Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Αριστερά’

Στάχτη να γίνεις κόσμε γερασμένε!

Posted by tofistiki στο 12/10/2015

Άμποτε να γίνει στάχτη αυτός ο γερασμένος κόσμος, κι όχι τα κορμιά όσων αγωνίζονται γι αυτό!
Για τα αδικοχαμένα θύματα της άνανδρης βομβιστικής επίθεσης, που έβαψε με αίμα μια ειρηνική πορεία, το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ,  γραμμένο για κάποιους άλλους αγωνιστές:
 –
 –
ankara

Στοὺς δεκαπέντε συντρόφους

Δὲ χύνουν δάκρυ

μάτια ποὺ συνηθίσαν νὰ βλέπουνε φωτιὲς

δὲ σκύβουν τὸ κεφάλι οἱ μαχητὲς

κρατᾶν ψηλὰ τ᾿ ἀστέρι

μὲ περηφάνεια

δὲν ἔχουμε καιρὸ νὰ κλαῖμε τοὺς συντρόφους

τὸ τρομερό σας ὅμως κάλεσμα

μὲς στὴ ψυχή μας

κι οἱ δεκαπέντε σας καρδιὲς

θὲ νὰ χτυπᾶνε

μαζί μας

τὸ σιγανό σας βόγγισμα

σὰν προσκλητήρι

χτυπᾶ στ᾿ ἀφτιά μας

σὰν τὸν ἀντίλαλο βροντῆς.

 

Στάχτη θὰ γίνεις κόσμε γερασμένε

σοῦ ῾ναι γραφτὸς ὁ δρόμος

τῆς συντριβῆς

καὶ δὲ μπορεῖς νὰ μᾶς λυγίσεις

σκοτώνοντας τ᾿ ἀδέρφια μας τῆς μάχης

καὶ νὰ τὸ ξέρεις

θὰ βγοῦμε νικητὲς

κι ἂς εἶναι βαριές μας

οἱ θυσίες.

Μαύρη ἐσὺ θάλασσα γαλήνεψε

τὰ κύματά σου

καὶ θά ῾ρθει ἡ μέρα ἡ ποθητὴ

ἡ μέρα της ειρήνης

τῆς λευτεριᾶς σου

ὦ ναὶ θά ῾ρθει

ἡ μέρα ποὺ θ᾿ ἁρπάξουμε τὶς λόγχες

ποὺ μὲς στὸ αἷμα τὸ δικό μας

ἔχουνε βαφτεῖ.

Πορεία αλληλεγγύης στους Τούρκους και Κούρδους γείτονες διοργανώνεται απόψε στις 6:30 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος.

Στις φωτογραφίες, μερικοί μόνο από τους όμορφους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν… ο αριθμός μεγαλώνει συνεχώς, καθώς οι βαριά τραυματίες χάνουν τη μάχη με τη ζωή…
😦

  ankara5 ankara4 ankara3 ankara2 ankara1ankara6
 –
————————
Στο βίντεο, ο Θάνος Ανεστόπουλος τραγουδά στην μπουάτ «Απανεμιά» την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015.
(αφιέρωμα στην ποίηση του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Ναζίμ Χικμέτ και Γιάννη Ρίτσου)
Advertisements

Posted in Αριστερά - κινήματα, Επικαιρότητα, Ποίηση | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Αύριο, να τολμήσουμε!

Posted by tofistiki στο 24/01/2015

Να τολμήσουμε!
Με τα κόμματα της Αριστεράς -αυτής της Αριστεράς που είναι δίπλα μας, στο δρόμο, στους αγώνες.

Το χρωστάμε στα παιδιά μας που φεύγουν μετανάστες,
σε εκείνους τους συνανθρώπους μας που θαλασσοπνίγονται στα Φαρμακονήσια,
στους συμπολίτες μας που δεν άντεξαν την απελπισία και λύγισαν,
σε όσους έχασαν τη ζωή τους αυτά τα χρόνια της σκληρής λιτότητας,
αλλά και σε όσους έχασαν τη δουλειά τους, τα σπίτια τους, την ελπίδα τους.

Θα είναι δύσκολα από μεθαύριο, αλλά θα το παλέψουμε!

Κι ας μην μας παρασύρουν τα μιντιακά κατασκευάσματα -τύπου Ποτάμι- με τα ανούσια, σαν τηλεοπτικές διαφημίσεις, λόγια τους: 
Τα συμφέροντα των αφεντικών τους, των μεγαλοεργολάβων και των καναλαρχών, είναι αντίθετα από τα δικά μας! Ούτε μια αριστερή ψήφος στο Ποτάμι! 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ευτύχης Μπιτσάκης, 70 χρόνια αγώνα

Posted by tofistiki στο 17/03/2014

Μια εκδήλωση για τον Ευτύχη Μπιτσάκη, φίλο αγαπημένο της Κικής και του Μίμη, ο οποίος πάντα τον συμβουλευόταν όταν στα γραφτά του έμπαινε στα χωράφια της φιλοσοφίας και της φυσικής.

Posted in Αριστερά - κινήματα, Επιστήμη, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Στη μνήμη του Σωτήρη Σιώκου

Posted by tofistiki στο 07/03/2014

Για τον Σωτήρη Σιώκο, σύντροφο και φίλο καλό του Μίμη και της Κικής, που χάθηκε απρόσμενα χτες, αναδημοσιεύω τον συγκινητικό επικήδειο της Χριστίνας Σουλτανίδου που βρήκα στην Ίσκρα.
Η Κική είναι πολύ στενοχωρημένη για να γράψει οτιδήποτε, κι ο Μίμης δεν είναι πια μαζί μας…
 

Στο φιλαράκι μου το Σωτήρη Σιώκο

Ένα μεγάλο ουράνιο τόξο γέμισε τον ορίζοντα σήμερα. Με όλα τα χρώματα της ίριδας να διαχέονται στο στερέωμα και να διαθλώνται στα νερά της θάλασσας. Πήρε άλλη μυρωδιά θαρρείς ο αέρας, άλλαξε ήχο το κελάηδημα των πουλιών, κοντοστάθηκε η άνοιξη. Σήμερα «αναλήφθηκε στους ουρανούς» ο Σωτήρης Σιώκος. Σήμερα χάσαμε τον κομμουνιστή, τον άνθρωπο, το σύντροφο, το φίλο.

Το φιλαράκι μου το Σωτηράκη, όπως τον έλεγα όλα αυτά τα χρόνια, κι ας μου επιτραπεί αυτή η προσωπική αναφορά. Το Σωτήρη που γνώρισα από το 1978, όταν, μετά τη χούντα, αφού ιδρύσαμε την παράταξη για τον εκδημοκρατισμό της ΟΤΟΕ, ξεκινήσαμε τους μεγάλους αγώνες, για το ωράριο, ενάντια στο άρθρο 4, για το ενιαίο μισθολόγιο, ενάντια στην απελευθέρωση του πιστωτικού συστήματος κτλ.

Ξεχώριζε πάντα ο Σωτήρης,από όλους μας. Για το γαλήνιο τρόπο του, για το αιώνιο χαμόγελό του, την αστείρευτη διάθεσή του να εξηγεί τα πάντα στους πάντες, τη διαλεκτική ανάλυση των γεγονότων, την ανυποχώρητη στάση του απέναντι στην εργοδοσία, την ανθρώπινη συμπεριφορά του απέναντι σε συναδέλφους, συναγωνιστές και συντρόφους, τη δημοκρατική λειτουργία που τον διάκρινε σε όλες τις θέσεις ευθύνης που ανέλαβε στο μακρόχρονο διάστημα της συνδικαλιστικής και πολιτικής του δράσης.

Ξεχώριζε για τα πολυποίκιλα ενδιαφέροντά του, δεν υπήρξε ποτέ «μονόπλευρα» πολιτική ή συνδικαλιστική προσωπικότητα, είχε σπουδάσει σκηνοθεσία, παρακολουθούσε κινηματογράφο, διάβαζε για την ιστορία του ρεμπέτικου και της τζαζ, την ίδια ώρα που μελετούσε και έγραφε για τη διασύνδεση του πιστωτικού συστήματος με την πολεμική βιομηχανία σε παγκόσμιο επίπεδο. Ό,τι αναλάμβανε το «κεντούσε». Η προχειρότητα ήταν λέξη ασυμβίβαστη με το Σωτήρη, όπως φαίνεται κι από τις πρόσφατες εκδηλώσεις του τμήματος πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, στο οποίο είχε την πολιτική ευθύνη. Μελετούσε σε βάθος και τεκμηρίωνε την άποψή του, χωρίς να χάσει καμία «οπτική γωνία» θεώρησής της, με εργαλείο το μαρξισμό-λενινισμό. Με αυτό το «πολιτικό» φορτίο συνέβαλε καθοριστικά στις θέσεις του ΣΥΝ για την εργατική πολιτική στα δέκα χρόνια που ήταν υπεύθυνος στο Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΝ.

Ακούραστος πάντα στο συνδικαλιστικό και πολιτικό αγώνα. Επί χρόνια τον τιμούσαν οι συνάδελφοι εκλέγοντάς τον, επί χρόνια τιμούσε την ψήφο τους με την ανιδιοτελή και απόλυτη προσήλωσή του στους αγώνες, στα ταξικά συμφέροντα των συναδέλφων, σταθερά προσανατολισμένος απέναντι στο τραπεζικό κεφάλαιο. Τα χρόνια που ήταν στο Γενικό Συμβούλιο και στην Εκτελεστική Γραμματεία της ΟΤΟΕ, πλούτισε τις θέσεις της και τα έντυπά της με τις τεκμηριωμένες θέσεις του, τη ριζοσπαστική κατεύθυνσή του, σηματοδότησε με την παρουσία του τους αγώνες του κλάδου.

Ήταν από τη στόφα των αγωνιστών που έδιναν χωρίς να παίρνουν. Από τους ελάχιστους συνδικαλιστές στις τράπεζες, που δεν έκαναν χρήση της Σ.Σ.Ε. που έδινε τη δυνατότητα να παίρνουν ακώλυτα τους υπηρεσιακούς βαθμούς όσοι είχαν απόσπαση. Και μας έκανε όλους περήφανους γι αυτό.

Πρωτοστάτησε σε όλες τις απεργίες της ΟΤΟΕ, του συλλόγου του, με το μοναδικό τρόπο του, χωρίς να λογαριάζει το χρόνο που αφιέρωνε από την προσωπική του ζωή, το μόχθο, την ψυχική φθορά. Με την καθημερινή παρουσία του, από το πρωί στην περιφρούρηση, στις περιοδείες, στις συγκεντρώσεις, στις ομιλίες, στη συγγραφή των ανακοινώσεων κ.ά. Είναι αξέχαστες οι στιγμές που ζήσαμε, να μπαίνουμε παραμονές απεργιών σαν κλιμάκιο με το Σωτήρη σε τράπεζες όπου η εργοδοσία «δεν αστειευότανε», όπως στην τότε Τράπεζα Εργασίας, και ο Σωτήρης, με το μειλίχιο ύφος του, χωρίς καμία προειδοποίηση, να ανεβαίνει επάνω στα γραφεία και στα γκισέ και να μιλάει, σαν ένας άλλος Λένιν. Σταματούσανε οι συνάδελφοι να τον ακούσουν, τον άκουγαν με δέος και οι πελάτες, γιατί τέτοιο φαινόμενο δεν το ξανάδανε να συμβαίνει. Και τους συνέπαιρνε όλους με το ύφος του, το περιεχόμενο των λόγων του, το άσβεστο πάθος για τα πιστεύω του.

Οι ευθύνες και τα καθήκοντα δεν τον φόβιζαν. Αγαπούσε τη δουλειά, αγαπούσε τη δημοκρατία. Θυμάμαι να μου τηλεφωνά αργά το βράδυ, όπως και άλλους συντρόφους και συναγωνιστές, για να ζητήσει τη γνώμη μας σχετικά με την εισήγηση που θα έκανε την επόμενη μέρα. Μπορούσε να συνθέτει, γιατί σεβότανε τη συλλογικότητα, και το αποδείκνυε στην πράξη με κάθε του ενέργεια. Υπήρξε ο αριστερός που μίλησε για αυτοκριτική στο συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και στην πολιτική. Και, απ΄ότι θυμάμαι, ίσως είναι και ο μόνος που το τόλμησε. Ο μόνος που έκανε ΠΑΝΤΟΤΕ απολογισμό των πεπραγμένων του, συνδικαλιστικά και πολιτικά, χωρίς να φοβάται την κριτική, έτοιμος να συζητήσει τα πάντα.

Αγαπούσε τους φίλους τους, είχε πάντοτε χρόνο για να επικοινωνήσει μαζί μας, να μας ρωτήσει πώς είμαστε, αν χρειαζόμαστε κάτι. Με το Σωτήρη φίλο, είχες πάντοτε τη σιγουριά ότι θα είναι δίπλα σου, ότι κι αν χρειαστείς, όποτε κι αν το χρειαστείς. Με απόλυτο σεβασμό στο πρόβλημά μας, με απόλυτη αφοσίωση στην προσφορά του.

Ένα πηγάδι αγάπης και φροντίδας που δε στέρευε ποτέ. Ένα πηγάδι αγάπης, όπου όλοι σκύβαμε για να πάρουμε νερό, και όλοι μας, ο καθένας με τον τρόπο του, φροντίζαμε κι εμείς να το γεμίζουμε, με τη δική μας αγάπη προς αυτόν.

Λάτρευε την οικογένειά του, την αγαπημένη Γιώγια του και τα παιδιά του, ήταν υπερήφανος γι αυτούς, πάντα στα μέτρα της σεμνότητας που τον διέκρινε.
Σεβότανε την αντίθετη άποψη. Μελετούσε αδιάκοπα την ιστορία της αριστεράς. Πίστευε ακράδαντα στην ενότητα της αριστεράς, και πάσχιζε, όλα αυτά τα χρόνια, με όποιο πρόσφορο τρόπο, να βάλει το λιθαράκι του στην υπόθεση αυτή.

«Εσύ δεν είσαι κομμουνιστής, μάλλον είσαι χριστιανός, θα μπορούσες να ‘σαι και Πατριάρχης, τόσο ήρεμος και καλός που είσαι», τούπε ένα μεσημέρι ο Πέτρος, καθώς πίναμε το κρασάκι μας, τσιμπώντας μεζεδάκια σ΄ ένα ταβερνάκι στη Θεσσαλονίκη.

«Κι όμως φίλε μου», του απάντησε χαμογελώντας γλυκά ο Σωτηράκης, «εγώ είμαι κομμουνιστής, γι αυτό είμαι τόσο ήρεμος και γαλήνιος, γιατί εμείς οι κομμουνιστές έχουμε βαθειά σιγουριά και πεποίθηση για το δίκαιο της άποψής μας».

Καλό ταξίδι φίλε Σωτήρη, το γλυκό χαμόγελό σου, η ουράνια ηρεμία σου, ο βαθύς στοχασμός σου, η θεωρητικά τεκμηριωμένη πίστη σου στον κομμουνισμό, η αγάπη σου και η προσφορά σου θα μας συντροφεύουν πάντα.

Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς που μου έκανες την τιμή να είσαι φίλος μου.

—————–

Ας τον αποχαιρετίσουμε με ένα ποίημα της συντρόφου του, ποιήτριας Γιώγιας Σιώκου, αφιερωμένο σ’ εκείνον, που μου θυμίζει πολύ τα ποιήματα που έχει γράψει η Κική για τον Μίμη.

Τ’ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Στον Σωτήρη

Τ΄ όνομά σου χαράζω στιλπνά
σ΄ένα κοχύλι,
σε κρατήρες ηφαιστείων,
σε δροσοσταλίδα διάφανων οροσειρών,
όπου άγρια άτια
στην αχλύ του απομεσήμερου ρουθουνίζουν.

Στα κόκκινα κοράλλια της αγάπης
το όνομά σου χαράζω,
σ’ εσπερινό αντίλαλο αρχαίων κριαριών,
στους ασημοκαπνισμένους ελαιώνες,
σε δαφνόδεντρα ηρώων.

Στους αρμούς του κορμιού σου
και στου ιδρώτα σου τα κρούσταλλα
ατέρμονα Ζω.
Την αδάμαστη καρδιά σου αφουγκράζομαι
τις νύχτες να σκιρτά
και ριγώ όπως την πρώτη μας μέρα
στους αιθέρες.

Της αγάπης μου τ΄ όνομα χαράζω
στις φλέβες, στο άνθος της αυγής,
στην αψίδα ενός σμήνους
αποδημητικών πουλιών,
που αέναα επιστρέφουν
στο πολιούχο νησί της ψυχής σου.

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Αν δεν υπήρχε η Αριστερά, θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Posted by tofistiki στο 17/06/2012

Αναδημοσιεύω ένα κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου, που είχε δημοσιευτεί πέρσι τέτοιον καιρό περίπου, στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης. Νομίζω πως είναι επίκαιρο και εκφράζει αυτό που αισθανόμαστε πολλοί για την Αριστερά, ψηφίζοντάς την σήμερα!  🙂

Στο γενικό κλίμα της έκπτωσης των πάντων, μερικοί σπεκουλαδόροι της πληροφόρησης ζητάνε να τα βάλουν όλα στο ίδιο τσουβάλι.

«Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι» λένε, βάζοντας μαζί τους πολιτικούς, τους επιστήμονες, τους επιχειρηματίες και τους μισθωτούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των πολιτικών τάσεων.

Έλα όμως που δεν είναι. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τις απλουστευτικές γενικεύσεις, που αν μη τι άλλο αποπροσανατολίζουν. Ύστερα, διαφωνούμε με την αναζήτηση, παγίως, κάποιου αποδιοπομπαίου τράγου, στον οποίο να φορτώνουμε όλα τα δεινά.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Μετά τον Εμφύλιο και για πολλά χρόνια ακόμα, επικρατούσε το αντικομμουνιστικό πνεύμα, που δεν είχε μόνο νομική επένδυση αλλά και τη συγκατάθεση, τρόπον τινά, μέρους της κοινής γνώμης. Για όλα τα δεινά έφταιγαν «οι κομμουνισταί». Αυτοί δολοφόνησαν τον Κένεντι, αυτοί προκάλεσαν το ανθελληνικό πογκρόμ στη Πόλη, αυτοί εμπόδιζαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος.

Ύστερα ήρθε η Χούντα και τα εφτά χρόνια του γύψου. Εδώ πρέπει να τονιστεί η πιο χαρακτηριστική ανακολουθία του οπερετικού αυτού καθεστώτος. Ενώ προήλθε από τον πιο αντικομμουνιστικό πυρήνα του στρατεύματος, τον διαβόητο ΙΔΕΑ και ενώ εκπροσωπούσε την πιο ακραία συντήρηση, κατόρθωσε να εξουδετερώσει δυο από τα βάθρα του καθεστώτος: τη Μοναρχία και τον Αντικομμουνισμό.

Μην ξεχνάμε πως ο Κοκός ήταν ο μόνος βασιλιάς της Ελλάδας που κηρύχθηκε έκπτωτος με δύο δημοψηφίσματα, από τα οποία το πρώτο έγινε το 1973, επί Χούντας και το δεύτερο το 1974, κατά τη Μεταπολίτευση. Βέβαια το δημοψήφισμα του 1973 θεωρήθηκε (και ήταν) νόθο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη σημασία του, που είναι ότι, θεσμός τον οποίο καταργεί ο φυσικός του φορέας, δεν έχει ζωή. Η μακρόβια τρίτη γαλλική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε το 1871, από μια βουλή στην οποία κυριαρχούσαν οι μοναρχικοί! Από τότε, ο ηττημένος διεκδικητής του γαλλικού θρόνου ο «Δουξ των Παρισίων» και οι απόγονοί του, αποτελούν γραφικό αναχρονισμό.

Όσο για την ηθική έκπτωση του αντικομμουνισμού, αυτή προκλήθηκε από την άκριτη εφαρμογή από τους χουντικούς, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας, που ίσχυε επί δικτατορίας της 4ης Αυγούστου (Ν.375) ή κατά τον Εμφύλιο (Ν.509), σε βάρος όλων ανεξαιρέτως των αντιπάλων τους, μεταξύ των οποίων και βασιλοφρόνων ή συντηρητικών στρατηγών.

Τελευταία, έχει γίνει πάλι της μόδας να τα ρίχνουν όλα στην Αριστερά και συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Την αρχή την έκανε ο πρωταγωνιστής της πολιτικής γκάφας, για να μη την χαρακτηρίσουμε πιο βαριά, ο ανεκδιήγητος β΄ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος σε κάθε περίπτωση αποδοκιμασίας ή προπηλακισμού πολιτικών, βλέπει τη συμμετοχή ή την υποκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά πρόκειται για ψεύδη. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί η βία δεν συμφέρει την Αριστερά. Κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της με την ηρεμία και την ομαλότητα. Πολύ σωστά το διατύπωσε ο ηγέτης της, ο ζωντανός και μαχητικός Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Άλλωστε στην ιστορία της Αριστεράς, τουλάχιστον τα τελευταία 60 χρόνια, δηλαδή δύο γενιές ανθρώπων, δεν αναφέρονται ούτε συστηματικές αντισυγκεντρώσεις, ούτε σπασίματα γραφείων των αντιπάλων, ούτε προπηλακισμοί. Όλα αυτά γίνονταν εις βάρος της, από το Παρακράτος ή τη Δεξιά. Γιατί στην Αριστερά ανήκαν και ο Λαμπράκης, και ο Τσαρουχάς, και ο Γεωργιάδης και τόσοι ανώνυμοι που έχασαν τη ζωή τους..

Βεβαίως πολλοί, συνηθισμένοι να μονοπωλούν τον δημόσιο λόγο και την πληροφορία, ενοχλούνται όταν ακούνε τον λόγο της Αριστεράς από βήματα, που είναι υποχρεωμένα να μην αγνοήσουν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης, όπως έγινε πριν από λίγες μέρες, που αναμεταδώσανε τη χειμαρρώδη, λεβέντικη και χωρίς υπεκφυγές ομιλία της Λιάνας Κανέλλη από το βήμα της Βουλής, κατά την οποία είπε πολύ ενοχλητικά πράγματα και, κατά το κοινώς λεγόμενο, έκανε «ρόμπα» τον αγορητή της ακροδεξιάς.

Ας το πάρουν απόφαση. Επειδή ανοιχτή δικτατορία δε μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δε θα το ήθελαν αλλά γιατί η, χρονολογικώς τελευταία, αποδείχτηκε πολύ δαπανηρή και ασύμφορη, είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν την Αριστερά. Μόνο που θα πρέπει να είναι μια τελείως διαφορετική Αριστερά, που μπορεί να μην υπάρχει ακόμα, αλλά που είναι σχεδόν νομοτελειακή η συγκρότησή της. Μια Αριστερά χωρίς απόλυτες αλήθειες, χωρίς μικρομάγαζα, χωρίς ισόβιες ηγεσίες, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς, ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής μας.

Μια τέτοια Αριστερά και αν ακόμα δεν υφίσταται θα έπρεπε να την εφεύρουμε, γιατί είναι η μόνη που θα μπορέσει να βάλει τις ανάγκες του ανθρώπου πάνω από τα κέρδη των τραπεζών και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας πάνω από τις επιταγές των ξένων!

Το -καταπληκτικό- σκίτσο είναι βέβαια του Κώστα Μητρόπουλου, το βρήκα στο διαδίκτυο.
Καλή ψήφο! 🙂

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ιστορία, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Παρ΄όλα όσα: Ψήφο στην Αριστερά

Posted by tofistiki στο 26/05/2012

Ένα άρθρο του Ευτύχη Μπιτσάκη που δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» και που νομίζω ότι θα άρεσε πολύ στον πατέρα μου και θα συμφωνούσε μαζί του. Το βρήκα στην Ίσκρα:
 

Η ελπίδα για έξοδο από την κρίση, το πρόγραμμα και η διαλεκτική στρατηγικής και τακτικής.

Το «αόρατο χέρι της Αγοράς», οδηγημένο από τα δόγματα του «νεοφιλελευθερισμού», προκάλεσε τη σημερινή παγκόσμια κρίση. Η Ελλάδα ήταν ένας από τους «αδύναμους κρίκους». Εντούτοις, η κρίση ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί με αξιοποίηση εγχώριων πηγών. (Βλ. σχετικό άρθρο μου, Ουτοπία, τ. 95, 2011).

Αλλά ο Παπανδρέου, οι συν αυτώ και οι μετά απ’ αυτόν, δεν θέλησαν: παρέδωσαν αμαχητί τη χώρα στα όρνεα του ΔΝΤ. Αναίσθητοι, θρασείς και ανήθικοι, τολμούν τώρα να ισχυρίζονται ότι θα σώσουν την Ελλάδα! Απειλούν και υβρίζουν. Την ίδια στιγμή επιχειρούν να ανασυγκροτήσουν το αστικό μπλοκ εξουσίας: την υποτελειακή Δεξιά! Μιλάν για τέλος της «μεταπολίτευσης».

Άλλη διαστροφή εννοιών: Κανένα τέλος και καμιά μεταπολίτευση. Πρόκειται για τη χρεοκοπία της χώρας, και την αντίστοιχη χρεοκοπία των αστικών κομμάτων: Οικονομική κρίση, κρίση εξουσίας, άνοδος της Αριστεράς. Αφύπνιση και κίνηση του λαϊκού παράγοντα. Μιλούσαμε για εργασιακό μεσαίωνα. Αλλά τον Μεσαίωνα υπήρχε σχετική σιγουριά: συντεχνίες, κοινοτική γη, αγρότες ελεύθεροι παραγωγοί. Ο Μεσαίωνας προετοίμασε την Αναγέννηση και μ’ αυτή, την προλεταριοποίηση των αγροτικών πληθυσμών. Και σήμερα; Κατακτήσεις αιώνων πρέπει να ακυρωθούν. Ειδικά σε μας: Οι Έλληνες πρέπει να μετατραπούν σε εξουθενωμένο, ταπεινωμένο, ανέστιο λαό, με σκυμμένο κεφάλι.

Υπάρχει ελπίδα; Η μόνη δύναμη η οποία μπορεί να αγωνιστεί για έξοδο από την κρίση και για την προοδευτική ανασυγκρότηση της χώρας είναι η Αριστερά. Ποιά Αριστερά; Και με ποιό πρόγραμμα; Με ποιά διαλεκτική της στρατηγικής και της ταχτικής;

Το ΚΚΕ συνεχίζει το μοναχικό του δρόμο. Ο πολυφασικός ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία του Ευρωκομμουνισμού, αλλά δεν έχει επεξεργαστεί μια συγκεκριμένη στρατηγική απέναντι στην Ευρώπη του Κεφαλαίου. Η έννοια «Ευρώπη των Λαών» είναι ψευδοέννοια: δεν επιστρέφει στη γη του συγκεκριμένου. Ως προς την «εξωκοινοβουλευτική» Αριστερά: Κράτησε την ταξική της όραση αυτά τα χρόνια της καταστροφής. Μετέχει στους κοινωνικούς αγώνες. Όμως, δεν κατόρθωσε να υπερβεί τις καταγωγικές αγκυλώσεις της.

Λοιπόν; «Ενότητα μέσα στη διαφορά» (Λένιν). Η σημερινή κρίση αποτελεί μια ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά. Αλλά, πολυδιασπασμένη, θα βρει τη δύναμη να υπερβεί τον σημερινό εαυτό της; Η δική μας Αριστερά καταφέρνει να κερδίζει τις μάχες και να χάνει τον πόλεμο: 1944,1974. Και σήμερα; Το ΚΚΕ, χωρίς στρατηγική, χωρίς πολιτική συμμαχιών, μόνο, άσπιλο και αμόλυντο, ονειρεύεται ένα άλμα στο κενό: από το σήμερα, στη λαϊκή οικονομία και εξουσία. Επανάσταση, λοιπόν, χωρίς συμμάχους, με στόχο δύο ψευδοέννοιες: λαϊκή οικονομία και λαϊκή εξουσία. Φυσικά ακούγεται και η λέξη σοσιαλισμός, αλλά κάτι, σαν «τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε»!

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μια ενωτική πολιτική χωρίς επεξεργασμένη στρατηγική και χωρίς μια ριζική τομή από τη σοσιαλδημοκρατική παράδοση. Η ανένδοτη στάση της «εξωκοινοβουλευτικής» Αριστεράς είναι άξια σεβασμού, αλλά επικαλούμενη συνεχώς την «ανατροπή, την επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση» δεν κάνει πολιτική. Δεν γίνεται δημιουργός γεγονότων. Δεν συμβάλλει στο ξεπέρασμα του σημερινού κατακερματισμού.

Λοιπόν; Ας θυμηθούμε τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Γκράμσι, τη θεωρητική και πρακτική παράδοση της οργανικής συσχέτισης της στρατηγικής με την τακτική: επιμονή στο συγκεκριμένο στρατηγικό στόχο (στην περίπτωση μας, στον σοσιαλισμό) και ευλυγισία στην κοινή δράση, στις ουσιαστικότερες συγκλίσεις, στην κατάκτηση της οργανικής ενότητας της Αριστεράς, η οποία δεν θα αποκλείει την ποιοτική πολυμορφία. Τι έλεγε ο Λένιν: Συνεργαστείτε σε ένα, σε δύο, σε τρία σημεία. Συνεργαστείτε μ’ αυτούς που θα σας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργαστείτε με τους ρεφορμιστές. Συνεργασίες στις «κορυφές», σε αντιστοιχία με την κίνηση των μαζών.

Ακόμα: Ας θυμηθούμε τις γκραμσιανές έννοιες της πολιτικής, ιδεολογικής, πολιτισμικής και ηθικής ηγεμονίας ή το κλασικό απόφθεγμα: χωρίς επαναστατική θεωρία η επαναστατική πράξη είναι τυφλή. Τί κάνουμε λοιπόν; Πρώτος, άμεσος, και δυνάμει εφικτός στόχος: Μέτρα για να αποφύγουμε τη μαζική πείνα και την εξαθλίωση. Καταγγελία της δανειακής σύμβασης. Στάση πληρωμών. Εκδίωξη της Τρόικας. Ποιος όμως θα τα κάνει αυτά; Μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Το σύνθημα είναι καλό και απέδωσε προ ημερών. Όμως: Το υπηρετικό προσωπικό της αστικής τάξης είχε βρει προσωρινή λύση και τώρα προετοιμάζει τη δεξιά – υποτελειακή ανασυγκρότηση του. Λένε: Αν δεν σκύψουμε το κεφάλι, «θα μας διώξουν». Θα μας διώξουν; Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα. Η «Ευρώπη» είναι το πρόβλημα. Συνεπώς: Σήμερα, το ελάχιστο εφικτό, δηλαδή η κοινή δράση της Αριστεράς να αποτελέσει ισχυρό ανάχωμα στην καταστροφική πολιτική των κομμάτων της υποτέλειας.

Σταματάμε στο ελάχιστο; Προφανώς όχι! Την ίδια στιγμή επιχειρούμε την οργανωτική, ιδεολογική και πολιτική ανασυγκρότηση της Αριστεράς, ώστε, μαζί με την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, να διεκδικήσει ρεαλιστικά την εξουσία. Εξουσία μέσα ή έξω από την Ε.Ε.; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ούτε οι «ευρωπαϊστές», ούτε οι αντίθετοι, έχουν επί του παρόντος, επιστημονικά και πολιτικά συγκεκριμένη απάντηση. Ας αφήσουν λοιπόν οι καθοδηγητές μας τις κλειστές συναντήσεις και την ανταλλαγή επιστολών, και ας ξεκινήσουν έναν ανοιχτό διάλογο μπροστά στο λαό και με το λαό, γι’ αυτόν τον ενδιάμεσο στόχο.

Δηλαδή: Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης της τεχνολογίας και της οικονομίας, είναι η οικονομία μας βιώσιμη έξω από την Ε.Ε.;

Γενικότερα: με τη διάλυση της Ε.Ε. του Κεφαλαίου, επιστρέφουμε στην ιστορικά ξεπερασμένη μορφή του ‘Εθνους-Κράτους;

Μήπως λοιπόν η Αριστερά πρέπει να θέσει έναν ευρύτερο στόχο, σύμφωνο με το κλασικό: «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε»;

Μήπως η ανάπτυξη και ο συντονισμός του εργατικού και του κομμουνιστικού ευρωπαϊκού κινήματος πρέπει να θέσει ως στρατηγικό σχέδιο τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ευρώπης;

Τούτη τη στιγμή: Κοινή δράση, ανοιχτό διάλογο, θεωρητική και οργανωτική σύγκλιση των δυνάμεων της Αριστεράς με στόχο την ανασυγκρότηση της οικονομίας μέσα από μια ενιαία επαναστατική διαδικασία με τελικό στόχο τον σοσιαλισμό. Ας είμαστε προσγειωμένοι: Η κρίση δεν οδηγεί νομοτελειακά στην επανάσταση. Στη χώρα μας έχει ήδη αναπτυχθεί ένας αντιδραστικός εθνικισμός, ένας τυφλός ρατσισμός και ένα ρεύμα νεοναζιστικό. Πώς θα αντιπαλέψουμε αυτές τις τάσεις; Έχοντας ως βασική αρχή έναν υγιή διεθνικό πατριωτισμό. Η Αριστερά, εξ ορισμού πατριωτική, δεν μπόρεσε σε κρίσιμες στιγμές να συνδυάσει διαλεκτικά το ταξικό με το εθνικό. Στην κατοχή, το εθνικό επικάλυψε το ταξικό. Σήμερα πολλοί μιλούν για νέα κατοχή και για νέο ΕΑΜ.

Αλλά η βασική, θεμελιακή αντίθεση σήμερα είναι η αντίθεση εργασίας και κεφαλαίου. Το εθνικό αναδύεται ως παράγωγη αντίθεση, εξαιτίας της υποτελειακής και προδοτικής πολιτικής των αστών. Ας μην υποτιμήσουμε συνεπώς το εθνικό. Ας μην αφήσουμε τον πατριωτισμό, λάφυρο στην αντιδραστική ιδεολογία: Ο Παπαδήμος χτες και ίσως ο Σαμαράς αύριο, δεν δρουν «ως εντολοδόχοι των ξένων». Είναι, πριν απ’ όλα, εντολοδόχοι της εγχώριας αστικής τάξης. Οι ξένοι καλούνται κάθε φορά να υπηρετήσουν, μαζί με τα δικά τους, και τα συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου το οποίο, αν και «εγχώριο», δεν έχει ούτε πατρίδα, ούτε πατριωτισμό, ούτε ηθική.

Και στην 17η Ιουνίου; Ούτε αποχή, ούτε λευκό. Κριτική, αγωνιστική ψήφο στην Αριστερά. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί.

*Δημοσιεύθηκε στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ το Σάββατο 26/5

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Να θυμηθούμε τι κάναμε τότε

Posted by tofistiki στο 03/09/2011

Άρθρο του Δημ. Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» στις 30/08/2011

Πριν από λίγες μέρες παρακολούθησα στην τηλεόραση ένα αξιόλογο ντοκυμαντέρ, που με αδιάσειστα στοιχεία έδειχνε την κλοπή που γίνεται σε βάρος παραγωγών και καταναλωτών από τους κερδοσκόπους. Φρούτα και λαχανικά, που τα αγοράζουν οι μεσάζοντες από τον παραγωγό λίγα λεπτά του ευρώ, πουλιούνται στον καταναλωτή 2,3 ή και 4 ευρώ, αποφέρουν δηλαδή κέρδη της τάξεως των 500% έως 900%. Παρόμοια ασυδοσία στην κερδοφορία μονάχα με τη μαύρη αγορά της Κατοχής μπορεί να συγκριθεί.
Το γεγονός αυτό και πολλά παραπλήσια ενισχύουν την άποψη πολλών πως βιώνουμε κάποιαν ιδιότυπη μορφή κατοχής. Δεν ήρθανε ξένα στρατεύματα να καταλάβουν τη χώρα, αλλά η ουσία είναι η ίδια. Τις αποφάσεις για την πορεία της οικονομίας, της κοινωνικής ζωής, της παιδείας και της περίθαλψης δεν τις παίρνει η νόμιμη, δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, αλλά ξένα κέντρα αποφάσεων. Η κυβέρνηση απλώς εκτελεί τις εντολές τους και το δυστύχημα είναι πως τις εκτελεί με απίστευτη προχειρότητα και τσαπατσουλιά.
Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουμε πως βιώνουμε ένα είδος κατοχής. Αλλά κάθε κατοχή παραπέμπει σε αντίσταση. Μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια. Μόνο που αντίσταση δεν προϋποθέτει ντε και καλά βία και ένοπλη πάλη. Άλλωστε, και η άλλη Αντίσταση μη θαρρείτε πως άρχισε με τα ντουφέκια. Αυτά ήρθαν πολλούς μήνες αργότερα.

Το ουσιαστικότερο ίσως γνώρισμα της Εθνικής Αντίστασης στα χρόνια της εχθρικής κατοχής ήταν ο αυθορμητισμός που χαρακτήριζε το ξεκίνημά της. Τέτοια αυθόρμητη αντιστασιακή ενέργεια, με εθνικό και πολιτικό συνάμα χαρακτήρα, ήταν το τόλμημα του Μανώλη Γλέζου και του Απόστολου Σάντα, να κατεβάσουν τη χιτλερική σημαία που μόλυνε το βράχο της Ακρόπολης.
Φυσικά υπήρξαν από την αρχή σαμποτάζ σε βάρος του κατακτητή, καθώς και η εμφάνιση ενόπλων, στα βουνά κυρίως της βουλγαροκατεχόμενης Μακεδονίας, αλλά όλα αυτά είχαν τοπικό χαρακτήρα, χωρίς να παραλείψω να αναφέρω πως η ένοπλη εξέγερση του Δοξάτου και της Δράμας ήταν οργανωμένη προβοκάτσια των βουλγαρικών στρατιωτικών αρχών, στην παγίδα των οποίων έπεσε η τοπική ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος.
Η Αντίσταση άρχισε αυθόρμητα και αθόρυβα, με πράξεις καθόλου ηρωικές, αλλά απολύτως αποτελεσματικές. Το πρώτο μέλημά της ήταν η αντιμετώπιση του λιμού, που στοίχισε στον ελληνικό λαό χιλιάδες νεκρούς. Οργανώθηκαν παντού, σε σχολεία, σε εργοστάσια σε γειτονιές, συσσίτια, συγκροτήθηκαν ομοίως καταναλωτικοί συνεταιρισμοί, που φέρνανε τρόφιμα απ’ ευθείας από τους παραγωγούς, παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες και τους μαυραγορίτες.
Φυσικά, πολύ σύντομα η οργανωμένη πια Αντίσταση πήρε επάνω της την όλη προσπάθεια. Είναι χαρακτηριστικό πως η Εθνική Αλληλεγγύη ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1944, τρεις μήνες πριν ιδρυθεί ο βασικός κορμός της Αντίστασης, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.

Και αναρωτιέμαι. Ξεχάσαμε τι κάναμε τότε; Γιατί δεν οργανώνονται καταναλωτικοί συνεταιρισμοί σε κάθε γειτονιά, σε κάθε υπηρεσία, σε κάθε εργοστάσιο; Συνεταιρισμοί που θα έρχονται σε άμεση επαφή με τους παραγωγούς και θα αγοράζουν τα προϊόντα τους σε πολύ καλύτερες τιμές για αυτούς, αλλά απείρως χαμηλότερες για τους καταναλωτές. Το ζητούμενο είναι σήμερα να αναπτυχθεί η κοινωνική αλληλεγγύη, όχι όμως φιλανθρωπικές οργανώσεις. Δεν μπαίνει θέμα φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης, αλλά θέμα κοινωνικής αλληλεγγύης και αντίστασης. Έτσι πρέπει να το δούμε.
Και εδώ μπαίνει ένα πελώριο ερώτημα. Γιατί δεν ξεκινά αυτή την πρωτοβουλία η Αριστερά; Ποιος φαντάζεται πως είναι ο ρόλος της σήμερα; Πιστεύω πως δεν είναι ο βερμπαλισμός και η αοριστία, για συσπείρωση και πάλη και άλλα ηχηρά παρόμοια, ούτε η στείρα καταγγελία των κυβερνητικών ενεργειών, ούτε φυσικά η διαπάλη για την καρέκλα και το προεδριλίκι. Άλλος πρέπει να είναι ο ρόλος μιας σύγχρονης και αποτελεσματικής Αριστεράς: Να καταδείξει τους αληθινούς στόχους μιας καινούργιας Αντίστασης. Να βοηθήσει στην οργάνωση δικτύου καταναλωτικών συνεταιρισμών. Να συμβάλει στην αποκάλυψη των παράνομων και τεράστιων κερδών που αποκομίζουν κάποιοι σε μια εποχή που η πλειοψηφία των Ελλήνων στερείται και πένεται.
Και όλα αυτά, την σήμερον ημέραν που παιδιά του δημοτικού παίζουν στα δάχτυλά τους την Πληροφορική, που με το διαδίκτυο μπορείς να πάρεις ένα σωρό πληροφορίες, ούτε ανέφικτα ούτε δύσκολα είναι. Πολιτική βούληση και οργάνωση χρειάζονται.
Ιδού λοιπόν στάδιον δόξης λαμπρόν.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Αν δεν υπήρχε η Αριστερά, θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης

Στο γενικό κλίμα της έκπτωσης των πάντων, μερικοί σπεκουλαδόροι της πληροφόρησης ζητάνε να τα βάλουν όλα στο ίδιο τσουβάλι.

«Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι» λένε, βάζοντας μαζί τους πολιτικούς, τους επιστήμονες, τους επιχειρηματίες και τους μισθωτούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των πολιτικών τάσεων.

Έλα όμως που δεν είναι. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τις απλουστευτικές γενικεύσεις, που αν μη τι άλλο αποπροσανατολίζουν. Ύστερα, διαφωνούμε με την αναζήτηση, παγίως, κάποιου αποδιοπομπαίου τράγου, στον οποίο να φορτώνουμε όλα τα δεινά.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Μετά τον Εμφύλιο και για πολλά χρόνια ακόμα, επικρατούσε το αντικομμουνιστικό πνεύμα, που δεν είχε μόνο νομική επένδυση αλλά και τη συγκατάθεση, τρόπον τινά, μέρους της κοινής γνώμης. Για όλα τα δεινά έφταιγαν «οι κομμουνισταί». Αυτοί δολοφόνησαν τον Κένεντι, αυτοί προκάλεσαν το ανθελληνικό πογκρόμ στη Πόλη, αυτοί εμπόδιζαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος.

Ύστερα ήρθε η Χούντα και τα εφτά χρόνια του γύψου. Εδώ πρέπει να τονιστεί η πιο χαρακτηριστική ανακολουθία του οπερετικού αυτού καθεστώτος. Ενώ προήλθε από τον πιο αντικομμουνιστικό πυρήνα του στρατεύματος, τον διαβόητο ΙΔΕΑ και ενώ εκπροσωπούσε την πιο ακραία συντήρηση, κατόρθωσε να εξουδετερώσει δυο από τα βάθρα του καθεστώτος: τη Μοναρχία και τον Αντικομμουνισμό.

Μην ξεχνάμε πως ο Κοκός ήταν ο μόνος βασιλιάς της Ελλάδας που κηρύχθηκε έκπτωτος με δύο δημοψηφίσματα, από τα οποία το πρώτο έγινε το 1973, επί Χούντας και το δεύτερο το 1974, κατά τη Μεταπολίτευση. Βέβαια το δημοψήφισμα του 1973 θεωρήθηκε (και ήταν) νόθο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη σημασία του, που είναι ότι, θεσμός τον οποίο καταργεί ο φυσικός του φορέας, δεν έχει ζωή. Η μακρόβια τρίτη γαλλική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε το 1871, από μια βουλή στην οποία κυριαρχούσαν οι μοναρχικοί! Από τότε, ο ηττημένος διεκδικητής του γαλλικού θρόνου ο «Δουξ των Παρισίων» και οι απόγονοί του, αποτελούν γραφικό αναχρονισμό.

Όσο για την ηθική έκπτωση του αντικομμουνισμού, αυτή προκλήθηκε από την άκριτη εφαρμογή από τους χουντικούς, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας, που ίσχυε επί δικτατορίας της 4ης Αυγούστου (Ν.375) ή κατά τον Εμφύλιο (Ν.509), σε βάρος όλων ανεξαιρέτως των αντιπάλων τους, μεταξύ των οποίων και βασιλοφρόνων ή συντηρητικών στρατηγών.

Τελευταία, έχει γίνει πάλι της μόδας να τα ρίχνουν όλα στην Αριστερά και συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Την αρχή την έκανε ο πρωταγωνιστής της πολιτικής γκάφας, για να μη την χαρακτηρίσουμε πιο βαριά, ο ανεκδιήγητος β΄ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος σε κάθε περίπτωση αποδοκιμασίας ή προπηλακισμού πολιτικών, βλέπει τη συμμετοχή ή την υποκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά πρόκειται για ψεύδη. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί η βία δεν συμφέρει την Αριστερά. Κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της με την ηρεμία και την ομαλότητα. Πολύ σωστά το διατύπωσε ο ηγέτης της, ο ζωντανός και μαχητικός Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Άλλωστε στην ιστορία της Αριστεράς, τουλάχιστον τα τελευταία 60 χρόνια, δηλαδή δύο γενιές ανθρώπων, δεν αναφέρονται ούτε συστηματικές αντισυγκεντρώσεις, ούτε σπασίματα γραφείων των αντιπάλων, ούτε προπηλακισμοί. Όλα αυτά γίνονταν εις βάρος της, από το Παρακράτος ή τη Δεξιά. Γιατί στην Αριστερά ανήκαν και ο Λαμπράκης, και ο Τσαρουχάς, και ο Γεωργιάδης και τόσοι ανώνυμοι που έχασαν τη ζωή τους..

Βεβαίως πολλοί, συνηθισμένοι να μονοπωλούν τον δημόσιο λόγο και την πληροφορία, ενοχλούνται όταν ακούνε τον λόγο της Αριστεράς από βήματα, που είναι υποχρεωμένα να μην αγνοήσουν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης, όπως έγινε πριν από λίγες μέρες, που αναμεταδώσανε τη χειμαρρώδη, λεβέντικη και χωρίς υπεκφυγές ομιλία της Λιάνας Κανέλλη από το βήμα της Βουλής, κατά την οποία είπε πολύ ενοχλητικά πράγματα και, κατά το κοινώς λεγόμενο, έκανε «ρόμπα» τον αγορητή της ακροδεξιάς.

Ας το πάρουν απόφαση. Επειδή ανοιχτή δικτατορία δε μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δε θα το ήθελαν αλλά γιατί η, χρονολογικώς τελευταία, αποδείχτηκε πολύ δαπανηρή και ασύμφορη, είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν την Αριστερά. Μόνο που θα πρέπει να είναι μια τελείως διαφορετική Αριστερά, που μπορεί να μην υπάρχει ακόμα, αλλά που είναι σχεδόν νομοτελειακή η συγκρότησή της. Μια Αριστερά χωρίς απόλυτες αλήθειες, χωρίς μικρομάγαζα, χωρίς ισόβιες ηγεσίες, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς, ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής μας.

Μια τέτοια Αριστερά και αν ακόμα δεν υφίσταται θα έπρεπε να την εφεύρουμε, γιατί είναι η μόνη που θα μπορέσει να βάλει τις ανάγκες του ανθρώπου πάνω από τα κέρδη των τραπεζών και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας πάνω από τις επιταγές των ξένων!

 

 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ιστορία, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Σκέψεις αναφορικά με τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα

Posted by tofistiki στο 31/05/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 31/05/2011
 

Παρά το γεγονός πως έχουμε τα χρονάκια μας, η γυναίκα μου κι εγώ, αποφασίσαμε να ανεβούμε το απόγεμα της 25 Μαΐου στο Σύνταγμα, έστω για ένα απλό πέρασμα από τη συγκέντρωση. Και δεν το μετανιώσαμε. Βέβαια δε μείναμε εκεί όσο κράτησε η συγκέντρωση. Μπήκαμε σε γειτονικό φιλικό σπίτι, όπου γινόταν κάποια φιλολογική εκδήλωση και παρακολουθήσαμε το πλήθος και τον παλμό του κόσμου από το μπαλκόνι του σπιτιού, σχεδόν ως τις 12 τη νύχτα.
Η πρώτη μας εντύπωση είναι πως πρόκειται για κάτι το τελείως διαφορετικό, από όσα ξέραμε. Κι η εμπειρία μας από συγκεντρώσεις, πορείες και διαδηλώσεις είναι πλουσιότατη. Από τις πορείες για το 15% για την Παιδεία, για το «114», για τη δολοφονία του Λαμπράκη, για τον φόνο του Σωτήρη Πέτρουλα, ως τις σχετικά πρόσφατες συγκεντρώσεις για τις φωτιές στην Πάρνηθα και στην Δυτική Πελοπόννησο.
Οι διαφορές που επισημάναμε είναι:
Ήταν πολύ μεγάλη. Μια από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων.
Πλειοψηφούσαν τα νέα παιδιά.
Ήταν απολύτως ειρηνική. Δεν υπήρξαν ούτε κουκουλοφόροι, ούτε πράξεις βίας.
Δεν υπήρξαν ομιλίες από μπαλκόνια, ούτε κεντρικά συνθήματα που τα εκφωνούσαν κάποιοι και τα επαναλάμβανε το πλήθος.
Στην κινητοποίηση των συγκεντρωμένων έπαιξε μεγάλο ρόλο η Πληροφορική.
Όπως ήταν επόμενο, τις επόμενες μέρες και ως τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, είχαμε πολλές συζητήσεις, τόσο προφορικές με φίλους και γνωστούς, όσο και ηλεκτρονικές σε διάφορους ιστότοπους, σχολιάζοντας τη συγκέντρωση. Πολύ περισσότερο που οι συγκεντρώσεις συνεχίζονται καθημερινά.

Ο σχολιασμός επικεντρώθηκε μεταξύ άλλων και στα εξής ερωτήματα:
1) Το γεγονός ότι η συγκέντρωση ήταν αυθόρμητη και οι συγκεντρωμένοι δεν καθοδηγήθηκαν από πολιτικά κόμματα, συνδικάτα ή άλλους φορείς, είναι καλό ή κακό;
Πιστεύω πως δεν είναι κακό. Ως παλιός αριστερός, κάποτε αποστρεφόμουν τον όρο «αυθόρμητος». Πίστευα πως έκρυβε αφενός μεν τον κίνδυνο «καπελώματος» και αφετέρου τον κίνδυνο «προβοκάτσιας». Χρειάστηκε πολλή σκέψη και μεγάλος προβληματισμός για να συνειδητοποιήσω πως το αντίθετο του «αυθόρμητος» είναι το «οργανωμένος», το οποίο όμως συνεπάγεται τη διαίρεση των ανθρώπων σε ηγέτες, αρχηγούς, ποιμένες, καθοδηγητές από τη μια μεριά και σε οπαδούς, μάζες και ποίμνια από την άλλη, διαίρεση που τη θεωρώ υποτιμητική και μειωτική.
Πιστεύω δε πως δεν είναι μακριά η μέρα που η διαίρεση αυτή θα φαντάζει τόσο ξεπερασμένη και αταίριαστη όσο είναι σήμερα η έννοια του κληρονομικού μονάρχη.

2) Ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της Πληροφορικής στις σημερινές συνθήκες;
Πιστεύω πως είναι απολύτως εποικοδομητικός. Παρ’ όλο που δεν είμαστε νέοι, η γυναίκα μου κι εγώ έχουμε ενστερνιστεί τη νέα τεχνολογία. Όχι μόνο χρησιμοποιούμε πολλές ώρες τη μέρα τον ηλεκτρονικό υπολογιστή γράφοντας, αλλά εντρυφούμε ταχτικά στο Διαδίκτυο και ανταλλάσσουμε ηλεκτρονικά μηνύματα με πλήθος φίλων και γνωστών.
Με στεναχωρεί το γεγονός πως πολλοί φίλοι και γνωστοί υποτιμούν ή και αποστρέφονται το ρόλο της νέας τεχνολογία, ενώ σε πολύ κοντινές και γειτονικές χώρες, όπως η Τουρκία και η Αίγυπτος, στον τομέα αυτόν γίνεται αληθινή κοσμογονία. Θα πίστευε κανείς πως η Τουρκία μάς έχει κατά πολύ ξεπεράσει στον τομέα αυτόν και πως οι Αιγύπτιοι είναι τόσο εξοικειωμένοι με τη χρήση του κινητού τηλεφώνου και του ηλεκτρονικού υπολογιστή; Ότι στις εξεγέρσεις που συγκλονίζουν τον αραβικό κόσμο αποτελεσματικότατος είναι ο ρόλος των κινητών τηλεφώνων και των μηνυμάτων μέσω του Διαδικτύου;
Δεν είναι υπερβολή ο ισχυρισμός ότι στις μέρες μας αναπτύσσεται ένα ιδιότυπο «αντάρτικο» κατά του κατεστημένου, αντάρτικο που δεν διεξάγεται με πυροβολισμούς και εκρήξεις, ούτε έχει ανθρώπινα θύματα, όπως τα παλιά, αλλά προκαλεί στον αντίπαλό του πολύ μεγαλύτερες ζημιές και καταστροφές, καθώς αχρηστεύει ολόκληρα αρχεία, εξαφανίζει πολύτιμες πληροφορίες, ή δημοσιοποιεί επικίνδυνα μυστικά, αλλά και μπορεί να ιδιοποιηθεί τεράστια χρηματικά ποσά.

3) Ανταποκρίνονται τα πολιτικά κόμματα στις απαιτήσεις της εποχής μας;
Πιστεύω πως είναι το πιο καίριο ερώτημα. Φυσικά είμαι υπέρ της ύπαρξης και της λειτουργίας των κομμάτων, γιατί είναι βασικό συστατικό της Δημοκρατίας. Μόνο που θεωρώ πως τα σημερινά κόμματα δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών, χωρίς να εξαιρώ τα κόμματα της Αριστεράς.
Τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας είναι στην πραγματικότητα μηχανισμοί προώθησης των «δικών μας παιδιών» (Μητσοτάκης) και δυστυχώς εξακολουθούν να ανταποκρίνονται στους αθάνατους ορισμούς του Ροΐδη: «Κόμμα εστί ομάς ανθρώπων […] μισούντων την εργασίαν, […] οι οποίοι συνασπίζονται πέριξ οιουδήποτε αρχηγού […] ίνα τους εξασφαλίσει να ζώσι χωρίς να εργάζονται.»
Τα κόμματα της Αριστεράς πάλι, πρέπει να εκσυγχρονιστούν ριζικά. Να εγκαταλείψουν την πυραμιδική δομή της οργάνωσής τους, αφού από μόνη της αναιρεί την κοινωνική ανισότητα που θέλουν να καταργήσουν. Να χρησιμοποιούν την πληροφορική, τόσο στη λειτουργία των οργανώσεών τους όσο και στην εκλογή των υπευθύνων για κάθε πόστο. Να καθιερώσουν την τακτική, υποχρεωτική εναλλαγή, όλων των υπευθύνων σε όλα τα πόστα. Κυρίως όμως να μη δεχτούν να παίξουν το πολιτικό παιχνίδι με τους όρους που έχουν επιβάλει οι Επικυρίαρχοί μας. Ευτυχώς αυτό, τώρα τελευταία, έχει αρχίσει να γίνεται.
Το θέμα όμως δεν εξαντλείται σε ένα σημείωμα και επειδή προβλέπω πως οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας θα συνεχιστούν, θα ολοκληρώσω στο επόμενο σημείωμά μου.

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, εφημερίδα "Εμπρός", οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Οι ατομικές λύσεις δεν αντιμετωπίζουν το ζήτημα

Posted by tofistiki στο 05/10/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται
σήμερα 05/10/2010, στο Εμπρός

Όλους μας απασχολεί σήμερα το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κρίση που περνάμε. Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται, οι φόροι αυξάνονται, οι τιμές των αγαθών πήραν τον ανήφορο. Καθώς δε τις αποφάσεις για όλα αυτά τα μέτρα τις  παίρνουν κάποια ξένα κέντρα εξουσίας και η κυβέρνηση της χώρας τις εφαρμόζει πειθήνια,  ο κάθε πολίτης αναρωτιέται τι θα πρέπει να κάνει για να αντιμετωπίσει τη δύσκολη αυτή κατάσταση.

Μ΄όλο που την εποχή της Κατοχής και της Πείνας ήμουν 12 χρονών, θυμάμαι καλά πως και τότε οι άνθρωποι είχαν βρεθεί μπροστά σε πολύ δύσκολα προβλήματα. Μέσα σε λίγους μήνες πρώτα τα τρόφιμα και μετά τα απαραίτητα εμπορεύματα (ρούχα, παπούτσια κλπ), χάθηκαν από τα ράφια των καταστημάτων, ο καλπάζων πληθωρισμός μείωνε σταθερά το εισόδημα των μισθωτών αλλά και των μικροεπαγγελματιών. Οι άνθρωποι δεν ξέρανε τι να κάνουν για να τα βγάλουνε πέρα. Όσες λύσεις, σε ατομικό ή οικογενειακό επίπεδο δοκίμασαν, δεν οδήγησαν πουθενά.

Τότε άρχισαν να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ομαδικά. Αναπτύξανε μεγάλη αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια. Φτιάξανε συσσίτια στα σχολεία για τα παιδάκια που πέφτανε κάτω στο δρόμο από την πείνα. Κάνανε καταναλωτικούς συνεταιρισμούς που αγόραζαν τα τρόφιμα κατευθείαν από τους παραγωγούς, παρακάμπτοντας τους ενδιάμεσους μεταπράτες, με δυο λόγια άρχισαν να αντιστέκονται..

Θα πούνε μερικοί πως, συγκρίνοντας την Κατοχή με το σήμερα, ξεπερνώ κάθε όριο υπερβολής και θα έχουν δίκιο. Οπωσδήποτε η κατάσταση δεν είναι ίδια. Τότε ήταν πόλεμος και μάλιστα παγκόσμιος, τότε είχαμε τριπλή κατοχή από φασιστικές χώρες που καταλήστεψαν απροσχημάτιστα την πατρίδα μας. Τότε κάθε οργανωμένη προσπάθεια αντίστασης είχε τίμημα τον θάνατο. Φυσικά σήμερα όλα αυτά δεν συμβαίνουν και αν τα μνημόνευσα είναι γιατί ήθελα να δείξω πως σε αφάνταστα πιο δύσκολες  περιστάσεις, οι άνθρωποι αντιμετώπισαν τα προβλήματά τους με ομαδικά μέσα και όχι με ατομικές λύσεις.

Πιστεύω πως κάτι ανάλογο πρέπει να κάνουν και τώρα οι άνθρωποι. Πώς όμως; Ποιος θα τους καθοδηγήσει;

Εδώ μπαίνει ένα άλλο πολύ σοβαρό πρόβλημα. Πρέπει πάντα κάποιος να καθοδηγεί τον λαό; Ως πότε θα υφίσταται αυτή η ταπεινωτική και αναχρονιστική, κατά την άποψή μου, διάκριση σε ηγέτες, ποιμένες, καθοδηγητές, από τη μια μεριά και σε οπαδούς, ποίμνια και μάζες, από την άλλη;

Ανατρέχοντας και πάλι στον πρώτο χρόνο της Κατοχής, θυμάμαι πως η Αντίσταση άρχισε αυθόρμητα. Πριν ακόμα μαθευτεί πως είχε ιδρυθεί το ΕΑΜ, άρχισαν να σχηματίζονται αντιστασιακές ομάδες, οι οποίες, χωρίς να υπάρχει κεντρική καθοδήγηση κινήθηκαν μέσα στα ίδια πλαίσια και γι αυτό αργότερα συνενώθηκαν τόσο εύκολα στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.

Παλαιότερα και η λέξη «αυθόρμητο» προκαλούσε αλλεργία σε πολλούς μαρξιστές ή τουλάχιστον σε εκείνους που πίστευαν πως παίζανε στα δάχτυλά τους τον μαρξισμό. Ήταν απολύτως βέβαιοι πως όλα πρέπει να γίνονται με ενιαία καθοδήγηση και κεντρικό σχεδιασμό. Κι ας μιλούσε ο γερο-Κάρολος πως σκοπός του σοσιαλισμού ήταν το βαθμιαίο μαράζωμα του κράτους και η μετατροπή των εργαζομένων σε ελεύθερους παραγωγούς.

Ευτυχώς από πολλά σημεία της Γης μας έρχονται ελπιδοφόρα μηνύματα. Δεκατέσσερα χρόνια στην Τσιάπας, στο νότιο Μεξικό δρουν οι Ζαπατίστες και όπως διακήρυξε πολλές φορές ο υπο-διοικητής Μάρκος (ο τίτλος υπο-διοικητής σημαίνει πολλά):

«Εμείς έχουμε στρατό και όπλα, όχι για να πάρουμε την εξουσία, αλλά για να αποκρούσομε τον μεξικανικό στρατό όταν έρχεται να εμποδίσει τους χωρικούς να φτιάχνουν όσα φτιάχνουν μόνοι τους και ακαθοδήγητοι»

Και οι χωρικοί της περιοχής, απόγονοι του αρχαίου και πολιτισμένου λαού των Μάγια, έχουν κάνει πολλά μόνοι τους: Νοσοκομεία, σχολεία  (όπου διδάσκεται μαζί με τα ισπανικά και η τοπική γλώσσα), σπίτια και δρόμους.

Δεν είναι μόνο το Μεξικό. Στην Αργεντινή, μετά την οικονομική κρίση που χτύπησε τη χώρα πριν από μερικά χρόνια οι εργαζόμενοι σε πολλά εργοστάσια που έκλεισαν, τα κατέλαβαν και τα λειτουργούν μόνοι τους και μάλιστα παρουσιάζουν κερδοφορία. Είναι τα εργοστάσια Fa-Sin-Pa που σημαίνει Fabricas Sin Patrones (εργοστάσια χωρίς αφεντικά), που έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστά.

Τέλος στην Ισπανία και συγκεκριμένα σε μια μικρή κοινότητα της Ανδαλουσίας τη Μαριναλέδα, δημιουργήθηκε πριν τριάντα χρόνια ένας αυτόνομος συνεταιρισμός, στον οποίο συμμετέχουν ισότιμα όλοι οι κάτοικοι και λειτουργεί στη βάση της άμεσης δημοκρατίας και της υποταγής του κέρδους στις ανάγκες του ανθρώπου.

Ιδού λοιπόν στάδιον δόξης λαμπρόν για μια ζωντανή και ξύπνια Αριστερά.

  

(εικόνα από το ημερολόγιο των Ζαπατίστας)

 

 

 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναμνήσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: