Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Αγγελική Σαραντάκου’

Η επιλογή του «ΟΧΙ»

Posted by tofistiki στο 01/07/2015

Δεν ξέρω τι θα γίνει, η επικαιρότητα είναι καζάνι που βράζει, μπορεί τελικά να μην γίνει καν δημοψήφισμα, αλλά τις τελευταίες μέρες, πολλές μάσκες έπεσαν και μας δόθηκε η ευκαιρία να καταλάβουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε. Δημοσιεύω σήμερα ένα κείμενο κι ένα ποίημα που μου έστειλε η Κική, μετά από τη μεγάλη συγκέντρωση της Δευτέρας υπέρ του «ΟΧΙ», νομίζω πως κι ο Μίμης, θα συμφωνούσε με το περιεχόμενο.

Η επιλογή του «ΟΧΙ»

Αισθάνομαι πολύ τυχερή, γιατί κατάφερα να το ζήσω κι αυτό:

Να πάω στο συλλαλητήριο του ΟΧΙ και να βλέπω, με τα ίδια μάτια μου, όχι μέσα από το γυαλί, το πλήθος και τον παλμό ενός κόσμου, που συνέρρεε, σαν ποτάμι, στο Σύνταγμα!
Να βρεθώ για 3 περίπου ώρες, ανάμεσα στο πλήθος, όλων των ηλικιών κι όλων των τάσεων και προελεύσεων, κοινωνικών, οικονομικών, πολιτιστικών και κομματικών, με κοινό χαρακτηριστικό: τον προβληματισμό, την αλληλεγγύη και το ήθος!

Και κοιτούσα το πλήθος,
με χειρόγραφο ΟΧΙ
στο στήθος,
σαν την ασπίδα, σε καταιγίδα
κι ένα χαμόγελο πεισμωμένο…

……………………………..

 Και  το φεγγάρι στον ουρανό,
μοιάζει απόψε πιο φωτεινό,
πιο ‘κοντινό’ μας
κι  απορημένο…

 …………………………..

Αλλά και το  ζευγάρι με το πανό,
έχουνε βλέμμα πιο  καθαρό,
κι από το γάργαρο νερό
και το φεγγάρι….

Προσπαθούσα ν αποτυπώσω, στο κινητό μου, κάποιες εικόνες από τον κόσμο που με τριγύριζε, προσέχοντας να μην αιφνιδιάσω τις συνομήλικές μου, αλλά και πολλές νεότερες μου, που αποκαμωμένες, κρατιόντουσαν από τα κιγκλιδώματα, πάνω από τα σκαλάκια ή είχαν καθίσει στα μάρμαρα, για να ξεκουράσουν τα πρησμένα πόδια τους…

Είχα γεμίσει την τσάντα μου καραμέλες, μια τυπική συνήθεια της Μάνας μου, που φάνηκαν πολύ αποτελεσματικές για τη μικροζάλη, την κούραση ή την υπογλυκαιμία…

Ξαφνικά το πλήθος άρχισε να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση, ν’ αραιώνει λίγο περίεργα, παρασύρθηκα κι εγώ, με τη σκέψη να βρω κάποιο χώρο στο μετρό και κατέβηκα τα σκαλοπάτια, ενώ τα τραγούδια από την εξέδρα μας συνόδευαν μέχρι που έκλεισαν οι πόρτες του συρμού…

Στην επιστροφή τραγουδούσα, ευτυχισμένη, από μέσα μου… Έφτασα στο σπίτι, κατάκοπη, αλλά πανευτυχής! Είχα αντέξει!

Τότε, ξανακοίταξα  τη φωτογραφία εκείνου του ζευγαριού, όπως την είχα αποτυπώσει στο κινητό μου, και ξέσπασα, φωνάζοντας ρυθμικά τα λόγια που ήταν γραμμένα στο πανό τους:

ΤΣΙΠΡΑ ΘΥΜΗΣΟΥ,
OYTE BHMA ΠΙΣΟΥ!

ή κάπως έτσι…

Α.Σ.

 

 

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Νομίμως…

Posted by tofistiki στο 13/06/2013

Ένα παλιό, αλλά επίκαιρο δυστυχώς, ποίημα της Κικής Σαραντάκου
 

Νομίμως…

Μας κλέβουν νόμιμα, τυπικά
κι ό,τι δεν προστατεύει το Δίκαιό μας:
Τον ουρανό και τον ήλιο!
Μας στοιβάζουνε στα υπόγεια,
δίπλα στις εγκαταστάσεις των καλοριφέρ,
στις γραμμές της υψηλής τάσης
και στο δίκτυο των υπονόμων.

Μας κλέβουν τον χρόνο μας,
στις στάσεις των λεωφορείων και των τρόλεϋ,
στις καθημερινές πορείες των αυτοκινήτων,
που σαν «ταγμένοι» σε παράξενη αίρεση
τις ακολουθούμε καρτερικά.

Μας κλέβουν τα πρωϊνά μας,
στις αίθουσες αναμονής
και στους διαδρόμους των νοσοκομείων.
Οι πάγκοι των εξωτερικών ιατρείων
Έχουν πάρει το σχήμα των καθισμένων κορμιών μας…

Μας κλέβουνε τη ζωή μας
μετατρέποντας σε γραμμάτεια δόσεων
τη ξεκούραση, τον ελεύθερο χρόνο
και τον ύπνο μας.
«Συγκατοικούμε» με τους δικούς μας,
ανταλλάσοντας νυσταγμένα χαμόγελα
και σημειώσεις….

Κ. Σ., ανέκδοτο, 1993

Posted in Ποίηση | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Αν δεν υπήρχε η Αριστερά, θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Posted by tofistiki στο 17/06/2012

Αναδημοσιεύω ένα κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου, που είχε δημοσιευτεί πέρσι τέτοιον καιρό περίπου, στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης. Νομίζω πως είναι επίκαιρο και εκφράζει αυτό που αισθανόμαστε πολλοί για την Αριστερά, ψηφίζοντάς την σήμερα!  🙂

Στο γενικό κλίμα της έκπτωσης των πάντων, μερικοί σπεκουλαδόροι της πληροφόρησης ζητάνε να τα βάλουν όλα στο ίδιο τσουβάλι.

«Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι» λένε, βάζοντας μαζί τους πολιτικούς, τους επιστήμονες, τους επιχειρηματίες και τους μισθωτούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των πολιτικών τάσεων.

Έλα όμως που δεν είναι. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τις απλουστευτικές γενικεύσεις, που αν μη τι άλλο αποπροσανατολίζουν. Ύστερα, διαφωνούμε με την αναζήτηση, παγίως, κάποιου αποδιοπομπαίου τράγου, στον οποίο να φορτώνουμε όλα τα δεινά.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Μετά τον Εμφύλιο και για πολλά χρόνια ακόμα, επικρατούσε το αντικομμουνιστικό πνεύμα, που δεν είχε μόνο νομική επένδυση αλλά και τη συγκατάθεση, τρόπον τινά, μέρους της κοινής γνώμης. Για όλα τα δεινά έφταιγαν «οι κομμουνισταί». Αυτοί δολοφόνησαν τον Κένεντι, αυτοί προκάλεσαν το ανθελληνικό πογκρόμ στη Πόλη, αυτοί εμπόδιζαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος.

Ύστερα ήρθε η Χούντα και τα εφτά χρόνια του γύψου. Εδώ πρέπει να τονιστεί η πιο χαρακτηριστική ανακολουθία του οπερετικού αυτού καθεστώτος. Ενώ προήλθε από τον πιο αντικομμουνιστικό πυρήνα του στρατεύματος, τον διαβόητο ΙΔΕΑ και ενώ εκπροσωπούσε την πιο ακραία συντήρηση, κατόρθωσε να εξουδετερώσει δυο από τα βάθρα του καθεστώτος: τη Μοναρχία και τον Αντικομμουνισμό.

Μην ξεχνάμε πως ο Κοκός ήταν ο μόνος βασιλιάς της Ελλάδας που κηρύχθηκε έκπτωτος με δύο δημοψηφίσματα, από τα οποία το πρώτο έγινε το 1973, επί Χούντας και το δεύτερο το 1974, κατά τη Μεταπολίτευση. Βέβαια το δημοψήφισμα του 1973 θεωρήθηκε (και ήταν) νόθο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη σημασία του, που είναι ότι, θεσμός τον οποίο καταργεί ο φυσικός του φορέας, δεν έχει ζωή. Η μακρόβια τρίτη γαλλική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε το 1871, από μια βουλή στην οποία κυριαρχούσαν οι μοναρχικοί! Από τότε, ο ηττημένος διεκδικητής του γαλλικού θρόνου ο «Δουξ των Παρισίων» και οι απόγονοί του, αποτελούν γραφικό αναχρονισμό.

Όσο για την ηθική έκπτωση του αντικομμουνισμού, αυτή προκλήθηκε από την άκριτη εφαρμογή από τους χουντικούς, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας, που ίσχυε επί δικτατορίας της 4ης Αυγούστου (Ν.375) ή κατά τον Εμφύλιο (Ν.509), σε βάρος όλων ανεξαιρέτως των αντιπάλων τους, μεταξύ των οποίων και βασιλοφρόνων ή συντηρητικών στρατηγών.

Τελευταία, έχει γίνει πάλι της μόδας να τα ρίχνουν όλα στην Αριστερά και συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Την αρχή την έκανε ο πρωταγωνιστής της πολιτικής γκάφας, για να μη την χαρακτηρίσουμε πιο βαριά, ο ανεκδιήγητος β΄ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος σε κάθε περίπτωση αποδοκιμασίας ή προπηλακισμού πολιτικών, βλέπει τη συμμετοχή ή την υποκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά πρόκειται για ψεύδη. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί η βία δεν συμφέρει την Αριστερά. Κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της με την ηρεμία και την ομαλότητα. Πολύ σωστά το διατύπωσε ο ηγέτης της, ο ζωντανός και μαχητικός Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Άλλωστε στην ιστορία της Αριστεράς, τουλάχιστον τα τελευταία 60 χρόνια, δηλαδή δύο γενιές ανθρώπων, δεν αναφέρονται ούτε συστηματικές αντισυγκεντρώσεις, ούτε σπασίματα γραφείων των αντιπάλων, ούτε προπηλακισμοί. Όλα αυτά γίνονταν εις βάρος της, από το Παρακράτος ή τη Δεξιά. Γιατί στην Αριστερά ανήκαν και ο Λαμπράκης, και ο Τσαρουχάς, και ο Γεωργιάδης και τόσοι ανώνυμοι που έχασαν τη ζωή τους..

Βεβαίως πολλοί, συνηθισμένοι να μονοπωλούν τον δημόσιο λόγο και την πληροφορία, ενοχλούνται όταν ακούνε τον λόγο της Αριστεράς από βήματα, που είναι υποχρεωμένα να μην αγνοήσουν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης, όπως έγινε πριν από λίγες μέρες, που αναμεταδώσανε τη χειμαρρώδη, λεβέντικη και χωρίς υπεκφυγές ομιλία της Λιάνας Κανέλλη από το βήμα της Βουλής, κατά την οποία είπε πολύ ενοχλητικά πράγματα και, κατά το κοινώς λεγόμενο, έκανε «ρόμπα» τον αγορητή της ακροδεξιάς.

Ας το πάρουν απόφαση. Επειδή ανοιχτή δικτατορία δε μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δε θα το ήθελαν αλλά γιατί η, χρονολογικώς τελευταία, αποδείχτηκε πολύ δαπανηρή και ασύμφορη, είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν την Αριστερά. Μόνο που θα πρέπει να είναι μια τελείως διαφορετική Αριστερά, που μπορεί να μην υπάρχει ακόμα, αλλά που είναι σχεδόν νομοτελειακή η συγκρότησή της. Μια Αριστερά χωρίς απόλυτες αλήθειες, χωρίς μικρομάγαζα, χωρίς ισόβιες ηγεσίες, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς, ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής μας.

Μια τέτοια Αριστερά και αν ακόμα δεν υφίσταται θα έπρεπε να την εφεύρουμε, γιατί είναι η μόνη που θα μπορέσει να βάλει τις ανάγκες του ανθρώπου πάνω από τα κέρδη των τραπεζών και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας πάνω από τις επιταγές των ξένων!

Το -καταπληκτικό- σκίτσο είναι βέβαια του Κώστα Μητρόπουλου, το βρήκα στο διαδίκτυο.
Καλή ψήφο! 🙂

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ιστορία, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Κάτι σαν μνημόσυνο

Posted by tofistiki στο 29/01/2012

Χτες το Σάββατο, 28 του Γενάρη, μαζευτήκαμε το μεσημεράκι στο φιλόξενο στέκι των Καλλονιατών, που τόσο είχε αγαπήσει ο Μίμης, να πιούμε ένα ποτήρι στη μνήμη του, να μοιραστούμε αναμνήσεις από κείνον, να τον θυμηθούμε, να τον τιμήσουμε ο καθένας μας κι όλοι μαζί, με τη συνοδεία των μεζέδων που ετοίμασαν η Κική με τη βοήθεια της Τούλας.

Κάποια στιγμή, ο Ηλίας ο Παπαδόπουλος έκατσε στη θέση που πάντα καθόταν ο Μίμης κι έπαιξε με τη φυσαρμόνικα το «ακορντεόν», με το οποίο τον είχε αποχαιρετήσει και τη μέρα της κηδείας. Μετά, εκείνος κι ο Πάνος ο Κοντέλλης πιάσαν το τραγούδι, και μαζί τους σιγοτραγουδήσαμε όλοι, αγαπημένα παλιά τραγούδια και μερικά στη λεσβιακή ντοπιολαλιά, όπως συνήθιζαν να κάνουν στις συνάξεις του Σαββάτου.

Αργότερα, διαβάστηκαν αποσπάσματα κάποιων κειμένων που γράφτηκαν από αγαπημένους φίλους για το θάνατο του Μίμη.
Η συγκίνηση όλων ήταν μεγάλη, όπως μεγάλη είναι για όλους μας η αίσθηση της απουσίας του, ανάλογη του χώρου που καταλάμβανε στη ζωή μας…

Η όμορφη παρέα των Καλλονιατών είναι σίγουρο ότι θα κρατάει πάντα μια θέση στις συνάξεις της για τον Μίμη.

Όπως συμβούλευε συχνά και κείνος: Κάντε παρέες – έρχονται δύσκολες μέρες!

Στο παραπάνω «ενθύμιον» με τη χειρόγραφη σημείωση του Μίμη στην πίσω πλευρά, ο ίδιος είναι 3ος από δεξιά στην πρώτη σειρά, με τα ναυτικά, και 4ος από αριστερά είναι ο Ηλίας Παπαδόπουλος.

Posted in Εις μνήμην, Περιοδικό, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , | 2 Σχόλια »

Πιο καλά δεν είμαστε χωρίς κυβέρνηση;

Posted by tofistiki στο 05/12/2011

Άρθρο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου,
που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πολίτης» της Μυτιλήνης
και αναφέρεται στην εβδομάδα της …αναζήτησης πρωθυπουργού
 

Έχει συμπληρωθεί μια βδομάδα, που η χώρα δεν έχει κυβέρνηση, αλλά δεν είδαμε να επέρχεται κανένας κατακλυσμός. Οι διάφορες δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν (τουλάχιστον όπως κουτσά στραβά λειτουργούσαν τόσα χρόνια), οι δημοτικές αρχές το ίδιο.

Η ουσιαστική απουσία της κυβέρνησης, με τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς να ψάχνουν να τα βρούνε με την αξιωματική αντιπολίτευση, δεν προκάλεσε καμιά παράλυση στη χώρα. Ίσως μάλιστα να έκανε καλό. Στην περίοδο αυτή έχουν ανατραπεί πολλοί μύθοι, έχουν καταπέσει πολλά δόγματα, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα ευτελίστηκε και έχασε κάθε κύρος. Και αυτό όχι μόνο δεν είναι κακό, αλλά μπορεί να σημάνει την αφετηρία για μια καινούργια τελείως διαφορετική αντίληψη της πολιτικής ζωής.

Για πολλά χρόνια, από την Απελευθέρωση και εδώ, επικρατούσε στην κοινή γνώμη η άποψη πως ο τόπος χρειάζεται ισχυρές (μονοκομματικές, ει δυνατόν) κυβερνήσεις.. Η ιστορική τους εξέλιξη όμως απέδειξε πόσο κακό προκάλεσαν οι κυβερνήσεις αυτές.
Στις εκλογές του ΄46 και τη λεγόμενη ¨Βουλή των λαοπρόβλητων» βγήκε πανίσχυρο το Λαϊκό κόμμα του Ντίνου Τσαλδάρη, με 160 βουλευτές και μας οδήγησε στον εμφύλιο πόλεμο.
Στις εκλογές του ΄52 βγήκε ακόμη πιο ισχυρός ο Ελληνικός Συναγερμός με τον Παπάγο, που ουσιαστικά μας μετέτρεψε σε αμερικανικό προτεκτοράτο.
Από τις εκλογές «της βίας και νοθείας» του ΄61 βγήκε η τελευταία ισχυρή κυβέρνηση του Καραμανλή, που κράτησε μόλις ένα χρόνο, αλλά μέσα σ΄ αυτόν δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη δικτατορία της 21ης Απριλίου.
Οι κυβερνήσεις της δικτατορίας ήταν που ήταν κυριολεκτικά πανίσχυρες. Δεν υπήρχε Βουλή να τις ελέγχει, ούτε τύπος να τις επικρίνει και είδαμε πού μας οδήγησαν. Για να μην αναφερθούμε στους σκοτωμένους, στους φυλακισμένους και τους εξορισμένους, επισημαίνουμε πως κατά την επταετία η Ελλάδα συνήψε τόσα δάνεια με επαχθέστατους όρους, όσα δεν είχε συνάψει κατά τα είκοσι χρόνια του Μεσοπολέμου (1919- 1939), η διαφθορά έπεσε σύννεφο (θυμηθείτε τις περιπτώσεις Μπαλόπουλου και Ασλανίδη), ο Στρατός ξεχαρβαλώθηκε (θυμηθείτε την επιστράτευση του ΄74), η Κύπρος προδόθηκε και δόθηκε η αφορμή για την τουρκική εισβολή.
Όσο για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, αρκεί να αναφέρουμε τη φράση του Πιπινέλλη, υπουργού εξωτερικών της Χούντας: «Δε θα κάνω ποτέ τίποτα, που να δυσαρεστήσει τους Συμμάχους μας».
Η τελευταία ισχυρή κυβέρνηση, που βγήκε από τις εκλογές του 2004 ήταν η κυβέρνηση Σημίτη στη διάρκεια της οποίας η διαφθορά του κρατικού μηχανισμού έγινε πλέον καθεστώς.

Φυσικά, αγαπητοί αναγνώστες, δεν είναι σωστό να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Οι πρώτες κυβερνήσεις της ΕΡΕ και της Νέας Δημοκρατίας με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, έκαναν σημαντικές καινοτομίες (πάντοτε φυσικά στο πλαίσιο εξυπηρέτησης του μεγάλου κεφαλαίου, να μην το ξεχνάμε) που ωφέλησαν τον τόπο. Ο κανόνας όμως είναι πως οι ισχυρές και αυτοδύναμες κυβερνήσεις συχνά καταντούν επικίνδυνες.

Γι΄ αυτό και προσδοκούμε να βγει κάτι καλό από τη σημερινή ακυβερνησία. Πρώτα πρώτα να καταρριφθεί το ψεύδος ότι άλλο είναι το ΠΑΣΟΚ και άλλο η Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι. Και τα δύο «κόμματα εξουσίας» αποδείχτηκε πως είναι απολύτως πειθήνια στην εκτέλεση των εντολών των Επικυριάρχων μας.
Δεύτερο καλό είναι η εμπέδωση στην κοινή γνώμη της άποψης πως οι πολιτευτές που τριάντα χρόνιας τώρα πρωταγωνιστούν ως βουλευτές και υπουργοί, πάλιωσαν και θέλουν αντικατάσταση.
Τρίτο καλό τέλος θα είναι η κατάργηση του υπάρχοντος άδικου και αναποτελεσματικού εκλογικού συστήματος και η αντικατάστασή του με την απλή και ανόθευτη αναλογική.

Προσδοκούμε και πιστεύουμε πως οι προσεχείς εκλογές θα αποτελέσουν αληθινή έκπληξη.

Το σκίτσο είναι το Γιάννη Ιωάννου

Posted in εφημερίδα Πολίτης, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Το παράδειγμα του Δεσπότη

Posted by tofistiki στο 26/08/2011

Άρθρο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης

Χωρίς αμφιβολία μια είδηση που δεν εντάσσεται στην καταστροφολογία και στην κινδυνολογία, με τις οποίες τα ΜΜΕ τρομοκρατούν συστηματικά τους αναγνώστες και ακροατές τους, είναι η είδηση για την απόφαση του μητροπολίτη Ζακύνθου κ.κ. Χρυσόστομου, να αποσυρθεί από την έδρα του, γιατί συμπλήρωσε τα 72 χρόνια ζωής και θεωρεί πως πρέπει να δώσει τη θέση του σε νεότερο πρόσωπο. Μια είδηση, που προκαλεί αισιοδοξία και δίνει θάρρος σε όλους τους σκεπτόμενους πολίτες.

Ήταν από παλιά γνωστή η εντιμότητα, το θάρρος και η παρρησία του σεβασμιότατου Χρυσόστομου και μάλιστα στους Μυτιληνιούς, γιατί για λίγον καιρό υπηρέτησε ως διάκονος και ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Μυτιλήνης, στα μέσα της δεκαετίας του ΄60, λίγο πριν από τη Χούντα.

Τόλμησε τότε να διακηρύξει δημοσία πως ο Καζαντζάκης είναι μεγάλος συγγραφέας, που θα δοξάσει κάποτε την Ελλάδα. Και αυτό σε μιαν εποχή που η Εκκλησία της Ελλάδος είχε κηρύξει τον πόλεμο κατά του Καζαντζάκη, ξεκινώντας από το 1930 όταν ζήτησε να δικαστεί για το βιβλίο του «Ασκητική» και επανερχόμενη δριμύτερη το1954-55 όταν ζήτησε να απαγορευθεί η κυκλοφορία των βιβλίων του «Καπετάν Μιχάλης», «Τελευταίος πειρασμός» και «ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Αλλά και αργότερα, ως δεσπότης πια Ζακύνθου, ο Χρυσόστομος στάθηκε όρθιος και είπε με παρρησία και θάρρος τη γνώμη του σε πολλές περιπτώσεις, όπως στο θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας, στην περίπτωση της διαμάχης της Εκκλησίας με τους μοναχούς της μονής Εσφιγμένου, στην περίοδο 1993-94 με τα καμώματα του Χριστόδουλου και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.

Αλλά σκοπός μας δεν είναι να επαινέσουμε την απόφαση του δεσπότη. Δεν έχει ανάγκη ο σεβασμιότατος τον έπαινό μας. Άλλο θέλουμε να τονίσουμε, που το πρόβαλε η απόφασή του να αποσυρθεί.

Όπως όλοι ξέρουμε υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί, που δεν επιτρέπουν σε κάποιον που πέρασε το λεγόμενο «όριο ηλικίας» ή συμπλήρωσε ορισμένο χρονικό διάστημα (την τριακονταπενταετία) να παραμείνει ως υπάλληλος σε ένα Υπουργείο, σε ένα Δημόσιο Οργανισμό, σε ένα Δήμο. Ως διορισμένος υπάλληλος όμως, γιατί ως αιρετός άρχων, μπορεί να διοικήσει ένα υπουργείο, έναν οργανισμό ή ένα δήμο και στα ογδόντα του. Αυτό είναι, κατά την ταπεινή μας γνώμη, τουλάχιστον ανήθικο.
Θα έπρεπε συνεπώς, όπως υπάρχει όριο προς τα κάτω, σύμφωνα με το οποίο αν είσαι 18 έως 25 χρονών, μπορείς μεν να ψηφίζεις, όχι όμως και να εκλέγεσαι, να θεσπιστεί και κάποιο όριο προς τα πάνω, σύμφωνα με το οποίο, μετά τα 65 σου χρόνια θα μπορείς να ψηφίζεις, αλλά δε θα μπορείς να εκλεγείς πουθενά. Μια τέτοια ρύθμιση και θα ανοίξει το δρόμο στους νέους και θα απαλλάξει τη χώρα από την γεροντοκρατία.

Γιατί κακά τα ψέματα. Ο γέρος άνθρωπος, ούτε σωματικά, ούτε πνευματικά μπορεί να ανταποκριθεί στα δύσκολα και κουραστικά καθήκοντα της διοίκησης οποιουδήποτε οργανισμού, ακόμα και μιας μικρής κοινότητας. Ενώ θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα, μεταδίδοντας την πείρα του και τις γνώσεις του στους νεότερους. Ακόμα και ως συγγραφέας απομνημονευμάτων ή ως απλός αφηγητής ιστοριών, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμος και εν πάση περιπτώσει πολύ πιο ευχάριστος στους άλλους, ιδίως αν είναι προικισμένος με το χάρισμα του λόγου ή την ικανότητα του γραψίματος.

Το θέμα αυτό, της αλλαγής των προσώπων σε κάθε πόστο, πρέπει να επεκταθεί και σε άλλους τομείς, πέρα από τους δημόσιους και δημοτικούς οργανισμούς, όπως για παράδειγμα στα κόμματα. Γιατί οι επικεφαλής των κομμάτων έχουν γίνει περίπου ισόβιοι. Αντικατάσταση ή εξαναγκασμός σε παραίτηση αρχηγού κόμματος, γίνεται ουσιαστικά μόνο όταν το κόμμα χάσει τις εκλογές, οπότε προσφέρεται σαν εξιλαστήριο θύμα. Από ότι θυμόμαστε μονάχα ο Χαρίλαος Φλωράκης είχε τη λεβεντιά να παραιτηθεί από γραμματέας, δηλώνοντας πως γέρασε. Κανένας άλλος.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ένα καλοκαίρι γεμάτο φοβίες…

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Γράφει η Αγγελική Σαραντάκου

Βουτάς στη θάλασσα μ’ εκείνη την προαιώνια άνεση κι ευχαρίστηση, όπως τότε που είμαστε ζώα του υγρού στοιχείου!

Ξεχνάς ποια είσαι, πώς είσαι, πόσο είσαι, τι έχεις, τι κουβαλάς μέσα κι έξω σου: παθήματα, πάθη, λάθη, ανησυχίες, αγωνίες, για τότε, τώρα, αύριο, για τα εγγόνια σου -ας ήταν κι αυτά μαζί σου, κι όχι κλεισμένα στο δυαράκι της γιαγιάς να περιμένουν τους γονιούς τους- για τα παιδιά σου, πού να ‘ναι τώρα, είναι καλά; Βλέπεις, μεγάλωσαν κι αυτά κι έχουν πολυστέψει και οι ευθύνες τους…

Εσύ όμως, τώρα, χαίρεσαι, μπορείς και χαίρεσαι ακόμη, αυτό δεν σου το ‘χουν πάρει μαζί με τα τόσα άλλα, χαίρεσαι, έστω και στιγμιαία! Γεμίζουν καθαρό οξυγόνο τα πνευμόνια σου, η θάλασσα φαίνεται πεντακάθαρη, τα κατάφερε ο Δήμαρχος και την κράτησε για τον κόσμο, χωρίς κολλητές, η μία δίπλα στην άλλη, απλώστρες, ομοιόμορφες ομπρέλες και στριμωγμένα, ίδια κι όμοια, καθίσματα! Βλέπεις και τον Μίμη, στο καφενεδάκι στο βάθος, να διαβάζει το καινούργιο βιβλίο του Κουμανταρέα, από την εφημερίδα της Κυριακής.
Απλά πράγματα, γλυκούτσικα, σαν τα χρόνια μας, που θα μπορούσαν να ‘ναι και ήρεμα, αν μας άφηναν να τα ζήσουμε, όπως θέλαμε!

Αλλά πού; Πώς; Πάει, σου ‘φυγε η σκέψη! Η Αγάθη έχει το γιο της άνεργο 6 μήνες, η γυναίκα του δεν βρίσκει ούτε γιαγιές, ούτε παιδάκια να φυλάξει, τα παιδιά τους, στον πρώτο χρόνο στο Πανεπιστήμιο το ένα, στην Τρίτη Λυκείου το άλλο, και το σπίτι στο νοίκι…Τι να κάνει η έρημη μάνα; Τι να κόψει; Όλα στο τσίμα-τσίμα, αλλά ως πότε; Μπορείς να μένεις αμέτοχη;
Ανατρίχιασες ξαφνικά, από μέσα σου ήρθε το σύγκρυο, η θάλασσα είναι ήρεμη, γλυκιά, ζεστή, αλλά εσύ νιώθεις συγκρυασμένη. Και ξαφνικά, βλέπεις τριγύρω σου… Επάνω στους βράχους σκαρφαλωμένα, στη σειρά, πέντε τεράστια τροχόσπιτα! Δέκα το πρωί, αλλά τώρα ξυπνήσανε και τινάζουν τα σεντόνια τους, αποπάνω σου.
Κι αρχίζεις να σκέφτεσαι, μόνο τα σεντόνια τους τινάζουν; Πού πλένονται; Η περιοχή δεν είναι οργανωμένη, για κάμπινγκ. Πας πιο πέρα και ξανοίγεσαι στα βαθιά. Εδώ είναι πιο καθαρά, σίγουρα. Όμως δεν βλέπεις πια, όπως πρώτα, την καρεκλίτσα με τα πράγματά σου! Θα προλάβεις να φωνάξεις, αν κάποιος, ακούσει το κινητό σου και σκεφτεί να το πάρει; Καταλαβαίνεις ότι σκέφτεσαι άσχημα πράγματα, όμως σου περνάνε από το μυαλό και σε βαραίνουν.
Κι εκείνη η γυναίκα με τα σκούρα ρούχα και τη βαριά μαύρη τσάντα, που στέκει δίπλα σε ανύποπτους γεράκους, που λιάζονται αμέριμνοι, γιατί δεν πέφτει στη θάλασσα να δροσιστεί; Πώς αντέχει τέτοια ζέστη; Ευτυχώς, βγάζει ένα αντηλιακό και τ’ απλώνει στα χέρια και το πρόσωπό της! Δεν μπορεί να είναι τρομοκράτισσα, με αντηλιακό! Όμως το νιώθεις, η ευχαρίστηση χάθηκε, βαρύναν τα χέρια σου, έρχεσαι γρήγορα προς τα έξω.
Βγαίνοντας ακούς το τηλέφωνο από την τσάντα σου. Ο Μίμης σου θυμίζει ότι πρέπει να περάσουμε για ψώνια. Μπαίνεις αμέσως στους γνωστούς σου ρυθμούς, όπως τότε που έτρεχες σαν κουρντισμένη, από το πρωί, ως το βράδυ! Τι δύο οχτάωρα, τρία έπρεπε να γράψεις σ’ εκείνους τους στίχους! Και τις νύχτες, στον ύπνο σου προβλήματα έλυνες!

Ξεπλένεσαι γρήγορα, ντύνεσαι στα πεταχτά, πού όρεξη για αντηλιακά. Η κοπέλα με τα σκούρα ρούχα είναι σκυμμένη πάνω σε μια από κείνες τις χοντρές γυναίκες, που πληθαίνουν συνέχεια δίπλα μας, στη θάλασσα, στους δρόμους στα μαγαζιά και της κάνει μασάζ! Με προσεγμένες, επαγγελματικές κινήσεις. Μια νέα κοπέλα, δίπλα, περιμένει τη σειρά της. Είδες η σκουρόχρωμη -σκέφτεσαι- μια χαρά απασχόληση βρήκε. Μπράβο της!

-Μπανάκι; Με ρωτάει η κοπέλα στο ταμείο που πάνε οι μεγάλες κυρίες με τα λίγα ψώνια.
-Ε, άμα γίνεις κι εσύ συνταξιούχος, κι έρθεις στα χρόνια μου, θα βρίσκεις λίγο χρόνο, της απαντώ.
– Ίσως να ‘ρθώ στα χρόνια σας, θα γίνω όμως συνταξιούχος; αναρωτήθηκε, με σοβαρότητα.
– Μην σκέφτεσαι έτσι, κοπέλα μου, της απάντησε η επόμενη πελάτισσα, πικραίνεσαι τσάμπα. Τέτοιες αγριότητες δεν κρατάνε πολλά χρόνια. Και στα χρόνια μας θα ‘ρθείς, και σύνταξη θα πάρεις, και θα βρίσκεις ελεύθερες θάλασσες ακόμη. Ρώτα κι εμάς! Και κατοχή περάσαμε, και χούντα και μετανάστευση. Δεν μας βλέπεις κάθε τόσο στο ταμείο σου, να κουβαλάμε μόνες τα ψώνια μας;

Κοίταξα με καμάρι τη συνομήλικη μου, της χαμογέλασα, σήκωσα την τσάντα μου, νιώθοντας ξεκούραστη και δροσισμένη κι έφυγα χαρούμενη για το σπίτι…

 

Posted in Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αν δεν υπήρχε η Αριστερά, θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης

Στο γενικό κλίμα της έκπτωσης των πάντων, μερικοί σπεκουλαδόροι της πληροφόρησης ζητάνε να τα βάλουν όλα στο ίδιο τσουβάλι.

«Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι» λένε, βάζοντας μαζί τους πολιτικούς, τους επιστήμονες, τους επιχειρηματίες και τους μισθωτούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των πολιτικών τάσεων.

Έλα όμως που δεν είναι. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τις απλουστευτικές γενικεύσεις, που αν μη τι άλλο αποπροσανατολίζουν. Ύστερα, διαφωνούμε με την αναζήτηση, παγίως, κάποιου αποδιοπομπαίου τράγου, στον οποίο να φορτώνουμε όλα τα δεινά.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Μετά τον Εμφύλιο και για πολλά χρόνια ακόμα, επικρατούσε το αντικομμουνιστικό πνεύμα, που δεν είχε μόνο νομική επένδυση αλλά και τη συγκατάθεση, τρόπον τινά, μέρους της κοινής γνώμης. Για όλα τα δεινά έφταιγαν «οι κομμουνισταί». Αυτοί δολοφόνησαν τον Κένεντι, αυτοί προκάλεσαν το ανθελληνικό πογκρόμ στη Πόλη, αυτοί εμπόδιζαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος.

Ύστερα ήρθε η Χούντα και τα εφτά χρόνια του γύψου. Εδώ πρέπει να τονιστεί η πιο χαρακτηριστική ανακολουθία του οπερετικού αυτού καθεστώτος. Ενώ προήλθε από τον πιο αντικομμουνιστικό πυρήνα του στρατεύματος, τον διαβόητο ΙΔΕΑ και ενώ εκπροσωπούσε την πιο ακραία συντήρηση, κατόρθωσε να εξουδετερώσει δυο από τα βάθρα του καθεστώτος: τη Μοναρχία και τον Αντικομμουνισμό.

Μην ξεχνάμε πως ο Κοκός ήταν ο μόνος βασιλιάς της Ελλάδας που κηρύχθηκε έκπτωτος με δύο δημοψηφίσματα, από τα οποία το πρώτο έγινε το 1973, επί Χούντας και το δεύτερο το 1974, κατά τη Μεταπολίτευση. Βέβαια το δημοψήφισμα του 1973 θεωρήθηκε (και ήταν) νόθο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη σημασία του, που είναι ότι, θεσμός τον οποίο καταργεί ο φυσικός του φορέας, δεν έχει ζωή. Η μακρόβια τρίτη γαλλική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε το 1871, από μια βουλή στην οποία κυριαρχούσαν οι μοναρχικοί! Από τότε, ο ηττημένος διεκδικητής του γαλλικού θρόνου ο «Δουξ των Παρισίων» και οι απόγονοί του, αποτελούν γραφικό αναχρονισμό.

Όσο για την ηθική έκπτωση του αντικομμουνισμού, αυτή προκλήθηκε από την άκριτη εφαρμογή από τους χουντικούς, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας, που ίσχυε επί δικτατορίας της 4ης Αυγούστου (Ν.375) ή κατά τον Εμφύλιο (Ν.509), σε βάρος όλων ανεξαιρέτως των αντιπάλων τους, μεταξύ των οποίων και βασιλοφρόνων ή συντηρητικών στρατηγών.

Τελευταία, έχει γίνει πάλι της μόδας να τα ρίχνουν όλα στην Αριστερά και συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Την αρχή την έκανε ο πρωταγωνιστής της πολιτικής γκάφας, για να μη την χαρακτηρίσουμε πιο βαριά, ο ανεκδιήγητος β΄ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος σε κάθε περίπτωση αποδοκιμασίας ή προπηλακισμού πολιτικών, βλέπει τη συμμετοχή ή την υποκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά πρόκειται για ψεύδη. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί η βία δεν συμφέρει την Αριστερά. Κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της με την ηρεμία και την ομαλότητα. Πολύ σωστά το διατύπωσε ο ηγέτης της, ο ζωντανός και μαχητικός Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Άλλωστε στην ιστορία της Αριστεράς, τουλάχιστον τα τελευταία 60 χρόνια, δηλαδή δύο γενιές ανθρώπων, δεν αναφέρονται ούτε συστηματικές αντισυγκεντρώσεις, ούτε σπασίματα γραφείων των αντιπάλων, ούτε προπηλακισμοί. Όλα αυτά γίνονταν εις βάρος της, από το Παρακράτος ή τη Δεξιά. Γιατί στην Αριστερά ανήκαν και ο Λαμπράκης, και ο Τσαρουχάς, και ο Γεωργιάδης και τόσοι ανώνυμοι που έχασαν τη ζωή τους..

Βεβαίως πολλοί, συνηθισμένοι να μονοπωλούν τον δημόσιο λόγο και την πληροφορία, ενοχλούνται όταν ακούνε τον λόγο της Αριστεράς από βήματα, που είναι υποχρεωμένα να μην αγνοήσουν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης, όπως έγινε πριν από λίγες μέρες, που αναμεταδώσανε τη χειμαρρώδη, λεβέντικη και χωρίς υπεκφυγές ομιλία της Λιάνας Κανέλλη από το βήμα της Βουλής, κατά την οποία είπε πολύ ενοχλητικά πράγματα και, κατά το κοινώς λεγόμενο, έκανε «ρόμπα» τον αγορητή της ακροδεξιάς.

Ας το πάρουν απόφαση. Επειδή ανοιχτή δικτατορία δε μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δε θα το ήθελαν αλλά γιατί η, χρονολογικώς τελευταία, αποδείχτηκε πολύ δαπανηρή και ασύμφορη, είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν την Αριστερά. Μόνο που θα πρέπει να είναι μια τελείως διαφορετική Αριστερά, που μπορεί να μην υπάρχει ακόμα, αλλά που είναι σχεδόν νομοτελειακή η συγκρότησή της. Μια Αριστερά χωρίς απόλυτες αλήθειες, χωρίς μικρομάγαζα, χωρίς ισόβιες ηγεσίες, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς, ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής μας.

Μια τέτοια Αριστερά και αν ακόμα δεν υφίσταται θα έπρεπε να την εφεύρουμε, γιατί είναι η μόνη που θα μπορέσει να βάλει τις ανάγκες του ανθρώπου πάνω από τα κέρδη των τραπεζών και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας πάνω από τις επιταγές των ξένων!

 

 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ιστορία, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Αν περίμενες λίγο…

Posted by tofistiki στο 20/03/2011

Αύριο, εκτός από εαρινή ισημερία, είναι και παγκόσμια  μέρα της Ποίησης….
Και σε πείσμα των δεινών που ζούμε σε όλο τον κόσμο, η Άνοιξη, επιτέλους θα έρθει.
Ας την υποδεχτούμε λοιπόν, αυτή την πικρή, δύσκολη Άνοιξη, με ένα ποίημα της Αγγελικής Σαραντάκου

 

 

Στον παππού τον Νίκο,
στις γιαγιές  Ελένη και Ευθυμία
-στον Παναγάκη-
στον Νότη,

και στους ποιητές
που βιάστηκαν να φύγουν,
μεσα στο καταχείμωνο…

 

 

 

 

 

 

 

 

Αν περίμενες λίγο,

θα ‘ρχόταν η Άνοιξη

και θα ‘βλεπες τα τριαντάφυλλα

να μπουμπουκιάζουν στις γλάστρες

και στα μάγουλα της εγγόνας σου…

 

Αν περίμενες λίγο,

θα πρασινίζαν οι φιστικιές

και θα ‘κρυβαν την ασχήμια των χωραφιών,

καθώς ανηφόριζες…

 

Αν περίμενες λίγο,

θα ‘ρχόταν η άνοιξη!

Κι οι φράχτες θα γέμιζαν αγριολούλουδα,

που θα ‘κρυβαν τις πληγές τους.

Κι όπως θα ‘ψαχνες μόνος,

εκείνο το πρωινό,

δεν θα ‘βρισκες πέτρα γυμνή να σηκώσεις…

 

Αν περίμενες λίγο…

……………………………………………………………………………………………………………………….

 

Σημ: Γραμμένο το 1994, για τον Παναγάκη, τον ξάδερφο,
που του γκρέμισαν την ταβέρνα – τη ζωή του – και δεν το άντεξε….
Α. Σ.

 

Η εικόνα είναι από το εξαιρετικό project Tsunami, και την πήρα από το ιστολόγιο του Παιδιού της ανοιχτής θάλασσας.

 


Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Εκδήλωση για την προσφορά των γυναικών επιστημόνων στην Κλινική Χημεία-Κλινική Βιοχημεία

Posted by tofistiki στο 05/12/2010

Στα πλαίσια του φετινού 9ου Συνεδρίου Κλινικής Χημείας -Κλινικής Βιοχημείας, έγινε μια τιμητική εκδήλωση που ενδιαφέρει πολύ το «Φιστίκι», γιατί μία από τις τιμώμενες ήταν και η «δική μας», Κική Σαραντάκου, σύντροφος του Δημήτρη Σαραντάκου.

Παραθέτουμε την ομιλία της Κ. Ψαρρά,  χημικού στο Τμήμα Ανοσολογίας-Ιστοσυμβατότητας του Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός», που άνοιξε την εκδήλωση:

«Μια τιμητική εκδήλωση γίνεται για να τιμηθούν κάποια άτομα, να τους αποδοθεί δηλαδή η τιμή που τους αρμόζει από αυτούς που θέλουν να τους την αποδώσουν. Η τιμή αυτή δείχνει την ευγνωμοσύνη και την εκτίμηση προς τα άτομα αυτά αναφορικά προς το έργο, που έχουν επιτελέσει σε σχέση με τα άτομα που τους τιμούν. Εξίσου σημαντικός σκοπός μιας τιμητικής εκδήλωσης είναι… το παράδειγμα και η παρακίνηση προς μίμηση για τους νεότερους.

Στην παρούσα εκδήλωση, στο Συνέδριο του 2010, όταν το 2011 έχει ανακηρυχθεί το διεθνές έτος Χημείας και όταν το 2011 συμπίπτει με την 100η επέτειο απονομής Βραβείου Nobel στη Marie Curie, μας δίνεται η ευκαιρία να εορταστεί η  συνεισφορά  των  γυναικών  στην  επιστήμη  και  μάλιστα στην επιστήμη της Κλινικής Χημείας. Στην παρούσα εκδήλωση θα τιμηθούν οι συνάδελφοι κυρίες (με αλφαβητική σειρά) Ευτυχία Αναγνώστου-Κακαρά, Βασιλική Ιωαννίδου, Σοφία Κάκαρη, Αγγελική Σαραντάκου και Ιφιγένεια Φωκά, που  επί  μακρόν  θεράπευσαν  την  επιστήμη  της  Κλινικής Χημείας στην Ελλάδα και που υπήρξαν ενεργά μέλη της Ελληνικής Εταιρείας Κλινικής Χημείας – Κλινικής Βιοχημείας.

Θα ήταν απλό να αναφερθούμε στο εκτεταμένο επιστημονικό βιογραφικό καθεμιάς από τις κυρίες καθηγήτριες, τις δασκάλες μας, που τιμούμε σήμερα.

Νομίζω όμως ότι η σημερινή  εκδήλωση θέλει πάνω από όλα να δείξει γιατί οι συνάδελφοι αυτές είναι ξεχωριστές για μας, γιατί θελήσαμε να τις τιμήσουμε όλες μαζί, γιατί νομίζουμε ότι  τους ανήκει αυτή η  ξεχωριστή  τιμή, διότι τιμώντας αυτές τιμούμε τη γυναίκα, την επιστήμονα, την Κλινική Χημεία. Ο χαρακτηρισμός δάσκαλος-δασκάλα στην προκειμένη περίπτωση είναι, νομίζω, και η κυριότερη σχέση που συνδέει τις συναδέλφους με εμάς που τις τιμούμε,  είναι οι δασκάλες μας, όλων μας. Μας δίδαξαν την  Κλινική  Χημεία  όλες  τους,  μας  δίδαξαν  όμως  πάνω από όλα  την  επιβίωση και  τη  νίκη  της Ελληνίδας  γυναίκας-επιστήμονα σε πολλαπλά εχθρικό περιβάλλον. Ήταν σε όλα μειοψηφία και εμείς οι κλινικοί χημικοί,  ιδιαίτερα στη χώρα αυτή, γνωρίζουμε πολύ καλά στο πετσί μας, τι θα πει μειοψηφία ή μειονότητα.

Οι συνάδελφοι αυτές σε  εποχές δύσκολες για πανεπιστημιακές σπουδές, σε εποχές ανδροκρατούμενες, σε επιστήμες ανδροκρατούμενες,

1)      ήταν γυναίκες και έγιναν επιστήμονες,

2)      σπούδασαν θετικές επιστήμες,

3)      αποφάσισαν να ασχοληθούν με την κλινική χημεία, μη αναγνωρισμένη από τότε μέχρι σήμερα σε συνεχή αγώνα να αποδείξουν το αυταπόδεικτο, να καθιερώσουν την εργασία τους, να πείσουν για την ορθότητα της εργασίας τους,

4)      και το σημαντικότερο: σε όλους αυτούς τους αγώνες διακρίθηκαν. Τον κέρδισαν τον αγώνα τον καλό και κατέλαβαν διακεκριμένες θέσεις στο πανεπιστήμιο και στα εργαστήρια, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, τα ονόματά τους αναφέρονται και θα αναφέρονται στα συγγράμματα, στα  ιδρύματα όπου υπηρέτησαν, στις  επιστημονικές  εταιρείες, όπου συμμετείχαν και  θα  είναι  πάντα  πρώτα  διότι  απλούστατα  αποτέλεσαν την πρωτοπορία, υπήρξαν οι πρώτες, που άνοιξαν το δρόμο, που έδειξαν το δρόμο.

Με λίγα λόγια, οι συνάδελφοι αυτές, οι γυναίκες αυτές, απλά «δεν κάθισαν ήσυχες».

Στον πρόλογο  του βιβλίου  του Δρ  χημικού Κίμωνος Παναγόπουλου «Αναλυτική και εφαρμοσμένη Βιοχημεία», που εκδόθηκε το 1953 και αποτέλεσε το πρώτο ελληνικό βιβλίο Βιοχημείας, αναφέρει ο καθ. Γ. Ιωακείμογλου: «Αι εν αυτώ περιγραφόμενοι μέθοδοι έχουν πλειστάκις υποστεί την  βάσανον…».  Την  βάσανον  κατά  την  εκτέλεση  των μεθόδων  την  έχουν  γνωρίσει βέβαια όλες οι  τιμώμενες, αλλά και την απέραντη ικανοποίηση της επιτυχίας και της εκπλήρωσης του έργου τους.»

 

Posted in Επικαιρότητα, Παιδεία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: