περιδιαβάζοντας, με κίνδυνο της σωματικής μου ακεραιότητας, το φλεγόμενο κέντρο της Αθήνας, είδα σε έναν τοίχο γραμμένα με σπρέι τα εξής

ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία
Εξάρτηση, λιτότητα και φαυλοκρατία

που θαρρώ πως εκφράζουν επακριβώς στους αντιλήψεις που έχουν οι νέοι για τα δυο κόμματα».

Τα παιδιά από τότε είχαν δει την αλήθεια. Οι μεγάλοι και υποτίθεται ώριμοι χάψαμε τα ασύστολα ψέματα που μας αράδιασαν και τα δύο κόμματα εξουσίας (τρομάρα τους), όπως το «υπάρχουν λεφτά» του ΓΑΠ και μύρια άλλα. Χρειάστηκε να περάσουν δυο χρόνια εξάρτησης, λιτότητας και φαυλοκρατίας, να εμφανιστεί το κίνημα των αγανακτισμένων, για να εξευτελιστεί τελείως στη συνείδηση του κόσμου ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, μηδέ της Αριστεράς εξαιρουμένης.

Γιατί μπορεί όλα τα κόμματα, τα κομματίδια και οι συνιστώσες της Αριστεράς να μην μετείχαν στην καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, να μη συνεργάστηκαν στην εξυπηρέτηση των ξένων συμφερόντων, να μη ψήφισαν στη Βουλή τους κατάπτυστους νόμους, που περικόπτουν  συνεχώς το πενιχρό εισόδημα των πολλών, αφήνοντας άθικτο το πλούσιο εισόδημα των ολίγων, αλλά από τη στιγμή που κοιτάνε το «μαγαζάκι» τους, την ιδεολογική τους καθαρότητα και δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους, τους περιμένει νέα μετεκλογική συρρίκνωση και απομόνωση.

Γιατί με τη συμπεριφορά τους αυτή χάνουν τη μοναδική ευκαιρία να μετατραπούν οι εκλογές της 19 Φεβρουαρίου 2012 σε αφετηρία κοσμογονικών εξελίξεων.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, εφημερίδα "Εμπρός", οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Δυο χαρακτηριστικές περιπτώσεις

Posted by tofistiki στο 28/11/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 23/11/201, στο «Εμπρός»

Κλείνοντας το θέμα των αυτοδιοικητικών εκλογών, καθώς έρχονται άλλα πολύ πιο σοβαρά και επώδυνα για να σχολιαστούν, θα ήθελα να γράψω την άποψή μου για την εκλογή των δημάρχων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Δε θα αναφερθώ στην προσωπικότητα ή στο πρόγραμμα των εκλεγέντων, αλλά στο πολύ καθοριστικό, κατά την άποψή μου, γεγονός πως και οι δύο προεκλογικώς δεν είχαν το χρίσμα κανενός κόμματος. Γράφω προεκλογικώς, γιατί οι ισχυρισμοί του κυβερνώντος κόμματος, μετά τη νίκη τους, πως ήταν δικοί του άνθρωποι και, συνεπώς, δικαιούται να πανηγυρίζει πως κέρδισε τους δυο μεγαλύτερους Δήμους της χώρας, είναι επιεικώς παπατζήδικοι (Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν), γιατί προ των εκλογών, ούτε οι μεν ζήτησαν ούτε οι δε έδωσαν κάποιο χρίσμα.

Με την εκλογή τους, λοιπόν, επιβεβαιώνεται πως κάτι καινούργιο εμφανίζεται στο πολιτικό σκηνικό. Κάτι, που ούτε τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας», ούτε βεβαίως το ΛΑΟΣ και ούτε, δυστυχώς, η Αριστερά δείχνουν πως έχουν αντιληφθεί: ότι δηλαδή πέρασε ο καιρός που τα κόμματα θεωρούσαν πως είχαν τον λαό στο τσεπάκι τους.

Η τεράστια αποχή και ο πολύ μεγάλος αριθμός των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων, δεν σημαίνουν αδιαφορία για τα κοινά, αλλά απαξίωση του πολιτικού συστήματος συλλήβδην. Η απαξίωση αυτή βεβαίως θα μπορούσε να ερμηνευθεί με δύο τρόπους: Είτε να θεωρηθεί ότι ο λαός βαρέθηκε, όχι μόνο τους σημερινούς πολιτικούς, αλλά και την πολιτική γενικότερα και στρέφεται στην ιδιώτευση, με όσα συνεπάγεται αυτή η στροφή, είτε, αντίθετα, να θεωρηθεί ως προανάκρουσμα μιας νέας εποχής, στην οποία οι άνθρωποι δε θα χωρίζονται, πλέον, σε ηγέτες, καθοδηγητές και ποιμένες από τη μια μεριά και, σε οπαδούς, μάζες και ποίμνια από την άλλη.

Πιστεύω πως συμβαίνει το δεύτερο. Οι πολίτες και ιδίως οι νέοι άνθρωποι, αρχίζουν σιγά-σιγά να απορρίπτουν τη στάση, που είχε καθιερωθεί σχεδόν από τότε που παγιώθηκε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και σύμφωνα με την οποία είναι πολίτες μοναχά τις μέρες των εκάστοτε εκλογών, ενώ όλο το υπόλοιπο διάστημα είναι οπαδοί, χειραγωγούμενοι και καθοδηγούμενοι από αυτούς που ασκούν την πολιτική ως επάγγελμα!

Μπορεί να θεωρηθεί πολύ τολμηρό και αισιόδοξο αυτό που θα πω, αλλά ενδέχεται να μπαίνουμε στην εποχή μιας πρωτόγνωρης και βελτιωμένης μορφής της άμεσης δημοκρατίας. Για να καμαρώσουμε λίγο για τους Αρχαίους ημών, ας θυμηθούμε πως άμεση δημοκρατία λειτουργούσε στην αρχαία Αθήνα και, μάλιστα, κατά τη μεγάλη της ακμή, κατά τον λεγόμενο «χρυσόν αιώνα». Θα μου πείτε ότι, τότε, οι πολίτες δεν ξεπερνούσαν τις δέκα χιλιάδες και μπορούσαν εύκολα, με τα πόδια, να πάνε στη συνέλευση, δηλαδή στην Εκκλησία του Δήμου. Σήμερα, όμως, που τα εκλογικά σώματα αριθμούν εκατομμύρια μέλη, σκορπισμένα σε όλη την έκταση της Χώρας, είναι εφικτή η λειτουργία της άμεσης δημοκρατίας; Εδώ υπεισέρχεται ο παράγων τεχνολογική εξέλιξη. Ο συνδυασμός της τηλεπικοινωνιακής ευχέρειας με την πληροφορική μπορεί να δώσει τη λύση. Τεχνικώς δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Είναι κατά βάσιν θέμα οργάνωσης και θεσμοθετημένης κατοχύρωσης, η οποία θα πρέπει να γίνει με κοινή συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων και αφού προηγηθεί αδιάβλητη νομική επεξεργασία.

Όνειρα θα μου πείτε. Γίνονται τέτοια πράγματα; Η απάντηση είναι πως από τεχνικής πλευράς γίνονται και παραγίνονται. Άλλωστε, πριν από λίγα μόλις χρόνια κάτι τέτοιο έγινε στην Αθήνα και μάλιστα δύο φορές, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2007, όταν, με αφορμή τις φωτιές που κάψανε την Πάρνηθα και τη Δυτική Πελοπόννησο, μαζεύτηκαν, σε λίγες ώρες, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές στο Σύνταγμα, τελείως αυθόρμητα, χωρίς καμμιά κομματική υποκίνηση και καθοδήγηση, μόνο με τη χρησιμοποίηση των κινητών τηλεφώνων και του διαδικτύου. Συγκροτήθηκαν διαδηλώσεις που οι κομματικές δυνάμεις δεν θα μπορούσαν να ονειρευτούν. Στα χρόνια που πέρασαν είχαμε πολλά σημάδια πως η αυθόρμητη δράση των πολιτών δεν είναι, πλέον, μεμονωμένα συμβάντα. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε εκδηλώσεις μεγάλης κλίμακας, όπως οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στις αρχές του 2008 ή η καθαίρεση από τους πολίτες της παράνομης περίφραξης της παραλίας στο Καλαμάκι, ή τέλος οι «εξεγέρσεις» των νέων παιδιών που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Είναι και οι εκατοντάδες, για να μην πω χιλιάδες, πρωτοβουλίες, συλλόγων και οργανώσεων πολιτών, που δίνουν βοήθεια σε φτωχούς και ανήμπορους, που νοιάζονται και περιθάλπουν τα παιδάκια των δρόμων, που προστατεύουν το περιβάλλον.

Έχουμε άλλωστε ένα ανάλογο παράδειγμα, πολύ πιο σημαντικό και διεθνούς εμβέλειας: Τη δράση των Ζαπατιστών. Εδώ και δεκαεφτά χρόνια, στην επαρχία Τσιάπας του Μεξικού και στις γειτονικές μ’ αυτήν περιοχές, δηλαδή στην κοιτίδα του αρχαίου και βαθιά πολιτισμένου λαού των Μάγια, κυριαρχεί ο Ζαπατιστικός Απελευθερωτικός Στρατός, ο οποίος όμως δεν έχει εγκαθιδρύσει κανενός είδους δικιά του εξουσία, αλλά αφήνει τους ντόπιους χωριάτες να αυτενεργούν, χωρίς καμιά καθοδήγηση.

Η εικόνα είναι από το ημερολόγιο των Ζαπατίστας
(μπορείτε να το βρείτε στον «Σπόρο»)


Posted in Γνώμες και σχόλια, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Θάνατος στους Γερμανούς εισβολείς!»

Posted by tofistiki στο 21/11/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται στα «Αιγινήτικα Νέα»

Γιατί τώρα θυμήθηκα αυτό το παλιό σύνθημα, με το οποίο άρχιζαν και τέλειωναν οι εκπομπές του ραδιοσταθμού της Μόσχας, που ακούγαμε κρυφά, στην Κατοχή, από παράνομα ραδιόφωνα;

Διότι, όπως φαίνεται, η φράου Μέρκελ και οι γερμανοί ηγέτες που συντάσσονται μαζί της, το έχουν βάλει αμέτι μουχαμέτι να ξανακάνουν…τη Γερμανία μισητή στην υπόλοιπη Ευρώπη. Άρχισαν με τους οικονομικούς μετανάστες, κατηγορώντας τους πως δεν ενσωματώθηκαν στη γερμανική κουλτούρα. Αποκήρυξαν κατόπιν την πολύ-πολιτισμικότητα, που ήταν η κατευθυντήρια γραμμή της γερμανικής πολιτικής από τον καιρό του Αντενάουερ και του Βίλυ Μπραντ. Και τέλος, πάνε να φτιάξουν δύο Ευρώπες στη συσκευασία της μιας: Μια Ευρώπη των ισχυρών που θα διοικεί και μια Ευρώπη των φτωχών χωρών, που θα υπακούει.

Συμπεριφέρονται σα να ξέχασαν πως κατά στον 20ον αιώνα η Γερμανία εξαπέλυσε δυο παγκόσμιους πολέμους, για να τους χάσει και τους δύο, προκαλώντας όμως καταστροφές ασύλληπτου μεγέθους και τον χαμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Παλαιός ευρωπαίος πολιτικός, που δε θυμάμαι πια το όνομά του, έλεγε για τους Γερμανούς,  πως είναι άριστοι στρατιώτες αλλά κάκιστοι διπλωμάτες. Δε φαίνεται να αλλάξανε πολύ από τότε. Βέβαια τώρα δεν τους παίρνει να κατακτήσουν στρατιωτικά την Ευρώπη, προσπαθούν όμως να την υποδουλώσουν οικονομικά.

Φυσικά, στην πραγματικότητα πίσω από τη Μέρκελ και τη γερμανική κυβέρνηση κρύβονται οι γερμανοί τραπεζίτες, οι πραγματικοί κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Βλέπετε στη φάση αυτή του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού και της ασύδοτης αγοράς, οι τράπεζες, από οργανισμοί διευκόλυνσης των συναλλαγών μεταλλάχθηκαν σε κυρίαρχους και ρυθμιστές της οικονομίας. Φαινόμενο νοσηρό και επικίνδυνο.

Παλαιότερα ο πλούτος έβγαινε από την Εργασία και το Κεφάλαιο. Στα εργοστάσια, στα εργοτάξια, στα μεγάλα αγροκτήματα, στα εμπορικά καταστήματα, οι μισθωτοί βάζανε τη δουλειά τους και οι κεφαλαιούχοι τα λεφτά τους (ιδιοποιούμενοι φυσικά τη δημιουργούμενη υπεραξία) και το αποτέλεσμα ήταν η παραγωγή χρήσιμων προϊόντων (μηχανών, ρούχων, επίπλων, τροφίμων κλπ…κλπ).

Σήμερα, όμως, ο μεγάλος πλούτος παράγεται στις τράπεζες με τη μεταφορά κεφαλαίων από χώρα σε χώρα, με χρηματιστηριακά κόλπα, με κομπίνες και σκάνδαλα και το αποτέλεσμα είναι η παραγωγή τοξικών προϊόντων.

Όμως ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα, που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ανάγκες των ανθρώπων, που διχάζει την κοινωνία και καταστρέφει το περιβάλλον, όση προσαρμοστικότητα και να δείχνει, δεν είναι βιώσιμο. Πολύ πιο σύντομα από όσο φανταζόμαστε θα μπει επί τάπητος το ζήτημα της αντικατάστασής του με κάποιο άλλο, όπως έγινε δυο φορές ως τώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Όπως κάποτε αποδείχτηκε πως η δουλική εργασία έγινε ασύμφορη  και πως πηγή πλούτου δεν ήταν πλέον η κατοχή δούλων, αλλά η κατοχή γης, όπως αργότερα διαπιστώθηκε πως η κατοχή γης έπαψε να είναι πηγή πλούτου, αλλά η κατοχή κεφαλαίων και μηχανών, έτσι και στο ορατό μέλλον, θα γίνει κοινή συνείδηση πως πηγή πλούτου είναι η γνώση και η πληροφορία και πως οι κεφαλαιούχοι είναι περιττοί.

Στο ξεκίνημα της Γαλλικής Επανάστασης, που έκλεισε οριστικά τη φεουδαρχία στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας», για να μεταχειριστώ μια φράση-κλισέ, οι πιο ριζοσπάστες δημοκρατικοί αστοί (το σημειώνω: αστοί όχι εργάτες) ονειρεύονταν «να πνίξουνε τον τελευταίο δούκα με τα έντερα του τελευταίου καρδινάλιου» (ή σε πιο γενικευμένη εκδοχή «τον τελευταίο βασιλιά με τα έντερα του τελευταίου πάπα).

Εμένα δε μ΄ αρέσουν τέτοιες άγριες λύσεις. Ονειρεύομαι όμως τη μέρα που θα χώσουν στη φυλακή τον τελευταίο τραπεζίτη, ας πούμε κάποιον μεγαλομέτοχο της Lehman Brothers,  με βάση τις επιβαρυντικές καταθέσεις του τελευταίου κεφαλαιούχου ή κάποιου μεγαλομέτοχου της Siemens…

Και να το δείτε πως κάτι τέτοιο δε θα αργήσει να γίνει…

ΥΓ. Κανονικά το σημείωμά μου αυτό θα έπρεπε να αναφέρεται στα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών στην Αίγινα, αλλά επειδή αυτό το έχουν ήδη κάνει άλλοι αρμοδιότεροι από εμένα, περιορίζομαι να πω, σαν υστερόγραφο, δυο λόγια μόνο:

Λοιπόν πιστεύω πως οι εκλογές (στην Αίγινα) πήγαν καλά. Βγήκαν πολλοί νέοι άνθρωποι, που ελπίζω να φέρουν το πνεύμα της συνεργασιμότητας στο Δημοτικό Συμβούλιο, να βοηθήσουν να μην αποκοπούν οι δημοτικοί άρχοντες από την αιγινήτικη κοινωνία και πως θα καταπιαστούν με όρεξη με τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νησί στις υποδομές και στον πολιτισμό.

Και, πρώτα-πρώτα, να σταματήσει η Αίγινα να εξάγει Σκουπίδια και Λύματα και να εισάγει Νερό. Παγκόσμια πρωτοτυπία, για έναν τόσο μικρό τόπο!!!

 

 

Τα σκίτσα είναι, βέβαια, του Γιάννη Ιωάννου

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τελικά ποιος νίκησε;

Posted by tofistiki στο 17/11/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 16/11/2010 στο Εμπρός

Δεν πρόφτασαν να κλείσουν οι κάλπες, και τα κανάλια της τηλεόρασης, τόσο τα κρατικά όσο και τα ιδιωτικά, άρχισαν να μας δείχνουν χάρτες της χώρας με πράσινα και γαλάζια διαμερίσματα, όπως κάνουνε παγίως στις βουλευτικές εκλογές. Έτσι, όμως, φάνηκαν σα να έχουν ξεχάσει το γεγονός πως οι εκλογές ήταν αυτοδιοικητικές και αφορούσαν την εκλογή δημάρχων, δημοτικών συμβούλων, περιφερειακών συμβούλων και περιφερειαρχών.

Μελετώντας τα νούμερα που μας δώσανε τα Μ.Μ.Ε. για τους δύο γύρους των αυτοδιοικητικών εκλογών, δεν μπορούμε να μην τονίσουμε μερικά πράγματα:
Χωρίς αμφιβολία, η αποχή, που την πρώτη Κυριακή έφτασε στα υψηλότερα ποσοστά των τελευταίων είκοσι χρόνων, αυξήθηκε και άλλο τη δεύτερη, φτάνοντας σε πρωτοφανή ποσοστά (73% στη Λήμνο και 67% στη Λέσβο). Ουσιαστικά, σε ολόκληρη τη χώρα, περισσότερο από το μισό του εκλογικού σώματος δεν πήρε μέρος στις εκλογές.

Η αποχή, όμως, δεν είναι κάτι που μπορεί να το πιστωθεί κάποια πολιτική παράταξη. Είναι παθητική και όχι ενεργητική στάση. Αντίθετα, το λευκό και το άκυρο αποτελούν ενεργητική αποδοκιμασία και, μολονότι τα περισσότερα Μ.Μ.Ε. δεν την προβάλλουν, τα νούμερα δείχνουν πως έφτασαν σε πρωτοφανή ύψη και την πρώτη και τη δεύτερη Κυριακή.

Εκείνα, πάντως, που δε δικαιούνται να μιλάνε για νίκη είναι τα δυο μεγάλα κόμματα. Κατά την πρώτη Κυριακή, το ΠΑΣΟΚ έχασε ένα εκατομμύριο ψήφους, η Νέα Δημοκρατία κάπου εξακόσιες χιλιάδες και κατά τη δεύτερη Κυριακή, η διαφορά σε ψήφους μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων μπορεί να μειώθηκε, ουσιαστικά όμως τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα πως και τα δύο κόμματα μαζί εκπροσωπούν, πλέον, τη μειοψηφία του εκλογικού σώματος. Τώρα, κατά πόσο νομιμοποιείται να ποζάρει ως νικητής ο δήμαρχος ή ο περιφερειάρχης που βγήκε παίρνοντας το 55% τού 33% των ψηφοφόρων, όπως του δίνει δικαίωμα ο εκλογικός νόμος, δηλαδή στην πραγματικότητα παίρνοντας το 18% του εκλογικού σώματος, αυτό ας το κρίνει η κοινή γνώμη!

Αν όμως τα δυο μεγάλα κόμματα χάσανε ψήφους και ο ΛΑΟΣ έμεινε στα ποσοστά του, η Αριστερά ανέβηκε. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, γιατί τα νούμερα είναι κατηγορηματικά. Το μεν Κ.Κ.Ε. κέρδισε ψήφους, φτάνοντας σε πολλές περιφέρειες στα επίπεδα της προδικτατορικής ΕΔΑ, το σύνολο δε των ψήφων που πήρανε οι υποψήφιοι των διαφόρων σχημάτων της κατακερματισμένης Αριστεράς ξεπερνά τις ψήφους που είχε πάρει παλαιότερα ο ενιαίος Συνασπισμός. Οπωσδήποτε, δε, αρκετοί δήμαρχοι και περιφερειάρχες που εξελέγησαν, χρωστάνε την επιτυχία τους στη στήριξη που τους έδωσε η Αριστερά. Αν, μάλιστα, η Αριστερά ήταν ενωμένη, θα είχαμε αληθινές εκπλήξεις και ανατροπές.
Η ιστορία, όμως, δε γράφεται με τα «αν». Η ουσία είναι πως η χώρα εξακολουθεί να παραμένει στο κέντρο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, που δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει. Η ουσία είναι, επίσης, πως δεν υπάρχουν περιθώρια ελιγμών ούτε για την κυβέρνηση ούτε για την αντιπολίτευση. Οι χαμηλοί τόνοι που υιοθέτησαν όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί αρχηγοί από το βράδυ της δεύτερης Κυριακής, το επιβεβαιώνει. Η ουσία, τέλος, είναι πως τελικά η μάχη, που δεν κρίθηκε στις κάλπες, θα κριθεί στους δρόμους. Ο χειμώνας προβλέπεται θερμός.
Και να πάψουν οι διάφοροι θερμόαιμοι να επαναλαμβάνουν συνέχεια ότι για όλα στην Ελλάδα φταίει… η Αριστερά! Ούτε για την πτώση… της Πόλης, το 1453, ούτε για την ήττα… του 1897 είναι υπεύθυνη η Αριστερά!

 

Το σκίτσο είναι του Τολιάδη από το Διαδίχτυ

Posted in Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Οι εκλογές, με την ματιά του Γρηγόρη Γεωργίου

Posted by tofistiki στο 27/05/2009

ΓΕΩΡΓΙΟΥ 01

ΓΕΩΡΓΙΟΥ 03

Posted in Περιοδικό, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: