Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Δημοτικές Εκλογές’

Καιρός για δουλειά

Posted by tofistiki στο 22/12/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται στα «Αιγινήτικα Νέα»

Μετά την ορκωμοσία του καινούργιου «Καλλικράτειου» δημοτικού συμβουλίου, που από την πρωτοχρονιά θα ασκεί και επισήμως τα καθήκοντά του, ας μου επιτραπεί να πω κι εγώ την κουβέντα μου, χωρίς φυσικά να αξιώνω προσόντα μέντορος ή καθοδηγητή. Μακριά από μένα τέτοιοι τίτλοι.

Νομίζω ότι ο νέος Δήμαρχος και τα μέλη του καινούργιου Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή, πρώτα δηλαδή να κάτσουν και να μελετήσουν τι ακριβώς λέει ο νόμος για το «Σχέδιο Καλλικράτης», γιατί αμφιβάλλω αν όλοι τον έχουν διαβάσει με προσοχή κι αν έχουν κατανοήσει τι καινούργιο εισάγει στον θεσμό της Αυτοδιοίκησης και τι παλιό καταργεί.

Το δεύτερο βήμα είναι να εξακριβώσουν αν όλες οι καινούργιες αρμοδιότητες που τους δίνει ο Καλλικράτης, έχουν το απαραίτητο νομοθετικό υπόβαθρο, γιατί πολλοί, ειδικότεροι από μένα, έχουν τονίσει κατά καιρούς, πως η προχειρότητα, η τσαπατσουλιά και ο εντυπωσιασμός, που χαρακτηρίζουν δυστυχώς τους χειρισμούς, της παρούσης και των προηγουμένων  κυβερνήσεων, έχουν κάνει κι εδώ το θαύμα τους.

Το τρίτο τέλος βήμα είναι η καταγραφή όλων των εκκρεμοτήτων που άφησε η απερχόμενη δημοτική αρχή και κυρίων των οικονομικών. Και αυτό να γίνει σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας και με διαδικασίες προσιτές στους δημότες.

Είναι ευτύχημα που στη σύνθεση της καινούργιας δημοτικής αρχής, τόσο στη συμπολίτευση, όσο και στην αντιπολίτευση, πλειοψηφούν άνθρωποι νέοι στην ηλικία και ελπίζω και νέοι στα μυαλά, και θα φέρουν το πνεύμα της συνεργασιμότητας στο Δημοτικό Συμβούλιο, θα βοηθήσουν να μην αποκοπούν οι δημοτικοί άρχοντες από την αιγινήτικη κοινωνία, αλλά θα καταπιαστούν με όρεξη με τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νησί στις υποδομές και στον πολιτισμό. Με πρώτο στόχο να πάψει η Αίγινα να εξάγει Σκουπίδια και Λύματα και να εισάγει Νερό.

Ομολογώ πως δεν έχω μελετήσει το νόμο που καθιέρωσε τον «Καλλικράτη» αλλά  από όσα έμαθα ρωτώντας και διαβάζοντας, το σχέδιο αποσκοπεί  να εφαρμοστεί, επιτέλους, και στην Ελλάδα αυτό που στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες είναι αυτονόητο: να αποκεντρωθεί το Κράτος και να πάψει να ταυτίζεται η Κυβέρνηση με τη Διοίκηση, γιατί πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικούς θεσμούς.

Εδώ, αν θυμάστε, επί ημερών Σημίτη, όταν η Βάσω Παπανδρέου αντικατέστησε τον Κώστα Λαλιώτη στο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ, έκανε πραγματική «από-λαλιωτοποίηση» διώχνοντας από όλα τα διοικητικά πόστα τους ανθρώπους του Λαλιώτη και βάζοντας δικούς της κι ας ανήκανε στο ίδιο κόμμα. Για να μην αναφέρω τι γίνεται όταν την εξουσία την πάρει άλλο κόμμα, οπότε οι «γαλάζιοι» εκδιώκονται χάριν των «πρασίνων» και τούμπαλιν.

Ευτυχώς έχουμε στην Ευρώπη τρία πολύ επιτυχημένα παραδείγματα αποκεντρωμένων κρατών: Την Ελβετία, την Ιταλία και την Ισπανία, που δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Η Ελβετία είναι μια μικρή χώρα (η έκταση της είναι περίπου το 1/3 της Ελλάδας) με κάπου 7 εκατομμύρια πληθυσμό, που οι πολίτες της μιλάνε τρεις γλώσσες (ή ακριβέστερα, τέσσερις, αν υπολογίσουμε τη ραιτορωμανική), ανήκουν σε δύο χριστιανικά δόγματα και υπάρχουν κάπου 700 χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες (το 1/10 του πληθυσμού). Και όμως αυτό το μωσαϊκό λαών, γλωσσών και δογμάτων είναι η σταθερότερη χώρα της Ευρώπης, από το 1815! Κι αυτό γιατί έχει συγκρότηση συνομοσπονδίας, που την αποτελούν 20 καντόνια, τα οποία είναι τελείως αυτοδιοικούμενες, σχεδόν αυτόνομες, μονάδες.

Η Ιταλία, δυόμισι φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδας σε έκταση και εξαπλάσια σχεδόν σε πληθυσμό, απαρτίζεται από 20 περιφέρειες, με πολύ υψηλό βαθμό αυτοδιοίκησης, που για τέσσερις από αυτές (Σικελία, Σαρδηνία, Αόστη και Φρίουλι) φτάνουν ως την αυτονομία.

Η Ισπανία, τέλος, σχεδόν τετραπλάσια από την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό, μπορεί να θεωρηθεί η κατ΄εξοχήν ομοσπονδία αυτόνομων περιοχών. Αποτελείται από 18 τέτοιες περιοχές, κάθε μια από τις οποίες έχει δικιά της βουλή, δικιά της κυβέρνηση ακόμα και δικιά της σημαία. Εκτός του ότι σε εφτά από τις περιοχές αυτές η τοπική γλώσσα {καταλανικά, βασκικά, γαλικιανά) είναι ισότιμη με την ισπανική (καστιλιάνικη).

Και όμως και τα τρία αυτά κράτη θεωρούνται από τα σταθερότερα της Ευρώπης. Υπήρξε εποχή, το ΄60-΄65, που στην Ιταλία κάθε βδομάδα άλλαζε η κυβέρνηση. Οι διοικητικές όμως υπηρεσίες τόσο οι κεντρικές όσο και οι περιφερειακές (αυτοδιοικητικές) δούλευαν αδιατάρακτα. Πώς το πέτυχαν αυτό; Γιατί είχαν χωρίσει την Κυβέρνηση από την Διοίκηση.

Θα γίνει κάτι τέτοιο και στον τόπο μας;  Αν περιμένουμε να γίνει από την κυβέρνηση, το βλέπω κάπως χλωμό. Νομίζω πως η καινούργια Δημοτική Αρχή πρέπει με δικές της ενέργειες που θα είναι στο πνεύμα του Καλλικράτη, να πορευτεί σ΄ αυτή τη γραμμή, τουλάχιστον σε ότι αφορά το νησί μας.

Θα το κάνει; Ίδωμεν.

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Α-ψηφίστε τους

Posted by tofistiki στο 26/10/2010

 Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που
δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 26/10/2010

Σε δέκα μέρες περίπου θα έχουμε τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, που παλαιότερα, τότε που οι νομάρχες διορίζονταν από την κυβέρνηση, τις λέγαμε «δημοτικές εκλογές».

Κανονικά στις εκλογές αυτές θα έπρεπε, πηγαίνοντας στην κάλπη, να έχουμε στο νου μας τα τοπικά προβλήματα, με σκοπό να διαλέξουμε τα πρόσωπα εκείνα τα οποία κατά τη γνώμη μας είναι κατάλληλα για να τα αντιμετωπίσουν.
Θα έπρεπε, αλλά έλα που οι ηγέτες και των δύο κομμάτων εξουσίας (τρομάρα τους) αποφάσισαν να δώσουν στις εκλογές πολιτικόν ή, ακριβέστερα, κομματικό χαρακτήρα. Ο ένας με την ελπίδα να εκβιαστεί ο «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» λαός (Σολωμός) και να τον ξαναψηφίσει και ο άλλος για να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

Όπως θα έχετε παρατηρήσει, αγαπητοί αναγνώστες, από τις άφθονες δηλώσεις και διακηρύξεις τού ενός εκ των ηγετών απουσιάζουν συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα βγει ο τόπος από την κρίση, πέρα από εκείνες τις προτάσεις που υλοποιούν τις επιταγές του μνημονίου. Όσον αφορά τον έτερον, το περιεχόμενο των δηλώσεών του είναι ένα: οι σημερινοί είναι μεγαλύτεροι κλέφτες από τους χτεσινούς. Κατά τα λοιπά και στων δύο τις δηλώσεις αφθονούν τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», όπως πάντοτε.

Φυσικά δεν προτείνω αποχή από τις εκλογές, όχι μόνο γιατί έχει καεί η γούνα μας από εκείνη την Αποχή, αλλά γιατί δεν αποτελεί λύση. Αντίθετα, προτείνω να ψηφίσουμε οπωσδήποτε, αλλά να τους α-ψηφίσουμε. Να αγνοήσουμε όσους υποψηφίους έχουν πάρει, φανερά ή κρυφά, το «χρίσμα» από τα δύο μεγάλα κόμματα και να ψηφίσουμε είτε πραγματικά ανένταχτους και ανεξάρτητους από κόμματα υποψήφιους (δεν ξέρω αν υπάρχουν αληθινοί τέτοιοι) ή υποψήφιους που συνδέονταν με τα μικρά κόμματα, το Κ.Κ.Ε., το Συνασπισμό, τους Οικολόγους. Τότε πραγματικά η ψήφος μας θα πάρει χαρακτήρα τιμωρίας των «μασκαράδων και απατεώνων, που μας κυβερνούνε τώρα αιώνες» (Βάρναλης).

Μαζί με τα δύο μεγάλα κόμματα που πρέπει οπωσδήποτε να τιμωρήσουμε βάζω και ένα μικρό: το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη, γιατί με ενοχλεί η ταχτική του, που ταλαντεύεται μεταξύ του βραχυπροθέσμου επικοινωνιακού συμφέροντος και του εντυπωσιασμού, ο άκρατος λαϊκισμός του, ο «διπλός» λόγος του και βεβαίως οι ακραίες πεποιθήσεις του, τις οποίες ο ευέλικτος αρχηγός του κόμματος μπορεί και αποκρύπτει, τα στελέχη του όμως τις προβάλλουν με μεγάλο τουπέ, είτε γιατί είναι άπειρα ακόμα με τα κόλπα της πολιτικής είτε γιατί είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους και τις επιλογές του.

Προσωπικά κατηγορώ πολλούς από τους πολιτικούς μας και για κάτι άλλο, που πολύ δικαιολογημένα θα θεωρηθεί τελείως δευτερεύον αλλά είναι η αδυναμία, η πετριά, αν θέλετε, που ανέκαθεν έχω, και συγχωρέστε με γι’ αυτό, να θέλω να υπερασπίζομαι την ελληνική γλώσσα, που την κακοποιούν βάναυσα. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Από το εξ απαλών ονύχων που ο πρωθυπουργός μας θεωρούσε πως σημαίνει ακροθιγώς, τα γλωσσικά μαργαριτάρια που αφθονούν στα λεγόμενα της υπουργού Παιδείας και διά βίου Μαθήσεως (όχι παίζουμε), ως τη γλωσσική ανεπάρκεια των ΛΑΟτινών και κυρίως του αρχηγού τους, που μιλούν «με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά» (Καβάφης), λέγοντας εδώδιμους και εννοώντας τους εντόπιους, απολωλά πρόβατα τα απολωλότα και μύρια άλλα.

Το φρέσκο-φρέσκο σκίτσο του Ιωάννου είναι από εδώ

Posted in Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: