Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Posts Tagged ‘Αίγινα’

Χειμωνιάτικη Αίγινα

Posted by tofistiki στο 20/01/2014

Ευλογημένος τόπος, με τέτοιο χειμώνα… Να τον προσέχουμε, για να τον έχουμε. 🙂

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Posted in Αιγινήτικα, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Φθινόπωρο στην Αίγινα

Posted by tofistiki στο 26/10/2013

Λίγο πριν τελειώσει η μέρα της γιορτής του, κάτι σαν δώρο για τον Μίμη, μερικές φωτογραφίες από την πανέμορφη φθινοπωρινή Αίγινα, που μοιάζει λες κι έρχεται η Άνοιξη, κι όχι ο Χειμώνας! Τα ρόδια έσκασαν κιόλας, το ξερό χώμα αρχίζει να πρασινίζει από τριφύλλια κι αγριολούλουδα, ο αέρας μυρίζει βροχή, αλλά ακόμα μπορείς να κάνεις και μπάνιο. Οι ελίτσες που φύτεψε με τα χέρια του, φορτωμένες, περιμένουν να τις μαζέψει, όπως πριν λίγα χρόνια με τις εγγόνες του, που είχε χαρεί σαν μικρό παιδί.

Κοιτάζοντας το χτήμα και το σπίτι, σκεφτόμουν πως οι ξαφνικές απώλειες κοστίζουν και στα άψυχα ακόμα, σε όλα αυτά που αφιέρωνε τη φροντίδα και τον χρόνο του εκείνος που έφυγε…

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τα σκυλιά στις φωτογραφίες, είναι καινούργιοι επισκέπτες, παρατημένα υποθέτω από καλοκαιρινά «αφεντικά». Είναι μια παράξενη «οικογένεια»: Μια ολόμαυρη «μάνα», ένα φοβιτσιάρης μαύρος γίγαντας κι ένα ασπράκι μικρό. Πάνε μαζί παντού, κρατάνε παρέα το ένα στο άλλο, μοιράζονται φαγητό και μοναξιά.

Posted in Αιγινήτικα, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Φιστικομαζέματα #2

Posted by tofistiki στο 30/09/2012

Μετά από το κανονικό μάζεμα του καρπού με ράβδισμα, μένουν πάνω στα δέντρα  αρκετά φιστίκια. Κάποια ωριμάζουν αρκετές μέρες ή και βδομάδες αργότερα και μπορείς να μαζεύεις κάθε μέρα από λίγα, αν είσαι στο χτήμα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Και αφού τα μαζέψαμε και κουραστήκαμε, μας αξίζει ένα γλυκάκι:

Φιστικάτα με σοκολάτα

  • 1 κιλό ψίχα φιστικιού Αιγίνης κομμένο χοντρό, να μη γίνει σκόνη

  • ½ κιλό ζάχαρη άχνη

  • 5 φρυγανιές τριμμένες

  • βανίλια

  • 1 περίπου ποτήρι διάφορα λικέρ (αμαρέττο, τσέρι, ότι έχετε)

  • 1 κιλό κουβερτούρα

Ανακατεύουμε την φιστικόψυχα με τη φρυγανιά,  την άχνη και τη βανίλια. Ρίχνουμε σιγά-σιγά τα λικέρ ανακατεύοντας καλά ώσπου να γίνει μια σφιχτή μάζα, τα πλάθουμε σε μικρά «μπιφτεκάκια» και τα απλώνουμε σε λαδόχαρτο.

Λιώνουμε την κουβερτούρα σε μπεν μαρί και προσθέτουμε 2-3 κουτ. σούπας ηλιέλαιο. Βουτάμε τα γλυκάκια ένα-ένα και τα αραδιάζουμε πάλι στη λαδόκολλα και τα βάζουμε αρκετή ώρα στο ψυγείο να σφίξουν καλά. Πριν σφίξουν τελείως, στολίζουμε με μισό φιστίκι το καθένα. Διατηρούνται στο ψυγείο.

Η συνταγή είναι της θείας Τούλας (Πρωτονοταρίου).

Posted in Αιγινήτικα | Με ετικέτα: , , , , | 5 Σχόλια »

Καλοκαίρι στην Αίγινα

Posted by tofistiki στο 21/08/2012

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

***

Πρώτο καλοκαίρι χωρίς τον μπαμπά και τη γιαγιά Μυρτώ, η Αίγινα ήταν αλλιώς φέτος…

Posted in Αιγινήτικα, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , | 9 Σχόλια »

Βούλα Μανή, «Η γέννα της Γης»

Posted by tofistiki στο 17/08/2012

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, έκλεισαν 3 χρόνια από το θάνατο της Βούλας, στις 13/8/2009.
Τότε που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, το 1996 στην Αίγινα, ήταν και πάλι ένα δύσκολο καλοκαίρι για μας.
Η Βούλα, μας είχε παρασταθεί όπως πάντα, με πολλή αγάπη και υπομονή.
Φέτος, λείπει και ο μπαμπάς…

***

Η Βούλα αγαπούσε πολύ να γράφει παραμύθια για παιδιά. Ένα παραμύθι της με τίτλο «Η γέννα της Γης», παραθέτω παρακάτω, όπως το βρήκα στα αρχεία του πατέρα μου. Πάντα συμβουλευόταν τους γονείς μου πριν εκδώσει κάτι και εκτιμούσε πολύ τη γνώμη τους.

Το παρακάτω παραμύθι την εκφράζει και για έναν ακόμα λόγο. Αγαπούσε πολύ τη γη, το χώμα και τα φυτά. Τη θυμάμαι, κάθε φορά που ερχόταν στην Αίγινα, πρώτη της δουλειά ήταν να «αναστήσει» όσα είχαν κακοπάθει, να σκαλίσει, να ξεβοτανίσει, να φυτέψει καινούργια. Μου έλεγε, «έχω καλό χέρι, χέρι κηπουρού… ό,τι φυτέψω, πάει καλά».

***

Η γέννα της Γης

Είμαστε μια μεγάλη παρέα, που είμαστε φίλοι από παιδιά. Πιστεύω πως τους φίλους τους αγαπάμε γιατί τους διαλέγουμε εμείς και πολλές φορές αυτή η αγάπη κρατάει μιαν ολόκληρη ζωή. Υπάρχουν μάλιστα και γεγονότα που μπορούν να χωρίσουν τους φίλους. Κάποιος πρέπει να  ζήσει σε άλλη πόλη ή και σε άλλο κράτος ακόμα, η φιλία και η αγάπη όμως δεν παύουν να υπάρχουν γιατί είναι δυο ανάγκες των ανθρώπων που ξεπερνούν τις αποστάσεις, όπως είναι η ανάγκη να αγαπάει και να έχει φίλους.

Ένας λοιπόν φίλος από παλιά, μετά το Πανεπιστήμιο, που σπούδασε γεωπόνος, πήγε να εργαστεί και να ζήσει στη Λάρισα. Είναι μια πανέμορφη πόλη της χώρας μας, αλλά αρκετά μακριά από την Αθήνα. Η απόσταση δε μας χώρισε! Εκείνος ερχόταν συχνά στην Αθήνα γιατί έπρεπε να πηγαίνει στο Υπουργείο Γεωργίας για τις αγροτικές καλλιέργειες, αλλά και εμείς σε κάθε ευκαιρία, το σκάγαμε και πηγαίναμε να τον βρούμε. Πολλές φορές κάναμε διακοπές μαζί του, αφού αυτός είχε ένα μεγάλο σπίτι καταμεσής του θεσσαλικού κάμπου και η γυναίκα του και τα παιδιά του μας αγαπήσαν όλους, όπως τους αγαπήσαμε κι εμείς.

Είχαν καλέσει λοιπόν κάμποσους από μας να πάμε κοντά τους, να περάσουμε λίγες μέρες μαζί.

Φτάσαμε λοιπόν σ΄ εκείνον τον μαγικό κάμπο, που τον βλέπαμε από την αυλή του σπιτιού του. Μετά τις χαρές και τα ξεφαντώματα και αφού φάγαμε όλα τα καλούδια της Γης που η ίδια οικογένεια καλλιεργεί, το στρώσαμε στην κουβέντα. Είπαμε για όλους και για όλα και κάποτε κουρασμένοι απ΄ το ταξίδι και τη χαρά, οικοδεσπότες και μουσαφιραίοι  πήγαν για ύπνο.

Εγώ δεν είχα καμιά διάθεση να κοιμηθώ, γιατί το φεγγάρι ήταν τεράστιο και φώτιζε την πεδιάδα που έμοιαζε ατέλειωτη, όπως οι θάλασσες και οι ωκεανοί. Ήθελα λέει να περπατήσω για να βρω την άκρη της. Είναι αλήθεια πως ποτέ στη ζωή μου δεν είχα δει μεγάλη γη. Χαμογέλασα με την επιθυμία μου και σκέφτηκα πόσο κουτή είμαι να μου περνούν από το νου τόσο ακατόρθωτα πράγματα. Μόνο ο Ηρακλής της Μυθολογίας μας ίσως να μπορούσε να βρει περπατώντας ετούτη την άκρη. Έμεινα λοιπόν ήσυχα ήσυχα στη γωνιά μου, θαυμάζοντας τον κόσμο που ξενυχτούσε μαζί μου.

Και πρώτα θα σας πω για την ανάσα της Γης. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω γι΄ αυτό. Η Γη ανασαίνει, όπως τα κοιμισμένα παιδιά, απαλά σαν το θρόισμα των φύλλων, όταν αυτά κουβεντιάζουν λικνίζοντάς τα τ’ απαλό αεράκι. Επικρατούσαν όμως οι συναυλίες των γρύλων, που όλο το βράδυ προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους σε μελωδίες και διάρκεια τραγουδιού.

Έμεινα εκεί ως το χάραμα, που τα κοκόρια ξυπνούσαν το ένα το άλλο, λέγοντας καλημέρα σε όλα τα άλλα ζώα. Πρέπει να ξύπνησαν και τη Γη, γιατί όσο και να προσπαθούσα δε μπορούσα πια ν΄ ακούσω την ανάσα της.

Ετοιμάστηκα να πάω να ξαπλώσω, κοιμήθηκα αμέσως , ονειρευόμουν ότι είχα ξεκινήσει να φτάσω στην αρχή της Γης. Ήμουν ευτυχισμένη, γιατί γύρω μου είχε ένα λαμπρό φως του ήλιου και είχα την εντύπωση ότι μου ψιθύριζε «συνέχισε την προσπάθεια, εγώ θα είμαι δίπλα σου».

Με ξύπνησαν όμως κάτι αναμπουμπούλες, που ακούγονταν στην αυλή. Σηκώθηκα και κατέβηκα κάτω, δεν ήθελα να χάσω τίποτα απ΄ ό,τι  συνέβαινε στο σπίτι του φίλου μας, γιατί καταλάβαινα ότι θα ήταν σημαντικό.

Και πραγματικά είδα λοιπόν πέντε 5 τρακτέρ να έχουν εισβάλλει στη αυλή και οι οδηγοί τους, πέντε νέοι άνθρωποι, έκαναν όλη αυτή τη φασαρία. Η γυναίκα του φίλου μου γέμισε το τραπέζι με πολλά καλούδια  για τους νιοφερμένους και τα γέλια και η χαρά ξεχείλισαν από παντού.

Κατέβηκε κι ο φίλος μας αγουροξυπνημένος και μας εξήγησε ότι, επειδή δεν ήταν σίγουρος πότε θα ερχόμασταν, είχε κλείσει αυτούς τους αγρότες, γιατί ήταν ο καιρός της σποράς και θα έπρεπε να γίνει στην ώρα της.

Όταν απόφαγαν, φόρτωσαν σακιά με τους σπόρους στα τρακτέρ, πέρασαν ένα σάκο στους ώμους τους, σαν αυτούς που έχουν οι ταχυδρόμοι και ξεκίνησαν για τη δουλειά τους.

Μήπως θέλεις να πας μαζί τους; Με ρώτησε ο φίλος μου, που ήξερε από παλιά πόσο αγαπάω τη γη.

Βρέθηκα στρογγυλοκαθισμένη δίπλα στον Μάρκο, έτσι έλεγαν αυτόν τον σπορέα, να τρέχω να βρω την άκρη της γης.

Η δουλειά του Μάρκου ήταν σπουδαία. Γέμισε το σάκο που είχε στον ώμο του με σπόρους και ξεκίνησε με  τα πόδια να σκορπίζει στη φρεσκοσκαμένη και ποτισμένη γη τους σπόρους με τη χούφτα του.

Είχε ξαντήσει κι ο ήλιος πίσω από τους λόφους και οι σπόροι έλαμπαν  Σκεφτόμουν ότι αυτές τις εικόνες έπρεπε να μπορούν να τις δουν όλα τα παιδιά, που έχουν απορία για το πως γεννιέται ένα παιδί. Για να γεννηθεί λοιπόν ένα παιδί πρέπει να υπάρχει ένας σπορέας κι αυτός είναι ο άνδρας και μια γυναίκα, που παίρνει τον σπόρο και σαν τη γη, κρατώντας αυτό το σπόρο στα σπλάχνα της γεννάει την καινούργια ζωή, που είναι ο νέος άνθρωπος.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τα ζώα, με τον ίδιο τρόπο η φύση βοηθάει τους ανθρώπους και τα ζώα αλλά και όλα τα φυτά και τα δέντρα που βρίσκονται γύρω μας, να γεννούν τα παιδιά τους.

Έτσι γεννηθήκαμε όλοι, οι παππούδες και οι γιαγιάδες, αλλά και οι μάνες και οι πατεράδες μας.

Σ΄ αυτό το ταξίδι μου έμεινε ένα παράπονο, ότι τελικά δεν είδα το τέρμα της γης κι ας ήμουν και με το τρακτέρ του Μάρκου. Λέτε να μην έχει τέρμα η γη;

 

***

Posted in Εις μνήμην, Λογοτεχνία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αιγινήτικο καλοκαίρι 2011

Posted by tofistiki στο 07/09/2011

Μικρό και ζορισμένο το φετινό καλοκαίρι… Οι διακοπές μας δηλαδή ήταν έτσι, το ίδιο το καλοκαίρι, μια χαρά ήταν.
Η Αίγινα όμως, αν και τη χαρήκαμε λίγο, ήταν πανέμορφη, ήσυχη, δροσερή -περιέργως- και την ευχαριστηθήκαμε!
Μαζέψαμε καλούδια, ανεβήκαμε στα βουνά, κάναμε και τα μπάνια μας (πρωί-απόγευμα!), άντε και του χρόνου, να είμαστε καλά, γιατί μας περιμένουν δύσκολα, όλους!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Posted in Αιγινήτικα, Περιοδικό, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Η Οδύσσεια της ζωής μου στον 20ο αιώνα»

Posted by tofistiki στο 21/02/2011

 

Την Κυριακή 13-2-11, στην αίθουσα του Λαογραφικού, έγινε από δυο νέους επιστήμονες, τον καθηγητή Γιώργο Μπήτρο και  τον ιστορικό  Γιώργο Ιερωνυμάκη  η παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Χάνου «Η Οδύσσεια της ζωής μου στον 20ο αιώνα». Πρόκειται για μιαν αξιόλογη μαρτυρία ενός ανθρώπου, που πραγματικά έζησε μιαν ολοκληρωμένη και δημιουργική ζωή.

Το βιβλίο, ουσιαστικά, το αφηγήθηκε ο Κώστας στους παρουσιαστές, οι οποίοι επιμελήθηκαν την ύλη του και του έδωσαν την τελική του μορφή. Το αποτέλεσμα  ήταν απολύτως ικανοποιητικό. Το βιβλίο, που διαβάζεται μονορούφι μας δίνει πολύτιμες και σε πολλούς άγνωστες πληροφορίες, για την Αίγινα της περιόδου 1934-1974, αλλά και για τον πόλεμο, όπως διεξήχθη στη Μέση Ανατολή, για την Κατοχή και για τον Εμφύλιο.

Το μεγάλο πλήθος που γέμισε ασφυκτικά την αίθουσα του Λαογραφικού και οι θερμές εκδηλώσεις αγάπης του κοινού προς τον Κώστα και την Άννα Χάνου, μαρτυρούν την επιτυχία της εκδήλωσης. Μαρτυρούν επίσης και κάτι άλλο: πως αυτοί οι δύο ωραίοι άνθρωποι, που εξήντα χρόνια τώρα μοιράζονται τη ζωή τους, ζωή προσφοράς και συμμετοχής στα κοινά, αποτελούν πραγματικό κεφάλαιο για την Αίγινα.

Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Ιστορία, Λογοτεχνία, Νέες εκδόσεις, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Καιρός για δουλειά

Posted by tofistiki στο 22/12/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται στα «Αιγινήτικα Νέα»

Μετά την ορκωμοσία του καινούργιου «Καλλικράτειου» δημοτικού συμβουλίου, που από την πρωτοχρονιά θα ασκεί και επισήμως τα καθήκοντά του, ας μου επιτραπεί να πω κι εγώ την κουβέντα μου, χωρίς φυσικά να αξιώνω προσόντα μέντορος ή καθοδηγητή. Μακριά από μένα τέτοιοι τίτλοι.

Νομίζω ότι ο νέος Δήμαρχος και τα μέλη του καινούργιου Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή, πρώτα δηλαδή να κάτσουν και να μελετήσουν τι ακριβώς λέει ο νόμος για το «Σχέδιο Καλλικράτης», γιατί αμφιβάλλω αν όλοι τον έχουν διαβάσει με προσοχή κι αν έχουν κατανοήσει τι καινούργιο εισάγει στον θεσμό της Αυτοδιοίκησης και τι παλιό καταργεί.

Το δεύτερο βήμα είναι να εξακριβώσουν αν όλες οι καινούργιες αρμοδιότητες που τους δίνει ο Καλλικράτης, έχουν το απαραίτητο νομοθετικό υπόβαθρο, γιατί πολλοί, ειδικότεροι από μένα, έχουν τονίσει κατά καιρούς, πως η προχειρότητα, η τσαπατσουλιά και ο εντυπωσιασμός, που χαρακτηρίζουν δυστυχώς τους χειρισμούς, της παρούσης και των προηγουμένων  κυβερνήσεων, έχουν κάνει κι εδώ το θαύμα τους.

Το τρίτο τέλος βήμα είναι η καταγραφή όλων των εκκρεμοτήτων που άφησε η απερχόμενη δημοτική αρχή και κυρίων των οικονομικών. Και αυτό να γίνει σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας και με διαδικασίες προσιτές στους δημότες.

Είναι ευτύχημα που στη σύνθεση της καινούργιας δημοτικής αρχής, τόσο στη συμπολίτευση, όσο και στην αντιπολίτευση, πλειοψηφούν άνθρωποι νέοι στην ηλικία και ελπίζω και νέοι στα μυαλά, και θα φέρουν το πνεύμα της συνεργασιμότητας στο Δημοτικό Συμβούλιο, θα βοηθήσουν να μην αποκοπούν οι δημοτικοί άρχοντες από την αιγινήτικη κοινωνία, αλλά θα καταπιαστούν με όρεξη με τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νησί στις υποδομές και στον πολιτισμό. Με πρώτο στόχο να πάψει η Αίγινα να εξάγει Σκουπίδια και Λύματα και να εισάγει Νερό.

Ομολογώ πως δεν έχω μελετήσει το νόμο που καθιέρωσε τον «Καλλικράτη» αλλά  από όσα έμαθα ρωτώντας και διαβάζοντας, το σχέδιο αποσκοπεί  να εφαρμοστεί, επιτέλους, και στην Ελλάδα αυτό που στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες είναι αυτονόητο: να αποκεντρωθεί το Κράτος και να πάψει να ταυτίζεται η Κυβέρνηση με τη Διοίκηση, γιατί πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικούς θεσμούς.

Εδώ, αν θυμάστε, επί ημερών Σημίτη, όταν η Βάσω Παπανδρέου αντικατέστησε τον Κώστα Λαλιώτη στο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ, έκανε πραγματική «από-λαλιωτοποίηση» διώχνοντας από όλα τα διοικητικά πόστα τους ανθρώπους του Λαλιώτη και βάζοντας δικούς της κι ας ανήκανε στο ίδιο κόμμα. Για να μην αναφέρω τι γίνεται όταν την εξουσία την πάρει άλλο κόμμα, οπότε οι «γαλάζιοι» εκδιώκονται χάριν των «πρασίνων» και τούμπαλιν.

Ευτυχώς έχουμε στην Ευρώπη τρία πολύ επιτυχημένα παραδείγματα αποκεντρωμένων κρατών: Την Ελβετία, την Ιταλία και την Ισπανία, που δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Η Ελβετία είναι μια μικρή χώρα (η έκταση της είναι περίπου το 1/3 της Ελλάδας) με κάπου 7 εκατομμύρια πληθυσμό, που οι πολίτες της μιλάνε τρεις γλώσσες (ή ακριβέστερα, τέσσερις, αν υπολογίσουμε τη ραιτορωμανική), ανήκουν σε δύο χριστιανικά δόγματα και υπάρχουν κάπου 700 χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες (το 1/10 του πληθυσμού). Και όμως αυτό το μωσαϊκό λαών, γλωσσών και δογμάτων είναι η σταθερότερη χώρα της Ευρώπης, από το 1815! Κι αυτό γιατί έχει συγκρότηση συνομοσπονδίας, που την αποτελούν 20 καντόνια, τα οποία είναι τελείως αυτοδιοικούμενες, σχεδόν αυτόνομες, μονάδες.

Η Ιταλία, δυόμισι φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδας σε έκταση και εξαπλάσια σχεδόν σε πληθυσμό, απαρτίζεται από 20 περιφέρειες, με πολύ υψηλό βαθμό αυτοδιοίκησης, που για τέσσερις από αυτές (Σικελία, Σαρδηνία, Αόστη και Φρίουλι) φτάνουν ως την αυτονομία.

Η Ισπανία, τέλος, σχεδόν τετραπλάσια από την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό, μπορεί να θεωρηθεί η κατ΄εξοχήν ομοσπονδία αυτόνομων περιοχών. Αποτελείται από 18 τέτοιες περιοχές, κάθε μια από τις οποίες έχει δικιά της βουλή, δικιά της κυβέρνηση ακόμα και δικιά της σημαία. Εκτός του ότι σε εφτά από τις περιοχές αυτές η τοπική γλώσσα {καταλανικά, βασκικά, γαλικιανά) είναι ισότιμη με την ισπανική (καστιλιάνικη).

Και όμως και τα τρία αυτά κράτη θεωρούνται από τα σταθερότερα της Ευρώπης. Υπήρξε εποχή, το ΄60-΄65, που στην Ιταλία κάθε βδομάδα άλλαζε η κυβέρνηση. Οι διοικητικές όμως υπηρεσίες τόσο οι κεντρικές όσο και οι περιφερειακές (αυτοδιοικητικές) δούλευαν αδιατάρακτα. Πώς το πέτυχαν αυτό; Γιατί είχαν χωρίσει την Κυβέρνηση από την Διοίκηση.

Θα γίνει κάτι τέτοιο και στον τόπο μας;  Αν περιμένουμε να γίνει από την κυβέρνηση, το βλέπω κάπως χλωμό. Νομίζω πως η καινούργια Δημοτική Αρχή πρέπει με δικές της ενέργειες που θα είναι στο πνεύμα του Καλλικράτη, να πορευτεί σ΄ αυτή τη γραμμή, τουλάχιστον σε ότι αφορά το νησί μας.

Θα το κάνει; Ίδωμεν.

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάν;

Posted by tofistiki στο 27/09/2010

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η Αίγινα και το νερό είχαν μια σχέση δύσκολη…

Φέτος το καλοκαίρι το κακό παράγινε, μια με τη μεγάλη διακοπή ρεύματος που άφησε χωρίς νερό μεγάλο μέρος του νησιού, αλλά πολύ χειρότερα με την προχτεσινή μπόρα που άφησε πίσω της συντρίμμια.

Τι συντρίμμια όμως είναι αυτά; Μήπως είναι τα συντρίμμια της απληστίας, της αλαζονείας, της αδιαφορίας και του ανθρωποκεντρισμού μας;

Έχω περάσει πολλά καλοκαίρια στον Μαραθώνα σε κάποια από τα εκατοντάδες ενοικιαζόμενα δωμάτια, έχω παρακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια τα σπίτια να σκαρφαλώνουν σιγά-σιγά στο βουνό και να το καταλαμβάνουν με τη γνωστή άναρχη, τυχαία, κακόγουστη, επεκτατική ανοικοδόμηση που συναντάμε σε όλη την Ελλάδα, έχω δει τις φωτιές να καίνε κι αυτήν ακόμα τη λιγοστή βλάστηση που είχε, αλλά το ρέμα του Βυρού ποτέ δεν το είχα δει… Πού ήταν;

Πάνω από τις μάντρες, μέσα από τα καμένα, κάτω από το τσιμέντο και τα μπαζώματα, το νερό θα βρει το δρόμο, θα μας πάρει όλους παραμάζωμα και θα βγει νικηφόρο στη θάλασσα…

(και να βλέπει κανείς τόση ποσότητα γλυκού νερού να φεύγει -μαζί με το χώμα μάλιστα- στη θάλασσα και να χάνεται, τι κρίμα!)

 

 

 

  

(Σχολίασε η Λένα, οι φωτογραφίες είναι από τη «Νέα Εποχή» και το «Aegina Portal»)

 

Posted in Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Η γνώμη του μη ειδικού | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Η Αίγινα της Μαίρης Γαλάνη-Κρητικού

Posted by tofistiki στο 29/08/2010

Γράφει ο Δημήτρης Σαραντάκος

Αρχίζοντας από την αρχή, δηλαδή από την εντύπωση που σου δίνει το βιβλίο μόλις το πάρεις στα χέρια σου, μπορώ να πω πως πρόκειται για πολύ καλή δουλειά.
Είναι ένα βιβλίο 320 σελίδων, με εξαιρετικά επιμελημένη εκτύπωση και στολισμένο με φωτογραφίες προσωπικού χαρακτήρα και γι΄αυτό ίσως πολύ ενδιαφέρουσες, καθώς και πολύ χαρακτηριστικά σκίτσα, τα περισσότερα του Βαγγέλη Αθανασίου, που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας.

Διαβάζοντάς το, διαπιστώνεις αμέσως πως η συγγραφέας διαθέτει το προσόν να τραβά το ενδιαφέρον σου και να μη σ΄ αφήνει να το παρατήσεις αν δεν το τελειώσεις. Γράψιμο τερπνό και ταυτόχρονα νευρώδες, χωρίς πλατειασμούς και αισθηματολογίες, που σε κατακτά και σε συγκινεί πρώτα με αυτά που γράφει και εν συνεχεία με τον τρόπο που τα γράφει.

Για να έρθω τώρα στο περιεχόμενο του βιβλίου «Αίγινα – τα πρόσωπα – οι τόποι – οι μνήμες» πρόκειται για κείμενα που έχουν δημοσιευθεί την τελευταία δεκαετία σε εφημερίδες ή περιοδικά και τα οποία καταχωρούνται στο βιβλίο όχι με τη χρονολογική σειρά που δημοσιεύθηκαν στα εν λόγω έντυπα (τα οποία άλλωστε δεν αναφέρονται), αλλά θεματολογικά.
Η επιλογή αυτή τους δίνει την αξία ενός εξαιρετικά ενδιαφέροντος ψηφιδωτού, που απεικονίζει με συναρπαστικό τρόπο τη ζωή της Αίγινας κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ακριβώς επειδή δεν πρόκειται για κάποια συστηματική αφήγηση, δίκην ιστορικού δοκιμίου, αυτή η φαινομενικά ανοργάνωτη καταγραφή προσώπων και τόπων, πάντοτε σε βιωματική σχέση με την αφηγήτρια, αποχτά τεράστιο νοηματικό βάρος και σε πολλά σημεία της σε καθηλώνει.

Διαβάζοντας το βιβλίο της Μαίρης Γαλάνη-Κρητικού, ανακαλύπτεις τα κυριότερα χαρίσματά της: την κοινωνικότητα και την αγάπη της γι αυτό τον τόπο, για τους ανθρώπους της, ντόπιους και επισκέπτες που έγιναν συντοπίτες μας, γιατί αγάπησαν την Αίγινα και την τίμησαν με την παρουσία τους για πολλά χρόνια, αλλά και με τα έργα τους!
Αμέσως μετά σε εντυπωσιάζει η πολυπλοκότητα και το πλήθος των απασχολήσεών της. Πότε πρόλαβε και έκανε τόσα πολλά πράγματα, διαφορετικά μεταξύ τους; Πόσα οκτάωρα χρειάστηκαν για να χωρέσουν όλες αυτές οι δραστηριότητες; Ασφαλώς είχε την τύχη να έχει, για αρκετά χρόνια κοντά της, μεγάλες δασκάλες που την ξεχώρισαν από την εφηβεία της και της άνοιξαν δρόμους συμμετοχής, δράσης και ευθύνης. Όμως δεν φτάνει αυτό!
Η κοινωνική της δράση, η παρουσία της στα Αιγινήτικα δρώμενα, οι δεσμοί με τους συμμαθητές της στο Γυμνάσιο που συνεχίζονται αδιάκοπα, οι σχέσεις της, το ίδιο ζεστές και εγκάρδιες, με τους απλούς ανθρώπους του νησιού, αλλά και με λόγιους, καλλιτέχνες, δημιουργούς, έχουν να κάνουν με τον προσηνή και ταυτόχρονα τολμηρό χαρακτήρα της και την ευρύτητα των ενδιαφερόντων της.

Το βιβλίο «Αίγινα – τα πρόσωπα – οι τόποι – οι μνήμες» σου μαθαίνει τόσα πολλά για το νησί και κυρίως για τους ανθρώπους του και μάλιστα για εκείνους, που δεν είχες την τύχη να γνωρίσεις ο ίδιος. Και κυρίως βρίσκεις σ΄ αυτό πράγματα για τη ζωή τους κι όχι απλά βιογραφικά στοιχεία, που μπορείς να βρεις κι αλλού.
Η Μαίρη, μας παρουσιάζει τους δημιουργούς που πέρασαν από το νησί μας, με απλό, προσιτό τρόπο, όπως τους γνώρισε εκείνη, μέσα από τη σχέση τους και την επαφή μαζί τους, δίνοντάς μας κυρίως στοιχεία του χαρακτήρα τους.

Πιστεύω ότι η «Αίγινα» της Μαίρης Γαλάνη-Κρητικού, βιβλίο που γράφτηκε με πολύ αγάπη για το νησί και τους ανθρώπους του, πλουτίζει τη βιβλιογραφία της Αίγινας.


Τα σκίτσα του Βαγγέλη Αθανασίου είναι από την ιστοσελίδα http://aigina.bravepages.com

Posted in Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Νέες εκδόσεις, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: