Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for the ‘Γνώμες και σχόλια’ Category

Η «φτηνή και καθαρή» πυρηνική ενέργεια

Posted by tofistiki στο 22/03/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 22/03/2011 στο Εμπρός

Χωρίς αμφιβολία, η εξέλιξη της ανθρωπότητας είναι συνυφασμένη με την ενέργεια που θα έχει στη διάθεσή της. Υπάρχει άλλωστε ιστορικό προηγούμενο.
Η βιομηχανική εποχή άρχισε με την ατμομηχανή και βασίστηκε στο κάρβουνο. Έτσι, χώρες πλούσιες σε πετροκάρβουνο, όπως η Αγγλία και η Γερμανία, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή.

Κατόπιν ήρθαν οι μηχανές εσωτερικής καύσεως και άρχισε η εποχή του πετρελαίου, που διαρκεί ακόμα. Στην πρωτοπορία βρέθηκαν χώρες που είχαν στο έδαφός τους κοιτάσματα πετρελαίου, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία, ή χώρες που στις αποικίες ή τα προτεκτοράτα τους υπήρχε πετρέλαιο, όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Ολλανδία.

Αυτές οι πηγές ενέργειας, που ονομάζονται επίσης ορυκτά καύσιμα, είναι προσιτές, σχετικά φτηνές και έχουν εύκολη εφαρμογή. Παρουσιάζουν όμως πολλά σοβαρά μειονεκτήματα, τα κυριότερα από τα οποία είναι:
-Δεν είναι ανεξάντλητες. Τα κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων κάποτε θα εξαντληθούν και σε ορισμένες χώρες εξαντλήθηκαν ήδη.

-Η εξόρυξή τους προκαλεί σοβαρή επιβάρυνση του περιβάλλοντος και με την καύση τους ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα με διοξείδιο του άνθρακα και αυξάνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

-Και ακόμα, αποτελούν πολύτιμες πρώτες ύλες για τη χημική τεχνολογία και είναι αμαρτία να τις καίμε.

Έτσι, όταν κατά τη δεκαετία τού 1960 άρχισε η ειρηνική εφαρμογή της πυρηνικής ενέργειας, πολλοί νόμισαν πως η λύση βρέθηκε. Η νέα πηγή ενέργειας χαρακτηρίστηκε οικολογικώς καθαρή, θεωρήθηκε φθηνότερη από τις άλλες και σχεδόν ανεξάντλητη και, όπως ήταν επόμενο, υιοθετήθηκε με ενθουσιασμό. Στα επόμενα 30 χρόνια, σε 40 μεγάλες και μικρές χώρες του πλανήτη (14, μόνο στην Ευρώπη) εγκαταστάθηκαν 450 πυρηνικοί σταθμοί, καθένας από τους οποίους περιέχει από 3 έως 5 πυρηνικούς αντιδραστήρες και οι οποίοι καλύπτουν το 30% των ενεργειακών αναγκών τους.

Συνεπακόλουθο της στροφής στην πυρηνική ενέργεια ήταν να ατονήσει το ενδιαφέρον για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, από τον ήλιο, τον άνεμο και τη γεωθερμία, γιατί θεωρήθηκαν κατάλληλες για εφαρμογές μικρής μόνο κλίμακας και τοπικής σημασίας.
Πιστεύω πως ο ισχυρισμός αυτός είναι εκ του πονηρού. Η αδιαφορία που δείχνουν οι πάσης φύσεως οικονομικοί παράγοντες, αλλά και οι υποταγμένες σ’ αυτούς κυβερνήσεις, για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας οφείλεται στην απουσία κέρδους.

Βλέπετε, ο ήλιος ή ο άνεμος δεν ανήκουν σε κανέναν ούτε μπορεί να γίνει κάποια κερδοφόρα εκμετάλλευση του ενεργειακού δυναμικού τους. Η τεχνογνωσία που απαιτείται γι’ αυτό είναι πολύ απλή και δε γίνεται να μονοπωληθεί. Επομένως… δε συμφέρει.

Αντίθετα, οι πυρηνικοί ενεργειακοί σταθμοί αποφέρουν τεράστια κέρδη σε πολλούς και ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες. Τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην Ιαπωνία, αλλά και στις περισσότερες χώρες με πυρηνικούς σταθμούς, αυτοί ανήκουν σε ιδιωτικές εταιρείες, όπως και σε ιδιώτες, επίσης, ανήκουν τα μεταλλεία, από τα οποία εξορύσσονται τα μεταλλεύματα του ουρανίου και σε χέρια ιδιωτών βρίσκεται η μεταφορά, η επεξεργασία των πυρηνικών καυσίμων…

Και φυσικά οι ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούν με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος, δεν έχουν καμιά όρεξη να δώσουνε χρήματα για να αντικαταστήσουν τους παλιούς αντιδραστήρες των πυρηνικών σταθμών με καινούργιους ή να αυξήσουν τα μέτρα ασφαλείας τους από φυσικές καταστροφές.

Όπως έχει καταγγελθεί, η εταιρεία που εκμεταλλεύεται τους πυρηνικούς σταθμούς της Φουκουσίμα και των γειτονικών παράκτιων πόλεων, όταν οι ειδικοί, μετά το τσουνάμι του Δεκεμβρίου τού 2004, που σάρωσε τον Ινδικό Ωκεανό από τη Σουμάτρα ως τη Μαδαγασκάρη, συνέστησαν να αυξήσει το ύψος του προστατευτικού κρηπιδώματος, αρνήθηκε να το κάνει επικαλούμενη το υψηλό κόστος του έργου.

Ήρθαν όμως τρία σοβαρά πυρηνικά ατυχήματα, στις 28 Μαρτίου 1979 στο σταθμό Θρι Μάιλ Άιλαντ στα ανοιχτά της Πενσυλβανίας των ΗΠΑ, στις 26 Απριλίου 1986 στο Τσερνομπίλ της Ουκρανίας και τώρα στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, για να αποδείξουν κάτι που οι ειδικοί επιστήμονες έλεγαν από καιρό, αλλά κανείς δεν τους άκουγε: πως η πυρηνική ενέργεια ούτε καθαρή, ούτε ανεξάντλητη, ούτε ασφαλής είναι. Μπροστά στα τρομερά και σχεδόν ανεξέλεγκτα αποτελέσματα των καταστροφών αυτών, άρχισε να κερδίζει έδαφος η ιδέα της εγκατάλειψης της πυρηνικής ενέργειας.

Ήδη, μετά το ατύχημα του Τσερνομπίλ, έγινε στην Ιταλία το 1987 δημοψήφισμα και ο λαός αποφάσισε με τεράστια πλειοψηφία να κλείσουν οι 4 πυρηνικού σταθμοί της χώρας, ενώ μετά το ατύχημα της Φουκουσίμα η καγκελάριος Μέρκελ ανακοίνωσε το άμεσο κλείσιμο, για τρεις μήνες στην αρχή, 7 πυρηνικών σταθμών, η δε ελβετική κυβέρνηση πάγωσε προς το παρόν τα σχέδιά της για την κατασκευή πυρηνικών σταθμών.

Ευτυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε σταθμούς πυρηνικής ενέργειας. Ο «Δημόκριτος» στην Αγία Παρασκευή είναι ουσιαστικά εργοστάσιο παραγωγής ραδιοϊσοτόπων για επιστημονικούς σκοπούς. Όταν τη δεκαετία τού ‘70 μπήκε θέμα να κατασκευαστεί πυρηνικός σταθμός, όλοι οι επιστημονικοί φορείς, το Τεχνικό Επιμελητήριο, η Ένωση Ελλήνων Χημικών, οι Γεωλόγοι, οι ιατρικοί σύλλογοι της χώρας, στάθηκαν κατηγορηματικά αντίθετοι, επικαλούμενοι τη μεγάλη σεισμικότητα της Ελλάδας. Και τα σχέδια των κερδοσκόπων ματαιώθηκαν.

Διερωτώμαι· γιατί οι Ιάπωνες, που ζούνε σε μια χώρα με σεισμικότητα μεγαλύτερη από τη δική μας και η οποία επιπλέον είναι η μόνη χώρα που δέχτηκε δυο πυρηνικά πλήγματα, με χιλιάδες νεκρούς, δεν αντέδρασαν, τότε σαν εμάς, αλλά γέμισαν τη χώρα τους με 32 πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής; Τόσο πολύ χάσανε τη μνήμη τους ή τόσο πολύ έχουν υποταχτεί στο χρήμα;

Δορυφορική φωτογραφία του κατεστραμμένου πυρηνικού εργοστασίου στη Φουκουσίμα, από το http://blogs.denverpost.com/captured/2011/03/18/captured-japan-earthquake-and-tsunami-one-week-later/2838/
(το βρήκα στο ιστολόγιο του Παιδιού της ανοιχτής θάλασσας)

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , , | 1 Comment »

Ασφαλές διαδίκτυο (και ό,τι αυτό σημαίνει)

Posted by tofistiki στο 07/03/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου

Η 8η Φεβρουαρίου έχει καθιερωθεί, σε παγκόσμιο επίπεδο, ως «ημέρα ενημερωτικών δράσεων για την ασφαλέστερη χρήση του Διαδικτύου» (Safer Internet Day). Δε θυμάμαι αν πέρσι ή πρόπερσι έγινε στο νησί μας καμιά εκδήλωση τη μέρα αυτή και όποιος ξέρει ας με διορθώσει.
Φέτος όμως, με ευθύνη του δραστήριου αντιδημάρχου κ. Νεκτάριου Κουκούλη και σε συνεργασία με τον εντεταλμένο Δημοτικό Σύμβουλο κ. Νίκο Οικονόμου, οργανώθηκε ημέρα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των μαθητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της Αίγινας.

Έγιναν ενημερωτικές ομιλίες στο Γενικό Λύκειο και στο ΕΠΑΛ, από τους προαναφερθέντες, που είναι εκπαιδευτικοί, ειδικευμένοι στην Πληροφορική, σε συνεργασία με τους καθηγητές των σχολείων. Για την καινοτόμα αυτή δράση, ο Δήμος προετοίμασε αφίσα και σχετικό έντυπο υλικό, εγκεκριμένα από το Υπουργείο Παιδείας, σε συνεργασία με τον διαδικτυακό κόμβο www.saferintenet.gr, που ασχολείται με την ασφαλή χρήση του Ιντερνέτ και των κινητών τηλεφώνων. Στα πλαίσια της ενημερωτικής αυτής εκστρατείας παραβρέθηκε και ο Δήμαρχος κ. Σακκιώτης, που με Δελτίο Τύπου του Δήμου κάλεσε τα τοπικά έντυπα και ψηφιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να καλύψουν το γεγονός, με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου στο τόσο σοβαρό αυτό θέμα.

Δεν θα πρωτοτυπήσω ασφαλώς, αν ισχυριστώ πως στην εποχή μας, καθώς η Γνώση και η Πληροφόρηση έχουν γίνει παραγωγικά μέσα, η Πληροφορική με όλες τις εφαρμογές της και κυρίως με την κινητή τηλεφωνία και το Διαδίκτυο, έχουν δεθεί με τη ζωή μας, μας βοηθούν σε χίλιες δυο περιπτώσεις, αλλά ταυτόχρονα μπορούν να εξελιχθούν, ενδεχομένως, σε μέσα υποβοήθησης εξεγέρσεων ή ακόμα και σε επίφοβα όπλα.

Θα θυμάστε όλοι πως πριν λίγα μόλις χρόνια, με αφορμή τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα και στη Δυτική Πελοπόννησο, οργανώθηκαν στην Αθήνα συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου, που θύμιζαν παρόμοιες συγκεντρώσεις που μόνον ο Κίμων Κουλούρης ή το ΚΚΕ, στις μέρες της δόξας τους θα μπορούσαν να οργανώσουν. Και όμως οι μεγάλες αυτές συγκεντρώσεις δεν έγιναν από κόμματα, τα οποία πιάστηκαν στον ύπνο, αλλά από ανεξάρτητους πολίτες με τη χρήση των κινητών τηλεφώνων ή από χειριστές του διαδίκτυου, τους λεγόμενους μπλόγκερ.

Θα θυμάστε επίσης την «υπόθεση ζαρντινιέρας» στη Θεσσαλονίκη ή την πιο πρόσφατη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στην Αθήνα. Και στις δύο περιπτώσεις οι ισχυρισμοί των δραστών αστυνομικών καταρρίφθηκαν από φωτογραφίες που τράβηξαν με το κινητό τους, ένας διαβάτης, στην πρώτη και μια γειτόνισσα, από το μπαλκόνι της, στη δεύτερη. Ακριβώς, χάρη σ΄ αυτή τη φωτογραφία έγινε δυνατή η καταδίκη των δολοφόνων του νεαρού παιδιού σε βαριές ποινές.

Αλλά και στις μέρες που περνάμε φάνηκε πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος της Πληροφορικής. Δεν ξέρω αν το έχετε διαβάσει αγαπητοί αναγνώστες, αλλά στις εξεγέρσεις που συγκλονίζουν τις αραβικές και ισλαμικές χώρες της Αφρικής και της Ασίας, δύο είναι τα καθοριστικής σημασίας γεγονότα. Το πρώτο, η αποφασιστική συμμετοχή σ΄ αυτές των γυναικών και το δεύτερο ο σημαντικότατος ρόλος που έπαιξαν στην κινητοποίηση των εξεγερμένων τα κινητά τηλέφωνα και τα μηνύματα με το Διαδίκτυο.

Γιατί πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε πως οι γείτονες μας, που υποτιμητικά τους λέμε «Τουρκαλάδες» ή «Ανατολίτες», μπορεί να μη διαθέτουν τις δικές μας περγαμηνές, αναφορικά με τη μοναδικής τελειότητας γλώσσα, την ένδοξη ιστορία και άλλα ηχηρά παρόμοια, αλλά στον τομέα της Πληροφορικής έχουν κάνει μεγάλες προόδους και ίσως μας έχουν ξεπεράσει.

Το διαδίκτυο έχει γίνει αποφασιστικό όργανο πληροφόρησης και επικοινωνίας και γι΄αυτό άλλωστε το εχθρεύονται οι πάσης φύσεως εξουσιαστές. Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις των εξεγέρσεων στην Ανατολή, τόσο το καθεστώς του ανατραπέντος Μουμπάρακ όσο και το καθεστώς των Αγιατολάχ της Τεχεράνης, το φοβήθηκαν τόσο πολύ ώστε αποπειράθηκαν να εφαρμόσουν γενική συσκότιση όλων των μέσων τηλεπικοινωνίας για να εμποδιστεί η χρήση του Διαδικτύου. Το μέτρο αυτό, που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή, αποδείχτηκε τελείως ανεπαρκές και ανακλήθηκε.

Το Διαδίκτυο όμως έχει και άλλους εχθρούς, πέραν των αυταρχικών καθεστώτων. Είναι οι λεγόμενοι χάκερ και κράκερ. Αρχικά  ο όρος «χάκερ» σήμαινε στην αγγλική γλώσσα κάποιαν ειδικότητα ξυλουργού, ενώ τώρα χάκερ ονομάζεται κάποιος που καταγίνεται με την διείσδυση και διερεύνηση του λογισμικού ενός υπολογιστή ή δικτύου υπολογιστών, στον οποίο, όμως, δεν έχει δικαίωμα πρόσβασης. Οι χάκερ πιστεύουν πως ότι η πρόσβαση στην πληροφορία αποτελεί παγκόσμιο κοινό αγαθό και ότι είναι ηθικό καθήκον τους να μοιράζονται τις ικανότητές τους, τόσο δημιουργώντας λογισμικό ανοικτού κώδικα, όσο και διευκολύνοντας την πρόσβαση σε πληροφορίες και υπολογιστικούς πόρους, όπου αυτό είναι εφικτό.

Ο όρος (ειδικά στην ελληνική γλώσσα) συγχέεται πολύ συχνά με τον όρο κράκερ (cracker), που στην Ελλάδα είναι μάλλον άγνωστος (εδώ ξέρουμε μόνο τα κράκερ της ζαχαροπλαστικής) ενώ η διεθνής κοινότητα των χάκερ, που αριθμεί σήμερα εκατομμύρια μέλη, απορρίπτει τέτοιο συσχετισμό, γιατί οι κράκερ είναι εξ ορισμού ιδιοτελείς και κακόβουλοι, που αποβλέπουν σε κλοπές, βανδαλισμούς ή παραβάσεις εμπιστοσύνης.

Η πρωτοβουλία πάντως του Δήμου να ενημερώσει τα παιδιά, που είναι σήμερα οι κύριοι χρήστες της Πληροφορικής για τον ασφαλή χειρισμό του Διαδικτύου, είναι αξιέπαινη και εποικοδομητική.

 

 

Παρακάτω, δύο από τα ενημερωτικά βίντεο που υπάρχουν στον ιστότοπο http://www.saferinternet.org

 

Posted in Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τα καινούργια όπλα

Posted by tofistiki στο 25/02/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 22/2/2011

Ακούγεται κάπως σαν κοινοτοπία, αλλά απηχεί την πραγματικότητα. Τα μέσα αντίστασης στην καταπίεση αλλάζουν από εποχή σε εποχή, ανάλογα με την υπάρχουσα υλική υποδομή. Ξεκινήσανε από μια σφεντόνα, ένα δόρυ, ένα σπαθί, έγιναν κατόπιν καριοφίλια και τουφέκια, ύστερα αυτόματα και χειροβομβίδες και σήμερα, χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη, έχουν πάρει τελείως διαφορετική και φαινομενικά ανώδυνη μορφή. Σήμερα ένας φορητός υπολογιστής ή ένα κινητό τηλέφωνο μπορούν να γίνουν αποτελεσματικά όπλα εξέγερσης.

Εμείς φυσικά, βυθισμένοι στη μακαριότητα των βεβαιοτήτων μας και στις τρισχιλιετείς περγαμηνές μας, μπορεί να εφησυχάζουμε πως η Πληροφορική δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, γύρω μας όμως, σε πολύ κοντινές και γειτονικές μας χώρες, γίνεται αληθινή κοσμογονία.

Θα πίστευε κανείς πως η Τουρκία μάς έχει ξεπεράσει στον τομέα αυτόν και πως οι Αιγύπτιοι ή οι Πέρσες είναι τόσο εξοικειωμένοι με τη χρήση του κινητού τηλεφώνου και του ηλεκτρονικού υπολογιστή; Και όμως αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν ξέρω αν το έχετε διαβάσει, αγαπητοί αναγνώστες, αλλά στις εξεγέρσεις που συγκλονίζουν τις αραβικές και ισλαμικές χώρες της Αφρικής και της Ασίας, δύο είναι τα καθοριστικής σημασίας γεγονότα. Το πρώτο, η αποφασιστική συμμετοχή των γυναικών και το δεύτερο ο σημαντικότατος ρόλος που έπαιξε και συνεχίζει να παίζει η Πληροφορική. Τα μηνύματα που ανταλλάσσονται με τα κινητά τηλέφωνα ή με ηλεκτρονικούς υπολογιστές μέσω Διαδικτύου, αποδείχτηκαν αποτελεσματικότατα για την κινητοποίηση των εξεγερμένων.

Το καθεστώς του ανατραπέντος Μουμπάρακ, όσο και το καθεστώς των Αγιατολάχ της Τεχεράνης αποπειράθηκαν να εφαρμόσουν γενική «συσκότιση» όλων των μέσων τηλεπικοινωνίας και να εμποδιστεί η χρήση του Διαδικτύου, αλλά η ταχτική αυτή στην πράξη αποδείχτηκε τελείως ανεπαρκής.
Επί πλέον προκάλεσε την αντίδραση τόσο της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, όσο και του προέδρου Ομπάμα. Η υπουργός Εξωτερικών μίλησε επαινετικά για τον ρόλο των μπλόγκερ στην οργάνωση των διαδηλώσεων, ενώ ο πρόεδρος τόνισε την ανάγκη να ακουστεί, με τη βοήθεια του Διαδικτύου, η «δίψα για ελευθερία» στη Μέση Ανατολή.

Εννοείται πως και οι δύο υποκρίνονται ασύστολα. Γνήσιοι εξουσιαστές, δεν αγαπούν καθόλου τους λεγόμενους χάκερ. Είναι πρόσφατη η υπόθεση της Wikileaks και του Τζούλιαν Ασάνζ (διάσημου χάκερ) που καταδικάστηκε σε βαρύτατες ποινές από αμερικανικό δικαστήριο και τώρα φυγοδικεί.

Αρχικά, ο όρος χάκερ, στην αγγλική γλώσσα, σήμαινε κάποιαν ειδικότητα ξυλουργού, ενώ τώρα ονομάζεται έτσι κάποιος που καταγίνεται με την διείσδυση και διερεύνηση του λογισμικού ενός υπολογιστή ή δικτύου υπολογιστών, στον οποίο, όμως, δεν έχει δικαίωμα πρόσβασης. Οι χάκερ πιστεύουν πως ότι η πρόσβαση στην πληροφορία αποτελεί παγκόσμιο κοινό αγαθό και ότι είναι «ηθικό καθήκον τους» να χρησιμοποιούν τις ικανότητές τους, τόσο δημιουργώντας λογισμικό ανοικτού κώδικα, όσο και διευκολύνοντας την πρόσβαση σε πληροφορίες και υπολογιστικούς πόρους, όπου αυτό είναι εφικτό.

Ο όρος «χάκερ» συγχέεται πολύ συχνά με τον όρο κράκερ (cracker), που στην Ελλάδα είναι μάλλον άγνωστος και η διεθνής κοινότητα των χάκερ, που αριθμεί σήμερα εκατομμύρια μέλη, απορρίπτει τέτοιον συσχετισμό, γιατί οι κράκερς είναι εξ ορισμού ιδιοτελείς και κακόβουλοι, που αποβλέπουν σε κλοπές, βανδαλισμούς ή παραβάσεις εμπιστοσύνης.

Φυσικά οι επίσημες αρχές κάθε χώρας απορρίπτουν την άποψη ότι, εφόσον ο χάκερ, με το «σπάσιμο» ή την «εξερεύνηση» ενός υπολογιστικού συστήματος, τόσο σε επίπεδο υλικού όσο και (κυρίως) λογισμικού, δεν διαπράττει καταστροφές ούτε ενεργεί με στόχο να προκαλέσει οποιεσδήποτε βλάβες, η πράξη του είναι ηθικά αποδεκτή. Αντίθετα έχει καθιερωθεί ο όρος «ηλεκτρονικό έγκλημα» που εντάχθηκε στη νομική ορολογία.

Το γεγονός είναι πως στις μέρες μας αναπτύσσεται ένα ιδιότυπο «αντάρτικο» κατά του κατεστημένου, αντάρτικο που δεν διεξάγεται με πυροβολισμούς και εκρήξεις, ούτε έχει ανθρώπινα θύματα, όπως τα παλιά, αλλά προκαλεί στον αντίπαλό του πολύ μεγαλύτερες ζημιές και καταστροφές, καθώς αχρηστεύει ολόκληρα αρχεία, εξαφανίζει πολύτιμες πληροφορίες, ή δημοσιοποιεί επικίνδυνα μυστικά, αλλά και μπορεί να ιδιοποιηθεί τεράστια χρηματικά ποσά.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Από το «μααλές» στο «έρχαλ»

Posted by tofistiki στο 15/02/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 15/02/2011

Τα συνταρακτικά γεγονότα της Αιγύπτου, είναι πολύ φυσικό να έχουν συγκινήσει τους Έλληνες περισσότερο από τους άλλους Ευρωπαίους, γιατί οι δύο λαοί και οι δύο χώρες έχουν στενούς δεσμούς και σχέσεις από την αυγή της ιστορίας, αν όχι από την προϊστορία.
Οι Έλληνες ταξιδεύαμε εκεί πριν ακόμα ονομαστούμε έτσι, από τον καιρό του Περσέα και του Ηρακλή, και δεν είναι τυχαίο που το αραβικό όνομα της Αιγύπτου, Μισρ, γέννησε τις ελληνικές λέξεις μισεμός και μισεύω.

Σε τοιχογραφίες στους τάφους των Φαραώ της Μέσης και της Νέας Αυτοκρατορίας εικονίζονται Κρητικοί να φέρνουν δώρα. Δίπλα στην Αίγυπτο, στην Κυρηναϊκή, άνθισε για χίλια διακόσια χρόνια μια αφρικανική Ελλάδα και η αρχαιότερη και συνεχώς κατοικούμενη μέχρι σήμερα αφρικανική μεγαλούπολη, η Αλεξάνδρεια, ιδρύθηκε τον 4ο π.Χ. αιώνα από Έλληνες και για χίλια χρόνια ήταν το σπουδαιότερο πολιτιστικό κέντρο του Ελληνισμού και ο Φάρος του πολιτισμού. Για να μην αναφερθώ στον Κωνσταντίνο Καβάφη, τον μεγαλύτερο, κατά τη γνώμη μου, Έλληνα ποιητή του 20ού αιώνα, που έζησε και δημιούργησε στην Αλεξάνδρεια.

Πριν από τρία χρόνια είχαμε επισκεφθεί, με τη γυναίκα μου, για 15 μέρες την Αίγυπτο και είχα τότε γράψει τις εντυπώσεις μου σε κάποια σημειώματα που δημοσιεύθηκαν στο «Εμπρός». Η γενική εντύπωση που είχαμε αποκομίσει, τότε, ήταν πως επρόκειτο για μια πλούσια χώρα. Το έδαφός της δίνει τρεις σοδιές το χρόνο (ζαχαροκάλαμο, καλαμπόκι, ντομάτες, πατάτες, ρύζι, σιτάρι, μπαμπάκι και τριφύλλι), έχει πολύ καλή κτηνοτροφία, πλούσιο σε μεταλλεύματα υπέδαφος, έχει πετρελαιοπηγές και πηγές φυσικού αερίου, η διώρυγα του Σουέζ είναι πραγματικό χρυσωρυχείο και τα τελευταία είκοσι με τριάντα χρόνια στις πλουτοφόρες πηγές προστέθηκε ένας πολύ ανεπτυγμένος και πολύ καλά οργανωμένος τουρισμός. 

Ταυτόχρονα, το έβλεπες με την πρώτη πως οι κάτοικοι αυτής της πλούσιας χώρας ήταν στη μεγάλη πλειοψηφία τους φτωχοί έως πάμπτωχοι. Οι κοινωνικές ανισότητες είναι απίστευτες. Μεσαία τάξη ουσιαστικά δεν υφίσταται στην πρωτεύουσα και μόνο στην επαρχία υπάρχει ακόμα, σε φθίνουσα όμως πορεία, και αυτήν τη στιγμή αντιπροσωπεύει το 12% περίπου του πληθυσμού ολόκληρης της χώρας. Τα τριάντα χρόνια, που κυβερνούσε ο Μουμπάρακ, οι ανώτεροι υπάλληλοι και οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί ενσωματώθηκαν στους πολύ πλούσιους, ενώ οι υπόλοιποι υποβαθμίστηκαν σε φτωχούς.
Οι νεόπτωχοι αυτοί ζούνε σε δεκαπενταώροφες ή εικοσαώροφες πολυκατοικίες, απερίγραπτης ασκήμιας, στριμωγμένες η μια δίπλα στην άλλη και πολλές από αυτές έχουν κτιστεί αυθαίρετα! (Διαθέτουν όμως φως, νερό και τηλέφωνο.) Διαθέτουν επίσης στα δώματά τους δάσος από δορυφορικές κεραίες, μεταξύ των οποίων οι ένοικοί τους αποθέτουν όλη την αχρηστούρα του νοικοκυριού τους, καθώς και τα σκουπίδια τους, ενώ σε πολλά βόσκουν γίδια και πρόβατα!
Οι τελείως φτωχοί ζούνε κυριολεκτικά σε… τάφους. Πρόκειται για τάφους πλουσίων, που αποτελούν πραγματικές περιφραγμένες νεκροπόλεις και δίπλα στους, μεγαλοπρεπείς πολλές φορές, ιδιωτικούς τάφους έχουν επιτρέψει σε πάμπτωχους άστεγους να χτίσουν το σπίτι τους (που φυσικά δε διαθέτει φως, νερό και τηλέφωνο), με αντάλλαγμα να φροντίζουν και να περιποιούνται τους τάφους!

Ακόμα μια διαπίστωσή μας ήταν πως η Αίγυπτος είναι χώρα με νέους στην ηλικία κατοίκους. Οι κάτω των 35 χρονών αποτελούν την πλειοψηφία στα 80 εκατομμύρια των Αιγυπτίων και κάθε 40 δευτερόλεπτα γεννιέται και ένα μωρό! Είναι γενικά καλόκαρδοι και γελαστοί άνθρωποι. Το άγχος είναι άγνωστο στη χώρα του Νείλου και η συνηθέστερα ακουόμενη λέξη είναι «μααλές» (δεν πειράζει). Από τη συμπεριφορά τους καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με ένα λαό, που κουβαλάει πίσω του πέντε χιλιάδες χρόνια πολιτισμού, ο οποίος έχει περάσει στα κύτταρα του. 

Το καινούργιο στοιχείο που φάνηκε με την εξέγερση είναι πως ο πολιτισμένος και καλόκαρδος αυτός λαός έχασε την υπομονή του. Το «μααλές» αντικαταστάθηκε με το «έρχαλ», δηλαδή «φύγε». Με μια ειρηνική εξέγερση, που κράτησε 18 μέρες, ανάγκασε τον ανεκδιήγητο δικτάτορα να τα μαζέψει και να φύγει.

Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι πως την κολοσσιαία αυτή εξέγερση, στην οποία σημαντικό ρόλο παίξανε οι γυναίκες (γεγονός αδιανόητο άλλοτε για ισλαμική χώρα), δεν την καθοδήγησε καμμιά πολιτική παράταξη! Ούτε οι «αδελφοί Μουσουλμάνοι» ούτε καμμιά άλλη πολιτική παράταξη. Δεν υπήρξε κόμμα-οδηγός, ούτε κάποιος χαρισματικός ηγέτης, που θα τους έδειχνε το δρόμο. Μόνοι τους οι ξεσηκωμένοι περιφρουρήσανε τα σπίτια και τις γειτονιές τους από τους αναπόφευκτους κακοποιούς και τους βαλτούς προβοκάτορες. Μόνοι τους επίσης κράτησαν υποδειγματική τάξη στους δρόμους και τις πλατείες και τέλος μόνοι τους συναδελφώθηκαν με το στρατό εξουδετερώνοντας κάποιες απόπειρες από μέρους ορισμένων αξιωματικών να φέρουν τον στρατό αντιμέτωπο με τον λαό.
Να, λοιπόν, που η Αίγυπτος μας ξαναδίνει μαθήματα!

Η φωτογραφία είναι από το http://totallycoolpix.com

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Ιστορία, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Leave a Comment »

Το Άσυλο, ένας αρχαιοελληνικός θεσμός

Posted by tofistiki στο 02/02/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 1.2.2011, στο «Εμπρός»

Η προχθεσινή, αναίμακτη και με  νηφάλιο τρόπο, αντιμετώπιση της κατάληψης του κτιρίου της Νομικής ξανάφερε στην επικαιρότητα το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου. Βεβαίως τα κόμματα των εθνικοφρόνων κ.κ. Σαμαρά και Καρατζαφέρη φέρανε ξανά στο προσκήνιο το πάγιο αίτημά τους: να καταργηθεί το άσυλο, παραβλέποντας, οι ανιστόρητοι, πως πρόκειται για ελληνικότατο θεσμό και μάλιστα με υπερτρισχιλιετή ιστορία. Βλέπετε οι κύριοι αυτοί μπορεί να πιπιλάνε κοινοτοπίες για την ένδοξη ιστορία μας ή για την υπεροχή της ελληνικής γλώσσας και τις συναφείς φλυαρίες, αλλά στην πραγματικότητα και την ιστορία αγνοούν και τη γλώσσα μας κακοποιούν (θυμηθείτε τους «εδώδιμους» = εντόπιους του κ. Καρατζαφέρη).

Αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω αγαπητοί αναγνώστες, δεν τα υποστηρίζω μόνο εγώ. Τα έχουν πει πολλοί αρμοδιότεροί μου, ιστορικοί και ερευνητές και τα επαναλαμβάνει σε άρθρο του στην ιστοσελίδα της «Καθημερινής» της 25-11-10 ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος, βουλευτής ως γνωστόν της Ν.Δ. και καθηγητής του Δημοσίου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών:

[…] Το φαινόμενο για τον τόπο μας δεν είναι τωρινό. Η γεωγραφική μας θέση, το επίπεδο δημοκρατίας και ο πολιτισμός μας έχουν κάνει την Ελλάδα, εδώ και χιλιετίες, πόλο έλξης ανθρώπων που αναζήτησαν, στο έδαφός της και στις κοινωνίες της, τόσο τη μοίρα τους όσο και την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους. Αυτή την αδήριτη πραγματικότητα έχει ανασύρει από τον μυχό της Ιστορίας ο Αισχύλος στις «Ικέτιδες». Στην τραγωδία, οι 50 κόρες του Δαναού, θέλοντας ν’ αποφύγουν τον αιμομεικτικό γάμο με τα πρώτα εξαδέλφια τους, γιους του Αιγύπτου –αδελφού του Δαναού με γενάρχη τους τον Επαφο– έφθασαν στο Άργος, προγονική τους πόλη, μαζί με τον πατέρα τους. Απευθύνθηκαν στον βασιλιά του Άργους, τον Πελασγό, και ζήτησαν την προστασία του. Δηλαδή άσυλο, με τη σημερινή έννοια του όρου. Ο Πελασγός επιφυλάχθηκε, επικαλούμενος τις δημοκρατικές διαδικασίες του Άργους, και απευθύνθηκε προηγουμένως στον λαό του. Οι Αργίτες αποφάνθηκαν υπέρ του ασύλου, με «ανάταση των χειρών». Κι όταν ο Αίγυπτος του ζήτησε τον λόγο για την παροχή ασύλου, ο Πελασγός τού αντέτεινε την πάνδημη απόφαση του λαού του Άργους. Είναι η πρώτη, στην Ιστορία, θεσμική και πολιτική αποτύπωση του ασύλου. Ιδίως δε είναι η πρώτη, επίσης στην Ιστορία, φορά που το άσυλο παρέχεται μέσα από τη νοοτροπία που διαμόρφωσε ο πολιτισμός αλλά και η δομή και η ποιότητα της δημοκρατίας της Πολιτείας που το παρέχει.[…]

Να υπενθυμίσω άλλο ένα περιστατικό, όχι πια από τον χώρο της Μυθολογίας αλλά από το χώρο της Ιστορίας: την περίπτωση του Παυσανία. Γιος του Κλεόμβροτου και ανιψιός του Λεωνίδα, του ήρωα των Θερμοπυλών, ο Παυσανίας δοξάστηκε στις Πλαταιές το 479 π.Χ., όπου οι ενωμένοι Έλληνες κάτω από τη δικιά του διοίκηση συνέτριψαν τους Πέρσες του Μαρδόνιου. Κατόπιν μπήκε επικεφαλής του σπαρτιατικού στόλου και όχι μόνο έδιωξε τους Πέρσες από πολλά νησιά του Αιγαίου που είχαν καταλάβει, αλλά αποβιβάστηκε στη Θράκη και κατέλαβε πολλές πόλεις της μεταξύ των οποίων τη Σηστό και το Βυζάντιο.

Τότε όμως ο νικητής των Περσών στο πεδίο της μάχης νικήθηκε από τον τρόπο της ζωής τους. Καταλαμβάνοντας τις πόλεις της Θράκης, που είχαν πάρει στα χέρια τους οι Πέρσες, έμεινε κατάπληκτος μπροστά στα αμύθητα πλούτη των αρχηγών τους, θαμπώθηκε απ’ την πολυτελέστατη ζωή τους και άρχισε να τους μιμείται. Ξέχασε τη σπαρτιατική λιτότητα και άρχισε να ντύνεται με πανάκριβα ρούχα και να ζει στη χλιδή και την πολυτέλεια.  Αλλά δε σταμάτησε εκεί. Ήρθε σε συνεννόηση με τους Πέρσες και τους υποσχέθηκε να τους παραδώσει την Ελλάδα κι αυτοί σε αντάλλαγμα να τον κάνουν σατράπη της.

Αυτό το τελευταίο δεν  το έμαθαν τότε οι Έφοροι (η ανωτάτη αρχή) της Σπάρτης, αλλά ενοχλήθηκαν από τον τρόπο της ζωής του και γιαυτό τον ανακάλεσαν να δικαστεί, με την κατηγορία πως παραβίαζε τους κανόνες και τις αρχές της σπαρτιατικής αγωγής. Στη δίκη που έγινε ο Παυσανίας αθωώθηκε, αλλά αμέσως μετά οι κατήγοροί του βρήκαν ένα γράμμα, που είχε στείλει ο ίδιος, στον Πέρση σατράπη Αρτάβαζο, που αποδείκνυε την προδοσία του και η δίκη επαναλήφθηκε.

Καταδικασμένος αυτή τη φορά σε θάνατο, ο άλλοτε νικητής των Πλαταιών, ζήτησε άσυλο στο ιερό της Χαλκιοίκου Αθηνάς. Οι Σπαρτιάτες τότε δεν έστειλαν τίποτε ΜΑΤ, μολονότι διέθεταν πολύ ισχυρότερες από αυτά δυνάμεις καταστολής. Σεβάστηκαν το άσυλο, αλλά χτίσανε την πόρτα του ναού, άνοιξαν τη στέγη του και άφησαν τον προδότη να πεθάνει απ’ το κρύο και την πείνα. Λέγεται ότι την πρώτη πέτρα για να χτίσουν την πόρτα την έβαλε η μητέρα του, η Θεανώ, που, μη θέλοντας να έχει γιο προδότη, πήρε μέρος στην τιμωρία του.

Επιμύθιο: Διαβάζετε, με καθαρό μυαλό και κριτικό μάτι, την ιστορία μας. Θα κερδίσετε πολλά.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η περίπτωση (και το παράδειγμα) της Γαύδου

Posted by tofistiki στο 12/01/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός
(με κάποια προβλήματα δυστυχώς, ας όψεται ο δαίμων του ηλεταχυδρομίου! Εδώ, το άρθρο στην τελική μορφή του)

Το στομάχι του χρυσού, το φως πεινά.
Μα οι εξόριστοι στων Γαύδων τα ακρωτήρια
χτίζουν μέσα τους τα νέα τους ορμητήρια
τ΄ αυριανά
Γιάννης Ρίτσος «Το τραγούδι της Χαράς»

Στο νοτιότερο κομμάτι της Ελλάδας και, σύμφωνα με τη Γεωγραφία, στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης, γίνεται τα τελευταία χρόνια ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πείραμα. Εφτά ρώσοι επιστήμονες έχουν εδώ και λίγα χρόνια εγκατασταθεί μόνιμα στο νησί και επιβιώνουν εφαρμόζοντας πρωτότυπες και πρωτοπόρες μεθόδους διαβίωσης, φιλικές προς το περιβάλλον και ανεξάρτητες από ρυπογόνες πηγές ενέργειας, όπως το πετρέλαιο και το από πετρέλαιο παραγόμενο ηλεκτρικό ρεύμα.

Άτυπος αρχηγός της ομάδας είναι ο Αντρέι Ντροζντόβ, ασπρομάλλης, ομιλητικός, ο μόνος που επέζησε από τους εκατό πυρηνικούς φυσικούς, που έτρεξαν στο Τσερνομπίλ για να αξιολογήσουν την καταστροφή. Οι γιατροί, διαπιστώνοντας από τους μετρητές Γκάιγκερ τη ραδιενέργεια που είχε απορροφήσει ο οργανισμός τους, τους έκλεισαν σε κλινικές και τους χορηγούσαν ειδικά φάρμακα. Δεν επέζησε κανένας. Μονάχα ο Ντροζντόφ, που αρνήθηκε να υποβληθεί σε παρόμοια θεραπεία και απαλλάχτηκε από τη ραδιενέργεια με τη … γυμναστική. Ιδρώνοντας την έδιωξε από τον οργανισμό του και επιβίωσε!

Φτάνοντας στη Γαύδο οι ρώσοι επιστήμονες φιλοξενήθηκαν από τον παπά του νησιού. Αργότερα του ανταπέδωσαν τη φιλοξενία, επισκευάζοντας, βάφοντας την εκκλησία και συντηρώντας τις αγιογραφίες. Εγκαταστάθηκαν σε μια παράκτια γωνιά του νησιού, αλλά όταν αποφάσισαν να πάρουν άδεια για να χτίσουν ένα σπίτι στον Καραβέ, στο νότιο τμήμα του νησιού, για να κατοικήσουν, η πολεοδομία, πάντα άγρυπνος φρουρός του νόμου, τους εμπόδισε. Εκείνοι τότε έφτιαξαν υπόγεια κατοικία γιατί όπως διαπίστωσαν στο αχανές περιβόλι της ελληνικής νομοθεσίας υπάρχουν πολλά παραθυράκια, ένα από τα οποία αφορά τις υπόγειες κατασκευές, που δεν υπόκεινται στους περιορισμούς των υπεργείων.

Από τότε ζούνε στη Γαύδο και έχουν γίνει πολύ αγαπητοί στους κατοίκους του νησιού. Ζούνε εκμεταλλευόμενοι τον άνεμο και τον ήλιο για να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα και ζεστό νερό, καλλιεργούν τη γη και τρέφουν πουλερικά και κουνέλια για να έχουν τροφή. Κυρίως όμως αξιοποιούν κάθε διαθέσιμο φυσικό πόρο, εφαρμόζοντας τις γνώσεις που απόχτησαν στα σοβιετικά εργαστήρια και έχοντας την πεποίθηση πως η ιδιότητα του επιστήμονα δεν εξαργυρώνεται με συμβιβασμούς, παχυλούς μισθούς και με προνόμια, που ουσιαστικά τους μετατρέπουν σε καλοζωισμένους γάτους, αραχτούς στα κρυστάλλινα γραφεία πετρελαϊκών πολυεθνικών.

Το σπουδαιότερο όμως είναι πως έχουν όραμα και τη θέληση να διδάξουν τους άλλους με το σπουδαιότερο διδακτικό μέσο: το προσωπικό παράδειγμα.

Πολλά θα μπορούσαμε να διδαχθούμε από τους ρώσους επιστήμονες της Γαύδου, οι οποίοι χτίζουν τα αυριανά ορμητήρια, για να θυμηθώ τον Ρίτσο και να επαναλάβω αυτό που πολλές φορές έχω γράψει: πως οι μεγάλοι ποιητές είναι και προφήτες.

Αλήθεια, γιατί να γεμίζουμε τον οργανισμό μας με χάπια και άλλα βιομηχανικά φάρμακα, που σε βάθος χρόνου έχουν άγνωστες (ή αποκρυπτόμενες) παρενέργειες και να μην ξαναγυρίσουμε στις παλιές και μισοξεχασμένες συνταγές  και θεραπευτικές μεθόδους, στις βεντούζες, στα καταπλάσματα και στα βότανα; Γιατί να μην εγκαταλείψουμε τα διάφορα σαμπουάν και αφρόλουτρα και να μη γυρίσουμε στο πράσινο σαπούνι; Καθαρίζει πολύ καλά το δέρμα και είναι ένα κι ένα για την πιτυρίδα.

Τέλος, γιατί να μην εγκαταλείψουμε ή έστω να περιορίσουμε δραστικά τη χρήση του αυτοκινήτου και να υιοθετήσουμε το ποδήλατο ή ακόμα καλύτερα το περπάτημα. Θυμάμαι τον παππού μου, που έφυγε πλήρης ημερών, που έλεγε: «Για την καρδιά μου έχω δυο γιατρούς: το δεξί μου ποδάρι και το αριστερό μου ποδάρι» και συχνά ερχόταν από τη Μόρια στη Μυτιλήνη με τα πόδια.

Ελπίζω πως η οικονομική κρίση, που όπως φαίνεται θα κρατήσει μερικά χρονάκια, να μας πειθαναγκάσει να διδαχτούμε κάποια ωφέλιμα στοιχεία από το παράδειγμα των επιστημόνων της Γαύδου.

Σημ. Τα στοιχεία για τους ρώσους επιστήμονες αντλήθηκαν από άρθρο των Κωστή Αλεξανδρόπουλου & Βαγγέλη Δαβιτίδη στο περιοδικό Υποβρύχιο. Η φωτογραφία από τα Βατσιανά, είναι  από το λεύκωμα του Παύλου Φυσάκη «Lands End», 2009
φω-

Posted in Γνώμες και σχόλια, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Το σύστημα νοσεί και θα αντικατασταθεί

Posted by tofistiki στο 05/01/2011

Άρθρο το Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 04/01/2011

Όπως έγραφα στο προηγούμενο σημείωμά μου, το τελευταίο του Δεκέμβρη, έχω την πεποίθηση πως οι μέρες του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, που επικρατεί στις χώρες του υπαρκτού καπιταλισμού, είναι μετρημένες, για ένα και μοναδικό, αλλά αποφασιστικής σημασίας, λόγο: πως το σύστημα αυτό δεν συμφέρει πια.
Μπορεί αυτό να φάνηκε σε πολλούς υπερφίαλα αισιόδοξο, αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και το υποστηρίζουν αναλύσεις εγκύρων δημοσιολόγων.

Πραγματικά ο σημερινός, ο υπαρκτός, καπιταλισμός, διαφέρει τελείως τόσο από τον κλασσικό καπιταλισμό που μελέτησε ο Κάρολος Μαρξ, αλλά και από τον καπιταλισμό των αρχών του 20ού αιώνα, που μελέτησε ο Μαξ Βέμπερ.
Τότε ο μεγάλος πλούτος παραγόταν στα εργοστάσια, στα εργοτάξια, στις εμπορικές επιχειρήσεις, στις μεγάλες φάρμες, ενώ οι τράπεζες ήταν οργανισμοί που διευκόλυναν απλώς τις οικονομικές συναλλαγές. Έβαζαν οι εργαζόμενοι τη δουλειά τους και οι κεφαλαιούχοι τα κεφάλαιά τους (ιδιοποιούμενοι φυσικά την παραγόμενη υπεραξία) και το αποτέλεσμα ήταν χρήσιμα προϊόντα: μηχανήματα, σπίτια, έπιπλα, ρούχα.

Σήμερα, όμως, ο μεγάλος πλούτος παράγεται στις τράπεζες, που μεταβλήθηκαν σε κυρίαρχους και ρυθμιστές της οικονομίας και γεννιέται από μεταφορά κεφαλαίων από χώρα σε χώρα, από χρηματιστηριακά κόλπα, από ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ακόμη και από απάτες, και το αποτέλεσμα είναι τοξικά προϊόντα, που οδήγησαν πολλές χώρες στην οικονομική κρίση.
Το ότι ο υπαρκτός καπιταλισμός νοσεί το λένε σχεδόν όλοι, ακόμα και πειθήνιοι υπηρέτες του συστήματος, όπως ο Σαρκοζί.

Το σύστημα, έτσι που λειτουργεί σήμερα, δε συμφέρει πια.

Διχάζει την κοινωνία, δημιουργώντας πρωτοφανείς ως τώρα ανισότητες, καταστρέφει το περιβάλλον, ενισχύοντας το φαινόμενο του θερμοκηπίου και μολύνοντας τα υδατικά αποθέματα. Προκαλεί δηλαδή ζημιές που πλήττουν το σύνολο των κατοίκων του πλανήτη και οι οποίες είναι πολλαπλάσιες από τα κέρδη, που καρπώνονται ελάχιστοι.
Το πρόβλημα είναι πως κανείς δεν προτείνει κάποια λύση, δηλαδή ποιο σύστημα θα διαδεχτεί τον υπαρκτό καπιταλισμό. Και στο σημείο αυτό η σιωπή της Αριστεράς δεν είναι μόνο εκκωφαντική, αλλά κυριολεκτικά απαράδεκτη.

Μελετώντας την ιστορία θα ανακαλύψουμε πως όταν ένα οικονομικό σύστημα έπαψε να συμφέρει, καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε με άλλο. Και η αλλαγή αυτή συνέβη δυο φορές ως τώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας και δεν έγινε με επανάσταση ούτε την προκάλεσαν οι υφιστάμενες την εκμετάλλευση τάξεις.

Για πέντε και πάνω χιλιάδες χρόνια πηγή πλούτου και δύναμης ήταν η κατοχή δούλων. Η δουλική εργασία προσπόριζε αμύθητα πλούτη στους δουλοκτήτες. Έφτασε, όμως, κάποτε ο καιρός που δεν συνέφερε πια. Οι δούλοι, όταν απέτυχαν οι ηρωικές απόπειρές τους να απελευθερωθούν με τα όπλα, πέρασαν στην παθητική αντίσταση. Δραπέτευαν, καταστρέφανε τα εργαλεία τους, δούλευαν με νωθρότητα. Οι δουλοκτήτες τότε καθιέρωσαν να τους αλυσοδένουν ανά πέντε ή ανά δέκα, να τους φρουρούν με ειδικούς επιστάτες και τους έδιναν βαριά και χοντροφτιαγμένα εργαλεία. Τι κέρδη όμως να βγούνε με τέτοιες συνθήκες;

Έτσι το δουλοκτητικό σύστημα καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από το φεουδαρχικό. Τώρα πηγή πλούτου δεν ήταν πια η κατοχή δούλων αλλά η κατοχή γης. Για οχτώ περίπου αιώνες το σύστημα δούλευε. Οι φεουδάρχες, που ήταν ουσιαστικά οι απόλυτοι κύριοι της γης τους, που την καλλιεργούσαν οι κολίγοι τους, παίρνανε το μισό και πάνω από την παραγωγή και είχαν επιπλέον πλήθος άλλα προνόμια σε βάρος τους, από τις απλήρωτες αγγαρείες ως το δικαίωμα της πρώτης νύχτας του γάμου. Κακόμαθαν και προσαρμόστηκαν σε μια σπάταλη ζωή και στο τέλος τα όσα βγάζανε από τη γη δεν τους έφταναν κι άρχισαν να δανείζονται από τους εμπόρους και τους βιοτέχνες, που δεν είχαν μεν γη αλλά είχαν κεφάλαια.

Έτσι, πριν από τριακόσια περίπου χρόνια οι κάτοχοι κεφαλαίων πήραν το επάνω χέρι και σε λιγότερο από έναν αιώνα υποσκέλισαν τους φεουδάρχες και πήραν τη θέση τους. Και αυτό δεν έγινε μόνο στη Γαλλία, με επανάσταση, αλλά και στην Αγγλία και την Πρωσία, εκεί μάλιστα χωρίς επανάσταση. Πηγή πλούτου έπαψε να είναι η κατοχή γης και έγινε η κατοχή κεφαλαίων.

Στις μέρες μας γίνεται για τρίτη φορά αυτή η αλλαγή. Η κατοχή κεφαλαίων ως πηγή πλούτου αντικαθίσταται από την κατοχή της Γνώσης, που μεταβλήθηκε σε παραγωγική δύναμη. Ο εργάτης δεν μπορούσε να σηκώσει μιαν ατμομηχανή και να την πάει σπίτι του, ο τεχνοκράτης όμως μπορεί, παίρνοντας τον σκληρό δίσκο του κεντρικού υπολογιστή μιας επιχείρησης, να την αχρηστέψει. Ήδη έχει εμφανιστεί ένα καινούργιο «αντάρτικο» στο Διαδίκτυο, με τους «χάκερ» ή όπως αλλιώς λέγονται, που προκαλούν τεράστιες ζημιές στο σύστημα.
Πολύ σύντομα θα γίνει κοινή πεποίθηση πως οι επιχειρήσεις μπορούν μια χαρά να λειτουργούν χωρίς τους κεφαλαιούχους, δεν μπορούν όμως να σταθούν ούτε μία μέρα χωρίς τους κατόχους της Γνώσης και τους εφαρμοστές αυτής της νέας παραγωγικής δύναμης, δηλαδή τους τεχνοκράτες και τους λοιπούς εργαζομένους.
Και όταν γίνει αυτό, ο καπιταλισμός θα λήξει.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μπροστά στον καινούριο χρόνο

Posted by tofistiki στο 01/01/2011

Άρθρο το Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 28/12/2010

Ανήκω στους εκ πεποιθήσεως αισιόδοξους (ή αφελείς ή ανυποψίαστους, αν θέλετε) και δε διστάζω να το ομολογήσω. Βλέπω πάντα το μπουκάλι μισογεμάτο, ποτέ μισοάδειο. Κι όσο κι αν φαίνεται αταίριαστο, σ’ αυτές τις χαλεπές μέρες που περνάμε, δεν έχω χάσει την αισιοδοξία μου. Βεβαίως δε συμμερίζομαι την προκάτ αισιοδοξία του πρωθυπουργού μας, ούτε έχω χάψει το παραμύθι, πως, με τα μέτρα που παίρνουν, θα ανορθώσουν την οικονομία μας. Αυτά δεν πείθουν πλέον κανένα.

Την αισιοδοξία μου, την αντλώ αφενός μεν από την πεποίθησή μου πως οι Έλληνες, στην πλειονότητά μας, δεν έχουμε ενσωματωθεί στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, που επικρατεί στις χώρες του υπαρκτού καπιταλισμού, και αφετέρου στην πεποίθησή μου, πως οι μέρες αυτού του συστήματος είναι μετρημένες, για ένα και μοναδικό, αλλά αποφασιστικής σημασίας, λόγο: πως το σύστημα αυτό δε συμφέρει πια.

Αναφορικά με εμάς τους Έλληνες, πρώτα. Κανείς δεν αρνείται πως μέσα στον ελληνικό λαό, υπάρχουν και οι αποχαυνωμένοι θεατές και οι ντοπαρισμένοι οπαδοί και οι άπληστοι καταναλωτές και οι θιασώτες της λούφας και της αρπαχτής και οι καλοπερασάκηδες, υπάρχουν όμως και τα γερά κλαδιά, υπάρχουν οι φιλότιμοι, υπάρχουν οι νέοι που λαχταρούν να δουν τον τόπο να νοικοκυρεύεται και να προκόβει, υπάρχουν οι μεγαλύτεροι που δε θέλουν να δουν τους κόπους τους, να πηγαίνουν στράφι. Υπάρχουν αυτά που θα τα έλεγα, υγιή στοιχεία αν ο όρος δεν είχε αποκτήσει μιαν ασφαλίτικη απόχρωση.

Κρατάμε ακόμα κάποια κάστρα, που μας βοηθάνε να μην ισοπεδωθούμε στο σύστημα. Έχουμε τους οικογενειακούς δεσμούς, κρατάμε τις παρέες μας, υπάρχει ακόμα η πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία, επιβιώνει το ελληνικό φιλότιμο. Κι όσο κι αν αυτό φαίνεται σήμερα ανεδαφικό, η ελληνική κοινωνία αντέχει. Όλοι οι σχετικοί δείκτες κι οι παράμετροι που αναφέρονται στη συνεκτικότητα της οικογένειας, στον αριθμό των διαζυγίων, στην κοινωνική αλληλεγγύη, στις αυτοκτονίες, στην έφεση για σπουδές, στα ναρκωτικά, είναι από τους καλύτερους στην Ευρώπη.

Τώρα θα μου πείτε πως τα Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, σε θαυμαστή ενορχήστρωση, μας τρομοκρατούν, βομβαρδίζοντάς μας καθημερινώς με κάθε είδους πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους και καταστροφές, παραλείποντας κάθε ενθαρρυντική είδηση και προβάλλοντας εγκλήματα και σκάνδαλα.
Τη δουλειά τους κάνουν, γιατί κάποιοι θέλουν τον ελληνικό λαό περίφοβο και καταπτοημένο, να ψάχνει να βρει τους σωτήρες, που θα του προτείνουν. Κάποιοι άλλοι τον θέλουν μια παθητική κι άβουλη μάζα καταναλωτών, θεατών και οπαδών.

Έχω την πεποίθηση πως τελικά δε θα τους περάσει. Ήδη οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος και κυρίως των κομμάτων εξουσίας, έχουν αντιληφθεί σε πόση ανυποληψία έχουν περιέλθει, που οι πιο νουνεχείς από αυτούς, αποφεύγουν να πολυεμφανίζονται σε τελετές και εγκαίνια και δεν κυκλοφορούν στον κόσμο χωρίς τη συνοδεία σωματοφυλάκων. Πολύ σύντομα, το κοινό θα γυρίσει τις πλάτες στα δελτία ειδήσεων και τις εκπομπές σχολιασμού της τηλεόρασης, την οποία θα ανοίγει μόνο για ψυχαγωγία και ταινίες.

Ο ελληνικός λαός χωρίς να το συνειδητοποιεί, έχει επίγνωση πως μπορεί να τα βγάλει πέρα. Θέλει όμως αυτό να τ’ ακούσει κι από υπεύθυνα χείλη.  Περιμένει με λαχτάρα ν’ ακούσει μιαν αισιόδοξη φωνή.
Όχι ένα χαζοχαρούμενο ανεδαφικό οπτιμισμό.
Όχι μια προεκλογική ψεύτικη ωραιοποίηση της κατάστασης.
Όχι μια παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του.
Ό,τι δηλαδή ακούει, τριάντα χρόνια τώρα, από τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας».

Θέλει ν’ ακούσει μια φωνή, που να του λέει πως δε χάθηκαν όλα, αλλά πως αντίθετα, μπορεί η κατάσταση ν’ αντιστραφεί. Να του πει πως κι αν έχουμε κατέβει ως το τελευταίο σκαλί του «κακού τη σκάλα», καιρός είναι να δούμε

να μας φυτρώνουν τα φτερά,
τα φτερά τα προτινά μας, τα μεγάλα.

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο σκέλος της αισιόδοξης θεώρησης των πραγμάτων, που αναφέρεται στον υπαρκτό καπιταλισμό, θα μου επιτρέψετε αγαπητοί αναγνώστες, να το θίξω στο επόμενο σημείωμά μου. Ως τότε, καλή χρονιά!

Posted in Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Καιρός για δουλειά

Posted by tofistiki στο 22/12/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται στα «Αιγινήτικα Νέα»

Μετά την ορκωμοσία του καινούργιου «Καλλικράτειου» δημοτικού συμβουλίου, που από την πρωτοχρονιά θα ασκεί και επισήμως τα καθήκοντά του, ας μου επιτραπεί να πω κι εγώ την κουβέντα μου, χωρίς φυσικά να αξιώνω προσόντα μέντορος ή καθοδηγητή. Μακριά από μένα τέτοιοι τίτλοι.

Νομίζω ότι ο νέος Δήμαρχος και τα μέλη του καινούργιου Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή, πρώτα δηλαδή να κάτσουν και να μελετήσουν τι ακριβώς λέει ο νόμος για το «Σχέδιο Καλλικράτης», γιατί αμφιβάλλω αν όλοι τον έχουν διαβάσει με προσοχή κι αν έχουν κατανοήσει τι καινούργιο εισάγει στον θεσμό της Αυτοδιοίκησης και τι παλιό καταργεί.

Το δεύτερο βήμα είναι να εξακριβώσουν αν όλες οι καινούργιες αρμοδιότητες που τους δίνει ο Καλλικράτης, έχουν το απαραίτητο νομοθετικό υπόβαθρο, γιατί πολλοί, ειδικότεροι από μένα, έχουν τονίσει κατά καιρούς, πως η προχειρότητα, η τσαπατσουλιά και ο εντυπωσιασμός, που χαρακτηρίζουν δυστυχώς τους χειρισμούς, της παρούσης και των προηγουμένων  κυβερνήσεων, έχουν κάνει κι εδώ το θαύμα τους.

Το τρίτο τέλος βήμα είναι η καταγραφή όλων των εκκρεμοτήτων που άφησε η απερχόμενη δημοτική αρχή και κυρίων των οικονομικών. Και αυτό να γίνει σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας και με διαδικασίες προσιτές στους δημότες.

Είναι ευτύχημα που στη σύνθεση της καινούργιας δημοτικής αρχής, τόσο στη συμπολίτευση, όσο και στην αντιπολίτευση, πλειοψηφούν άνθρωποι νέοι στην ηλικία και ελπίζω και νέοι στα μυαλά, και θα φέρουν το πνεύμα της συνεργασιμότητας στο Δημοτικό Συμβούλιο, θα βοηθήσουν να μην αποκοπούν οι δημοτικοί άρχοντες από την αιγινήτικη κοινωνία, αλλά θα καταπιαστούν με όρεξη με τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νησί στις υποδομές και στον πολιτισμό. Με πρώτο στόχο να πάψει η Αίγινα να εξάγει Σκουπίδια και Λύματα και να εισάγει Νερό.

Ομολογώ πως δεν έχω μελετήσει το νόμο που καθιέρωσε τον «Καλλικράτη» αλλά  από όσα έμαθα ρωτώντας και διαβάζοντας, το σχέδιο αποσκοπεί  να εφαρμοστεί, επιτέλους, και στην Ελλάδα αυτό που στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες είναι αυτονόητο: να αποκεντρωθεί το Κράτος και να πάψει να ταυτίζεται η Κυβέρνηση με τη Διοίκηση, γιατί πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικούς θεσμούς.

Εδώ, αν θυμάστε, επί ημερών Σημίτη, όταν η Βάσω Παπανδρέου αντικατέστησε τον Κώστα Λαλιώτη στο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ, έκανε πραγματική «από-λαλιωτοποίηση» διώχνοντας από όλα τα διοικητικά πόστα τους ανθρώπους του Λαλιώτη και βάζοντας δικούς της κι ας ανήκανε στο ίδιο κόμμα. Για να μην αναφέρω τι γίνεται όταν την εξουσία την πάρει άλλο κόμμα, οπότε οι «γαλάζιοι» εκδιώκονται χάριν των «πρασίνων» και τούμπαλιν.

Ευτυχώς έχουμε στην Ευρώπη τρία πολύ επιτυχημένα παραδείγματα αποκεντρωμένων κρατών: Την Ελβετία, την Ιταλία και την Ισπανία, που δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Η Ελβετία είναι μια μικρή χώρα (η έκταση της είναι περίπου το 1/3 της Ελλάδας) με κάπου 7 εκατομμύρια πληθυσμό, που οι πολίτες της μιλάνε τρεις γλώσσες (ή ακριβέστερα, τέσσερις, αν υπολογίσουμε τη ραιτορωμανική), ανήκουν σε δύο χριστιανικά δόγματα και υπάρχουν κάπου 700 χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες (το 1/10 του πληθυσμού). Και όμως αυτό το μωσαϊκό λαών, γλωσσών και δογμάτων είναι η σταθερότερη χώρα της Ευρώπης, από το 1815! Κι αυτό γιατί έχει συγκρότηση συνομοσπονδίας, που την αποτελούν 20 καντόνια, τα οποία είναι τελείως αυτοδιοικούμενες, σχεδόν αυτόνομες, μονάδες.

Η Ιταλία, δυόμισι φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδας σε έκταση και εξαπλάσια σχεδόν σε πληθυσμό, απαρτίζεται από 20 περιφέρειες, με πολύ υψηλό βαθμό αυτοδιοίκησης, που για τέσσερις από αυτές (Σικελία, Σαρδηνία, Αόστη και Φρίουλι) φτάνουν ως την αυτονομία.

Η Ισπανία, τέλος, σχεδόν τετραπλάσια από την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό, μπορεί να θεωρηθεί η κατ΄εξοχήν ομοσπονδία αυτόνομων περιοχών. Αποτελείται από 18 τέτοιες περιοχές, κάθε μια από τις οποίες έχει δικιά της βουλή, δικιά της κυβέρνηση ακόμα και δικιά της σημαία. Εκτός του ότι σε εφτά από τις περιοχές αυτές η τοπική γλώσσα {καταλανικά, βασκικά, γαλικιανά) είναι ισότιμη με την ισπανική (καστιλιάνικη).

Και όμως και τα τρία αυτά κράτη θεωρούνται από τα σταθερότερα της Ευρώπης. Υπήρξε εποχή, το ΄60-΄65, που στην Ιταλία κάθε βδομάδα άλλαζε η κυβέρνηση. Οι διοικητικές όμως υπηρεσίες τόσο οι κεντρικές όσο και οι περιφερειακές (αυτοδιοικητικές) δούλευαν αδιατάρακτα. Πώς το πέτυχαν αυτό; Γιατί είχαν χωρίσει την Κυβέρνηση από την Διοίκηση.

Θα γίνει κάτι τέτοιο και στον τόπο μας;  Αν περιμένουμε να γίνει από την κυβέρνηση, το βλέπω κάπως χλωμό. Νομίζω πως η καινούργια Δημοτική Αρχή πρέπει με δικές της ενέργειες που θα είναι στο πνεύμα του Καλλικράτη, να πορευτεί σ΄ αυτή τη γραμμή, τουλάχιστον σε ότι αφορά το νησί μας.

Θα το κάνει; Ίδωμεν.

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η επόμενη ανατολή θα γίνει από τη Δύση

Posted by tofistiki στο 22/12/2010

 Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 21/12/2010

Όπως έγραφα στο σημείωμά μου της περασμένης Τρίτης, στις παρέες που συμμετέχω κατά κανόνα δεν πολιτικολογούμε, όπως άλλωστε δε μιλάμε για οικονομικά θέματα ή για ποδόσφαιρο. Όχι πως δε μας ενδιαφέρει η πολιτική, το αντίθετο συμβαίνει, αλλά στις παρέες όπου μετέχω, η συζήτηση για την πολιτική δεν κατέχει την πρώτη θέση στην, πλουσιότατη άλλωστε, θεματολογία μας.

Στην τελευταία εντούτοις σύναξη μιας από τις παρέες που προανέφερα, η κουβέντα ήρθε στην κατάσταση της Αριστεράς, ελληνικής τε και ευρωπαϊκής, και σύντομα καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως η ευρωπαϊκή Αριστερά δεν έχει να προτείνει καμμιά ρεαλιστική, και εποικοδομητική ταυτόχρονα, λύση για την έξοδο από τη σημερινή κρίση. Ο Αντώνης, ο πιο ενημερωμένος από την παρέα μας, ανέφερε τον Πορτογάλο νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου και μας πληροφόρησε πως στο ίδιο συμπέρασμα είχε καταλήξει κι αυτός, ενώ ο Βασίλης, ο περισσότερο από όλους μας ρέπων προς το καλαμπούρι, μας είπε γελώντας

«Η επόμενη ανατολή θα έρθει από τη Δύση»,

οπότε η συζήτηση φούντωσε. «Μα τι λες τώρα; Έχεις την αυταπάτη πως ο λαός της Αμερικής θα αλλάξει το σύστημα; Αυτοί είναι λαός προβάτων», διαμαρτυρήθηκε ο Γιώργος. «Βρε συ, λέγοντας Δύση δεν εννοούσα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από τη Λατινική Αμερική θα ξεκινήσουν οι εξελίξεις.»
Και μας ανέφερε πως σε όλες σχεδόν τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, που μέχρι πριν τριάντα χρόνια αποτελούσαν την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ, γίνονται πράματα και θάματα, αδιανόητα ως πριν λίγα χρόνια. Από το 1994 στο νότο του Μεξικού, στην πολιτεία Τσιάπας, που έχει έκταση όσο η μισή Ελλάδα και πληθυσμό πέντε εκατομμύρια, εμφανίστηκε ο Ζαπατιστικός Απελευθερωτικός Στρατός, ο οποίος όμως δεν επεδίωξε, ούτε επιδιώκει, να πάρει την εξουσία. Με τα όπλα και με την απλή παρουσία του, εμποδίζει τον μεξικανικό στρατό να καταστρέψει όσα φτιάχνουνε μόνοι τους και ακαθοδήγητοι οι κάτοικοι της περιοχής.
Και φτιάχνουνε πολλά. Στην πολιτεία έχουν δημιουργηθεί 32 αυτόνομες και αυτοδιοικούμενες κοινότητες, που διαχειρίζονται την παραγωγή, χτίζουν νοσοκομεία και σχολεία. Τις κοινότητες αυτές τις διοικούν οι γενικές συνελεύσεις των κατοίκων. Έχει δηλαδή αναβιώσει μια μορφή άμεσης δημοκρατίας, όπως στην αρχαία Αθήνα.

Λίγο πιο νότια, στην κυρίως Νότια Αμερική, έχει δημιουργηθεί ένα τρίγωνο προόδου από τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και τον Ισημερινό. Οι τρεις αυτές χώρες συνεργάζονται μεταξύ τους και με την Κούβα, ενώ βγάζουν τη γλώσσα στις Ενωμένες Πολιτείες, που δεν τολμούν να επέμβουν.

Και ο φίλος μας Β. κατέληξε: «Πού ο παλαιός καλός καιρός, που όταν λίγο να κουνιόταν κάποιος πρόεδρος λατινοαμερικανικής δημοκρατίας, στέλνανε οι ΗΠΑ ένα καταδρομικό και χίλιους πεζοναύτες και καθάριζαν. Αυτά πέρασαν. Οι χώρες αυτές πάψανε να είναι μπανανίες.»

«Τώρα μπανανία γίναμε εμείς», πετάχτηκε ο Δημοσθένης, που ως τότε δεν είχε μιλήσει και συνέχισε: «Ξέρετε τι δήλωσε ο Τσάβες σε συνέντευξή του στον Τύπο; “Με ρωτάτε γιατί στείλαμε φυλακή όσα στελέχη μας κλέψανε; Μα γιατί κλέψανε! Και δεν τους τιμωρήσαμε εμείς, αλλά οι θεσμοί. Μου λένε ‘γιατί άφησες να μπει φυλακή ο υπουργός Άμυνας και δεν τον κάλυψες, αφού ήταν προσωπικός σου φίλος;’ Μα… γιατί έκλεψε! Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας, την πίστη του λαού στη κυβέρνηση. Πρόδωσαν το Λαό, τη Δημοκρατία, το Στρατό, την Πατρίδα, το Έθνος; Τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη! Αν τους αφήσεις, θα διαφθείρουν κι άλλους. Γι’ αυτό φυλακίστηκαν. Τιμωρώντας τη διαφθορά, κρατάμε τα ταμεία μας γεμάτα και την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, καθώς και τη μαφία των τραπεζών μακριά απ’ τα πόδια μας. Δε θα καταντήσουμε Ελλάδα”.»

Εκεί καταντήσαμε λοιπόν. Να γίνουμε η πρώτη ευρωπαϊκή μπανανία. Ως πότε, όμως;


Η εικόνα είναι από την πρόσφατη έκθεση «Cinco στην Αθήνα» με έργα Μεξικανών καλλιτεχνών που έγινε με αφορμή την 100η επέτειο της Μεξικανικής Επανάστασης.

Posted in Γνώμες και σχόλια, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: