Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for the ‘Λογοτεχνία’ Category

Βούλα Μανή, «Η γέννα της Γης»

Posted by tofistiki στο 17/08/2012

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, έκλεισαν 3 χρόνια από το θάνατο της Βούλας, στις 13/8/2009.
Τότε που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, το 1996 στην Αίγινα, ήταν και πάλι ένα δύσκολο καλοκαίρι για μας.
Η Βούλα, μας είχε παρασταθεί όπως πάντα, με πολλή αγάπη και υπομονή.
Φέτος, λείπει και ο μπαμπάς…

***

Η Βούλα αγαπούσε πολύ να γράφει παραμύθια για παιδιά. Ένα παραμύθι της με τίτλο «Η γέννα της Γης», παραθέτω παρακάτω, όπως το βρήκα στα αρχεία του πατέρα μου. Πάντα συμβουλευόταν τους γονείς μου πριν εκδώσει κάτι και εκτιμούσε πολύ τη γνώμη τους.

Το παρακάτω παραμύθι την εκφράζει και για έναν ακόμα λόγο. Αγαπούσε πολύ τη γη, το χώμα και τα φυτά. Τη θυμάμαι, κάθε φορά που ερχόταν στην Αίγινα, πρώτη της δουλειά ήταν να «αναστήσει» όσα είχαν κακοπάθει, να σκαλίσει, να ξεβοτανίσει, να φυτέψει καινούργια. Μου έλεγε, «έχω καλό χέρι, χέρι κηπουρού… ό,τι φυτέψω, πάει καλά».

***

Η γέννα της Γης

Είμαστε μια μεγάλη παρέα, που είμαστε φίλοι από παιδιά. Πιστεύω πως τους φίλους τους αγαπάμε γιατί τους διαλέγουμε εμείς και πολλές φορές αυτή η αγάπη κρατάει μιαν ολόκληρη ζωή. Υπάρχουν μάλιστα και γεγονότα που μπορούν να χωρίσουν τους φίλους. Κάποιος πρέπει να  ζήσει σε άλλη πόλη ή και σε άλλο κράτος ακόμα, η φιλία και η αγάπη όμως δεν παύουν να υπάρχουν γιατί είναι δυο ανάγκες των ανθρώπων που ξεπερνούν τις αποστάσεις, όπως είναι η ανάγκη να αγαπάει και να έχει φίλους.

Ένας λοιπόν φίλος από παλιά, μετά το Πανεπιστήμιο, που σπούδασε γεωπόνος, πήγε να εργαστεί και να ζήσει στη Λάρισα. Είναι μια πανέμορφη πόλη της χώρας μας, αλλά αρκετά μακριά από την Αθήνα. Η απόσταση δε μας χώρισε! Εκείνος ερχόταν συχνά στην Αθήνα γιατί έπρεπε να πηγαίνει στο Υπουργείο Γεωργίας για τις αγροτικές καλλιέργειες, αλλά και εμείς σε κάθε ευκαιρία, το σκάγαμε και πηγαίναμε να τον βρούμε. Πολλές φορές κάναμε διακοπές μαζί του, αφού αυτός είχε ένα μεγάλο σπίτι καταμεσής του θεσσαλικού κάμπου και η γυναίκα του και τα παιδιά του μας αγαπήσαν όλους, όπως τους αγαπήσαμε κι εμείς.

Είχαν καλέσει λοιπόν κάμποσους από μας να πάμε κοντά τους, να περάσουμε λίγες μέρες μαζί.

Φτάσαμε λοιπόν σ΄ εκείνον τον μαγικό κάμπο, που τον βλέπαμε από την αυλή του σπιτιού του. Μετά τις χαρές και τα ξεφαντώματα και αφού φάγαμε όλα τα καλούδια της Γης που η ίδια οικογένεια καλλιεργεί, το στρώσαμε στην κουβέντα. Είπαμε για όλους και για όλα και κάποτε κουρασμένοι απ΄ το ταξίδι και τη χαρά, οικοδεσπότες και μουσαφιραίοι  πήγαν για ύπνο.

Εγώ δεν είχα καμιά διάθεση να κοιμηθώ, γιατί το φεγγάρι ήταν τεράστιο και φώτιζε την πεδιάδα που έμοιαζε ατέλειωτη, όπως οι θάλασσες και οι ωκεανοί. Ήθελα λέει να περπατήσω για να βρω την άκρη της. Είναι αλήθεια πως ποτέ στη ζωή μου δεν είχα δει μεγάλη γη. Χαμογέλασα με την επιθυμία μου και σκέφτηκα πόσο κουτή είμαι να μου περνούν από το νου τόσο ακατόρθωτα πράγματα. Μόνο ο Ηρακλής της Μυθολογίας μας ίσως να μπορούσε να βρει περπατώντας ετούτη την άκρη. Έμεινα λοιπόν ήσυχα ήσυχα στη γωνιά μου, θαυμάζοντας τον κόσμο που ξενυχτούσε μαζί μου.

Και πρώτα θα σας πω για την ανάσα της Γης. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω γι΄ αυτό. Η Γη ανασαίνει, όπως τα κοιμισμένα παιδιά, απαλά σαν το θρόισμα των φύλλων, όταν αυτά κουβεντιάζουν λικνίζοντάς τα τ’ απαλό αεράκι. Επικρατούσαν όμως οι συναυλίες των γρύλων, που όλο το βράδυ προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους σε μελωδίες και διάρκεια τραγουδιού.

Έμεινα εκεί ως το χάραμα, που τα κοκόρια ξυπνούσαν το ένα το άλλο, λέγοντας καλημέρα σε όλα τα άλλα ζώα. Πρέπει να ξύπνησαν και τη Γη, γιατί όσο και να προσπαθούσα δε μπορούσα πια ν΄ ακούσω την ανάσα της.

Ετοιμάστηκα να πάω να ξαπλώσω, κοιμήθηκα αμέσως , ονειρευόμουν ότι είχα ξεκινήσει να φτάσω στην αρχή της Γης. Ήμουν ευτυχισμένη, γιατί γύρω μου είχε ένα λαμπρό φως του ήλιου και είχα την εντύπωση ότι μου ψιθύριζε «συνέχισε την προσπάθεια, εγώ θα είμαι δίπλα σου».

Με ξύπνησαν όμως κάτι αναμπουμπούλες, που ακούγονταν στην αυλή. Σηκώθηκα και κατέβηκα κάτω, δεν ήθελα να χάσω τίποτα απ΄ ό,τι  συνέβαινε στο σπίτι του φίλου μας, γιατί καταλάβαινα ότι θα ήταν σημαντικό.

Και πραγματικά είδα λοιπόν πέντε 5 τρακτέρ να έχουν εισβάλλει στη αυλή και οι οδηγοί τους, πέντε νέοι άνθρωποι, έκαναν όλη αυτή τη φασαρία. Η γυναίκα του φίλου μου γέμισε το τραπέζι με πολλά καλούδια  για τους νιοφερμένους και τα γέλια και η χαρά ξεχείλισαν από παντού.

Κατέβηκε κι ο φίλος μας αγουροξυπνημένος και μας εξήγησε ότι, επειδή δεν ήταν σίγουρος πότε θα ερχόμασταν, είχε κλείσει αυτούς τους αγρότες, γιατί ήταν ο καιρός της σποράς και θα έπρεπε να γίνει στην ώρα της.

Όταν απόφαγαν, φόρτωσαν σακιά με τους σπόρους στα τρακτέρ, πέρασαν ένα σάκο στους ώμους τους, σαν αυτούς που έχουν οι ταχυδρόμοι και ξεκίνησαν για τη δουλειά τους.

Μήπως θέλεις να πας μαζί τους; Με ρώτησε ο φίλος μου, που ήξερε από παλιά πόσο αγαπάω τη γη.

Βρέθηκα στρογγυλοκαθισμένη δίπλα στον Μάρκο, έτσι έλεγαν αυτόν τον σπορέα, να τρέχω να βρω την άκρη της γης.

Η δουλειά του Μάρκου ήταν σπουδαία. Γέμισε το σάκο που είχε στον ώμο του με σπόρους και ξεκίνησε με  τα πόδια να σκορπίζει στη φρεσκοσκαμένη και ποτισμένη γη τους σπόρους με τη χούφτα του.

Είχε ξαντήσει κι ο ήλιος πίσω από τους λόφους και οι σπόροι έλαμπαν  Σκεφτόμουν ότι αυτές τις εικόνες έπρεπε να μπορούν να τις δουν όλα τα παιδιά, που έχουν απορία για το πως γεννιέται ένα παιδί. Για να γεννηθεί λοιπόν ένα παιδί πρέπει να υπάρχει ένας σπορέας κι αυτός είναι ο άνδρας και μια γυναίκα, που παίρνει τον σπόρο και σαν τη γη, κρατώντας αυτό το σπόρο στα σπλάχνα της γεννάει την καινούργια ζωή, που είναι ο νέος άνθρωπος.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τα ζώα, με τον ίδιο τρόπο η φύση βοηθάει τους ανθρώπους και τα ζώα αλλά και όλα τα φυτά και τα δέντρα που βρίσκονται γύρω μας, να γεννούν τα παιδιά τους.

Έτσι γεννηθήκαμε όλοι, οι παππούδες και οι γιαγιάδες, αλλά και οι μάνες και οι πατεράδες μας.

Σ΄ αυτό το ταξίδι μου έμεινε ένα παράπονο, ότι τελικά δεν είδα το τέρμα της γης κι ας ήμουν και με το τρακτέρ του Μάρκου. Λέτε να μην έχει τέρμα η γη;

 

***

Posted in Εις μνήμην, Λογοτεχνία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

H αχαλίνωτη φαντασία του Zοζέ Σαραμάγκου

Posted by tofistiki στο 02/12/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που θα δημοσιευτεί στα «Αιγινήτικα Νέα»

Ένας από τους σύγχρονους συγγραφείς που αγαπώ είναι και ο Πορτογάλος Ζοζέ Σαραμάγκου, που πέθανε πέρυσι σε ηλικία 88 ετών. Δε θα παραθέσω βιογραφικά στοιχεία, ούτε θα αναφέρω τα βιβλία του, για τα οποία του απονεμήθηκε το 1998 το βραβείο Νόμπελ. Αυτά μπορεί να τα βρει ο καθένας στο Διαδίκτυο. Θα γράψω για τη ζωντανή του σκέψη, την τολμηρή του φαντασία και το ήθος του, σ’ αυτά δηλαδή που τον κράτησαν νέο ως το τέλος της ζωής του.

Δείγμα της αειθαλούς νεανικότητάς του είναι το ότι το 2005, δηλαδή σε ηλικία 83 ετών, αγόρασε ηλεκτρονικό υπολογιστή, έμαθε να τον χειρίζεται, συνδέθηκε με το Διαδίκτυο και δημιούργησε δικιά του ιστοσελίδα. Στο σημείο αυτό μου θύμισε κάποιους δικούς μας ανθρώπους, την αξέχαστη Γωγώ Κουλικούρδη, που κι εκείνη σε μεγάλη ηλικία εξοικειώθηκε με την Πληροφορική, αλλά και τον Φραγκίσκο τον Κάππο, τον Γιώργο τον Μαρίνο και τη Μαίρη τη Γαλάνη-Κρητικού, που βεβαίως είναι πολύ νεώτεροι, αλλά οπωσδήποτε έχουν κάμψει τον Μαλέα των εξήντα ετών και οι οποίοι επίσης εντρυφούν στην Πληροφορική.

Για να επανέλθω όμως στον Ζοζέ Σαραμάγκου, αναφέρω πως τα δυο τελευταία βιβλία του που διάβασα είναι το «Τετράδιο» και το «Τελευταίο τετράδιο» (και τα δύο σε έκδοση Καστανιώτη), περιέχουν τις αναρτήσεις του στο προσωπικό του ιστολόγιο, στα χρόνια 2008 – 2010, δηλαδή λίγο πριν πεθάνει. Στα κείμενα αυτά καθρεφτίζεται πολύ εμφαντικά η ζωντάνια του μυαλού του και το ενδιαφέρον με το οποίο παρακολουθούσε τα πνευματικά, πολιτιστικά και πολιτικά γεγονότα.

Ήταν ως το τέλος της ζωής του μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας, καθώς όμως ήθελε πάντα να λέει και να γράφει τις απόψεις του, αδιαφορώντας αν αυτές ήταν «εκτός της γραμμής» του κόμματος, τους είχε γίνει σχεδόν ανυπόφορος, αλλά δεν τολμούσαν να τον διαγράψουν. Φαίνεται πως το πορτογαλικό κόμμα δεν έχει ανακαλύψει τις μετά θάνατον αποκαταστάσεις.

Όσον αφορά την τόλμη της φαντασίας του, εκτός από τα βιβλία του «Πέτρινη σχεδία», «Περί τυφλότητας» και «Περί φωτίσεως», που είχα διαβάσει παλαιότερα και με γοήτευσαν, για την αχαλίνωτη φαντασία στη σύλληψη, όσο και για την  ευρηματική πλοκή τους, το τελευταίο που έπεσε στα χέρια μου, είναι το «Περί θανάτου», στο οποίο ο Σαραμάγκου εξετάζει το ενδεχόμενο να πάψει να υφίσταται ο θάνατος σε μια χώρα!

Στη χώρα αυτή ξαφνικά ο θάνατος  παύει απλά να υφίσταται. Οι γέροι αρνούνται να πεθάνουν, τα σωστικά  συνεργεία ανασύρουν από αυτοκίνητα ανθρώπους που δε θα έπρεπε να είναι, αλλά είναι  ζωντανοί, και αν κάποιος θέλει να αυτοκτονήσει απλά δε μπορεί. Και εκεί  που στην αρχή όλη τη χώρα την κυριεύει κλίμα ευφορίας, σιγά σιγά  αρχίζουν να εμφανίζονται προβλήματα. Οι οίκοι ευγηρίας προειδοποιούν πως δε χωράνε άλλους ηλικιωμένους, οι γιατροί στα νοσοκομεία βλέπουν ασθενείς να υποφέρουν, αλλά να μην μπορούν να πεθάνουν και να ησυχάσουν, οι  ασφαλιστικές εταιρίες χρεοκοπούν, οι νεκροθάφτες μένουν άνεργοι, αλλά και το ίδιο ασφαλιστικό  σύστημα της χώρας κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα με την προοπτική η  χώρα να γίνει ένας γιγαντιαίος οίκος ανήμπορων ηλικιωμένων.

Κοντά σε όλα αυτά η εκκλησία, χάνοντας τον φόβο του θανάτου, χάνει και τις φενάκες για τη μετά θάνατον ζωή, την ανταμοιβή του παραδείσου ή την τιμωρία της κόλασης, καθώς και την υπόσχεση της δεύτερης  παρουσίας, δηλαδή όλον τον εξοπλισμό επιβολής της και βλέπει την επιρροή της να μειώνεται. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας μας περιγράφει όλες τις  ανατροπές που θα έφερνε στην καθεστηκυία τάξη μιας κοινωνίας η απουσία  του θανάτου. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εκκλησία, ασφαλιστικές εταιρίες  βρίσκονται σε απίστευτη αταξία και ξαφνικά ανακαλύπτεις πως η κοινωνίας  μας έτσι όπως είναι δομημένη όσο και να προσποιείται πως αποστρέφεται τον θάνατο, απλά  δεν μπορεί να δουλέψει χωρίς αυτόν.

Το εύρημα του βιβλίου είναι πως, για να βγούνε από το αδιέξοδο, οι κυβερνώντες τη χώρα καταφεύγουν στην υπηρεσία της Μαφφίας! Επίτηδες το γράφει με δύο φι για να τη διακρίνει από τη γνωστή εγκληματική οργάνωση. Αυτή η Μαφφία αναλαμβάνει, έναντι αδρής αμοιβής, να πιάνει τους ανθρώπους που θα έπρεπε να είχαν πεθάνει (υπέργηρους, τραυματίες κλπ) και τους μεταφέρει σε άλλη χώρα, όπου ο  θάνατος λειτουργεί, (γιατί, κατά τον συγγραφέα, ο θάνατος υφίσταται χωριστά για κάθε χώρα και για κάθε πλάσμα).

Και ενώ όλοι φαίνεται να  ξαναβρίσκουν το ρυθμό τους ο θάνατος επανέρχεται με τη μορφή μιας  πανέμορφης γυναίκας 36 ετών, που υπογράφει σαν «η θάνατος» (με μικρό το αρχικό, σαν ένδειξη σεβασμού προς τον αληθινό θάνατο, που τον αναφέρει πάντα με κεφαλαίο το αρχικό – και να μη ξεχνάμε πως στα πορτογαλικά η λέξη είναι θηλυκού γένους:  a morte) και η οποία είναι απλή υπάλληλος ληξιαρχείου.

Στο βιβλίο αυτό ο Σαραμάγκου μπορεί επιφανειακά να φαίνεται κυνικός, αλλά αυτό που κυριαρχεί, χωρίς όμως να εκφράζεται καθαρά (και καλά κάνει) είναι η άποψη πως χωρίς τον θάνατο δεν  υφίσταται η χαρά της ζωής, δεν κατανοείς πόση αξία έχει απλά το να είσαι ζωντανός.

Το μόνο, κατά τη γνώμη μου, μειονέκτημα του βιβλίου είναι ο τρόπος γραφής του, που το κάνει πολύ δύσκολο στο διάβασμα βιβλίο. Αφθονούν φράσεις τεραστίου μεγέθους, που πιάνουν πολλές σειρές και κάποιες σελίδες ολόκληρες (!) χωρίς να κόβονται με τελείες σε μικρότερες. Ουσιαστικά μοιάζει σα να μη χρησιμοποιεί τελείες.

Πάντως, συμπερασματικά, είναι βιβλίο που αξίζει να το διαβάσει κανείς.

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αναδημοσιεύσεις, Λογοτεχνία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Είναι το φιλότιμο ελλαδική λέξη;

Posted by tofistiki στο 09/08/2011

 Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στο Εμπρός στις 9/08/2011
 

Προσέξτε αγαπητοί αναγνώστες, δεν αναρωτιέμαι αν το φιλότιμο είναι ελληνική, αλλά ελλαδική λέξη. Γιατί, για την ελληνική προέλευσή της δεν υπάρχει αμφιβολία ή αντίρρηση. Διαθέτει υπερδισχιλιετείς περγαμηνές, μια που τη βρίσκουμε ήδη στην κλασική αρχαιότητα. Αυτό που με στεναχωρεί και με εξοργίζει είναι πως το φιλότιμο, όχι σα λέξη, αλλά σαν έννοια, είναι ανύπαρκτο στη σημερινή ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Ανέκαθεν καμάρωνα πως οι Κύπριοι, που είναι κι αυτοί Έλληνες και, μάλιστα, πιο ανατολίτες από εμάς τους Ελλαδίτες, έχουν φτιάξει ένα υποδειγματικό κράτος, όπου οι νόμοι τηρούνται και είναι σεβαστοί και όπου η προκοπή είναι εμφανής. Μου κακοφάνηκε λοιπόν πολύ όταν έμαθα για την πολύνεκρη έκρηξη και τα όσα επακολούθησαν. Δεν ταίριαζαν με την εικόνα που είχα σχηματίσει. Μια εξήγηση που θα την αποδεχόμουνα είναι πως η κυβέρνηση Χριστόφια τα έχει μπλέξει, προσπαθώντας να συνδυάσει την αντιιμπεριαλιστική πολιτική του Μακαρίου και του Τάσου Παπαδόπουλου με τη σημερινή πραγματικότητα. Έτσι, δε μπορώ να αξιολογήσω ποιες και πόσες από τις παραιτήσεις σημαινόντων παραγόντων έγιναν για λόγους ευθιξίας, δηλαδή από φιλότιμο, και πόσες για λόγους σκοπιμότητας ή για άλλες ανομολόγητες αιτίες.

Το γεγονός πάντως είναι πως έγιναν πολλές παραιτήσεις. Και θα μου πείτε εντάξει, οι Κύπριοι είναι Έλληνες και συνεπώς έχουνε φιλότιμο. Αλλά και στην Αγγλία, που δεν την κατοικούνε Έλληνες, τώρα που ξέσπασε το σκάνδαλο των υποκλοπών και αποκαλύφθηκε ο σκοτεινός ρόλος του Μέρντοχ κι εκείνης της κοκκινομάλλας καρακάξας, ακολούθησαν τουλάχιστον δέκα παραιτήσεις εμπλεκομένων, γιατί είχαν το φιλότιμο να παραδεχτούν τις ευθύνες τους.

Στην Ελλάδα όμως τι γίνεται; Τα τελευταία τριάντα τουλάχιστον χρόνια, μας φλόμωσαν τα σκάνδαλα, οι φούσκες του χρηματιστηρίου ή οι μίζες της Ζήμενς ή το βρωμερό Βατοπέδι, ενώ παράλληλα είχαμε ένα σωρό θανατηφόρα ατυχήματα, σαν το ναυάγιο της Σάμινας ή εμπλοκές με γειτονικές χώρες που στοίχισαν ανθρώπινες ζωές, όπως το επεισόδιο στα Ίμια, αλλά και πλήθος άλλα ανάλογα περιστατικά. Είδατε να παραιτηθεί κανένας από τους εμπλεκόμενους για λόγους πολιτικής ευθιξίας, δηλαδή από φιλότιμο;

Αμ δε! Ποιός έχασε το φιλότιμο για να το βρουν αυτοί! Εδώ ο πρωθυπουργός της εποχής που έσκαγαν οι φούσκες του χρηματιστηρίου, ο γίγαντας της δημιουργικής λογιστικής,  Σημίτης, έριξε την ευθύνη στα θύματα, σ΄ αυτούς δηλαδή που χάσανε τα λεφτά τους! «Ας πρόσεχαν» είχε πει τότε. Και όταν έγινε το ναυάγιο της Σάμινας, πάλι ο γίγαντας είχε πει «αυτή είναι η Ελλάδα, κύριοι». Δηλαδή, να το πάρουμε απόφαση, αυτό το κράτος δε διορθώνεται. Δεν είχε όμως το φιλότιμο να παραιτηθεί από πρωθυπουργός αυτού του αδιόρθωτου κράτους, που στάθηκε ανίκανος να το διορθώσει.

Σάμπως και ο σημερινός πρωθυπουργός, δεν είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη του, εννοείται σε άψογα αγγλικά (γιατί το έχει σε κακό να μιλήσει ελληνικά εκτός Ελλάδος) πως είναι πρωθυπουργός ενός διεφθαρμένου κράτους, χωρίς να περάσει καν από το μυαλό του, πως μετά από μια τέτοια δήλωση, όφειλε να παραιτηθεί από φιλότιμο! Αλλά πού;

Τους βλέπουμε όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές των σκανδάλων, τους μεταφορείς μιζών, τους αποτυχημένους σε όσα επιχείρησαν ως πολιτικοί,  να κυκλοφορούν με αυτάρεσκα χαμόγελα, σα να μην τρέχει τίποτα! Δεν τους φτάνει που δεν πήγανε φυλακή, όπως τους άξιζε, τουλάχιστον δεν είχαν το φιλότιμο να αποσυρθούν εγκαίρως. Αλλά, επαναλαμβάνω, ποιος έχασε το φιλότιμο για να το βρουν αυτοί οι μασκαράδες και απατεώνες, για να θυμηθώ τον Βάρναλη. Ξέρετε,  το ποίημα που έγραψε το 1935 εξόριστος από την κονδυλική δικτατορία. Αξίζει να θυμηθούμε τους στίχους

Αφού μας εσκοτώναν με το ζόρι,
στα μακελειά τους, χρόνια, οι μπαζαδόροι.
Κι αφού μας εσκοτώνανε πιο φίνα,
στα χρόνια της ειρήνης με την πείνα.

Κι αφού μας τυραννούσαν έτσι αιώνες
οι μασκαράδες κι οι απατεώνες….

κτλ, κτλ

Καλά που υπάρχουν η ποίηση και ο πολιτισμός και μας παρηγορούνε.

Η εικόνα είναι, βέβαια, από την ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», με τον αθάνατο Μαυρογιαλούρο… 🙂

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Λογοτεχνία, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Η Οδύσσεια της ζωής μου στον 20ο αιώνα»

Posted by tofistiki στο 21/02/2011

 

Την Κυριακή 13-2-11, στην αίθουσα του Λαογραφικού, έγινε από δυο νέους επιστήμονες, τον καθηγητή Γιώργο Μπήτρο και  τον ιστορικό  Γιώργο Ιερωνυμάκη  η παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Χάνου «Η Οδύσσεια της ζωής μου στον 20ο αιώνα». Πρόκειται για μιαν αξιόλογη μαρτυρία ενός ανθρώπου, που πραγματικά έζησε μιαν ολοκληρωμένη και δημιουργική ζωή.

Το βιβλίο, ουσιαστικά, το αφηγήθηκε ο Κώστας στους παρουσιαστές, οι οποίοι επιμελήθηκαν την ύλη του και του έδωσαν την τελική του μορφή. Το αποτέλεσμα  ήταν απολύτως ικανοποιητικό. Το βιβλίο, που διαβάζεται μονορούφι μας δίνει πολύτιμες και σε πολλούς άγνωστες πληροφορίες, για την Αίγινα της περιόδου 1934-1974, αλλά και για τον πόλεμο, όπως διεξήχθη στη Μέση Ανατολή, για την Κατοχή και για τον Εμφύλιο.

Το μεγάλο πλήθος που γέμισε ασφυκτικά την αίθουσα του Λαογραφικού και οι θερμές εκδηλώσεις αγάπης του κοινού προς τον Κώστα και την Άννα Χάνου, μαρτυρούν την επιτυχία της εκδήλωσης. Μαρτυρούν επίσης και κάτι άλλο: πως αυτοί οι δύο ωραίοι άνθρωποι, που εξήντα χρόνια τώρα μοιράζονται τη ζωή τους, ζωή προσφοράς και συμμετοχής στα κοινά, αποτελούν πραγματικό κεφάλαιο για την Αίγινα.

Posted in Αιγινήτικα, Επικαιρότητα, Ιστορία, Λογοτεχνία, Νέες εκδόσεις, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: