Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for the ‘εφημερίδα Πολίτης’ Category

Αν δεν υπήρχε η Αριστερά, θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Posted by tofistiki στο 17/06/2012

Αναδημοσιεύω ένα κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου, που είχε δημοσιευτεί πέρσι τέτοιον καιρό περίπου, στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης. Νομίζω πως είναι επίκαιρο και εκφράζει αυτό που αισθανόμαστε πολλοί για την Αριστερά, ψηφίζοντάς την σήμερα!  🙂

Στο γενικό κλίμα της έκπτωσης των πάντων, μερικοί σπεκουλαδόροι της πληροφόρησης ζητάνε να τα βάλουν όλα στο ίδιο τσουβάλι.

«Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι» λένε, βάζοντας μαζί τους πολιτικούς, τους επιστήμονες, τους επιχειρηματίες και τους μισθωτούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των πολιτικών τάσεων.

Έλα όμως που δεν είναι. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τις απλουστευτικές γενικεύσεις, που αν μη τι άλλο αποπροσανατολίζουν. Ύστερα, διαφωνούμε με την αναζήτηση, παγίως, κάποιου αποδιοπομπαίου τράγου, στον οποίο να φορτώνουμε όλα τα δεινά.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Μετά τον Εμφύλιο και για πολλά χρόνια ακόμα, επικρατούσε το αντικομμουνιστικό πνεύμα, που δεν είχε μόνο νομική επένδυση αλλά και τη συγκατάθεση, τρόπον τινά, μέρους της κοινής γνώμης. Για όλα τα δεινά έφταιγαν «οι κομμουνισταί». Αυτοί δολοφόνησαν τον Κένεντι, αυτοί προκάλεσαν το ανθελληνικό πογκρόμ στη Πόλη, αυτοί εμπόδιζαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος.

Ύστερα ήρθε η Χούντα και τα εφτά χρόνια του γύψου. Εδώ πρέπει να τονιστεί η πιο χαρακτηριστική ανακολουθία του οπερετικού αυτού καθεστώτος. Ενώ προήλθε από τον πιο αντικομμουνιστικό πυρήνα του στρατεύματος, τον διαβόητο ΙΔΕΑ και ενώ εκπροσωπούσε την πιο ακραία συντήρηση, κατόρθωσε να εξουδετερώσει δυο από τα βάθρα του καθεστώτος: τη Μοναρχία και τον Αντικομμουνισμό.

Μην ξεχνάμε πως ο Κοκός ήταν ο μόνος βασιλιάς της Ελλάδας που κηρύχθηκε έκπτωτος με δύο δημοψηφίσματα, από τα οποία το πρώτο έγινε το 1973, επί Χούντας και το δεύτερο το 1974, κατά τη Μεταπολίτευση. Βέβαια το δημοψήφισμα του 1973 θεωρήθηκε (και ήταν) νόθο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη σημασία του, που είναι ότι, θεσμός τον οποίο καταργεί ο φυσικός του φορέας, δεν έχει ζωή. Η μακρόβια τρίτη γαλλική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε το 1871, από μια βουλή στην οποία κυριαρχούσαν οι μοναρχικοί! Από τότε, ο ηττημένος διεκδικητής του γαλλικού θρόνου ο «Δουξ των Παρισίων» και οι απόγονοί του, αποτελούν γραφικό αναχρονισμό.

Όσο για την ηθική έκπτωση του αντικομμουνισμού, αυτή προκλήθηκε από την άκριτη εφαρμογή από τους χουντικούς, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας, που ίσχυε επί δικτατορίας της 4ης Αυγούστου (Ν.375) ή κατά τον Εμφύλιο (Ν.509), σε βάρος όλων ανεξαιρέτως των αντιπάλων τους, μεταξύ των οποίων και βασιλοφρόνων ή συντηρητικών στρατηγών.

Τελευταία, έχει γίνει πάλι της μόδας να τα ρίχνουν όλα στην Αριστερά και συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Την αρχή την έκανε ο πρωταγωνιστής της πολιτικής γκάφας, για να μη την χαρακτηρίσουμε πιο βαριά, ο ανεκδιήγητος β΄ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος σε κάθε περίπτωση αποδοκιμασίας ή προπηλακισμού πολιτικών, βλέπει τη συμμετοχή ή την υποκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά πρόκειται για ψεύδη. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί η βία δεν συμφέρει την Αριστερά. Κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της με την ηρεμία και την ομαλότητα. Πολύ σωστά το διατύπωσε ο ηγέτης της, ο ζωντανός και μαχητικός Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Άλλωστε στην ιστορία της Αριστεράς, τουλάχιστον τα τελευταία 60 χρόνια, δηλαδή δύο γενιές ανθρώπων, δεν αναφέρονται ούτε συστηματικές αντισυγκεντρώσεις, ούτε σπασίματα γραφείων των αντιπάλων, ούτε προπηλακισμοί. Όλα αυτά γίνονταν εις βάρος της, από το Παρακράτος ή τη Δεξιά. Γιατί στην Αριστερά ανήκαν και ο Λαμπράκης, και ο Τσαρουχάς, και ο Γεωργιάδης και τόσοι ανώνυμοι που έχασαν τη ζωή τους..

Βεβαίως πολλοί, συνηθισμένοι να μονοπωλούν τον δημόσιο λόγο και την πληροφορία, ενοχλούνται όταν ακούνε τον λόγο της Αριστεράς από βήματα, που είναι υποχρεωμένα να μην αγνοήσουν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης, όπως έγινε πριν από λίγες μέρες, που αναμεταδώσανε τη χειμαρρώδη, λεβέντικη και χωρίς υπεκφυγές ομιλία της Λιάνας Κανέλλη από το βήμα της Βουλής, κατά την οποία είπε πολύ ενοχλητικά πράγματα και, κατά το κοινώς λεγόμενο, έκανε «ρόμπα» τον αγορητή της ακροδεξιάς.

Ας το πάρουν απόφαση. Επειδή ανοιχτή δικτατορία δε μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δε θα το ήθελαν αλλά γιατί η, χρονολογικώς τελευταία, αποδείχτηκε πολύ δαπανηρή και ασύμφορη, είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν την Αριστερά. Μόνο που θα πρέπει να είναι μια τελείως διαφορετική Αριστερά, που μπορεί να μην υπάρχει ακόμα, αλλά που είναι σχεδόν νομοτελειακή η συγκρότησή της. Μια Αριστερά χωρίς απόλυτες αλήθειες, χωρίς μικρομάγαζα, χωρίς ισόβιες ηγεσίες, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς, ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής μας.

Μια τέτοια Αριστερά και αν ακόμα δεν υφίσταται θα έπρεπε να την εφεύρουμε, γιατί είναι η μόνη που θα μπορέσει να βάλει τις ανάγκες του ανθρώπου πάνω από τα κέρδη των τραπεζών και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας πάνω από τις επιταγές των ξένων!

Το -καταπληκτικό- σκίτσο είναι βέβαια του Κώστα Μητρόπουλου, το βρήκα στο διαδίκτυο.
Καλή ψήφο! 🙂

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ιστορία, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Τέτοιες χρονιάρες μέρες…

Posted by tofistiki στο 15/12/2011

Άρθρο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου,
που θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Πολίτης» της Μυτιλήνης

Οι γιορτές ήταν ανέκαθεν ευτυχισμένη ή τουλάχιστον χαρούμενη περίοδος, ιδίως για μας, που εδώ και αρκετά χρόνια ανήκουμε στην επίζηλη θέση του παππού και της γιαγιάς. Γιατί η πείρα μας έχει μάθει πως ευτυχία δεν είναι μια συνεχής κατάσταση, δεν είναι σειρά εξαιρετικά ευχάριστων γεγονότων, αλλά κάποιες στιγμές από συνηθισμένες μικροχαρές της ζωής, μερικά μικρά κβάντα ευτυχίας, σαν λαμπερές σταγόνες στον ωκεανό του χρόνου.

Περισσότερες και πυκνότερες τέτοιες σταγόνες σε μια χρονική μονάδα, τη χαρακτηρίζουν ευτυχισμένη περίοδο. Τέτοιες περιόδους τις συναντάς καθώς πορεύεσαι στη ζωή, αλλά χρειάζεται κάποιο ταλέντο για να τις αναγνωρίσεις. Δεν τις παίρνουν είδηση όλοι. Πολλοί άνθρωποι περνάνε δίπλα στην ευτυχία χωρίς να το αντιληφθούν.

Για μας, πάντως, οι γιορτές ήταν μια ευτυχισμένη περίοδος, γιατί, μεταξύ άλλων, μας επέτρεπε να κάνουμε μικρά δώρα στα πέντε εγγόνια μας. Όχι τίποτα σπουδαία πράγματα, αλλά να, μερικά διαλεγμένα καλά βιβλία, κάποια παιγνίδια, μια ομαδική παρακολούθηση θεατρικής παράστασης. Βέβαια, φέτος τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα από πέρσι και πρόπερσι. Οι «κυβερνώντες» ξέρουν πως οι συνταξιούχοι δεν είναι πλέον μια μάχιμη ομάδα εργαζομένων πολιτών, με συνδικαλιστική κάλυψη κι έτσι γίναμε τα πρώτα θύματα της άφρονης και αδιέξοδης πολιτικής τους.

Η αλλοτινή μας χαρούμενη διάθεση σκιάζεται όχι μόνο γιατί χάσαμε ένα πολύ σοβαρό ποσοστό από τις συντάξεις μας. Την αλλοιώνει ένα αίσθημα πικρίας και οργής, γιατί οι «τριακόσιοι» έχουν εξαιρεθεί παντελώς από το μέτρο. Οι παχυλοί τους μισθοί, τα πλούσια επιδόματα και οι έξτρα αμοιβές των μελών του υπουργικού συμβουλίου και των βουλευτών, δεν έχουν περικοπεί ούτε στο ελάχιστο!

Αυτό δεν είναι μόνο εξοργιστικό είναι και ανήθικο. Γιατί, πώς να το κάνουμε, κατά κάποιον τρόπο είναι κι αυτοί υπάλληλοι του κράτους, αφού μισθοδοτούνται από το δημόσιο ταμείο. Και αν ακόμα αντιπαρέλθουμε το πραγματικό γεγονός, ότι είναι οι πρώτοι και κύριοι υπεύθυνοι της σημερινής κατάστασης, με ποια ηθική βάση ψηφίζουν πειθήνια τις συνεχείς περικοπές στις δικές μας, μέτριες ή πενιχρές απολαβές, όπως τους υπαγορεύουν οι επικυρίαρχοί μας, αλλά δεν περνά από το μυαλό τους να προτείνουν μόνοι τους να περικοπούν και οι δικές τους απολαβές, στο ποσοστό που έχουν περικοπεί οι δικές μας;

Γιατί δηλαδή να πληρώνουμε πάντα εμείς, οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί; Από πού αντλούν αυτή την εξοργιστική χοντροπετσιά, να μην αισθάνονται καμιά υποχρέωση να προσφέρουν από μόνοι τους, ένα ποσοστό από τις απολαβές τους; Βεβαίως είναι αφέλεια να περιμένουμε να δείξουν φιλότιμο, άνθρωποι που έχουν την πολιτική σαν επάγγελμα, που ισχυρίζονται πως το νόμιμο είναι αυτομάτως και ηθικό και που θεωρούν το κράτος ιδιοκτησία, δικιά τους και των απογόνων τους!

 
Σημ. φιστικιού: Όταν γράφτηκε το κείμενο, ο Μίμης και η Κική δεν είχαν ακούσει ακόμα για τους 1οο+ βουλευτές του πασοκ και της νδ που ζητάνε κάτι εκατομμύρια ευρώ για αναδρομικά και αποζημιώσεις. Αν το ήξεραν, θα έγραφαν νομίζω πολύ πιο οργισμένα και αιχμηρά… Διαβάστε στο TVXS, τα ρεζιλίκια των αδιάντροπων βουλευτών και πώς κάποιοι από αυτούς τα μαζεύουν, μετά από την κατακραυγή που ξεσηκώθηκε.
 
Το σκίτσο είναι του Τολιάδη, από πέρυσι, αλλά δυστυχώς είναι ακόμα επίκαιρο…

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, εφημερίδα Πολίτης, οικονομική κρίση | Leave a Comment »

Πιο καλά δεν είμαστε χωρίς κυβέρνηση;

Posted by tofistiki στο 05/12/2011

Άρθρο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου,
που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πολίτης» της Μυτιλήνης
και αναφέρεται στην εβδομάδα της …αναζήτησης πρωθυπουργού
 

Έχει συμπληρωθεί μια βδομάδα, που η χώρα δεν έχει κυβέρνηση, αλλά δεν είδαμε να επέρχεται κανένας κατακλυσμός. Οι διάφορες δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν (τουλάχιστον όπως κουτσά στραβά λειτουργούσαν τόσα χρόνια), οι δημοτικές αρχές το ίδιο.

Η ουσιαστική απουσία της κυβέρνησης, με τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς να ψάχνουν να τα βρούνε με την αξιωματική αντιπολίτευση, δεν προκάλεσε καμιά παράλυση στη χώρα. Ίσως μάλιστα να έκανε καλό. Στην περίοδο αυτή έχουν ανατραπεί πολλοί μύθοι, έχουν καταπέσει πολλά δόγματα, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα ευτελίστηκε και έχασε κάθε κύρος. Και αυτό όχι μόνο δεν είναι κακό, αλλά μπορεί να σημάνει την αφετηρία για μια καινούργια τελείως διαφορετική αντίληψη της πολιτικής ζωής.

Για πολλά χρόνια, από την Απελευθέρωση και εδώ, επικρατούσε στην κοινή γνώμη η άποψη πως ο τόπος χρειάζεται ισχυρές (μονοκομματικές, ει δυνατόν) κυβερνήσεις.. Η ιστορική τους εξέλιξη όμως απέδειξε πόσο κακό προκάλεσαν οι κυβερνήσεις αυτές.
Στις εκλογές του ΄46 και τη λεγόμενη ¨Βουλή των λαοπρόβλητων» βγήκε πανίσχυρο το Λαϊκό κόμμα του Ντίνου Τσαλδάρη, με 160 βουλευτές και μας οδήγησε στον εμφύλιο πόλεμο.
Στις εκλογές του ΄52 βγήκε ακόμη πιο ισχυρός ο Ελληνικός Συναγερμός με τον Παπάγο, που ουσιαστικά μας μετέτρεψε σε αμερικανικό προτεκτοράτο.
Από τις εκλογές «της βίας και νοθείας» του ΄61 βγήκε η τελευταία ισχυρή κυβέρνηση του Καραμανλή, που κράτησε μόλις ένα χρόνο, αλλά μέσα σ΄ αυτόν δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη δικτατορία της 21ης Απριλίου.
Οι κυβερνήσεις της δικτατορίας ήταν που ήταν κυριολεκτικά πανίσχυρες. Δεν υπήρχε Βουλή να τις ελέγχει, ούτε τύπος να τις επικρίνει και είδαμε πού μας οδήγησαν. Για να μην αναφερθούμε στους σκοτωμένους, στους φυλακισμένους και τους εξορισμένους, επισημαίνουμε πως κατά την επταετία η Ελλάδα συνήψε τόσα δάνεια με επαχθέστατους όρους, όσα δεν είχε συνάψει κατά τα είκοσι χρόνια του Μεσοπολέμου (1919- 1939), η διαφθορά έπεσε σύννεφο (θυμηθείτε τις περιπτώσεις Μπαλόπουλου και Ασλανίδη), ο Στρατός ξεχαρβαλώθηκε (θυμηθείτε την επιστράτευση του ΄74), η Κύπρος προδόθηκε και δόθηκε η αφορμή για την τουρκική εισβολή.
Όσο για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, αρκεί να αναφέρουμε τη φράση του Πιπινέλλη, υπουργού εξωτερικών της Χούντας: «Δε θα κάνω ποτέ τίποτα, που να δυσαρεστήσει τους Συμμάχους μας».
Η τελευταία ισχυρή κυβέρνηση, που βγήκε από τις εκλογές του 2004 ήταν η κυβέρνηση Σημίτη στη διάρκεια της οποίας η διαφθορά του κρατικού μηχανισμού έγινε πλέον καθεστώς.

Φυσικά, αγαπητοί αναγνώστες, δεν είναι σωστό να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Οι πρώτες κυβερνήσεις της ΕΡΕ και της Νέας Δημοκρατίας με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, έκαναν σημαντικές καινοτομίες (πάντοτε φυσικά στο πλαίσιο εξυπηρέτησης του μεγάλου κεφαλαίου, να μην το ξεχνάμε) που ωφέλησαν τον τόπο. Ο κανόνας όμως είναι πως οι ισχυρές και αυτοδύναμες κυβερνήσεις συχνά καταντούν επικίνδυνες.

Γι΄ αυτό και προσδοκούμε να βγει κάτι καλό από τη σημερινή ακυβερνησία. Πρώτα πρώτα να καταρριφθεί το ψεύδος ότι άλλο είναι το ΠΑΣΟΚ και άλλο η Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι. Και τα δύο «κόμματα εξουσίας» αποδείχτηκε πως είναι απολύτως πειθήνια στην εκτέλεση των εντολών των Επικυριάρχων μας.
Δεύτερο καλό είναι η εμπέδωση στην κοινή γνώμη της άποψης πως οι πολιτευτές που τριάντα χρόνιας τώρα πρωταγωνιστούν ως βουλευτές και υπουργοί, πάλιωσαν και θέλουν αντικατάσταση.
Τρίτο καλό τέλος θα είναι η κατάργηση του υπάρχοντος άδικου και αναποτελεσματικού εκλογικού συστήματος και η αντικατάστασή του με την απλή και ανόθευτη αναλογική.

Προσδοκούμε και πιστεύουμε πως οι προσεχείς εκλογές θα αποτελέσουν αληθινή έκπληξη.

Το σκίτσο είναι το Γιάννη Ιωάννου

Posted in εφημερίδα Πολίτης, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Για τις μετά θάνατον αποκαταστάσεις

Posted by tofistiki στο 25/10/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που θα δημοσιευτεί
στην εφημερίδα «Πολίτης» της Μυτιλήνης

Είναι μια υπόθεση που γεννά σε όλους αισθήματα πόνου και οργής. Πόνου, γιατί ξαναφέρνει στη μνήμη παλιές, θλιβερές ιστορίες, που στοίχισαν τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι, αν επιζούσαν, πολλά θα μπορούσαν να προσφέρουν στον τόπο μας. Οργής, γιατί υποκρύπτει έναν εφησυχασμό σε βεβαιότητες, που δεν υφίστανται πια. Αναφέρομαι στις αποκαταστάσεις πολλών αγωνιστών, που διαβάσαμε στον «Ριζοσπάστη» στις 2 Οκτωβρίου.

Δε θα αναφερθώ στην αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη. Ο Άρης δεν έχει την ανάγκη καμιάς αποκατάστασης. Καμαρώνει «χαλκόπλαστος για πάντα καβαλάρης» για να θυμηθούμε τον Παλαμά, στην πλατεία του Λαού στη Λαμία και ζει στη συλλογική μνήμη του έθνους, δίπλα στον Κολοκοτρώνη, τον Καραΐσκάκη και τον Ανδρούτσο.

Δε θα αναφερθώ ούτε στην αποκατάσταση του Βαβούδη, αυτού του πιστού στις ιδέες του ανθρώπου, που στάθηκε συνεπής στα καθήκοντα που του έβαζαν, που αυτοκτόνησε για να μην πιαστεί, αλλά μεταθανατίως τον κύλησαν στη λάσπη και στη συκοφαντία, για να τον αποκαταστήσουν μεταθανατίως επίσης.

Περισσότερο με απασχολεί η περίπτωση του Νίκου Ζαχαριάδη. Η ζωή και το τέλος του έχουν όλα τα στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Ξεκίνησε πολύ ελπιδοφόρα, όταν το 1931 σε ηλικία μόλις 28 χρονών ανέλαβε την καθοδήγηση του κόμματος, που ως τότε σπαρασσόταν από αλλεπάλληλες κρίσεις και κατόρθωσε να το ανασυγκροτήσει και να το κάνει αποφασιστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής του τόπου. Πιστεύω πως ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής για τον Ζαχαριάδη ήταν πως από τις φυλακές της Κέρκυρας, όπου τον είχε κλείσει η δικτατορία του Μεταξά, έστειλε μόλις έγινε η ιταλική επίθεση, το περίφημο γράμμα με το οποίο καλούσε τους έλληνες κομμουνιστές να αντισταθούν στους εισβολείς, υπερασπίζοντας την πατρίδα.

Η μεγάλη ατυχία του Ζαχαριάδη ήταν πως σε όλη τη διάρκεια της κατοχής ήταν κλεισμένος από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Έτσι δεν έζησε την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης. Γύρισε στην Ελλάδα τέλη Μαΐου του 1945 και ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος, αντί του Σιάντου. Η συμπεριφορά του από τότε και όσο ήταν ηγέτης του κόμματος, κρίνεται αλλοπρόσαλλη και αντιφατική. Ενώ δεν αποκήρυξε τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Βάρκιζας, αποκήρυξε τον Άρη Βελουχιώτη, που αρνήθηκε να τηρήσει τη συμφωνία της Βάρκιζας και η αποκήρυξη αυτή αποτέλεσε και την αιτία της απομόνωσης και της αυτοκτονίας του θρυλικού αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ.

Αλλοπρόσαλλος και αντιφατικός ήταν και ο τρόπος που καθοδήγησε τη διεξαγωγή του αγώνα του Δημοκρατικού στρατού. Σαν να ήθελε να αναπληρώσει την αναγκαστική απουσία του από την Εθνική Αντίσταση, προσπάθησε να προσδώσει χροιά αντιστασιακού αγώνα στον εμφύλιο αλληλοσπαραγμό και να μετατρέψει τον Δημοκρατικό στρατό σε ταχτικό στρατό στο πρότυπο του ΕΛΑΣ, όταν έλειπαν όλες οι προϋποθέσεις και για τα δύο αυτά εγχειρήματα.

Αλλοπρόσαλλη και αντιφατική ήταν επίσης και η πολιτική που ακολούθησε μετά την ήττα και την αποχώρηση του Δημοκρατικού στρατού από την Ελλάδα. Με το «παραμένουμε με το όπλο παρά πόδας» δικαιολόγησε την παράταση της ισχύος των έκτακτων μέτρων πολλά χρόνια μετά την αποκατάσταση της ειρήνης. Ποτέ δεν αποδέχτηκε δικές του ευθύνες για τις ήττες και τις αποτυχίες. Έφταιγαν πάντα οι άλλοι, τους οποίους στιγμάτιζε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, ως χαφιέδες, προδότες, πράκτορες και τυχοδιωκτικά στοιχεία.

Δε θα επιμείνω άλλο στο σημείο αυτό, γιατί είναι πηγή μεγάλου πόνου. Επισημαίνω μόνο πως η πιο πέρα πορεία του δικαιολογεί αυτό που γράφω στην αρχή: πως έχει όλα τα στοιχεία αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Οι αντίπαλοί του τον μεταχειρίστηκαν όπως ακριβώς ο ίδιος αντιμετώπισε τους εχθρούς του. Στην 6η ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ, το 1956, τον καθαίρεσαν και τον διαγράψανε από μέλος του κόμματος. Η 7η ολομέλεια τον θεώρησε «ύποπτο προδοσίας». Τον εκτόπισαν αρχικά στο Μποροβίτσι της περιοχής του Νόβγκοροντ, όπου δούλεψε ως δασικός υπάλληλος, κατόπιν όμως, το 1962, τον εξόρισαν στο Σουργκούτ της Γιακουτίας, κοντά στον αρκτικό κύκλο, όπου έζησε σε πλήρη απομόνωση και με συνεχή φρούρηση ανδρών της KGB, τα υπόλοιπα ένδεκα χρόνια της ζωής του. Όταν δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα τρεις απεργίες πείνας, που έκανε με το αίτημα να τον αφήσουν οι σοβιετικές αρχές να επιστρέψει για να δικαστεί στην Ελλάδα, ο Νίκος Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε (κρεμάστηκε) στην κατοικία του, το καλοκαίρι του 1973. Η κάθαρση, με την οποία κλείνουν οι αρχαίες τραγωδίες.

Εντούτοις η τότε ηγεσία του κόμματος έκρινε ότι δεν έπρεπε να μάθουν τα μέλη του κόμματος πώς τέλειωσε τη ζωή του ο «μεγάλος αρχηγός» και ο τρόπος του θανάτου του για πολλά χρόνια δεν ανακοινώθηκε. Βεβαίως αποκαταστάθηκε μεταθανατίως, τα οστά του μεταφέρθηκαν και τάφηκαν επισήμως στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών, η δε πρόσφατη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής τον αποκατέστησε πλήρως, αλλά έκλεισε έτσι ανώδυνα αυτή η τραγική ιστορία;

Θα έπρεπε όλοι να προβληματιστούμε, αν τα πολιτικά κόμματα (όλα: αριστερά και δεξιά, προοδευτικά και συντηρητικά, επαναστατικά και νομιμόφρονα), έτσι όπως είναι σήμερα συγκροτημένα και όπως λειτουργούν, μήπως αποτελούν κατάλοιπα ενός παρελθόντος που δεν έχει μέλλον; Γιατί κόμματα με αλάθητες (ως την ανατροπή τους) ηγεσίες, που διαιρούν τον κόσμο αφενός μεν σε ηγέτες, αρχηγούς, καθοδηγητές, από τη μία και σε οπαδούς, καθοδηγούμενους, μάζες, από την άλλη, δεν ταιριάζουν με την εποχή μας, όταν (για να θυμηθούμε τον Βάρναλη):

Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε
Ιδέες βασίλισσες, κακογερνάνε
Στις νέες ανάγκες σου, κόπος βαρύς
Σκοπούς αλάθευτους κοίτα να βρεις…

Αυτό λοιπόν πρέπει να είναι το ζητούμενο.

 

 

 

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Ιστορία, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Το παράδειγμα του Δεσπότη

Posted by tofistiki στο 26/08/2011

Άρθρο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης

Χωρίς αμφιβολία μια είδηση που δεν εντάσσεται στην καταστροφολογία και στην κινδυνολογία, με τις οποίες τα ΜΜΕ τρομοκρατούν συστηματικά τους αναγνώστες και ακροατές τους, είναι η είδηση για την απόφαση του μητροπολίτη Ζακύνθου κ.κ. Χρυσόστομου, να αποσυρθεί από την έδρα του, γιατί συμπλήρωσε τα 72 χρόνια ζωής και θεωρεί πως πρέπει να δώσει τη θέση του σε νεότερο πρόσωπο. Μια είδηση, που προκαλεί αισιοδοξία και δίνει θάρρος σε όλους τους σκεπτόμενους πολίτες.

Ήταν από παλιά γνωστή η εντιμότητα, το θάρρος και η παρρησία του σεβασμιότατου Χρυσόστομου και μάλιστα στους Μυτιληνιούς, γιατί για λίγον καιρό υπηρέτησε ως διάκονος και ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Μυτιλήνης, στα μέσα της δεκαετίας του ΄60, λίγο πριν από τη Χούντα.

Τόλμησε τότε να διακηρύξει δημοσία πως ο Καζαντζάκης είναι μεγάλος συγγραφέας, που θα δοξάσει κάποτε την Ελλάδα. Και αυτό σε μιαν εποχή που η Εκκλησία της Ελλάδος είχε κηρύξει τον πόλεμο κατά του Καζαντζάκη, ξεκινώντας από το 1930 όταν ζήτησε να δικαστεί για το βιβλίο του «Ασκητική» και επανερχόμενη δριμύτερη το1954-55 όταν ζήτησε να απαγορευθεί η κυκλοφορία των βιβλίων του «Καπετάν Μιχάλης», «Τελευταίος πειρασμός» και «ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Αλλά και αργότερα, ως δεσπότης πια Ζακύνθου, ο Χρυσόστομος στάθηκε όρθιος και είπε με παρρησία και θάρρος τη γνώμη του σε πολλές περιπτώσεις, όπως στο θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας, στην περίπτωση της διαμάχης της Εκκλησίας με τους μοναχούς της μονής Εσφιγμένου, στην περίοδο 1993-94 με τα καμώματα του Χριστόδουλου και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.

Αλλά σκοπός μας δεν είναι να επαινέσουμε την απόφαση του δεσπότη. Δεν έχει ανάγκη ο σεβασμιότατος τον έπαινό μας. Άλλο θέλουμε να τονίσουμε, που το πρόβαλε η απόφασή του να αποσυρθεί.

Όπως όλοι ξέρουμε υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί, που δεν επιτρέπουν σε κάποιον που πέρασε το λεγόμενο «όριο ηλικίας» ή συμπλήρωσε ορισμένο χρονικό διάστημα (την τριακονταπενταετία) να παραμείνει ως υπάλληλος σε ένα Υπουργείο, σε ένα Δημόσιο Οργανισμό, σε ένα Δήμο. Ως διορισμένος υπάλληλος όμως, γιατί ως αιρετός άρχων, μπορεί να διοικήσει ένα υπουργείο, έναν οργανισμό ή ένα δήμο και στα ογδόντα του. Αυτό είναι, κατά την ταπεινή μας γνώμη, τουλάχιστον ανήθικο.
Θα έπρεπε συνεπώς, όπως υπάρχει όριο προς τα κάτω, σύμφωνα με το οποίο αν είσαι 18 έως 25 χρονών, μπορείς μεν να ψηφίζεις, όχι όμως και να εκλέγεσαι, να θεσπιστεί και κάποιο όριο προς τα πάνω, σύμφωνα με το οποίο, μετά τα 65 σου χρόνια θα μπορείς να ψηφίζεις, αλλά δε θα μπορείς να εκλεγείς πουθενά. Μια τέτοια ρύθμιση και θα ανοίξει το δρόμο στους νέους και θα απαλλάξει τη χώρα από την γεροντοκρατία.

Γιατί κακά τα ψέματα. Ο γέρος άνθρωπος, ούτε σωματικά, ούτε πνευματικά μπορεί να ανταποκριθεί στα δύσκολα και κουραστικά καθήκοντα της διοίκησης οποιουδήποτε οργανισμού, ακόμα και μιας μικρής κοινότητας. Ενώ θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα, μεταδίδοντας την πείρα του και τις γνώσεις του στους νεότερους. Ακόμα και ως συγγραφέας απομνημονευμάτων ή ως απλός αφηγητής ιστοριών, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμος και εν πάση περιπτώσει πολύ πιο ευχάριστος στους άλλους, ιδίως αν είναι προικισμένος με το χάρισμα του λόγου ή την ικανότητα του γραψίματος.

Το θέμα αυτό, της αλλαγής των προσώπων σε κάθε πόστο, πρέπει να επεκταθεί και σε άλλους τομείς, πέρα από τους δημόσιους και δημοτικούς οργανισμούς, όπως για παράδειγμα στα κόμματα. Γιατί οι επικεφαλής των κομμάτων έχουν γίνει περίπου ισόβιοι. Αντικατάσταση ή εξαναγκασμός σε παραίτηση αρχηγού κόμματος, γίνεται ουσιαστικά μόνο όταν το κόμμα χάσει τις εκλογές, οπότε προσφέρεται σαν εξιλαστήριο θύμα. Από ότι θυμόμαστε μονάχα ο Χαρίλαος Φλωράκης είχε τη λεβεντιά να παραιτηθεί από γραμματέας, δηλώνοντας πως γέρασε. Κανένας άλλος.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Τα ερωτηματικά ενός αγανακτισμένου ταξιτζή

Posted by tofistiki στο 02/08/2011

«Μηδενί δίκην δικάσης, πριν αμφοίν μύθον ακούσης», έλεγαν οι Αρχαίοι ημών… Και ακολουθώντας τη συμβουλή τους, προσπαθήσαμε να ακούσουμε τη φωνή ενός νέου επαγγελματία του κλάδου. Αφορμή για το σημείωμά μας αυτό στάθηκε η επιστολή ενός ιδιοκτήτη ταξί, που μας την έστειλε με το Διαδίκτυο, και την οποία παραθέτουμε αυτούσια.

Δ. και Α.Σ.

 

Μπήκα στον χώρο του ταξί πολύ πρόσφατα – μόλις 1 χρόνο πριν. Κατά τη γνώμη μου η απεργία μας είναι πολύ-πολύ λογική και αναμενόμενη, με δεδομένο ότι η λογική της πλήρους απελευθέρωσης, χωρίς πληθυσμιακά κριτήρια και της αναρχίας του κ. Ραγκούση, στο χώρο των ταξί, ήταν αναμενόμενο ότι θα είχε τέτοια αποτελέσματα.

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αυτό που γίνεται τώρα με τους ιδιοκτήτες των ταξί είναι η αρχή του τι θα επακολουθήσει τον προσεχή Σεπτέμβρη, από όλες τις κοινωνικές ομάδες (ανεξάρτητα από πολιτική και κοινωνική θέση, εργασία κλπ). Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Ο χρόνος που επιλέχθηκε από τον υπουργό, εν μέσω τουριστικής περιόδου, δεν νομίζω ότι είναι τυχαίος και δεν έχει καμία λογική. Επιπλέον, έχω βαρεθεί να ακούω τα παπαγαλάκια των περισσότερων ΜΜΕ για το κακό που γίνεται στον τουρισμό με τις εικόνες ντροπής που κάνουν το γύρω του κόσμου… και σας παρακαλώ λύστε μου μία απορία.

Γιατί αυτές οι εικόνες (κλείσιμο λιμανιών, αεροδρομίων κλπ) κάνουν κακό στον τουρισμό, και δεν κάνουν κακό οι εικόνες που επίσης έκαναν το γύρω του κόσμου με τα χιλιάδες χημικά που έριξε η αστυνομία στην πλατεία Συντάγματος, σε απλούς πολίτες, οικογενειάρχες, γυναίκες, παιδιά κλπ, πριν λίγο καιρό, με σκοπό να διαλύσουν την οποιαδήποτε αντίδραση των απλών πολιτών ??? Αυτές τις εικόνες δεν τις βλέπουν οι τουρίστες ??? Υπάρχει λογική απάντηση??? Προφανώς δεν υπάρχει…

Επίσης, τι άλλαξε και έχουμε τέτοιες αντιδράσεις (με το διάταγμα Ρέππα, υπήρχε συμφωνία ιδιοκτητών ταξί, υπουργείου οικονομικών, υπουργείου μεταφορών και τρόικας)? Η κόντρα Ρέππα -Ραγκούση μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, μα είναι αδιανόητη για «πολιτικούς άνδρες».

Ίδια κυβέρνηση, ανασχηματισμός, αλλαγή προσώπων, ίδια πολιτική(???) και αποτέλεσμα ένα απέραντο μπάχαλο. Φανταστείτε να άλλαζε και η κυβέρνηση ολόκληρη. Ένας απλός ανασχηματισμός ήταν….

Η παράδοση του ταξί στα καρτέλ ελπίζω να μην περάσει για το καλό όλων μας. Ο πολίτης δεν θα έχει απολύτως κανένα κέρδος από το μονοπώλιο. Κανένα μονοπώλιο δεν ωφέλησε ποτέ κανένα.

Το ταξί στην Ελλάδα είναι μέσο μεταφοράς και έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί παράλληλα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ως βοηθητικό μέσο (άλλωστε ήδη τις τελευταίες ημέρες πχ στο Χαϊδάρι που ζω έχουν καταργηθεί 4 λεωφορειακές γραμμές – τις συνέπειες αυτής της αλλαγής θα τις δούμε το Σεπτέμβρη – και γραμμές καταργήθηκαν και σε άλλες περιοχές τις Αττικής). Άρα το ταξί είναι αναγκαίο.

Όλες οι αλλαγές βλέπετε γίνονται Ιούλιο – Αύγουστο μέσα στο καλοκαίρι, είτε είναι στα μέσα μεταφοράς, είτε στην παιδεία, υγεία κλπ.

Δεν είναι ύποπτο αυτό από μόνο του??? Αλλαγές στην παιδεία πχ με κλειστά σχολεία και πανεπιστήμια μέσα στο καλοκαίρι. Έξυπνη κίνηση της κυβέρνησης. Συγχαρητήρια στους εμπνευστές.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας, στα πραγματικά δίκαια αιτήματα μας. Για ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας. Τα έχουμε χάσει όλα, δεν έχουμε να χάσουμε κάτι ακόμα…

Όσον αφορά στο οικονομικό μέρος που είναι και το πολύ σημαντικό. Μία άδεια ταξί κόστιζε μέχρι και ένα χρόνο πριν, περίπου 170.000 – 200.000€. Σήμερα, μετά την «επέμβαση» του υπουργού κοστίζει μόλις 3.000€.

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι έχουμε χάσει ένα τεράστιο ποσό. Ειδικά δε, όσοι έχουν αγοράσει την άδεια μέχρι και 5 χρόνια πριν, ούτε καν απόσβεση δεν έχουν κάνει (και ούτε πρόκειται να κάνουν ποτέ)! Οι περισσότεροι έχουν πάρει δάνειο από τράπεζα και φυσικά έχουν βάλει υποθήκη το σπίτι τους. Η υποκρισία είναι ότι όλοι γνωρίζουν πόσο άξιζε μια άδεια ταξί, αλλά στα συμβόλαια το ποσό που φαίνεται είναι γελοίο, πραγματικά γελοίο. Άρα η αξία της άδειας δεν αναγνωρίζεται από καμία τράπεζα και συνεπώς χρειάζεται να υποθηκεύσει κάνεις κάτι άλλο, πχ το σπίτι του. Αν η αξία της άδειας φαινόταν κάπου νόμιμα, τότε θα μπορούσε κανείς να υποθηκεύσει την ίδια την άδεια. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι όσοι έχουν αγοράσει την άδεια, έχουν πληρώσει ένα τεράστιο ποσό και θα πληρώνουν επίσης μία τεράστια δόση για την αποπληρωμή στην τράπεζα για πάρα-πάρα πολλά χρόνια…

Έρχεται λοιπόν ο κ. Ραγκούσης και «πουλά» την άδεια 3.000€..- ο απόλυτος λαϊκισμός- γιατί να μην μπορούν όλοι να αποκτήσουν μία άδεια ταξί??? οι άνεργοι κλπ…

Πως λοιπόν να μην αντιδράσουμε? Τι άλλο έχουμε να χάσουμε?

Σημαντικό επίσης στοιχείο είναι ότι αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν στην Αττική 13.500 νόμιμα ταξί και φυσικά η δουλειά έχει φτάσει στα τάρταρα (με δεδομένη την οικονομική κρίση). Τι θα γίνει λοιπόν αν αύριο με τις αποφάσεις του κ. Ραγκούση κυκλοφορήσουν στο δρόμο 5.000 νέες άδειες ταξί….

Κανείς δεν θα έχει δουλειά…κανείς! Και αυτό είναι βέβαιο!

 

Posted in εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , | 2 Σχόλια »

Ο χαρακτήρας της κρίσης

Posted by tofistiki στο 21/07/2011

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης

Η σημερινή διεθνής οικονομική κρίση ξεκίνησε από την Αμερική, το 2007, όταν χρεοκόπησε το τραπεζικό συγκρότημα Lehman Brothers και επεκτάθηκε σε όλον τον κόσμο, γιατί όπως λέγεται «όταν οι ΗΠΑ κρυολογούν η Ευρώπη παθαίνει πνευμονία».

Η σημερινή κρίση δεν είναι κάτι το καινούργιο. Άλλωστε οι κρίσεις είναι σύμφυτες με το καπιταλιστικό σύστημα, που, όσο κι αν το εξωραΐζουν οι απολογητές του, διέπεται από το νόμο της ζούγκλας: ο ισχυρότερος τρώει τον πιο αδύνατο.

Πριν από την κρίση του 2007 είχαμε μικρότερες κρίσεις, το 1973 και το 1965 και βεβαίως την κορυφαία κρίση του 1929, που κλόνισε κυριολεκτικά τα θεμέλια του συστήματος και δεν ξεπεράστηκε με το Νιου Ντηλ του Ρούσβελτ, αλλά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το πρόβλημα, για τους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους, είναι πως σήμερα παγκόσμιος πόλεμος δε μπορεί να γίνει. Όχι γιατί δεν θα το ήθελαν, αλλά γιατί δε μπορούν. Από τη στιγμή που πυραύλους και πυρηνικά όπλα διαθέτει το Ισραήλ, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα, ένας παγκόσμιος πόλεμος θα ήταν αυτοκτονία. Φυσικά μικροί, τοπικής κλίμακας πόλεμοι, είναι στην ημερησία διάταξη.

Από το 1989, που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, μένοντας, ο υπαρκτός καπιταλισμός, μοναδικός κυρίαρχος του παιχνιδιού, δεν έφερε την ειρήνη και την ευημερία που επαγγέλλονταν και προσδοκούσαν οι απολογητές του, αλλά δεκάδες πολέμους, ενώ η πείνα στις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες και οι κοινωνικές ανισότητες σε όλον τον κόσμο, πήραν απίστευτες διαστάσεις.

Εκτός αυτού, έχει γίνει πια φανερό, πως το σύστημα «δεν περπατάει». Παλαιότερα ο πλούτος παραγόταν στα εργοστάσια, στα εμπορικά καταστήματα και στα μεταφορικά μέσα και είχε σαν αποτέλεσμα χρήσιμα προϊόντα: ρούχα, έπιπλα, μηχανές κλπ. Σήμερα ο πλούτος παράγεται στις τράπεζες, που από οργανισμοί διευκόλυνσης των συναλλαγών έγιναν κυρίαρχοι της οικονομίας. Και παράγεται με χρηματιστηριακά κόλπα, με μεταφορά κεφαλαίων, με κομπίνες και σκάνδαλα, τα δε προϊόντα του είναι τοξικά.

Όλες οι χώρες του κόσμου, με εξαίρεση την Κίνα, χρωστάνε στις τράπεζες, οι οποίες είναι σήμερα οι πραγματικοί κυρίαρχοι. Η πατρίδα του καπιταλισμού, οι ΗΠΑ, έχουν επιδοθεί σε μια κούρσα οικονομικής ενίσχυσης τραπεζών και επιχειρήσεων αλλά και γιγαντιαίων δημοσίων δαπανών για την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας. Η βρετανική κυβέρνηση ακολουθεί παρόμοιο δρόμο, ενώ ο Νικολά Σαρκοζί στην Γαλλία, παρεμβαίνει με πάθος στον αγώνα υποστήριξης των γαλλικών τραπεζών καθώς και πολλών μεγάλων βιομηχανιών, μιλώντας για «εθνικούς πρωταθλητές» που θα πρέπει να προστατευθούν από τον διεθνή ανταγωνισμό και το τσουνάμι της κρίσης.

Απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση η Αριστερά, σε όλον σχεδόν τον κόσμο, σιωπά αμήχανη. Ουσιαστικά, δεν έχει να προτείνει κάτι που να ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και, το χειρότερο, συμπεριφέρεται σα να μη πιστεύει ενδόμυχα πως είναι ρεαλιστική κάποια σοβαρή αμφισβήτηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Μόνο που δεν είναι έτσι. Σε εκτεταμένες περιοχές του πλανήτη γίνονται στις μέρες μας εξαιρετικά ενδιαφέροντα πειράματα, από την επιτυχία των οποίων θα εξαρτηθεί κυριολεκτικά το μέλλον του συστήματος.

Στην επαρχία Τσιάπας του Νότιου Μεξικού, λειτουργεί εδώ και δεκαπέντε χρόνια μια τελείως καινούργια μορφή κοινωνίας. Η χώρα, που έχει έκταση ίση με το 1/3 της Ελλάδας και πληθυσμό 5 εκατομμύρια, έχει διαιρεθεί σε 32 αυτόνομες και αυτοδιοικούμενες περιοχές, όπου την εξουσία την έχουν οι λαϊκές συνελεύσεις και όπου δεν κυκλοφορεί το χρήμα ούτε λειτουργούν τράπεζες.

Λίγο νοτιότερα, στο Εκουαδόρ, στη Βολιβία και στη Βενεζουέλα, αριστερές κυβερνήσεις, που αναδείχτηκαν με κανονικές και νόμιμες εκλογές, αμφισβητούν την οικονομική και πολιτική κυριαρχία των ΗΠΑ, συνεργάζονται μεταξύ τους και με την Κούβα και αναζητούν νέους δρόμους ανάπτυξης.

Πέρασαν πια οι παλιοί καιροί, που η Λατινική Αμερική εθεωρείτο η «πίσω αυλή των ΗΠΑ» και όταν κάποιος πρόεδρος λατινοαμερικανικής χώρας έκανε πως κουνιότανε λίγο, έστελναν οι βορειοαμερικανοί επικυρίαρχοι ένα καταδρομικό και χίλιους πεζοναύτες και καθαρίζανε.

Πάνε πια αυτά. Δεκατέσσερα χρόνια ο Τσάβες της Βενεζουέλας τους βγάζει τη γλώσσα, φτάνοντας να στέλνει φτηνό πετρέλαιο για να μοιραστεί στους φτωχούς των ΗΠΑ, ο Ραφαέλ Κορέα του Εκουαδόρ διαγράφει το χρέος της χώρας και ο Μοράλες της Βολιβίας εθνικοποιεί τα ορυχεία του κασσίτερου, όλοι μαζί σπάνε τον αποκλεισμό της Κούβας και οι ΗΠΑ περιορίζονται να παρακολουθούν. Εκτός του ότι, στις πρόσφατες εκλογές στο Περού, αναδείχθηκε αριστερός πρόεδρος και μάλιστα ινδιάνος και η χώρα προστέθηκε στις άλλες τρεις, που προανέφερα.

Τελικά, έτσι που πάνε τα πράγματα και καθώς η Γνώση και η Πληροφορία έχουν γίνει παραγωγικές δυνάμεις, το τέλος της κρίσης θα έρθει από την αλλαγή στον τρόπο παραγωγής και μαζί θα έρθει και το τέλος του συστήματος.

Στις παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης, με την οποία καταργήθηκε η φεουδαρχία και εγκαθιδρύθηκε ο καπιταλισμός, οι ριζοσπάστες δημοκράτες λέγανε πως «ήρθε η ώρα να πνίξουμε τον τελευταίο Πάπα με τα άντερα του τελευταίου Βασιλιά».

Στην εποχή μας δεν ταιριάζουν τέτοιες άγριες λύσεις, προβλέπω όμως πως δεν είναι μακριά η μέρα που θα μπει στη φυλακή ο τελευταίος τραπεζίτης με τις μαρτυρικές καταθέσεις του τελευταίου καπιταλιστή.

Posted in Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα Πολίτης, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Αν δεν υπήρχε η Αριστερά, θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης

Στο γενικό κλίμα της έκπτωσης των πάντων, μερικοί σπεκουλαδόροι της πληροφόρησης ζητάνε να τα βάλουν όλα στο ίδιο τσουβάλι.

«Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι» λένε, βάζοντας μαζί τους πολιτικούς, τους επιστήμονες, τους επιχειρηματίες και τους μισθωτούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των πολιτικών τάσεων.

Έλα όμως που δεν είναι. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τις απλουστευτικές γενικεύσεις, που αν μη τι άλλο αποπροσανατολίζουν. Ύστερα, διαφωνούμε με την αναζήτηση, παγίως, κάποιου αποδιοπομπαίου τράγου, στον οποίο να φορτώνουμε όλα τα δεινά.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Μετά τον Εμφύλιο και για πολλά χρόνια ακόμα, επικρατούσε το αντικομμουνιστικό πνεύμα, που δεν είχε μόνο νομική επένδυση αλλά και τη συγκατάθεση, τρόπον τινά, μέρους της κοινής γνώμης. Για όλα τα δεινά έφταιγαν «οι κομμουνισταί». Αυτοί δολοφόνησαν τον Κένεντι, αυτοί προκάλεσαν το ανθελληνικό πογκρόμ στη Πόλη, αυτοί εμπόδιζαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος.

Ύστερα ήρθε η Χούντα και τα εφτά χρόνια του γύψου. Εδώ πρέπει να τονιστεί η πιο χαρακτηριστική ανακολουθία του οπερετικού αυτού καθεστώτος. Ενώ προήλθε από τον πιο αντικομμουνιστικό πυρήνα του στρατεύματος, τον διαβόητο ΙΔΕΑ και ενώ εκπροσωπούσε την πιο ακραία συντήρηση, κατόρθωσε να εξουδετερώσει δυο από τα βάθρα του καθεστώτος: τη Μοναρχία και τον Αντικομμουνισμό.

Μην ξεχνάμε πως ο Κοκός ήταν ο μόνος βασιλιάς της Ελλάδας που κηρύχθηκε έκπτωτος με δύο δημοψηφίσματα, από τα οποία το πρώτο έγινε το 1973, επί Χούντας και το δεύτερο το 1974, κατά τη Μεταπολίτευση. Βέβαια το δημοψήφισμα του 1973 θεωρήθηκε (και ήταν) νόθο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη σημασία του, που είναι ότι, θεσμός τον οποίο καταργεί ο φυσικός του φορέας, δεν έχει ζωή. Η μακρόβια τρίτη γαλλική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε το 1871, από μια βουλή στην οποία κυριαρχούσαν οι μοναρχικοί! Από τότε, ο ηττημένος διεκδικητής του γαλλικού θρόνου ο «Δουξ των Παρισίων» και οι απόγονοί του, αποτελούν γραφικό αναχρονισμό.

Όσο για την ηθική έκπτωση του αντικομμουνισμού, αυτή προκλήθηκε από την άκριτη εφαρμογή από τους χουντικούς, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας, που ίσχυε επί δικτατορίας της 4ης Αυγούστου (Ν.375) ή κατά τον Εμφύλιο (Ν.509), σε βάρος όλων ανεξαιρέτως των αντιπάλων τους, μεταξύ των οποίων και βασιλοφρόνων ή συντηρητικών στρατηγών.

Τελευταία, έχει γίνει πάλι της μόδας να τα ρίχνουν όλα στην Αριστερά και συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Την αρχή την έκανε ο πρωταγωνιστής της πολιτικής γκάφας, για να μη την χαρακτηρίσουμε πιο βαριά, ο ανεκδιήγητος β΄ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος σε κάθε περίπτωση αποδοκιμασίας ή προπηλακισμού πολιτικών, βλέπει τη συμμετοχή ή την υποκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά πρόκειται για ψεύδη. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί η βία δεν συμφέρει την Αριστερά. Κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της με την ηρεμία και την ομαλότητα. Πολύ σωστά το διατύπωσε ο ηγέτης της, ο ζωντανός και μαχητικός Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Άλλωστε στην ιστορία της Αριστεράς, τουλάχιστον τα τελευταία 60 χρόνια, δηλαδή δύο γενιές ανθρώπων, δεν αναφέρονται ούτε συστηματικές αντισυγκεντρώσεις, ούτε σπασίματα γραφείων των αντιπάλων, ούτε προπηλακισμοί. Όλα αυτά γίνονταν εις βάρος της, από το Παρακράτος ή τη Δεξιά. Γιατί στην Αριστερά ανήκαν και ο Λαμπράκης, και ο Τσαρουχάς, και ο Γεωργιάδης και τόσοι ανώνυμοι που έχασαν τη ζωή τους..

Βεβαίως πολλοί, συνηθισμένοι να μονοπωλούν τον δημόσιο λόγο και την πληροφορία, ενοχλούνται όταν ακούνε τον λόγο της Αριστεράς από βήματα, που είναι υποχρεωμένα να μην αγνοήσουν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης, όπως έγινε πριν από λίγες μέρες, που αναμεταδώσανε τη χειμαρρώδη, λεβέντικη και χωρίς υπεκφυγές ομιλία της Λιάνας Κανέλλη από το βήμα της Βουλής, κατά την οποία είπε πολύ ενοχλητικά πράγματα και, κατά το κοινώς λεγόμενο, έκανε «ρόμπα» τον αγορητή της ακροδεξιάς.

Ας το πάρουν απόφαση. Επειδή ανοιχτή δικτατορία δε μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δε θα το ήθελαν αλλά γιατί η, χρονολογικώς τελευταία, αποδείχτηκε πολύ δαπανηρή και ασύμφορη, είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν την Αριστερά. Μόνο που θα πρέπει να είναι μια τελείως διαφορετική Αριστερά, που μπορεί να μην υπάρχει ακόμα, αλλά που είναι σχεδόν νομοτελειακή η συγκρότησή της. Μια Αριστερά χωρίς απόλυτες αλήθειες, χωρίς μικρομάγαζα, χωρίς ισόβιες ηγεσίες, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς, ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής μας.

Μια τέτοια Αριστερά και αν ακόμα δεν υφίσταται θα έπρεπε να την εφεύρουμε, γιατί είναι η μόνη που θα μπορέσει να βάλει τις ανάγκες του ανθρώπου πάνω από τα κέρδη των τραπεζών και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας πάνω από τις επιταγές των ξένων!

 

 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ιστορία, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Το παράδειγμα του Ζοζέ Σαραμάγκου

Posted by tofistiki στο 14/08/2010

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Πολίτης»

Ο μεγάλος πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου, που έχει τιμηθεί με βραβείο Νόμπελ και που μας έφυγε πρόσφατα, πλήρης ημερών, μας άφησε σαν κύκνειο άσμα, ένα περίεργο βιβλίο, που επιγράφεται «το Τετράδιο». Το λέμε περίεργο, γιατί στην ουσία πρόκειται για μεταφορά σε έντυπη μορφή, κείμενων που είχε αναρτήσει στο ιστολόγιο που τηρούσε από τον Σεπτέμβριο του 2008 ως τον Μάρτιο του 2009.

Και εδώ είχαμε την πρώτη μας έκπληξη, όταν διαπιστώσαμε, διαβάζοντας την εισαγωγή, πως ο μεγάλος σε αξία αλλά και σε ηλικία συγγραφέας, όταν ανάρρωσε από μια πολύ σοβαρή ασθένεια, που παρά λίγο να τον έστελνε στον άλλον κόσμο, αγόρασε ηλεκτρονικό υπολογιστή, έμαθε όχι μόνο να τον χειρίζεται, αλλά και να φτιάχνει ιστολόγιο και επί εφτά μήνες δεν έκανε τίποτ΄ άλλο παρά να γράφει σ΄ αυτό και να επικοινωνεί με το Διαδίκτυο με πλήθος κόσμου.

Η δεύτερή μας έκπληξη ήταν το θάρρος και η παρρησία με τις οποίες ο συγγραφέας λέει τη γνώμη του για πρόσωπα, για κόμματα και για καταστάσεις. Όχι μόνο για πρόσωπα που αντιπαθεί ολοφάνερα, σαν τον Μπους και τον Πάπα (τον οποίο αναφέρει πάντα με το γερμανικό επώνυμό του – Ράτζιγκερ και όχι με τον τίτλο του), αλλά και για άλλους, που φαίνεται να συμπαθεί, σαν τον Μπάρακ Ομπάμα. Η ουσία είναι πως ο Σαραμάγκου δε μετρά τα λόγια του, ούτε χαρίζεται σε κανέναν.

Η τρίτη τέλος έκπληξή μας, είναι η επικριτική στάση του συγγραφέας προς την Αριστερά (κομμουνιστική και σοσιαλιστική) και τούτο γιατί ξέραμε πως ανέκαθεν ήταν αριστερός – κομμουνιστής για την ακρίβεια και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας. Όμως η ιδιότητά του αυτή δεν τον εμπόδισε να σκέφτεται ελεύθερα, πάνω από κομματικές γραμμές και θέσεις και το σπουδαιότερο να λέει τις απόψεις του απερίφραστα, όχι μόνο γράφοντάς τες στο ιστολόγιο του, αλλά και σε συνεντεύξεις που του παίρνανε δημοσιογράφοι.

Σε μια τέτοια συνέντευξη είχε πει πως η σημερινή Αριστερά, κομμουνιστική και σοσιαλιστική, πορτογαλική και ευρωπαϊκή, κυριολεκτικά δεν ξέρει τι της γίνεται. Ουσιαστικά δεν έχει αντιληφθεί τίποτα από τη σημερινή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα και λειτουργεί όπως και πριν τριάντα χρόνια, λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Δεν δρα, αλλά παραμένει θεατής των δρώμενων, ενσωματωμένη κατά κάποιον τρόπο στο σύστημα.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να εξετάζαμε τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα με την οπτική του μεγάλου συγγραφέα.

Τι έχουμε εδώ; Ένα πολιτικό σύστημα πλήρως απαξιωμένο στα μάτια της κοινής γνώμης, τα κόμματα εξουσίας να έχουν περιπέσει σε πλήρη ανυποληψία και τα κόμματα της Αριστεράς να μην μπορούν να πείσουν το λαό πως έχουν κάποια ρεαλιστική πρόταση για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο. Και τα τρία κοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα  δεν συγκεντρώνουν πάνω από το 10% του εκλογικού σώματος.

Ποιος φταίει γι αυτή τη στασιμότητα; Όχι πάντως ο λαός. Να μην ξεχνάμε τι είπε ο Χαρίλαος Τρικούπης, όταν έχασε τις εκλογές: «και όταν σφάλλει ο λαός – έχει δίκιο». Φταίει λοιπόν η ίδια η Αριστερά. Και φταίει γιατί δεν έχει σαφή, συγκεκριμένη και ρεαλιστική πρόταση για το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση. Η πρόταση του ενός από τα αριστερά κόμματα «Αντεπίθεση» παραμένει απλό σύνθημα, εφόσον δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες προτάσεις και ενέργειες. Οι συχνές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν αποτελούν καμιά αντεπίθεση. Εκτονώνουν απλώς την οργή του κόσμου και τελικά τον κουράζουν, όπως είχε επισημάνει ο Χαρίλαος Φλωράκης το 1965, τον καιρό της ιουλιανής αποστασίας. Το δεύτερο από τα αριστερά κόμματα συνεχίζει να ψάχνεται. Ως πότε όμως; Κάποτε πρέπει να βρει αυτό που ψάχνει και να το ανακοινώσει. Όσο για το τρίτο, νεοπαγές αριστερό κόμμα, για την ώρα σιωπά. Ενδόμυχα πολύ θα ήθελε να πήγαινε με το ΠΑΣΟΚ, αλλά έτσι που μεταλλάχθηκε το κυβερνόν κόμμα, καλύτερα να κρατά αποστάσεις.

Να λοιπόν που έχει και στην ελληνική περίπτωση δίκιο ο Ζοζέ Σαραμάγκου: η Αριστερά πρεπει επιτέλους να βρει και να προτείνει τρόπους εξόδου, άμεσα.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Περιοδικό, Πολιτιστικά, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Μερικά πρώτα συμπεράσματα

Posted by tofistiki στο 04/07/2010

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 26/6 στην εφημερίδα «Πολίτης» της Λέσβου
Γράφουν, ο Δημήτρης και η Αγγελική Σαραντάκου

Το συνέδριο του Συνασπισμού ανήκει πια στην ιστορία. Σε μας, όπως άλλωστε πιστεύουμε και σε πολλούς οπαδούς, φίλους και μέλη του, όλη αυτή η υπόθεση δημιούργησε πολλά ερωτηματικά και άφησε κάποια στυφή γεύση, αναφορικά με την κατάσταση που επικρατεί στην Αριστερά.

Ένα μεγάλο ερωτηματικό αφορά τη στάση των εκπροσώπων της ανανεωτικής πτέρυγας. Εδώ δε μπορούμε να μην επισημάνουμε μιαν αντίφαση: Λένε πως είναι δημοκράτες και δεχόμαστε πως είναι ειλικρινείς όταν ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Είναι όμως και συνεπείς; Γιατί, από τον καιρό του αθάνατου ορισμού που έδωσε ο Περικλής στον Επιτάφιο, Δημοκρατία είναι, να κυβερνούν οι πολλοί και όχι οι λίγοι. Εδώ οι φίλοι της ανανεωτικής πτέρυγας τα χαλάνε. Δέχονται τις δημοκρατικές διαδικασίες, εφόσον τους συμφέρουν, διαφορετικά τις αγνοούν ή τις παρακάμπτουν.

Δεύτερο ερωτηματικό αφορά το πώς βλέπουνε τον Συνασπισμό: Σαν ένα καινούργιο κόμμα, που προέκυψε από τη συνεργασία του ΚΚΕ και της ΕΑΡ, μετά το «κοινό πόρισμα» των Κύρκου – Φλωράκη ή σαν μετεξέλιξη του «Εσωτερικού»; Φοβόμαστε πως οι φίλοι της ανανεωτικής πτέρυγας πιστεύουν το δεύτερο και αυτό αποτελεί το μεγάλο λάθος τους, γιατί μετά την αποχώρηση του κουκουέ της Παπαρήγα από τον ενιαίο Συνασπισμό, ένα πολύ μεγάλο μέρος κομμουνιστών παρέμεινε σ΄ αυτόν. Πρέπει λοιπόν να το πάρουν απόφαση οι φίλοι αυτοί: Ο Συνασπισμός δεν αποτελεί μετεξέλιξη του κουκουέ εσωτερικού. Τέρμα!

Το τρίτο ερωτηματικό γεννιέται από κάποια αυταρέσκεια, για να μην τη χαρακτηρίσουμε έπαρση, που διακρίνουμε στη στάση και στα λεγόμενα πολλών από τους ηγέτες της ανανεωτικής πτέρυγας. Με ποια φόντα θέλουν να είναι καθοδηγητές; Ποιες επιτυχίες έχουν να παρουσιάσουν στον τομέα αυτόν; Γιατί η πικρή αλήθεια είναι πως η ιστορία τους, τα τελευταία τριάντα χρόνια, δεν έχει να παρουσιάσει κάτι τέτοιο!

Δεν αποφεύγουμε τον πειρασμό να υπενθυμίσουμε τα λόγια του υποδιοικητή Μάρκος, των Ζαπατιστών, που είχε πει: «Εμείς δεν κάνουμε τον καθοδηγητή του λαού. Δε νομίζουμε πως έχουμε τέτοιο δικαίωμα. Ποιος μας το έδωσε στο κάτω κάτω; Έχουμε στρατό, έχουμε όπλα, όχι για να πάρουμε την εξουσία, αλλά για να εμποδίσουμε τον κυβερνητικό στρατό να καταστρέψει, όσα μόνοι τους και με δικιά τους πρωτοβουλία φτιάχνουν οι χωρικοί».

Πέρασε πια ο καιρός των χαρισματικών ηγετών, των φωτισμένων καθοδηγητών, που ξέρουν το «μυστικό» και θα μας οδηγήσουν στη λύση. Πέρασε επίσης και ο καιρός των κομμάτων που ξέραμε. Δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής μας. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα νέων ανθρώπων, με νέες ιδέες και νέα ταχτική. Ένα κόμμα που η ηγεσία του θα αλλάζει υποχρεωτικά κάθε 4, ή 8 το πολύ, χρόνια. Ένα κόμμα χωρίς πυραμιδική οργάνωση, με την ηγεσία στην κορυφή να καθοδηγεί και τις μάζες στη βάση να ακολουθούν. Ένα κόμμα που τα μέλη του δε θα συνεδριάζουν κάθε βδομάδα, αλλά θα λειτουργούν κάθε μέρα. Κυρίως όμως ένα κόμμα νέων (στην ηλικία και στα μυαλά) ανθρώπων.

Τι καλά που θα ήταν αν το νέο καταστατικό του Συνασπισμού προέβλεπε  την υποχρεωτική ανανέωση  των μελών της ηγεσίας σε τακτά χρονικά διαστήματα. Να καθιέρωνε τη χρήση της Πληροφορικής και του Διαδικτύου στις διαδικασίες επικοινωνίας των μελών και της ηγεσίας. Να δημιουργούσε μια τιμητική «Γερουσία», χωρίς διοικητικές αρμοδιότητες αλλά με καθαρά συμβουλευτικό χαρακτήρα, στην οποία να μπαίνανε όλα τα παλιά (ηλικίας άνω των 65 χρόνων) στελέχη, για να προσφέρουν την πείρα και τις γνώσεις τους, χωρίς όμως να διοικούν το κόμμα.

Posted in Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα, Τσ’ Μυτ’λήν’ς, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: