Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Μόνο μ’ ένα ρούχο βρεγμένο και τους νεκρούς τους αγκαλιά…

Posted by tofistiki στο 20/04/2015

6xrono agoraki

Μπ. Μπρεχτ, για τον όρο «μετανάστες»

Λαθεμένο μου φαινόταν πάντα τ’ όνομα που μας δίναν:
«Μετανάστες».
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη.
Ούτε 
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα ‘ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ’ ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, ν’ απαρνιόμαστε,
χωρίς να συχωράμε τίποτ’ απ’ όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.

metanastria-rodos

Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ’ εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ’ τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.

Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.

Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα,
μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο

Οι τραγικές φωτογραφίες είναι από το σημερινό ναυάγιο στις ακτές της Ρόδου

Advertisements

Posted in Επικαιρότητα, Ποίηση, μετανάστες, πρόσφυγες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ας αφεθούμε λίγο στο παραλήρημα

Posted by tofistiki στο 14/04/2015

Πολλά και αξιόλογα αφιερώματα σήμερα στο διαδίκτυο, στον σπουδαίο, αγαπημένο, Εντουάρντο Γκαλεάνο που έφυγε χτες από τη ζωή.
Πέρα από τα βιβλία που μας άφησε, έχουμε την τύχη να μπορούμε να τον απολαμβάνουμε σε συνεντεύξεις και αφηγήσεις, μια ακόμα πολύτιμη κληρονομιά.
Τα τρία βίντεο που ακολουθούν είναι από τις «πλατείες» της Ισπανίας, ο λόγος του είναι απολαυστικός, γεμάτος αγάπη για την αληθινή ουσία της ζωής.
Στο τέταρτο, διαβάζει απόσπασμα από το βιβλίο του «Ένας κόσμος ανάποδα», για το οποίο το ιστολόγιο Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση, έχει κάνει ένα εκτενέστατο αφιέρωμα.

Τι θα γίνει αν αρχίσουμε να ασκούμε το δικαίωμα στο όνειρο που δεν διακηρύχτηκε ποτέ; Τι θα γίνει αν για μια στιγμούλα αφεθούμε στο παραλήρημα;

Ας διαπεράσει το βλέμμα μας το όνειδος και ας ονειρευτούμε έναν άλλο κόσμο όπου:

Ο αέρας θα είναι καθαρός, απαλλαγμένος από το μικρόβιο του ανθρώπινου φόβου και από τα ανθρώπινα πάθη.
Στους δρόμους τα σκυλιά θα συνθλίβουν αυτοκίνητα.
Τους ανθρώπους δεν θα τους ελέγχει το αυτοκίνητο, δε θα τους προγραμματίζει ο υπολογιστής, δε θα τους εξαγοράζει το σούπερ μάρκετ, δε θα τους παρακολουθεί η τηλεόραση.
Η τηλεόραση θα πάψει να είναι το πιο σημαντικό μέλος της οικογένειας και θα της συμπεριφερόμαστε όπως στο σίδερο ή το πλυντήριο ρούχων.
Οι άνθρωποι θα δουλεύουν για να ζήσουν, αντί να ζουν για να δουλεύουν.
Στους ποινικούς κώδικες θα ενταχθεί και το αδίκημα της βλακείας, το αδίκημα που διαπράττουν όσοι ζουν για να έχουν ή για να κερδίζουν, αντί να ζουν απλώς και μόνο για να ζουν, σαν τα πουλιά που κελαηδούν χωρίς να ξέρουν ότι κελαηδούν και σαν τα παιδιά που παίζουν χωρίς να ξέρουν ότι παίζουν.
Σε καμιά χώρα δεν θα φυλακίζονται οι νέοι που αρνούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία αλλά εκείνοι που θα θέλουν να την υπηρετήσουν.
Οι οικονομολόγοι δε θα ονομάζουν επίπεδο ζωής το επίπεδο κατανάλωσης, ούτε ποιότητα ζωής την ποσότητα των υλικών αγαθών.
Οι μάγειροι δεν θα πιστεύουν ότι είναι ευχάριστο για τους αστακούς να τους βράζουν ζωντανούς.
Οι ιστορικοί δεν θα πιστεύουν ότι η εισβολή σε μια χώρα είναι κάτι που την ευχαριστεί.
Οι πολιτικοί δεν θα πιστεύουν ότι είναι ευχάριστο για τους φτωχούς να τρώνε υποσχέσεις.
Η σοβαρότητα θα πάψει να θεωρείται αρετή και κανείς δε θα παίρνει στα σοβαρά έναν άνθρωπο που δε θα είναι ικανός να γελάει με τον εαυτό του.
Ο θάνατος και το χρήμα θα χάσουν τις μαγικές τους δυνάμεις και ούτε ο θάνατος ούτε η περιουσία θα μπορούν να μετατρέψουν έναν παλιάνθρωπο σε ευυπόληπτο πολίτη.
Κανείς δε θα θεωρείται ήρωας ή χαζός επειδή κάνει αυτό που πιστεύει ότι είναι σωστό αντί να κάνει αυτό που τον συμφέρει περισσότερο.
Ο κόσμος δεν θα πολεμάει πια τους φτωχούς αλλά τη φτώχεια και η στρατιωτική βιομηχανία δε θα έχει άλλη λύση παρά να κλείσει.
Το φαγητό δε θα είναι εμπόρευμα ούτε η επικοινωνία εμπόριο, επειδή το φαγητό και η επικοινωνία είναι δικαιώματα του ανθρώπου.
Κανείς δε θα πεθαίνει από πείνα επειδή κανείς δε θα πεθαίνει από το πολύ φαΐ.
Κανείς δε θα φέρεται στα παιδιά του δρόμου σαν να είναι σκουπίδια, επειδή δε θα υπάρχουν παιδιά του δρόμου. Κανείς δε θα φέρεται στα πλούσια παιδιά σαν να είναι λεφτά, επειδή δε θα υπάρχουν πλούσια παιδιά.
Η εκπαίδευση δε θα είναι προνόμιο μόνο όσων μπορούν να την πληρώσουν.
Η αστυνομία δεν θα είναι εφιάλτης για όσους δεν μπορούν να την εξαγοράσουν.
Η δικαιοσύνη και η ελευθερία, αδέρφια σιαμαία που καταδικάστηκαν να ζουν χωριστά, θα ενωθούν και πάλι, πλάτη με πλάτη.
Μια μαύρη γυναίκα θα είναι πρόεδρος της Βραζιλίας και μια άλλη γυναίκα, επίσης μαύρη, θα είναι πρόεδρος την Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής μια ινδιάνα γυναίκα θα κυβερνάει τη Γουατεμάλα και μια άλλη το Περού.
Στην Αργεντινή οι τρελές της Πλάζα ντε Μάγιο θα είναι παράδειγμα πνευματικής υγείας, επειδή εκείνες αρνήθηκαν να ξεχάσουν στα χρόνια της υποχρεωτικής λήθης.
Η Αγία Μητέρα Εκκλησία θα διορθώσει τα τυπογραφικά λάθη στους πίνακες του Μωυσή και η έκτη εντολή θα προστάζει να τιμάμε το σώμα.
Η Εκκλησία επίσης θα υπαγορεύσει μια ακόμη εντολή, που την ξέχασε ο Θεός: «Αγάπα τη φύση, μέρος της οποίας είσαι κι εσύ».
Θα ξαναβλαστήσουν τα δάση στον ερημωμένο κόσμο μας και στις ερημωμένες ψυχές.
Οι απελπισμένοι θα ξαναβρούν την ελπίδα τους και οι χαμένοι τη ζωή τους, αφού απελπίστηκαν επειδή ήλπισαν πολύ και χάθηκαν επειδή έψαξαν πολύ.
Όσοι έχουμε θέληση για δικαιοσύνη και ομορφιά θα είμαστε όλοι αδέρφια, όποτε κι αν έχουμε γεννηθεί, όπου κι αν έχουμε ζήσει, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξουμε καθόλου τα σύνορα του κόσμου και του χρόνου.
Η τελειότητα θα εξακολουθήσει να είναι το βαρετό προνόμιο των θεών όμως, σ’ αυτό τον όμορφο αλλά και γαμημένο κόσμο, θα ζούμε την κάθε νύχτα σαν να ‘ναι η τελευταία και την κάθε μέρα σαν να ‘ναι η πρώτη μας.

* Το κείμενο το πήρα από το rproject

Posted in Επικαιρότητα, Λογοτεχνία, Περιοδικό, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Λιγοστέψαμε…

Posted by tofistiki στο 08/04/2015

Από την Κική, για τον Βαγγέλη Λινό που έφυγε χτες…
 –
VagelisLinos
 –

Σήμερα το πρωί, σαν άνοιξα το κομπιούτερ, με περίμενε ένα πικρό νέο από την Αίγινα:
– Ο Βαγγέλης ο Λινός, ο αγωνιστής, ο εγκάρδιος φίλος, ο συναγωνιστής στο στήσιμο της Δημοκρατικής Παράταξης: «Δημοτική Κίνηση Αίγινας»,

που κλάψαμε μαζί, όταν δεν τα καταφέραμε,
ο συνεχώς αγωνιζόμενος και ανταγωνιζόμενος,

ο ανιδιοτελής συνδικαλιστής, ο μοναχικός ανένταχτος συνασπιστικός, σπάνιον είδος στα χρονια μας,

που έγραφε μόνος του τα συνθήματα και τις ανακοινώσεις του κόμματος (του 2,9%, του 3% ή 4%)

και γέμιζε αφίσες του ΣΥΝ  τις κολώνες του νησιού…
Ο Συριζαίος αντιπρόσωπος στο ιδρυτικό του Συνέδριο – δεν τα θυμάμαι και καλά-

έφυγα κι εγώ απ την Αίγινα μετά τον Μίμη…

Στις εκλογές μας περίμενε έναν-έναν, στα περίπτερα του Λιμενοβραχίονα,
στην αυλή του Σχολείου, με τους καταλόγους και τα ψηφοδέλτια στα χέρια…

Και μας μετρούσε…
μήπως κάποιος δεν φανεί, να ρωτήσει, να μάθει,
γιατί αργεί;

Στις τελευταίες εκλογές δεν τον είδα, ρώτησα,
κάτι μου απάντησαν, αλλά δεν κατάλαβα, βιαζόμουν να προλάβω το πλοίο!

Στη γιορτή του δεν απαντούσε, του έστειλα sms με ευχές, δεν πήρα πάλι απάντηση…

Δεν ειδοποίησαν οι εναπομείναντες φίλοι, ελάχιστοι πλέον…

– Αχ, βρε Βαγγέλη, Μ. Τετάρτη και σύ, σαν τον Νότη!
Σίγουρα θα πρόλαβες να μάθεις τ’ αποτελέσματα των εκλογών, θα χάρηκες, μπορεί να ήπιες,
στα κρυφά και κάποιο ποτηράκι…

Καλό σου ταξίδι, καλέ μου φίλε και σύντροφε!

Λιγοστέψαμε, απελπιστικά…

κ.

ΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΛΙΓΟ… 

Αν περίμενες λίγο,
θα ‘ρχόταν η Άνοιξη
και θα ‘βλεπες τα τριαντάφυλλα
να μπουμπουκιάζουν στις γλάστρες…

Αν περίμενες λίγο,
θα πρασινίζαν οι φιστικιές
και θα ‘κρυβαν την ασχήμια των χωραφιών,
καθώς ανηφόριζες…

Αν περίμενες λίγο,
μπορεί να προλάβαινες την ΑΝΑΣΤΑΣΗ…

Κική Σαραντάκου 8/4/2015

 –

 
Για τον Βαγγέλη Λινό:
Η φωτογραφία είναι από το http://www.aeginaphotographer.com

Posted in Αιγινήτικα, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

10η Γιορτή Παραδοσιακών Σπόρων στην Αίγινα

Posted by tofistiki στο 04/04/2015

Την Κυριακή, 5 Απριλίου 2015, 11:00 πμ, στον πύργο του Μάρκελλου, (5΄ από το λιμάνι της Αίγινας), η Ομάδα Αίγινας της Eναλλακτικής Κοινότητας «Πελίτι» μας καλεί να γιορτάσουμε όλοι μαζί τη διπλή Γιορτή του Πελίτι!

20150404-210504.jpg

Κάθε χρόνο τον Απρίλη, πανελλαδικά, γίνονται γιορτές προσφοράς παραδοσιακών φυτών. Φέτος όμως έχουμε και γενέθλια!

Το πελίτι κλείνει 20 χρόνια δράσης, και η τοπική ομάδα της Αίγινας τα 10 χρόνια της.

Ελάτε να γιορτάσουμε με ζωντανή μουσική, χορό, κρασί και φυσικά την προσφορά των φυτών που όλοι μαζί σπείραμε και φροντίσαμε.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης

11:00 πμ ξεκίνημα με:

α. Διανομή αριθμών προτεραιότητας για παραλαβή φυτών

β. Καλωσόρισμα-χαιρετισμός

γ. Μοίρασμα φυτών μετά το τέλος των ομιλιών.

Η ΜΚΟ “Μήλο” με την Έλενα Φουντούκη, μαζί με την νηπιαγωγό- εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού Μαριάνθη Δημητρούλη του Μηλοκύδωνου, θα απασχολήσουν τα παιδιά.

Και οι …“μεγάλοι” όμως θα μπορέσουν να γίνουν για λίγο παιδιά, με τη βοήθεια του Γιάννη Ψαλλιδάκου και το συμμετοχικό παιχνίδι στο οποίο θα τους μυήσει.

Παρακαλούνται όσοι πήραν φυτά το Φεβρουάριο στο ανοιχτό σπορείο, που οργάνωσε η ομάδα Πελίτι Αίγινας, να τα φέρουν αρκετά πριν από την αρχή της εκδήλωσης (από 10:15π.μ.) ώστε να έχουμε χρόνο για τη σωστή οργάνωση.

Πληροφορίες: http://www.peliti.gr & aigina@peliti.gr, 6971630495

Posted in Αιγινήτικα, ενεργοί πολίτες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Για το Μιχάλη Σκοπελίτη, που έφυγε…

Posted by tofistiki στο 31/03/2015

Χτες έλαβα από την Κική το παρακάτω κείμενο, ήταν πολύ λυπημένη, λιγοστεύουν οι φίλοι…

 

fandadoΕτοιμαζόμουν να περπατήσω στον ήλιο,
όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

Είδα το νούμερο και το κάλεσα,
ήξερα τι θα μου ‘λεγε η Ανθούσα,
από την Πέμπτη μάς ήρθε το νέο:
Ο Μιχάλης ‘της Σούλας’ είναι σε κώμα…

– Κοιμάμαι δίπλα του, μού σφίγγει το χέρι,
είπε, όταν της τηλεφώνησα πως την σκέφτομαι…

– Δεν μπορώ να έρθω εκεί,
μεγαλώσαμε, βρέχει…
Φίλησέ τον και μην το ξεχάσεις:
«Το καλοκαίρι, θα συναντηθούμε»

η μόνιμη ‘επωδός’ …

Έτσι, λοιπόν!
Πάει κι ο Μιχάλης ο Σκοπελίτης, «πλήρης ημερών»…

Ο Μιχάλης που κατάφερε ν αλλάξει τη μοίρα του,

την πορεία της ζωής του,
να ξαναπλάσσει τον εαυτό του, μεταλλάσσοντας τον…

Κι εμείς, νιώθουμε τυχεροί που τον γνωρίσαμε, 

για τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε κοντά του,
για τις εκδρομές μας, σε άγνωστά μας λιμανάκια, απόκρυφα
ή σε πανύψηλες απόκρημνες βουνοκορφές του νησιού…

Και για τις νύχτες με την Πανσέληνο, στα Τσαμάκια,
παρέα με τον Μίμη και τη φυσαρμόνικά του,

τη Σούλα και το καλαθάκι της με τις φράουλες
– απ το δικό τους το χωραφάκι-
την Ανθούσα με τα τραγούδια της,

κι εμένα, να τριγυρνάω ανάμεσά τους,
απαθανατίζοντας τις στιγμές,
να «παγώνω» τον χρόνο,
που κυλά ασταμάτητα,
όπως τα κύματα στην ακρογιαλιά…

-Αντίο, λοιπόν, Μιχάλη, που φεύγεις…
Σ’ευχαριστούμε για τη φιλία σου!
-Κουράγιο, μεγάλο κουράγιο, Σούλα, που μένεις…

Κική Σαραντάκου

*Στη φωτογραφία η Σούλα, η Κική, ο Μιχάλης κι ο Μίμης, στο Φαντάδο.

 

Posted in Αναμνήσεις, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Εβδομάδα Ποίησης – επιλογές γ’ μέρος

Posted by tofistiki στο 24/03/2015

Σήμερα τελειώνει η φετινή εβδομάδα Ποίησης (19-24/3), και καθώς είναι η επέτειος θανάτου του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου ή Άχθου Αρούρη, θα αφιερώσω την ανάρτηση σε δυο δικά του ποιήματα. Όπως μου έγραψε κι η Κική, τόσα χρόνια, κι ακόμα μας λείπει, ακόμα τον σκεφτόμαστε. Άρα, κέρδισε την αθανασία, σκέφτομαι…
Το πρώτο είναι από τη συλλογή με τίτλο «Της Κατοχής και του Στρατόπεδου», που εκδόθηκε μετά το θάνατό του:

Ο Τάκης
(αν τον έλεγαν Τάκη)kindyni-1

Λένε ποτέ μια συμφορά δε θα ‘ρθει μοναχή.
Έτσι και τότε, το Γενάρη του σαράντα δύο
λες και δεν ήταν αρκετά πείνα και κατοχή
είχε κι’ ένα διαβολεμένο κρύο.

Είχε χιονίσει από νωρίς και πήρε βοριαδάκι
που σκόρπαε στη Φτωχολογιά κρουσταλλιασμένα ρίγη.
Βγήκα να ρίξω μια ματιά, με τρόπο, στο σοκάκι
γιατί έπρεπε ο Χαράλαμπος να φύγει.

Έμενε τότε ένας χαφιές εκεί στη γειτονιά.
Ποιο μπαινοβγαίναν σπίτι μου δεν έπρεπε να ξέρει.
(Πότε θ’ απλώσει τιμωρός η Νέμεση το χέρι
να ξεβρωμίσει η γης… κρυφέ φονιά!)

Το βρήκα κει στο κούφωμα της πόρτας ζαρωμένο
απ’ του βορριά πολέμαγε να φυλαχτεί το «χάδι»
ένα σκιαγμένο ζωντανό κουρέλια τυλιγμένο
ενός μικρού παιδιού τ’ απολειφάδι.

Το πήρα μέσα που ‘χε φως και κάποια θαλπωρή,
μια στάλα τραχανά ζεστό του σέρβιρε η Ελένη.
Ήταν ό, τι καλύτερο μπόραε να δώσει η καψερή
και μεις σχεδόν απ’ όλα στερημένοι.

Έτρωγε. Στα ματάκια του μια ελπίδα τρεμοπαίζει
και διώχνει με τη ζέστα της τους μαζωμένους τρόμους.
Μα η κούραση το νίκησε κι έγειρε στο τραπέζι
Ποιος ξέρει πόσο γύριζε στους δρόμους.

Του στρώσαμε ένα πρόχειρο γιατάκι. Και το πήρα
σαν πούπουλο… Τ’ απόθεσα με τρόπο μην ξυπνήσει.
Λίγο πετσί και κόκκαλα μ’ ένα λεφούσι ψείρα
και μια ζωούλα που ‘θελε ν’ ανθίσει…

Το ζήσαμε. Από μια μπουκιά λιγώτερο ο καθείς.
Πέρασαν χρόνια. Κι έψαξε γι’ αυτούς που το ‘χαν θρέψει.
Μα εσένα Λάμπη, σου ‘μελε ν’ αδικοσκοτωθείς
κι εμείς απ’ το νησί είχαμε μισέψει.

Και ένα που αγαπώ πολύ, από μικρή το αγαπούσα, για την τόλμη του και την κοφτερή του γλώσσα:

axtopazziΓέννησις (Σάμος, 24.12.1937)

Εξω βαριά, μονότονα κι επίμονα χτυπά η βροχή
στους τσίγκους των καταστημάτων.
Και σα βουβό παράπονο μέσ’ στην καρδιά μας αντηχεί
που άγνωστος φόβος της κρατά δεμένη κάθε της πτυχή
κι είναι σπηλιά κακοποιών και βάρβαρων πνευμάτων.

Ανίσχυρο το λογικό -κρίση, συνείδηση και νους-
ζητεί να μάθει την αιτία
που μας κρατάει στην ερμιά του ψυχικού μας αχανούς
που μας κρατάει σκοτεινούς, βασανισμένους, ταπεινούς
γεμάτους ζόφο και νυχτιά και θλίψη και σκοτία.

Τάχατες τ’ άλλα πλάσματα, που η σκέψη δεν τα τυραννά
δεν τα βαραίνει σαν κατάρα,
νοιώθουν το ίδιο σαν εμάς τον αδυσώπητο βραχνά
ή τάχα πέφτουν ήσυχα να κοιμηθούν μ’ όνειρα αγνά
χωρίς καμμιά τον ύπνο τους να τον ταράζει αντάρα;

Χριστέ, γιατί γεννήθηκες μες στου χειμώνα την καρδιά
και τέτοια δίδαξες θρησκεία;
Προτού να ρθεις εμοιάζαμε ξέγνοιαστα κι άταχτα παιδιά
κι ήταν η ζήση μας απλή, με φως γεμάτη κι ομορφιά
κι απ’ την ψυχή μας άγνωστη και ξένη η αμαρτία.
‘Ο,τι κι αν κάναμε κακό, ήταν απλό και φυσικό
κι όμοιοι μας ήταν κι οι θεοί μας.
‘Ηταν ανθρώπινοι θεοί, με τίποτα το θεϊκό
που μας γελούσαν στοργικά, που συγχωρούσαν το κακό
κι ήτανε πάντα μέσα μας και πάντοτε μαζί μας.

Μα εσύ τους έδιωξες αυτούς, τους πρόσχαρους, τους αφελείς
θεούς, που μας πονούσαν τόσο
και ξέσκισες τους νόμους μας, τους ανθρωπίνους κι ατελείς,
νόμους ωστόσο μιας ζωής, γλυκειάς και διάφανης κι απλής
και μάρανες την ηδονή, την άνοιξη, τη δρόσο.
Από τα βάθη του αχανούς, του ακατανόητου ουρανού
μια φοβερή έφερες εικόνα
ενός ανάλγητου θεού, σκληρού, στυγνού και σκοτεινού
κι είπες πως είν’ αμάρτημα και το τραγούδι του πτηνού
και της κοπέλλας τ’ όνειρο, κι η μυρουδιά του ανθώνα.

Νόμους εθέσπισες σκληρούς με τη στυγνή σου διδαχή
και σκότωσες την ευτυχία.
Απάρνηση κάθε χαράς, σκοτάδια μέσα στην ψυχή,
κάθε χαμόγελο γλυκό, κάθε χαρούλα μας φτωχή
είναι θανάσιμο κακό και ρύπος κι αμαρτία.

Ποτές δε χάρηκες το φως. Σε θέλγαν πάντα τα κεριά
και των ναών σου το ημίφως.
Οι προσευχές σου ψάλλονται με μια κατάνυξη βαριά.
Δεν χάρισες στον άνθρωπο ούτε μια στάλα λευτεριά
και οι πιστοί σου ήθελες νάχουμε δούλων ήθος.

Κι όπως γεννήθηκες Χριστέ μες στου χειμώνα την καρδιά
που σύμβολο στη σκοτεινή σου στάθηκε θρησκεία,
για να πεθάνεις διάλεξες κάποια χαρούμενη βραδυά
κι ερύπανες της άνοιξης τη ζωογόνα ευωδιά
με του φριχτού σου λιβανιού τη δυσωδία.

 

Όλες τις εκδηλώσεις για την Εβδομάδα Ποίησης, μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Η ζοφερή εικόνα στον «Τάκη» είναι της σπουδαίας χαράκτριας Άννας Κινδύνη, που έζησε τα παιδικά της χρόνια, ως πρόσφυγας, στη Μυτιλήνη.
Το σκίτσο του παππού μου, είναι του φίλου του, σημαντικού ζωγράφου -και όχι μόνο- της «Λεσβιακής Άνοιξης» Αντώνη Πρωτοπάτση.

Posted in Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Εβδομάδα Ποίησης – επιλογές β’ μέρος

Posted by tofistiki στο 22/03/2015

Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στην εβδομάδα ποίησης με επιλογές της Κικής. Για αρχή, ένα υπέροχο ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες:

xul-solarΜαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι,
και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια,
και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια,
και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις,
και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα,
με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού.
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ επισφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις
πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια.
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
και ότι, αλήθεια, αξίζεις.
Και μαθαίνεις, μαθαίνεις,
με κάθε αντίο μαθαίνεις.

Κι ένα του Στέργιου Πολύζου:

MytarasΠαζλ κύκνου

Κομμάτι το κομμάτι ενώνω
το παζλ του γυάλινου ονείρου
δίνοντάς του την αγέρωχη
όψη κύκνου.

Στιγμή τη στιγμή τρέμω
την απώλεια μικρού
μικρότατου κομματιού
ακεραιότητας του ονείρου

γιατί τα όνειρα
δε συγχωρούν ψεγάδια.

Τα όρια του κόσμου μας
είναι τα όρια της αξιοπρέπειάς μας.

 

 

και για το τέλος σήμερα, ένα -επίκαιρο, νομίζω- του Μπέρτολντ Μπρεχτ:

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε. index

Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.
Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε
μπροστά σας σ’ άπλετο φως. Φρόντισαν
οι γονείς σας για να μη σκοντάψουν τα πόδια σας
σε πέτρα. Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται
να μάθεις. Έτσι όπως είσαι
εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς
τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

Έχουνε μαθητεύσει πλάι σε κείνους
που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουν
για όλους τους καιρούς
μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά
δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.
Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά
Η μάθηση θα ‘τανε υποχρέωσή σου.

Συνεχίζεται…

Όλες τις εκδηλώσεις για την Εβδομάδα Ποίησης, μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Posted in Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Εβδομάδα Ποίησης – επιλογές α’ μέρος

Posted by tofistiki στο 20/03/2015

Καθώς χτες άρχισε η φετινή εβδομάδα Ποίησης (19-24/3), η Κική με τσιγκλάει να ανεβάσω κάποια ποιήματα που αγαπάει. 
Ίσως πρέπει να της μάθω να χειρίζεται το ιστολόγιο, τελικά! 🙂

Ξεκίνησε προχτές με ποιήματα της φίλης Σοφίας Κολοτούρου, που φιλοξενείται συχνά στο Φιστίκι, σας προτρέπω να ανακαλύψετε την ποίησή της, εδώ

Self-portrait_as_the_Allegory_of_Painting_by_Artemisia_GentileschiHI(S)TORY   31/12/2012

Θα σε κάνω γυναίκα με τα χείλη κλειστά (..)
και απέ θα σε κάψω, γιατί είσ’ ένα ψέμα,
η Ελένη της Τροίας, η πληγή η παλιά
Λευτέρης Παπαδόπουλος, Παλιό Τελωνείο

Γυναίκα, ως Γυναίκα δεν υπάρχεις.
Άλλο δεν είσαι, παρά του Άντρα ένα πλευρό.
Της Ιστορίας έχει ορίσει ο Τελετάρχης
να σ’ εξουσιάζει χιλιετίες τ’ αρσενικό.

Γυναίκα, έχει φτιαχτεί η κοινωνία
με τέτοιο τρόπο, με κανόνες μυστικούς –
να υποτάσσεσαι στην ξένη επιθυμία
χωρίς αντίσταση, χωρίς φωνές, λυγμούς.

Το σώμα σου (αν το θέλουν) θα χαράξουν –
μην το μπερδέψεις μια στιγμή με ηδονή!
Και σαν τελειώσουν – να το ξέρεις – θα σε κάψουν
γιατί θαρρούνε τη φωτιά εξαγνιστική.

Γυναίκα, ποιος ξεπλένει την ντροπή σου;
Ο νόμος πάντα επικρατεί, του ισχυρού.
Κι εγώ μονάχα, που γνωρίζω τη σιωπή σου,
γράφω για σένα, για τη φρίκη του βιασμού.

 

Συνέχισε, με Ασημάκη Πανσέληνο, φίλο καλό του παππού, του Νίκου Σαραντάκου.

Τριμελές Πλημμελειοδικείον

Πάνω στην ξύλινη έδρα καθισμένοι,
μια γνώμη, μια καρδιά ευχαριστημένη,-
τρεις ομοιόμορφοι, ήσυχοι ανθρωπάκοι
κι ο εισαγγελέας, με Φαίρμπανξ μουστακάκι!

Ένας εργάτης κάθεται στον μπάγκο,
από ένα σπάγγο κρέμεται ο Χριστός
κι απ’ το Χριστό κρεμιέται, δίχως σπάγγο,
το Καθεστώς!

«Εσύ ήσουν αρχηγός στην απεργία;»
«Αυτό για μένα θα ήτανε τιμή».
«Και τι σας φταίει το Κράτος κι η Θρησκεία»;
«Βοηθούν όσους μας κλέβουν το ψωμί»!

Ο πρόεδρος είναι μάνα στη δουλειά του
κι είναι αυστηρός στα ήθη και στους τρόπους,
κοιτάει το νόμο μέσα απ’ τα γυαλιά του
και μέσα από το νόμο τους ανθρώπους.

«Δυο χρόνια φυλακή και δυο εξορία»!
Και τον ακούει ο εργάτης καθιστός,
κλαίει μια γριούλα με ήμερη πικρία,
μειδιά κάτου απ’ τη σκόνη του ο Χριστός,

Πάνω στην ξύλινη έδρα καθισμένοι,
μια γνώμη, μια καρδιά ευχαριστημένη,
δικάζουνε τον κλέφτη, τον αλήτη
κι απέ παίρνουν το τραμ και πάνε σπίτι.

Τρων και μιλάν για το Άδικο με πάθος,
διδάσκουν τα παιδιά τους ηθική,
βέβαιοι αυτοί πως είναι κατά βάθος,
πιο τίμιοι απ’ όσους κλειουν στη φυλακή.

 

Και με Τάκη Χατζηαναγνώστου, ένα ανοιξιάτικό του:

monet-anemoneΑ ν ε μ ώ ν ε ς – Φεβρουάριος 1952

 Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές
τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν
κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές
μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη, σκορπίσαν…

Μια πρώιμη άνοιξη! Πώς φεύγουν οι καιροί !…
‘Ηταν και τότε όπως και σήμερα ο λόφος
κι εσύ, παιδούλα, σαν αγάπη τρυφερή,
μάζευες λούλουδα στο δειλινό χρυσόφως.

 Σ’ αναθυμούμαι όπως ερχόσουν ντροπαλά
με το μικρό μπουκέτο σου γλυκιά και μόνη
κι εστάθης δίπλα μου και μού ‘δωσες δειλά
μιαν ανεμώνη.

 

 

Συνεχίζεται…

Όλες τις εκδηλώσεις για την Εβδομάδα Ποίησης, μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Posted in Επικαιρότητα, Περιοδικό, Ποίηση, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Έκθεση: Αϊβαλί, Ένα ταξίδι στο χρόνο

Posted by tofistiki στο 13/02/2015

Μια έκθεση για την πόλη απέναντι:

https://www.facebook.com/events/914023768638107/

Αϊβαλί: Ένα ταξίδι στο χρόνο

σολουπ-2

Έκθεση με αφορμή την κυκλοφορία του graphic novel «Αϊβαλί» του Soloúp από τις εκδόσεις Κέδρος.
Παρουσιάζονται εικόνες, πρωτότυπα σχέδια και προσχέδια από το Αϊβαλί, επιμέρους θεματικές ενότητες για τον τρόπο κατασκευής και αφήγησης της ιστορίας με την μορφή comics, όπως και τη χρήση πηγών (cartpostal, παλιές φωτογραφίες, στολές, πλοία κλπ) κατά την σχεδίαση.
Η έκθεση συμπληρώνεται από σπάνιες φωτογραφίες και αρχειακό υλικό που προέκυψε κατά την έρευνα. Ένα ταξίδι στον χρόνο. Η Μικρασιατική καταστροφή και η Συνθήκη της Λοζάνης με την ματιά της τρίτης και τέταρτης γενιάς προσφύγων.

Περισσότερες πληροφορίες στο http://bit.ly/1yGvdHr

Διάρκεια: 12/02/2015 – 08/03/2015
Μουσείο Μπενάκη Κτήριο Οδού Πειραιώς
Στα πλαίσια της έκθεσης, μεθαύριο Σάββατο, 15/2, ξαναζωντανεύει η Αποκριά στο Αϊβαλί και μνήμες από την ξεχωριστή αυτή γιορτή στη μικρασιάτικη πόλη, στο Mουσείο Μπενάκη, με τη Λυδία Κονιόρδου να αφηγείται το απόσπασμα «Οι Αποκριές και οι Δώδεκα Θεοί» του Φώτη Κόντογλου από το βιβλίο του «Το Αϊβαλί, η πατρίδα μου». Τότε που μεγάλοι και παιδιά ξεφάντωναν στους δρόμους της με μουσικές εξαίσιες, μασκαρέματα και αυτοσχέδιους θιάσους. Στις αποκριές του Αϊβαλιού ξυπνούσαν τα όνειρα: ζωντάνευε ο Μεγ’ Αλέξανδρος, οι Δώδεκα Θεοί, οι φουστανελάδες ήρωες του 1821, αλλά και ο Ροβινσών Κρούσος, «ο πόλεμος των Μπόερς» και ο «Ολλανδικός στόλος»!
Την αφήγηση θα συνοδεύει στο νέυ ο Χάρης Λαμπράκης, ενώ θα προβάλλονται σκίτσα από τις αποκριές του Κυρ Φώτη, όπως έχουν καταγραφεί στο graphic novel «Αϊβαλί».
Θα συμμετέχει η θεατρική ομάδα του περιοδικού «Σχεδία».
H σκηνοθετική επιμέλεια της ξεχωριστής αυτής εκδήλωσης είναι της ίδιας της Λυδίας Κονιόρδου.

 

Posted in Επικαιρότητα, Περιοδικό, Πολιτιστικά, Τσ’ Μυτ’λήν’ς | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Αύριο, να τολμήσουμε!

Posted by tofistiki στο 24/01/2015

Να τολμήσουμε!
Με τα κόμματα της Αριστεράς -αυτής της Αριστεράς που είναι δίπλα μας, στο δρόμο, στους αγώνες.

Το χρωστάμε στα παιδιά μας που φεύγουν μετανάστες,
σε εκείνους τους συνανθρώπους μας που θαλασσοπνίγονται στα Φαρμακονήσια,
στους συμπολίτες μας που δεν άντεξαν την απελπισία και λύγισαν,
σε όσους έχασαν τη ζωή τους αυτά τα χρόνια της σκληρής λιτότητας,
αλλά και σε όσους έχασαν τη δουλειά τους, τα σπίτια τους, την ελπίδα τους.

Θα είναι δύσκολα από μεθαύριο, αλλά θα το παλέψουμε!

Κι ας μην μας παρασύρουν τα μιντιακά κατασκευάσματα -τύπου Ποτάμι- με τα ανούσια, σαν τηλεοπτικές διαφημίσεις, λόγια τους: 
Τα συμφέροντα των αφεντικών τους, των μεγαλοεργολάβων και των καναλαρχών, είναι αντίθετα από τα δικά μας! Ούτε μια αριστερή ψήφος στο Ποτάμι! 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: