Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Γιώργος Μαρίνος’

«Χαιρετίσματα από την Αίγινα» με τον Γιώργο Μαρίνο στο 4ο Φεστιβάλ Θεάτρου

Posted by tofistiki στο 28/07/2014

Ανταπόκριση από την Αίγινα, όπου βρίσκεται η Κική, για την παράσταση «Χαιρετίσματα από την Αίγινα» με τον Γιώργο Μαρίνο, στα πλαίσια του 4ου Φεστιβάλ Θεάτρου, στις 25 Ιουλίου:

«Χτες ήταν μια πολύ συγκινητική για μένα και πολύ ευχάριστη για όλους βραδιά στην αυλή του Λαογραφικού, με τον Γιώργο Μαρίνο και την Ανθή Μαρμαρινού!
Πριν κάποια χρόνια είχαν παρουσιάσει κάτι ανάλογο στην αυλή το Κυβερνείου ο Μίμης με τον Μαρίνο: «‘Αίγινα για σένα ποιητής». Χτες, πριν την έναρξη, η Ανθή διάβασε μια πολύ καλογραμμένη κριτική του Μίμη γι’ αυτή την παρουσίαση, αλλά και γενικά για την προσφορά του Μαρίνου.
Στο 20  μέρος, ο Μαρίνος απήγγειλε ένα ποίημά του για τις μακροχρόνιες αγάπες, που πάλι αναφερόταν στον Μίμη.»

Η φωτογραφία είναι από το Aeginaportal, όπου μπορείτε να δείτε και βίντεο με αποσπάσματα από την παράσταση.

Το φεστιβάλ συνεχίζεται με την «Υπατία» από τη Θεατρική Ομάδα «Ανάδρασις» σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Χρυσομάλλη καλλιτεχνική επιμέλεια Ηλία Δεμιρτζόγλου.

Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Παγκόσμια μέρα ποίησης

Posted by tofistiki στο 21/03/2013

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα, και ακολουθώντας την προτροπή της Κικής, «ας μη διαβάσουμε σήμερα εφημερίδες, ας μην ακούσουμε ειδήσεις! Ας διαβάσουμε κι ας ακούσουμε ποιήματα….»  
Η επιλογή των ποιημάτων έγινε από την ίδια, κάποια είναι ποιήματα που τώρα γράφονται από την Αυγή και άλλα είναι παλιότερα.
 

Νεκτάριος ΚοντοβράκηςΜετανάστες

Μετανάστες, σκύβαλα του ανέμου
κόκκοι που διψούν για μια σταλιά νερό
για να ριζώσουν και να βλαστήσουν
έρμαια ρευμάτων ζοφερών
στου κόσμου τον αδιάκοπο ίλιγγο.

Και σαν οι γενιές
λογαριάσουν το μερτικό τους
και το βρουν λειψό
μεταλλάσσεται ο ξένος σε μένος και δεμένος
στης στιγμής τον ανεμοστρόβιλο
ξαμολάει την μπόρεση του.

Μετανάστες κι οι γηγενείς
αποκομμένοι απ’ τη σφύζουσα ζωή
βυθισμένοι
στη σφαίρα όπου ηγεμονεύουν
ο αυτισμός κι η ανεγκεφαλία.

Και σαν οι γενιές
λογαριάσουν το μερτικό τους και
το βρουν λειψό, θα ‘ναι γιατί
μεταλλάχθηκε η συναισθηματική ευφυΐα
σε εικονική πραγματικότητα

ξεδοντιασμένη βασίλισσα ξεπεσμένου οίκου.

Στέργιος Πολύζος

***

Των αγίων αστέγων

Το πολύαστρον των αγίων αστέγων ενδιαίτημα.
Οι ακτήμονες ώρες τους ως πεινασμένα στρουθία τ’ ουρανού,
σε αθέριστα σπαρτά νοερά φτεροκοπούνε.

Στο γρασίδι και στα παγκάκια των αμέριμνων περιπάτων
όπου για λίγο κάθονται κάτι γριές – σημασίες
σαν ξεχειλωμένες κρεμάστρες για να ξαποστάσουν.

Κι άλλοτε κάτι παχύσαρκοι κλειδούχοι με πρησμένους συνειρμούς
κι αστραγάλους τρεμουλιάζουν στο πένθιμο λίπος τους
πνιγμένοι.

Του χρήματος η λάμψη τους σέρνει δώθε κείθε
σαν περιφερόμενα φέρετρα. Ώσπου ν’ ακουστεί η νεκρώσιμη μπάντα
με το άπειρο πλήθος των πενθούντων. Να στηθούν γύρω – γύρω,
στα γνωστά ξύλινα τρίποδα τα στέφανα των ανθέων
με τις επώνυμες αστραφτερές τους κορδέλες.

Ενώ συχνά οι άστεγοι στου σκοταδιού την παγωνιά ξυλιάζουν.
Κι ο κηπουρός – αέρας, αδιάφορός, με τ’ άλλα ράκη
φτυαριές – φτυαριές γεμίζει τα κοντέινερς. Φτυαριές – φτυαριές
γεμίζει του έρεβος τ’ απορριμματοφόρα.

Συχνά δεν έχουν όνομα. Συχνά δεν έχουν συγγενείς.
Οι ενορίες τους διώξανε σαν ψωραλέους σκύλους.
Κανείς δεν τους χαμογελά, πάρεξ κάτι μισάνοιχτες
ξεδοντιασμένες πόρτες.
Πάρεξ κάτι φτωχά παράθυρα που ξεφυλλίζει ο ζόφος.
Και τότε αυτά τα πετεινά ανοίγονται στις ερημίες.

Τα μόνα που τους νοιάζονται είναι τα μαύρα δέντρα.
Από τις σκιές τους κόβουνε διπλόφαρδα σεντόνια.
Και αμισθί πλαγιάζουνε στους δένδρινους ξενώνες.
Και όταν έρχεται βροχή, πάνω από τα κορμάκια τους
ανοίγονται σα σπλαχνικές ομπρέλες.

Στην ανώνυμη ταφή τους δύο καν τρεις παλιόφιλοι σκυφτοί
ακολουθούνε.
Στα λιγδιασμένα ρούχα τους κρύβουνε τα παλιά φτερά.
βάρβαρο μάτι μην τα δει).
Και πίσω – πίσω κάτι αδέσποτα,
σαν έκπτωτος αστερισμός, κλείνουνε
τη σεμνή πομπή.
Μα ο νεωκόρος τα πετροβολά.

Κι ένα χλωμό ρακένδυτο παιδί του ψιθυρίζει:
Τι κάνεις αθεόφοβε, πετροβολάς τ’ αστέρια;
Εσείς, εσείς αγριοκόρακες κατεδαφίζετε τον ουρανό.
Και με αντιπαροχή άβυσσο οικοδομείτε.

Μανόλης Πρατικάκης

***

Σπύρος-Παπαλουκάς-«Τοπίο-Μυτιλήνης»Ο Οδυσσέας… στη Μυτιλήνη

Σαν τον πολύπλαγκτον Οδυσσέα,
επιστρέφεις,
στις ρίζες σου.

Δεν περιμένουν τον γυρισμό σου
κι ο δρόμος ερήμωσε,
κι όμως εσύ επιστρέφεις,
πολύπειρος,
νουνεχής,
τριγυρισμένος με απογόνους
και νέους συντρόφους,
πούχουν πλανέψει οι διηγήσεις σου…

Επιστρέφεις,
εκτελώντας γενετικές εντολές των προγόνων σου…
Επιστρέφεις
για να στεγάσεις τις μνήμες,
πριν σκορπίσουν,
σαν Ερινύες,
ακολουθώντας σε…

 

Κική Σαραντάκου, 1995

***

Οι Νεκροζώντανοι (Ι)

(το πρώτο απ τα πέντε)

Θυμίζω νεκροζώντανο. Υποφέρω
αξιοπρεπώς, ησύχως, σιωπηλά.
Μου κόβουν το μισθό μου και το ξέρω
πως θα πληρώσω κι άλλη εισφορά.

Πρωί. Ακίνητο ποτάμι τροχοφόρα –
μετρό και τραμ, λεωφορεία ν’ απεργούν.
Σκουπίδια ατέλειωτα κατέβασε η μπόρα.
Τα καύσιμά μου στο παπάκι δεν αρκούν.

Τα μεσημέρια όλο μετράω τα ψιλά μου –
να φάω κάτι σε φαγάδικο φτηνό.
Δεν βγαίνουν για ένα μήνα τα έξοδά μου.
Πες μου, τον έκτακτο το φόρο που θα βρω;

Απόγευμα και πάω προς το καφενείο
για να περάσει κι η στενάχωρη βραδιά.
Γυρίζουν τώρα οι μαθητές απ’ το σχολείο
και λέω: “ευτυχώς – δεν έκανα παιδιά”.

Τα βράδια βλέπω σήριαλ στην οθόνη.
Στο σπίτι έχουν μπει κιόλας οι εχθροί.
Η Τράπεζα τ’ αρπάζει, με περικυκλώνει,
στο δρόμο με πετάει μες τη σιωπή.

Θυμίζω νεκροζώντανο. Υποφέρω –
με τύλιξε το σοκ και το κενό.
Θ’ αντέξουμε; Δεν σκέφτομαι, δεν ξέρω.
Ουρλιάζω. Θα ουρλιάξω: “ως εδώ!”

14/10/2011,   Σοφία Κολοτούρου

***

ΣυμβασιούχοιΑντρέας Βουρλούμης

Σπουδάζουμε και παίρνουμε πτυχία
που στέκοντ’ ύστερα στον τοίχο, ειρωνικά.
Μας παίρνουν έπειτα σε μι’ άσχετη δουλειά
– με σύμβαση κι η σταδιοδρομία.

Μετράμε κάθε μέρα τα έξοδά μας
– βγαίνει δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός-
Μια σύμβαση όλα, ψυχαναγκασμός
μη χάσουμε στο τέλος τη δουλειά μας.

Και ζούμε τη ζωή μας με συμβάσεις:
μόνιμο τίποτα, κανένας, πουθενά.
Κι αν παντρευόμαστε, χωρίζουμε ξανά
και στήνουμ’ οικογένειες σ’ άλλες βάσεις.

Με σύμβαση μετράμε και το χρόνο
– μόλις θ’ αντέξουμε για καναδυο χρονιές-
Τώρα, με γράμματα ψιλά μες τις γραμμές
κι εγώ τη σύμβασή μου ανανεώνω.

 Γ. Μαρίνος

Τις εικόνες από τους πίνακες των: Νεκτάριου Κοντοβράκη, Σπύρου Παπαλουκά και Αντρέα Βουρλούμη, τις πήρα από το διαδίκτυο.

Posted in Ποίηση | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Αντίο στον Φραγκίσκο Κάππο…

Posted by tofistiki στο 10/05/2012

Με αληθινή συντριβή πληροφορηθήκαμε μόλις σήμερα το θάνατο του σπουδαίου Φραγκίσκου Κάππου, με τον οποίο ο Μίμης και η Κική διατηρούσαν μακρόχρονη και θερμή φιλία. Τώρα μάθαμε πως ήταν άρρωστος αρκετόν καιρό, και νοσηλευόταν τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα.

Ο Γιώργος Μαρίνος, αγαπημένος φίλος του Φραγκίσκου κι αυτός, τον αποχαιρέτησε μ’ ένα ποίημά του, που μπορείτε να ακούσετε να το απαγγέλλει στο Aegina portal:

Ο Μάης κι ο ζωγράφος

Επάνω στο τραπέζι του, διάσπαρτα χίλια χρώματα
ένα μπουκάλι ούζο κι εφτά-οχτώ ελιές
Στον κήπο ανασαίνουν της Άνοιξης τ’ αρώματα
κι αυτός με ασυνήθιστες, γρήγορες πινελιές
συνήθως ζωγραφίζει τα πιο συνηθισμένα
λουλούδια ανθισμένα, τα πιο μικρά κι απλά
που μες του Μάη τις μυρωδιές φαντάζουν μεθυσμένα
λες κι ήπιαν απ’ το ούζο του και φαίνονται διπλά

***

—————————-

Αντιγράφω από τον ιστότοπό του Φραγκίσκου, την περιγραφή που έκανε ο ίδιος, για τις τελευταίες δημιουργίες του, τους Αγγέλους, των εβδομήντα χρόνων, όπως τους λέει:

Έφτασα στα εβδομήντα μου χρόνια,πέρασα πολλές φάσεις, ζωγράφισα πολλά πράγματα.
Στις προσωπικές μου στιγμές κατέφευγα στους Αγγέλους, στα ενδιάμεσα αυτά όντα μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Μικρότερος ζωγράφιζα τους Αγγέλους με αστρόσκονη και φως.
Σε μια δύσκολη στιγμή ζωγράφισα τους Ακρωτηριασμένους Αγγέλους. Σε μια έκθεση που έκανα στην Αίγινα έγγραφα σε ένα σημείωμά μου: «Με το δικαίωμα που έχει ο καλλιτέχνης να μπαίνει στην ψυχή μακρινών Κόσμων, να αφουγκράζεται και να μεταφέρει τις βουβές φωνές και τις κρυφές των εικόνες, επιχειρώ μια επίσκεψη στον κόσμο των Ακρωτηριασμένων Αγγέλων. Αλήθεια τι να γράψω γι’ αυτόν τον τόσο μακρινό και τόσο κοντινό μας κόσμο – που με κατέχει ένας φόβος – ότι είναι ο κόσμος των συμβόλων και των ιδεών μας, των κερματισμένων σκέψεων και εικόνων που ελλοχεύουν στα τρίσβαθα της ψυχής μας.
Το μόνο που θα ‘θελα να πω είναι η λύπη που ο καθένας μας αισθάνεται όταν νιώθει να φεύγει από τον ώμο του το τρυφερό βάρος της παρουσίας του αγγέλου του. Του μικρού Αγγέλου με τα λευκά φτερά, που φεύγει ν’ ακολουθήσει το δρόμο της προσωπικής του περιπέτειας. Κι ύστερα έρχεται μπροστά σου εξουθενωμένος, τραυματισμένος κατά κράτος νικημένος, συντετριμμένος από τους γίγαντες αγγέλους που συνάντησε στο δρόμο του. Και τότε με τρόμο και φρίκη συνειδητοποιείς πως ήσουν και συ μαζί του.
Είσαι και συ πιτσιλισμένος από το αίμα του, έζησες και συ τη μάχη του, ανίκανος να τον βοηθήσεις, με τα μέλη ακρωτηριασμένα, βουβό στόμα, μάτια γεμάτα αγωνία, θύμα της αυτοσυντριβής σου».
Οι σημερινοί μου άγγελοι, – οι άγγελοι των εβδομήντα χρόνων, – είναι φτιαγμένοι από χώμα και αίμα. Και προαναγγείλουν τον θάνατο.
Είναι κρυμμένοι στις ρωγμές της γης και δεν μεταδίδουν μηνύματα, αλλά εκπέμπουν αναθυμιάσεις, από ένα κόσμο που θα μπορούσε να είναι καλλίτερος και όμως τσαλαβουτιέται στο ίδιο του το αίμα.

***

Δυο φωτογραφίες από το καλοκαίρι του 2010, σε μια ποιητική βραδιά στο Λαογραφικό Μουσείο, με την Κική, τον Φραγκίσκο, την Τούλα και τον Μίμη, σε χαρούμενες στιγμές…

 


Posted in Αιγινήτικα, Εις μνήμην, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Τέλος!

Posted by tofistiki στο 07/05/2012

Και ήταν κάτι κόμματα

που ήταν κουφά κι αόμματα

και παίζανε στην πλάτη μας

με τη ζωή μας τρίλιζα

*

κι έτσι μες την απόγνωση

σ’ απόγνωσης επίγνωση

αλλάξανε τα χρώματα

κομμάτια κι αποκόμματα

*

χάλασε κι προπαίδεια

χαλάσαν και τα σχέδια

κι ενώ άλλους στόχους είχανε

συνέχιζαν την τρίλιζα

*

κι άλλο κι αλλού πετύχανε

τα βέλη όλα αστόχησαν

γιατί πέρασαν Σύριζα . . .

Γιώργος Μ. Μαρίνος
(Αίγινα, 07-05-2012)

Posted in περιοδικό "Α Σελάνα", Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Στη μνήμη του Δημήτρη

Posted by tofistiki στο 24/12/2011

Μίμη μου, εκεί που θα διαβείς 
το μακρινό σου δρόμο,
πάρε τη φυσαρμόνικα
να πεις τραγούδια της καρδιάς,
της λευτεριάς, της λεβεντιάς,
όπως εκείνο που έλεγες:
«Με το ντουφέκι μου στον ώμο»

Γ. Μαρίνος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Βρήκα τους παραπάνω στίχους του Γιώργου Μαρίνου, στο www.aiginitika.gr και συγκινήθηκα…
Να είστε καλά, κ. Μαρίνο…  ο πατέρας μου, σας εκτιμούσε και σας αγαπούσε πολύ.
Λ.
 
(Η φωτογραφία του πατέρα μου να παίζει την αγαπημένη του φυσαρμόνικα είναι από το γλέντι για τη βάφτιση της εγγόνας του, της Αγγελικούλας, που έγινε στην Αίγινα. Στ’ αριστερά, ο Γιώργος Μαρίνος τον συνοδεύει τραγουδώντας)
 

Posted in Αιγινήτικα, Περιοδικό, Ποίηση, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Βραβεύτηκε ο «παραβάτης» Γιώργος Μαρίνος

Posted by tofistiki στο 21/02/2011

Ως τώρα ξέραμε τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, να όμως που από τις 29 Ιανουαρίου εμφανίστηκε ένας άλλος «Παραβάτης», ο δικός μας Γιώργος Μαρίνος.

Στο 3ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Σάτιρας Ερασιτεχνικών Θιάσων «Μώμος ο Πατρεύς», που οργανώθηκε στην Πάτρα στις 28 και 29 Ιανουαρίου, συμμετείχε και ο Μορφωτικός Σύλλογος Αίγινας, με την ευρηματική και διασκεδαστική συγχρόνως παράσταση «Ενοικιάζεται το Παρόν – Πωλείται το Μέλλον», που έγραψε και παρουσίασε ο Γιώργος Μαρίνος.

Ο ακαταπόνητος δημιουργός κατόρθωσε να συναρπάσει το κοινό, που τον χειροκρότησε με ενθουσιασμό για το περιεχόμενο της παράστασης του, μολονότι σ΄ αυτή ανέφερε πράγματα διόλου ευχάριστα: το Μνημόνιο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τα λεγόμενα πολλών υπουργών (αφού «μαζί τα φάγαμε», γιατί πεινάμε χώρια; αναρωτιέται κάπου). Τιμήθηκε μάλιστα με το «βραβείο Σύγχρονης Παράβασης», ένα βραβείο που θεσμοθετήθηκε ειδικά γι αυτόν!

Ο Λουκιανός Κηλαϊδόνης και ο Γιάννης Βόγλης, που συμμετείχαν επίσης στο Φεστιβάλ, έκαναν ξεχωριστές αναφορές στην παράσταση του Γιώργου Μαρίνου.

 

Η φωτογραφία είναι από το ιστολόγιο Aegina First | Πρώτα η Αίγινα

 

Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: