Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for the ‘Δημοσιεύσεις’ Category

Σε δύσκολους καιρούς, μνημονεύετε Παπαδιαμάντη

Posted by tofistiki στο 16/01/2011

Κείμενο του Δημήτρη Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στο περιοδικό «Α Σελάνα» της Μυτιλήνης

Αυτές τις μέρες ο νους μου πάει στον Παπαδιαμάντη, για δύο λόγους.
Ο ένας είναι γιατί φέτος, και συγκεκριμένα στις 3 Ιανουαρίου, συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τον θάνατό του και ο άλλος, γιατί από οικογενειακή παράδοση, τις χρονιάρες μέρες συνηθίζουμε να διαβάζουμε Παπαδιαμάντη. Από τότε που ήμουν παιδί θυμάμαι πως ο πατέρας μου, ένθερμος θαυμαστής του Μεγάλου των γραμμάτων μας, συνήθιζε τέτοιες μέρες να μας διαβάζει κάποιο από τα «Χριστουγεννιάτικα Διηγήματά» του. Τον μιμήθηκα όταν μεγάλωσα κι απόχτησα δικά μου παιδιά και αποτόλμησα να επαναλαμβάνω την ανάγνωση στις εγγόνες μου.

Κατά σύμπτωση, φέτος επίσης, συμπληρώνονται, 160 χρόνια από τη γέννησή του Παπαδιαμάντη. Τη διπλή αυτή επέτειο το Υπουργείο Πολιτισμού (ας το πούμε έτσι) την αγνόησε, όπως άλλωστε είχε παραλείψει πριν δέκα χρόνια να τιμήσει τα 150 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Σκιαθίτη. Είχε τότε ανακηρυχτεί το 2001 «έτος Εμπειρίκου» γιατί είχαν συμπληρωθεί 100 χρόνια από τη γέννησή του. Στην πραγματικότητα όμως το 2001 έγινε ντε φάκτο έτος Παπαδιαμάντη (από πλευράς εκδόσεων και εκδηλώσεων).

Έτσι και τώρα, το 2011 ανακηρύχθηκε από το λεγόμενο Υπουργείο Πολιτισμού «έτος Ελύτη» αφού φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή του «Άξιον εστί», αλλά να μου το θυμάστε θα γίνει και πάλι ντε φάκτο, έτος Παπαδιαμάντη. Όχι πως έχω τίποτα εναντίον του Ελύτη, που τον θεωρώ έναν από τους μεγαλύτερους έλληνες ποιητές. Αρκεί μόνο το «Άξιον Εστί» για να τον κατατάξει στους πραγματικά μέγιστους ποιητές, της Ευρώπης ολόκληρης, και όχι μόνο της Ελλάδας. Ο Ελύτης λοιπόν γράφει κάπου:

«Όταν βρίσκεστε σε δύσκολες στιγμές, αδελφοί, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό, μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη ….».

Πάντως θεωρώ ανεπίτρεπτο από την Πολιτεία να αγνοεί τον μεγάλο, αν όχι τον μέγιστο, από τους πεζογράφους μας.  Βέβαια δεν παραγνωρίζω το γεγονός πως οι σύγχρονοί του διανοούμενοι άργησαν να τον αποδεχτούν, κυρίως δε οι κριτικοί λογοτέχνες όπως ο Άγγελος Βλάχος, ο Μιχαήλ Μητσάκης, ο Ιωάννης Δαμβέργης, ο Ιωάννης Κονδυλάκης, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Όλοι αυτοί, όσο ζούσε, δεν ανέφεραν ούτε λέξη για το έργο του Παπαδιαμάντη.

Αντίθετα άλλες μεγάλες μορφές των γραμμάτων μας, ο Ροϊδης, ο Παλαμάς,  ο Καβάφης και ο Νιρβάνας τον θαύμαζαν. Ο Παλαμάς, ο επισημότερος κριτικός της μεταψυχαρικής περιόδου, συνόψισε τα χαρακτηριστικά της διηγηματογραφικής φυσιογνωμίας του, που «δίνει την άϋλη χαρά της τέχνης». Όπως γράφει, «ένα περιβόλι είναι ο κόσμος που μας παρουσιάζει στις ιστορίες του (…). Παντού τα συγκεκριμένα και τα χειροπιαστά, ζωγραφιές των πραγμάτων, όχι άρθρα (…). Πρόσωπα, όχι δόγματα. Εικόνες, όχι φράσεις. Κουβέντες, όχι κηρύγματα. Διηγήματα, όχι αγορεύσεις». Το ίδιο και ό Νιρβάνας, που έγραψε : «Εκείνος πού θα δώσει μίαν ημέραν μακρινήν(…) την εικόνα του Παπαδιαμάντη, του πρώτου και μοναδικού της εποχής μας, δεν πρέπει να χωρίσει ποτέ τον συγγραφέα από τον άνθρωπον (…). Ο Καβάφης, τέλος, θεωρούσε το γράψιμό του Παπαδιαμάντη ανυπέρβλητο, γιατί, όπως τόνιζε, στα κείμενά του δεν υπάρχει ούτε μια περιττή λέξη, ενώ έχουν όσες και αυτές ακριβώς που χρειάζονται για να εκφραστούν αυτά που θέλει να πει.

Σήμερα βέβαια το κλίμα είναι τελείως διαφορετικό. Ο Παπαδιαμάντης έχει καθιερωθεί ως ο μεγαλύτερος μας πεζογράφος. Συνέβαλε σημαντικά σ΄ αυτό κι ο παλιός μας δάσκαλος στο Γυμνάσιο, ο Βαλέτας, που αφιερώθηκε στη μελέτη του έργου του. Υπάρχουν φυσικά και σήμερα κάποιες εξαιρέσεις. Προ πενταετίας, εγχώριος λόγιος είχε καταφερθεί κατά της «Παπαδιαμαντολαγνείας», όπως τη χαρακτήρισε. Για να μη μιλήσω για τους πούρους δημοτικιστάδες, είδος ευτυχώς υπό εξαφάνισιν σήμερα, που τον απέρριπταν ασυζητητί, έχοντάς τον κατατάξει στους «καθαρευουσιάνους».

Ο πατέρας μου, που αν μη τι άλλο ήταν έξυπνος και διαβασμένος άνθρωπος (όσοι τον γνώρισαν από κοντά τον έλεγαν σοφό) όταν πρωτόρθε στη Μυτιλήνη, στη δεκαετία του ’20, αντιμετώπισε πολλούς Μυτιληνιούς λόγιους, που λάτρευαν τον Ψυχάρη και απέρριπταν τον Παπαδιαμάντη και τον Καβάφη, «γιατί ήταν καθαρευουσιάνοι». Τους είχε πει τότε τα εξής προφητικά, που ευτυχώς είναι γραμμένα και σώθηκαν: «Σε πενήντα χρόνια τον Ψυχάρη σας δε θα τον διαβάζει κανένας, ενώ του Παπαδιαμάντη θα του έχουμε στήσει αγάλματα και τον Καβάφη θα τον μελετούμε σε ειδικά ιδρύματα».

Μιας άλλης μορφής υποτίμηση του Παπαδιαμάντη θεωρώ το επίθετο «Κοσμοκαλόγερος» που του κόλλησαν, καλοπροαίρετα, κάποιοι, ενώ άλλοι τον κατατάσσουν στους θρησκόληπτους. Τίποτα δεν είναι πιο ανακριβές και αταίριαστο για τον συγγραφέα της «Φόνισσας», από το επίθετο αυτό. Στην πραγματικότητα ο Παπαδιαμάντης δεν ήταν καθόλου «Κοσμοκαλόγερος». Εκτός του ότι ήταν εργαζόμενος (τυπογράφος και δημοσιογράφος), ζούσε μέσα στον κόσμο, ήταν λάτρης του Βάκχου, το έτσουζε κανονικά και του άρεσαν οι γυναίκες. Ερωτικότερο κείμενο από το «Όνειρο στο κύμα» δύσκολα θα βρει κανείς στη νεοελληνική γραμματεία. Εξάλλου, ήταν έντονα πολιτικοποιημένος. Αρκεί να διαβάσετε τους «Χαλασοχώρηδες» και θα το διαπιστώσετε.

Μολονότι ήταν αναμφισβήτητα ευσεβής άνθρωπος, δεν χαριζόταν καθόλου στους επηρμένους ιεράρχες και τους τα έψαλλε κανονικά. Στην υπεροψία και τον αυταρχισμό κάποιων τέτοιων ιεραρχών αναφέρεται το διήγημά του «Η επίσκεψις του Δεσπότη» ενώ σε ένα άλλο γράφει

Εις το βάθος αντίκρυσεν άνθρωπον χρυσοστόλιστον και μιτροφορούντα, ως Μήδον σατράπην της εποχής του Δαρείου, ποιούντα διαφόρους ακκισμούς και επιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιά και αριστερά άλλοι έψαλλον με πεπλασμένας φωνάς τον Δεσπότην και Αρχιερέα…

και σε άλλο

… ο γεννάδας, προέτρεπεν το ποίμνιόν του να γίνουν καταδόται, ενδεχομένως και συκοφάνται! Οι εμπαίκται κατακυριεύσουσιν ημών.

Η γλώσσα του Παπαδιαμάντη είναι ποιητικότατη και μοναδική, όπως και η γλώσσα του Ροϊδη είναι επίσης μοναδική και υπόδειγμα σατιρικού ύφους και κάθε απόπειρα «μεταγλωττισμού» στην τρέχουσα νεοελληνική, της «Φόνισσας» ή της «Πάπισσας Ιωάννας» είναι καταδικασμένες στην αποτυχία και τη γελοιοποίηση. Οι Άγγλοι δεν διανοήθηκαν  να μεταγλωττίσουν τα «Καντερβουργιανά διηγήματα» ούτε οι Γάλλοι τον «Γαργαντούα», μολονότι η γλώσσα του Τσώσερ και του Ραμπελαί, διαφέρουν πολύ από τα σημερινά αγγλικά και γαλλικά, οπωσδήποτε δε, περισσότερο από όσο η καθαρεύουσα από τη δημοτική.

Να μνημονεύουμε λοιπόν Παπαδιαμάντη, αδελφοί, σ΄ αυτές τις δύσκολες μέρες που περνούμε.

Posted in περιοδικό "Α Σελάνα", Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Μπροστά στον καινούριο χρόνο

Posted by tofistiki στο 01/01/2011

Άρθρο το Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 28/12/2010

Ανήκω στους εκ πεποιθήσεως αισιόδοξους (ή αφελείς ή ανυποψίαστους, αν θέλετε) και δε διστάζω να το ομολογήσω. Βλέπω πάντα το μπουκάλι μισογεμάτο, ποτέ μισοάδειο. Κι όσο κι αν φαίνεται αταίριαστο, σ’ αυτές τις χαλεπές μέρες που περνάμε, δεν έχω χάσει την αισιοδοξία μου. Βεβαίως δε συμμερίζομαι την προκάτ αισιοδοξία του πρωθυπουργού μας, ούτε έχω χάψει το παραμύθι, πως, με τα μέτρα που παίρνουν, θα ανορθώσουν την οικονομία μας. Αυτά δεν πείθουν πλέον κανένα.

Την αισιοδοξία μου, την αντλώ αφενός μεν από την πεποίθησή μου πως οι Έλληνες, στην πλειονότητά μας, δεν έχουμε ενσωματωθεί στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, που επικρατεί στις χώρες του υπαρκτού καπιταλισμού, και αφετέρου στην πεποίθησή μου, πως οι μέρες αυτού του συστήματος είναι μετρημένες, για ένα και μοναδικό, αλλά αποφασιστικής σημασίας, λόγο: πως το σύστημα αυτό δε συμφέρει πια.

Αναφορικά με εμάς τους Έλληνες, πρώτα. Κανείς δεν αρνείται πως μέσα στον ελληνικό λαό, υπάρχουν και οι αποχαυνωμένοι θεατές και οι ντοπαρισμένοι οπαδοί και οι άπληστοι καταναλωτές και οι θιασώτες της λούφας και της αρπαχτής και οι καλοπερασάκηδες, υπάρχουν όμως και τα γερά κλαδιά, υπάρχουν οι φιλότιμοι, υπάρχουν οι νέοι που λαχταρούν να δουν τον τόπο να νοικοκυρεύεται και να προκόβει, υπάρχουν οι μεγαλύτεροι που δε θέλουν να δουν τους κόπους τους, να πηγαίνουν στράφι. Υπάρχουν αυτά που θα τα έλεγα, υγιή στοιχεία αν ο όρος δεν είχε αποκτήσει μιαν ασφαλίτικη απόχρωση.

Κρατάμε ακόμα κάποια κάστρα, που μας βοηθάνε να μην ισοπεδωθούμε στο σύστημα. Έχουμε τους οικογενειακούς δεσμούς, κρατάμε τις παρέες μας, υπάρχει ακόμα η πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία, επιβιώνει το ελληνικό φιλότιμο. Κι όσο κι αν αυτό φαίνεται σήμερα ανεδαφικό, η ελληνική κοινωνία αντέχει. Όλοι οι σχετικοί δείκτες κι οι παράμετροι που αναφέρονται στη συνεκτικότητα της οικογένειας, στον αριθμό των διαζυγίων, στην κοινωνική αλληλεγγύη, στις αυτοκτονίες, στην έφεση για σπουδές, στα ναρκωτικά, είναι από τους καλύτερους στην Ευρώπη.

Τώρα θα μου πείτε πως τα Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, σε θαυμαστή ενορχήστρωση, μας τρομοκρατούν, βομβαρδίζοντάς μας καθημερινώς με κάθε είδους πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους και καταστροφές, παραλείποντας κάθε ενθαρρυντική είδηση και προβάλλοντας εγκλήματα και σκάνδαλα.
Τη δουλειά τους κάνουν, γιατί κάποιοι θέλουν τον ελληνικό λαό περίφοβο και καταπτοημένο, να ψάχνει να βρει τους σωτήρες, που θα του προτείνουν. Κάποιοι άλλοι τον θέλουν μια παθητική κι άβουλη μάζα καταναλωτών, θεατών και οπαδών.

Έχω την πεποίθηση πως τελικά δε θα τους περάσει. Ήδη οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος και κυρίως των κομμάτων εξουσίας, έχουν αντιληφθεί σε πόση ανυποληψία έχουν περιέλθει, που οι πιο νουνεχείς από αυτούς, αποφεύγουν να πολυεμφανίζονται σε τελετές και εγκαίνια και δεν κυκλοφορούν στον κόσμο χωρίς τη συνοδεία σωματοφυλάκων. Πολύ σύντομα, το κοινό θα γυρίσει τις πλάτες στα δελτία ειδήσεων και τις εκπομπές σχολιασμού της τηλεόρασης, την οποία θα ανοίγει μόνο για ψυχαγωγία και ταινίες.

Ο ελληνικός λαός χωρίς να το συνειδητοποιεί, έχει επίγνωση πως μπορεί να τα βγάλει πέρα. Θέλει όμως αυτό να τ’ ακούσει κι από υπεύθυνα χείλη.  Περιμένει με λαχτάρα ν’ ακούσει μιαν αισιόδοξη φωνή.
Όχι ένα χαζοχαρούμενο ανεδαφικό οπτιμισμό.
Όχι μια προεκλογική ψεύτικη ωραιοποίηση της κατάστασης.
Όχι μια παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του.
Ό,τι δηλαδή ακούει, τριάντα χρόνια τώρα, από τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας».

Θέλει ν’ ακούσει μια φωνή, που να του λέει πως δε χάθηκαν όλα, αλλά πως αντίθετα, μπορεί η κατάσταση ν’ αντιστραφεί. Να του πει πως κι αν έχουμε κατέβει ως το τελευταίο σκαλί του «κακού τη σκάλα», καιρός είναι να δούμε

να μας φυτρώνουν τα φτερά,
τα φτερά τα προτινά μας, τα μεγάλα.

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο σκέλος της αισιόδοξης θεώρησης των πραγμάτων, που αναφέρεται στον υπαρκτό καπιταλισμό, θα μου επιτρέψετε αγαπητοί αναγνώστες, να το θίξω στο επόμενο σημείωμά μου. Ως τότε, καλή χρονιά!

Posted in Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Καιρός για δουλειά

Posted by tofistiki στο 22/12/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται στα «Αιγινήτικα Νέα»

Μετά την ορκωμοσία του καινούργιου «Καλλικράτειου» δημοτικού συμβουλίου, που από την πρωτοχρονιά θα ασκεί και επισήμως τα καθήκοντά του, ας μου επιτραπεί να πω κι εγώ την κουβέντα μου, χωρίς φυσικά να αξιώνω προσόντα μέντορος ή καθοδηγητή. Μακριά από μένα τέτοιοι τίτλοι.

Νομίζω ότι ο νέος Δήμαρχος και τα μέλη του καινούργιου Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή, πρώτα δηλαδή να κάτσουν και να μελετήσουν τι ακριβώς λέει ο νόμος για το «Σχέδιο Καλλικράτης», γιατί αμφιβάλλω αν όλοι τον έχουν διαβάσει με προσοχή κι αν έχουν κατανοήσει τι καινούργιο εισάγει στον θεσμό της Αυτοδιοίκησης και τι παλιό καταργεί.

Το δεύτερο βήμα είναι να εξακριβώσουν αν όλες οι καινούργιες αρμοδιότητες που τους δίνει ο Καλλικράτης, έχουν το απαραίτητο νομοθετικό υπόβαθρο, γιατί πολλοί, ειδικότεροι από μένα, έχουν τονίσει κατά καιρούς, πως η προχειρότητα, η τσαπατσουλιά και ο εντυπωσιασμός, που χαρακτηρίζουν δυστυχώς τους χειρισμούς, της παρούσης και των προηγουμένων  κυβερνήσεων, έχουν κάνει κι εδώ το θαύμα τους.

Το τρίτο τέλος βήμα είναι η καταγραφή όλων των εκκρεμοτήτων που άφησε η απερχόμενη δημοτική αρχή και κυρίων των οικονομικών. Και αυτό να γίνει σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας και με διαδικασίες προσιτές στους δημότες.

Είναι ευτύχημα που στη σύνθεση της καινούργιας δημοτικής αρχής, τόσο στη συμπολίτευση, όσο και στην αντιπολίτευση, πλειοψηφούν άνθρωποι νέοι στην ηλικία και ελπίζω και νέοι στα μυαλά, και θα φέρουν το πνεύμα της συνεργασιμότητας στο Δημοτικό Συμβούλιο, θα βοηθήσουν να μην αποκοπούν οι δημοτικοί άρχοντες από την αιγινήτικη κοινωνία, αλλά θα καταπιαστούν με όρεξη με τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νησί στις υποδομές και στον πολιτισμό. Με πρώτο στόχο να πάψει η Αίγινα να εξάγει Σκουπίδια και Λύματα και να εισάγει Νερό.

Ομολογώ πως δεν έχω μελετήσει το νόμο που καθιέρωσε τον «Καλλικράτη» αλλά  από όσα έμαθα ρωτώντας και διαβάζοντας, το σχέδιο αποσκοπεί  να εφαρμοστεί, επιτέλους, και στην Ελλάδα αυτό που στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες είναι αυτονόητο: να αποκεντρωθεί το Κράτος και να πάψει να ταυτίζεται η Κυβέρνηση με τη Διοίκηση, γιατί πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικούς θεσμούς.

Εδώ, αν θυμάστε, επί ημερών Σημίτη, όταν η Βάσω Παπανδρέου αντικατέστησε τον Κώστα Λαλιώτη στο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ, έκανε πραγματική «από-λαλιωτοποίηση» διώχνοντας από όλα τα διοικητικά πόστα τους ανθρώπους του Λαλιώτη και βάζοντας δικούς της κι ας ανήκανε στο ίδιο κόμμα. Για να μην αναφέρω τι γίνεται όταν την εξουσία την πάρει άλλο κόμμα, οπότε οι «γαλάζιοι» εκδιώκονται χάριν των «πρασίνων» και τούμπαλιν.

Ευτυχώς έχουμε στην Ευρώπη τρία πολύ επιτυχημένα παραδείγματα αποκεντρωμένων κρατών: Την Ελβετία, την Ιταλία και την Ισπανία, που δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Η Ελβετία είναι μια μικρή χώρα (η έκταση της είναι περίπου το 1/3 της Ελλάδας) με κάπου 7 εκατομμύρια πληθυσμό, που οι πολίτες της μιλάνε τρεις γλώσσες (ή ακριβέστερα, τέσσερις, αν υπολογίσουμε τη ραιτορωμανική), ανήκουν σε δύο χριστιανικά δόγματα και υπάρχουν κάπου 700 χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες (το 1/10 του πληθυσμού). Και όμως αυτό το μωσαϊκό λαών, γλωσσών και δογμάτων είναι η σταθερότερη χώρα της Ευρώπης, από το 1815! Κι αυτό γιατί έχει συγκρότηση συνομοσπονδίας, που την αποτελούν 20 καντόνια, τα οποία είναι τελείως αυτοδιοικούμενες, σχεδόν αυτόνομες, μονάδες.

Η Ιταλία, δυόμισι φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδας σε έκταση και εξαπλάσια σχεδόν σε πληθυσμό, απαρτίζεται από 20 περιφέρειες, με πολύ υψηλό βαθμό αυτοδιοίκησης, που για τέσσερις από αυτές (Σικελία, Σαρδηνία, Αόστη και Φρίουλι) φτάνουν ως την αυτονομία.

Η Ισπανία, τέλος, σχεδόν τετραπλάσια από την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό, μπορεί να θεωρηθεί η κατ΄εξοχήν ομοσπονδία αυτόνομων περιοχών. Αποτελείται από 18 τέτοιες περιοχές, κάθε μια από τις οποίες έχει δικιά της βουλή, δικιά της κυβέρνηση ακόμα και δικιά της σημαία. Εκτός του ότι σε εφτά από τις περιοχές αυτές η τοπική γλώσσα {καταλανικά, βασκικά, γαλικιανά) είναι ισότιμη με την ισπανική (καστιλιάνικη).

Και όμως και τα τρία αυτά κράτη θεωρούνται από τα σταθερότερα της Ευρώπης. Υπήρξε εποχή, το ΄60-΄65, που στην Ιταλία κάθε βδομάδα άλλαζε η κυβέρνηση. Οι διοικητικές όμως υπηρεσίες τόσο οι κεντρικές όσο και οι περιφερειακές (αυτοδιοικητικές) δούλευαν αδιατάρακτα. Πώς το πέτυχαν αυτό; Γιατί είχαν χωρίσει την Κυβέρνηση από την Διοίκηση.

Θα γίνει κάτι τέτοιο και στον τόπο μας;  Αν περιμένουμε να γίνει από την κυβέρνηση, το βλέπω κάπως χλωμό. Νομίζω πως η καινούργια Δημοτική Αρχή πρέπει με δικές της ενέργειες που θα είναι στο πνεύμα του Καλλικράτη, να πορευτεί σ΄ αυτή τη γραμμή, τουλάχιστον σε ότι αφορά το νησί μας.

Θα το κάνει; Ίδωμεν.

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Είναι γραμμένο στο DNA μας»

Posted by tofistiki στο 08/12/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός, στις 7/12/2010

Το σημείωμα αυτό είχα σκοπό να το στείλω να δημοσιευτεί την περασμένη Τρίτη αλλά αντικειμενικές δυσκολίες με εμπόδισαν. Καλύτερα, από μια πλευρά, γιατί όπως κατάλαβα, αγαπητοί αναγνώστες, δεν είμαι αρμόδιος να καταπιαστώ με παρόμοια θέματα. Θα κατέληγα να σας βυθίσω σε ερεβώδη χημικά σκότη, με την πρόφαση να σας φωτίσω, αναφέροντας δυσπρόφερτους και πολυσύλλαβους όρους, όπως τα αρχικά του DNA: Deoxyribo Nucleic Acid που στα ελληνικά αποδίδεται είτε ως δεσοξυριβοζονουκλεϊνικό οξύ, είτε ως  δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ, για πολυνουκλεϊνικές αλυσίδες, που σχηματίζουν στον χώρο δεξιόστροφη διπλή έλικα, για νουκλεοτίδια, που αποτελούνται από μια πεντόζη (σάκχαρο με πέντε άτομα άνθρακα), τη δεοξυριβόζη, μια φωσφορική ρίζα και μια αζωτούχο βάση, για τα ονόματα αυτών των αζωτούχων βάσεων, που είναι Αδενίνη (Α), είτε Γουανίνη (G), είτε Θυμίνη (Τ), είτε Κυτοσίνη (C)… και άλλα τέτοια πράγματα εκστάσεως και φρίκης, όπως θα έγραφε ο  Σουρής.

Αρχική αφορμή για το σημείωμα αυτό ήταν η διαπίστωση πως κάποιες λέξεις ή ολόκληρες φράσεις γίνονται της μόδας και τις χρησιμοποιούν οι πάντες, κυρίως όμως οι πολιτικοί, οι παρουσιαστές των ΜΜΕ και γενικά όσοι θέλουν να εντυπωσιάσουν με την ευρυμάθειά τους, αδιαφορώντας αν αυτά που λένε ταιριάζουν ή όχι με την περίπτωση. Παλαιότερα είχαμε την έκφραση «εφ΄όλης της ύλης», σχετικά προσφάτως τις «κόκκινες γραμμές» και τώρα «το έχει το DNA μας» ή «είναι γραμμένο στο DNA μας». Πριν από λίγες εβδομάδες ο πρωθυπουργός μας, σε λόγο του, είχε πει πως η προοδευτικότητα (ή κάτι τέτοιο) είναι μέσα στο DNA, το δικό του και του ΠΑΣΟΚ και λίγες μέρες αργότερα, βουλευτής της ΝΔ, μιλώντας για κάποιον άλλον βουλευτή, που ανεξαρτητοποιήθηκε από το κόμμα, δήλωσε πως «η Αποστασία είναι γραμμένη στο DNA του». Είπα λοιπόν να γράψω δυο λόγια γι΄ αυτό το DNA.

Προχτές, όμως, μάθαμε μια συνταρακτική είδηση. Στα νερά μιας αλμυρής λίμνης στην Καλιφόρνια, ερευνητές απομονώσανε ένα απόκοσμο βακτηρίδιο με τόσο διαφορετική χημική δομή, ώστε το βάφτισαν «εξωγήινο» και φυσικά την πήραν την είδηση δημοσιογράφοι και τηλεπαρουσιαστές και έγινε χαμός. Τώρα, πώς συνδέονται αυτά τα δύο ζητήματα;

Συνδέονται διότι επιβεβαιώνουν μια κεφαλαιώδους σημασίας πραγματικότητα: Πως για την Επιστήμη δεν υπάρχουν απόλυτες και μόνιμες αλήθειες. Η Επιστήμη, με σταθερά, διαδοχικά, βήματα,  προσπαθεί να βρει την αλήθεια, που την προσεγγίζει ασυμπτωτικώς και με συνεχείς αναθεωρήσεις των αρχών της. Το Δόγμα, αντίθετα, ισχυρίζεται πως κατέχει την αλήθεια και μάλιστα την απόλυτη αλήθεια, που την πρωτοδιατύπωσε κάποιος εκπρόσωπος μιας θρησκείας ή κάποιος κλασικός μιας ιδεολογίας.

Έτσι, μελετώντας το DNA οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως είναι πανομοιότυπο σε ποσοστό 99,995% για όλες τις ανθρώπινες φυλές και σε ποσοστό 99,5 % παρόμοιο με το DNA των πιθήκων. Εντούτοις, αυτή η απειροελάχιστη διαφορά του 0,005%, είναι ικανή να βοηθά τους εγκληματολόγους στην εξακρίβωση της ταυτότητας του δράστη ή του θύματος ενός εγκλήματος και να αποσαφηνίζει τις οικογενειακές σχέσεις μεταξύ ατόμων.       Η διαπίστωση αυτή καταρρίπτει το δόγμα πως υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές (θυμάστε το «είναι γραμμένο στο DNA των Ελλήνων να νικάμε», εκείνης της αθλήτριας;).

Καταρρίπτει, επίσης, το δόγμα πως ο άνθρωπος, «το τελευταίο δημιούργημα του Θεού»,  η κορωνίδα της Δημιουργίας,  είναι τελείως διαφορετικός από τα λοιπά ζώα.

Όσον αφορά την ανακάλυψη του «εξωγήινου» βακτηριδίου, αυτή ανατρέπει  την μέχρι χτες παγιωμένη άποψη πως η χημική δομή της ζωής είναι ενιαία και ομοιόμορφη στο Σύμπαν, αφού βρέθηκε στον πλανήτη μας ένα έμβιο ον (έστω και μικροσκοπικό), που στο DNA του έχει ενσωματώσει άτομα αρσενικού, στοιχείου δηλητηριώδους και εχθρικού για τη ζωή, όπως την ξέρουμε ως σήμερα.

Ένα τρίτο συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγουμε, είναι πως δίπλα στο «απείρως μέγα» (το διάστημα, με τους ήλιους και τους γαλαξίες του) και στο «απείρως μικρό» (τον κόσμο του ατόμου και του πυρήνα) υπάρχει και το «απείρως περίπλοκο» (ο κόσμος του κυττάρου). Και σε όλα αυτά τα «άπειρα», ο άνθρωπος εισχωρεί με τόλμη προσπαθώντας να βρει εξηγήσεις στις απορίες του και να γευτεί της Γνώσης τον καρπό.

Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Άνθρωπε!

Στην εικόνα, η διπλή έλικα του DNA, από το σχετικό άρθρο στην Βικιπαίδεια

Posted in Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Leave a Comment »

«Θάνατος στους Γερμανούς εισβολείς!»

Posted by tofistiki στο 21/11/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται στα «Αιγινήτικα Νέα»

Γιατί τώρα θυμήθηκα αυτό το παλιό σύνθημα, με το οποίο άρχιζαν και τέλειωναν οι εκπομπές του ραδιοσταθμού της Μόσχας, που ακούγαμε κρυφά, στην Κατοχή, από παράνομα ραδιόφωνα;

Διότι, όπως φαίνεται, η φράου Μέρκελ και οι γερμανοί ηγέτες που συντάσσονται μαζί της, το έχουν βάλει αμέτι μουχαμέτι να ξανακάνουν…τη Γερμανία μισητή στην υπόλοιπη Ευρώπη. Άρχισαν με τους οικονομικούς μετανάστες, κατηγορώντας τους πως δεν ενσωματώθηκαν στη γερμανική κουλτούρα. Αποκήρυξαν κατόπιν την πολύ-πολιτισμικότητα, που ήταν η κατευθυντήρια γραμμή της γερμανικής πολιτικής από τον καιρό του Αντενάουερ και του Βίλυ Μπραντ. Και τέλος, πάνε να φτιάξουν δύο Ευρώπες στη συσκευασία της μιας: Μια Ευρώπη των ισχυρών που θα διοικεί και μια Ευρώπη των φτωχών χωρών, που θα υπακούει.

Συμπεριφέρονται σα να ξέχασαν πως κατά στον 20ον αιώνα η Γερμανία εξαπέλυσε δυο παγκόσμιους πολέμους, για να τους χάσει και τους δύο, προκαλώντας όμως καταστροφές ασύλληπτου μεγέθους και τον χαμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Παλαιός ευρωπαίος πολιτικός, που δε θυμάμαι πια το όνομά του, έλεγε για τους Γερμανούς,  πως είναι άριστοι στρατιώτες αλλά κάκιστοι διπλωμάτες. Δε φαίνεται να αλλάξανε πολύ από τότε. Βέβαια τώρα δεν τους παίρνει να κατακτήσουν στρατιωτικά την Ευρώπη, προσπαθούν όμως να την υποδουλώσουν οικονομικά.

Φυσικά, στην πραγματικότητα πίσω από τη Μέρκελ και τη γερμανική κυβέρνηση κρύβονται οι γερμανοί τραπεζίτες, οι πραγματικοί κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Βλέπετε στη φάση αυτή του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού και της ασύδοτης αγοράς, οι τράπεζες, από οργανισμοί διευκόλυνσης των συναλλαγών μεταλλάχθηκαν σε κυρίαρχους και ρυθμιστές της οικονομίας. Φαινόμενο νοσηρό και επικίνδυνο.

Παλαιότερα ο πλούτος έβγαινε από την Εργασία και το Κεφάλαιο. Στα εργοστάσια, στα εργοτάξια, στα μεγάλα αγροκτήματα, στα εμπορικά καταστήματα, οι μισθωτοί βάζανε τη δουλειά τους και οι κεφαλαιούχοι τα λεφτά τους (ιδιοποιούμενοι φυσικά τη δημιουργούμενη υπεραξία) και το αποτέλεσμα ήταν η παραγωγή χρήσιμων προϊόντων (μηχανών, ρούχων, επίπλων, τροφίμων κλπ…κλπ).

Σήμερα, όμως, ο μεγάλος πλούτος παράγεται στις τράπεζες με τη μεταφορά κεφαλαίων από χώρα σε χώρα, με χρηματιστηριακά κόλπα, με κομπίνες και σκάνδαλα και το αποτέλεσμα είναι η παραγωγή τοξικών προϊόντων.

Όμως ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα, που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ανάγκες των ανθρώπων, που διχάζει την κοινωνία και καταστρέφει το περιβάλλον, όση προσαρμοστικότητα και να δείχνει, δεν είναι βιώσιμο. Πολύ πιο σύντομα από όσο φανταζόμαστε θα μπει επί τάπητος το ζήτημα της αντικατάστασής του με κάποιο άλλο, όπως έγινε δυο φορές ως τώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Όπως κάποτε αποδείχτηκε πως η δουλική εργασία έγινε ασύμφορη  και πως πηγή πλούτου δεν ήταν πλέον η κατοχή δούλων, αλλά η κατοχή γης, όπως αργότερα διαπιστώθηκε πως η κατοχή γης έπαψε να είναι πηγή πλούτου, αλλά η κατοχή κεφαλαίων και μηχανών, έτσι και στο ορατό μέλλον, θα γίνει κοινή συνείδηση πως πηγή πλούτου είναι η γνώση και η πληροφορία και πως οι κεφαλαιούχοι είναι περιττοί.

Στο ξεκίνημα της Γαλλικής Επανάστασης, που έκλεισε οριστικά τη φεουδαρχία στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας», για να μεταχειριστώ μια φράση-κλισέ, οι πιο ριζοσπάστες δημοκρατικοί αστοί (το σημειώνω: αστοί όχι εργάτες) ονειρεύονταν «να πνίξουνε τον τελευταίο δούκα με τα έντερα του τελευταίου καρδινάλιου» (ή σε πιο γενικευμένη εκδοχή «τον τελευταίο βασιλιά με τα έντερα του τελευταίου πάπα).

Εμένα δε μ΄ αρέσουν τέτοιες άγριες λύσεις. Ονειρεύομαι όμως τη μέρα που θα χώσουν στη φυλακή τον τελευταίο τραπεζίτη, ας πούμε κάποιον μεγαλομέτοχο της Lehman Brothers,  με βάση τις επιβαρυντικές καταθέσεις του τελευταίου κεφαλαιούχου ή κάποιου μεγαλομέτοχου της Siemens…

Και να το δείτε πως κάτι τέτοιο δε θα αργήσει να γίνει…

ΥΓ. Κανονικά το σημείωμά μου αυτό θα έπρεπε να αναφέρεται στα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών στην Αίγινα, αλλά επειδή αυτό το έχουν ήδη κάνει άλλοι αρμοδιότεροι από εμένα, περιορίζομαι να πω, σαν υστερόγραφο, δυο λόγια μόνο:

Λοιπόν πιστεύω πως οι εκλογές (στην Αίγινα) πήγαν καλά. Βγήκαν πολλοί νέοι άνθρωποι, που ελπίζω να φέρουν το πνεύμα της συνεργασιμότητας στο Δημοτικό Συμβούλιο, να βοηθήσουν να μην αποκοπούν οι δημοτικοί άρχοντες από την αιγινήτικη κοινωνία και πως θα καταπιαστούν με όρεξη με τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νησί στις υποδομές και στον πολιτισμό.

Και, πρώτα-πρώτα, να σταματήσει η Αίγινα να εξάγει Σκουπίδια και Λύματα και να εισάγει Νερό. Παγκόσμια πρωτοτυπία, για έναν τόσο μικρό τόπο!!!

 

 

Τα σκίτσα είναι, βέβαια, του Γιάννη Ιωάννου

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τελικά ποιος νίκησε;

Posted by tofistiki στο 17/11/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 16/11/2010 στο Εμπρός

Δεν πρόφτασαν να κλείσουν οι κάλπες, και τα κανάλια της τηλεόρασης, τόσο τα κρατικά όσο και τα ιδιωτικά, άρχισαν να μας δείχνουν χάρτες της χώρας με πράσινα και γαλάζια διαμερίσματα, όπως κάνουνε παγίως στις βουλευτικές εκλογές. Έτσι, όμως, φάνηκαν σα να έχουν ξεχάσει το γεγονός πως οι εκλογές ήταν αυτοδιοικητικές και αφορούσαν την εκλογή δημάρχων, δημοτικών συμβούλων, περιφερειακών συμβούλων και περιφερειαρχών.

Μελετώντας τα νούμερα που μας δώσανε τα Μ.Μ.Ε. για τους δύο γύρους των αυτοδιοικητικών εκλογών, δεν μπορούμε να μην τονίσουμε μερικά πράγματα:
Χωρίς αμφιβολία, η αποχή, που την πρώτη Κυριακή έφτασε στα υψηλότερα ποσοστά των τελευταίων είκοσι χρόνων, αυξήθηκε και άλλο τη δεύτερη, φτάνοντας σε πρωτοφανή ποσοστά (73% στη Λήμνο και 67% στη Λέσβο). Ουσιαστικά, σε ολόκληρη τη χώρα, περισσότερο από το μισό του εκλογικού σώματος δεν πήρε μέρος στις εκλογές.

Η αποχή, όμως, δεν είναι κάτι που μπορεί να το πιστωθεί κάποια πολιτική παράταξη. Είναι παθητική και όχι ενεργητική στάση. Αντίθετα, το λευκό και το άκυρο αποτελούν ενεργητική αποδοκιμασία και, μολονότι τα περισσότερα Μ.Μ.Ε. δεν την προβάλλουν, τα νούμερα δείχνουν πως έφτασαν σε πρωτοφανή ύψη και την πρώτη και τη δεύτερη Κυριακή.

Εκείνα, πάντως, που δε δικαιούνται να μιλάνε για νίκη είναι τα δυο μεγάλα κόμματα. Κατά την πρώτη Κυριακή, το ΠΑΣΟΚ έχασε ένα εκατομμύριο ψήφους, η Νέα Δημοκρατία κάπου εξακόσιες χιλιάδες και κατά τη δεύτερη Κυριακή, η διαφορά σε ψήφους μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων μπορεί να μειώθηκε, ουσιαστικά όμως τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα πως και τα δύο κόμματα μαζί εκπροσωπούν, πλέον, τη μειοψηφία του εκλογικού σώματος. Τώρα, κατά πόσο νομιμοποιείται να ποζάρει ως νικητής ο δήμαρχος ή ο περιφερειάρχης που βγήκε παίρνοντας το 55% τού 33% των ψηφοφόρων, όπως του δίνει δικαίωμα ο εκλογικός νόμος, δηλαδή στην πραγματικότητα παίρνοντας το 18% του εκλογικού σώματος, αυτό ας το κρίνει η κοινή γνώμη!

Αν όμως τα δυο μεγάλα κόμματα χάσανε ψήφους και ο ΛΑΟΣ έμεινε στα ποσοστά του, η Αριστερά ανέβηκε. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, γιατί τα νούμερα είναι κατηγορηματικά. Το μεν Κ.Κ.Ε. κέρδισε ψήφους, φτάνοντας σε πολλές περιφέρειες στα επίπεδα της προδικτατορικής ΕΔΑ, το σύνολο δε των ψήφων που πήρανε οι υποψήφιοι των διαφόρων σχημάτων της κατακερματισμένης Αριστεράς ξεπερνά τις ψήφους που είχε πάρει παλαιότερα ο ενιαίος Συνασπισμός. Οπωσδήποτε, δε, αρκετοί δήμαρχοι και περιφερειάρχες που εξελέγησαν, χρωστάνε την επιτυχία τους στη στήριξη που τους έδωσε η Αριστερά. Αν, μάλιστα, η Αριστερά ήταν ενωμένη, θα είχαμε αληθινές εκπλήξεις και ανατροπές.
Η ιστορία, όμως, δε γράφεται με τα «αν». Η ουσία είναι πως η χώρα εξακολουθεί να παραμένει στο κέντρο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, που δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει. Η ουσία είναι, επίσης, πως δεν υπάρχουν περιθώρια ελιγμών ούτε για την κυβέρνηση ούτε για την αντιπολίτευση. Οι χαμηλοί τόνοι που υιοθέτησαν όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί αρχηγοί από το βράδυ της δεύτερης Κυριακής, το επιβεβαιώνει. Η ουσία, τέλος, είναι πως τελικά η μάχη, που δεν κρίθηκε στις κάλπες, θα κριθεί στους δρόμους. Ο χειμώνας προβλέπεται θερμός.
Και να πάψουν οι διάφοροι θερμόαιμοι να επαναλαμβάνουν συνέχεια ότι για όλα στην Ελλάδα φταίει… η Αριστερά! Ούτε για την πτώση… της Πόλης, το 1453, ούτε για την ήττα… του 1897 είναι υπεύθυνη η Αριστερά!

 

Το σκίτσο είναι του Τολιάδη από το Διαδίχτυ

Posted in Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μνημόνιο και λύση

Posted by tofistiki στο 10/11/2010

Άρθρο του Βαρδή Βαρδινογιάννη*
που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 03/11/2010

Μπροστά στα αδυσώπητα οικονομικά και εθνικά αδιέξοδα που οδηγήθηκε η χώρα, στη διάρκεια της μεταπολιτευτικής τριακονταετίας, γίνεται αναγκαία μια τεκμηριωμένη επιστημονική έρευνα.Τα πορίσματα της έρευνας είναι χρήσιμα για να φωτιστεί το παρόν και να αντιμετωπιστεί το μέλλον.

Ο θεσμός του ρωμαϊκού δικαίου «Διοίκησις αλλοτρίων», διατυπώνεται με σαφήνεια και στον Αστικό μας Κώδικα 730-740: «… υποχρεούται να διεξάγη αυτήν προς το συμφέρον και κατά την πραγματικήν ή την εικαζομένην θέλησιν του κυρίου», άρθρο 730.

Μία απλή έρευνα της διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών της περιόδου, αποδεικνύει ότι οι υπεύθυνες κυβερνήσεις δεν επέδειξαν τη «σύνεση του καλού οικογενειάρχη». Το κράτος έδινε το παράδειγμα μιας πολυδάπανης οργάνωσης και λειτουργίας, με υπερκαταναλωτικά προγράμματα που δεν αντιστοιχούν σε αύξηση της παραγωγής και των εξαγωγών, με υπερπολυτελή οργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων, με πρωτοφανή πολυπλοκότητα των κομματικών μηχανισμών που ασκούν την εξουσία.

Η καθιέρωση του κανόνα να δανείζεται ετήσια η χώρα μεγαλύτερα ποσά από τα αναμενόμενα και συνήθως μη επιτυγχανόμενα έσοδα, ήτανε υπερβέβαιο πού θα οδηγήσει. Οι δανειστές μας γνώριζαν, αλλά βραχυπρόθεσμα διευκόλυναν τις εξαγωγές τους. Μακροπρόθεσμα, για την εξόφληση των δανείων, στηρίζονταν σε θεσμούς και διαδικασίες που είχαν επιβάλει.

Οπωσδήποτε είναι αστείος ο πρωθυπουργικός αφορισμός για τους κακούς δανειστές που ανεβάζουν τα επιτόκια! Η ανεύθυνη υπερχρέωση καταγράφεται χωρίς να υπολογίζεται η τεράστια οφειλή της Γερμανίας από το αναγκαστικό δάνειο που πήρε από την Ελλάδα και τους 200 χιλιάδες νεκρούς από την πείνα 1941 – 1942 με τη νομιμοποίηση των κατοχικών χαρτονομισμάτων και την αρπαγή των τροφίμων. Οι υψηλές κομματικές ηγεσίες δεν αξίωσαν να συζητηθούν στη Βουλή τα επίσημα ντοκουμέντα που υπάρχουν (π.χ. το δανειστικό συμβόλαιο) και να ζητηθεί από το Διεθνές Δικαστήριο να υπολογίσει το ύψος της σημερινής πραγματικής οφειλής της Γερμανίας προς την Ελλάδα…

Η υπερχρέωσή μας συνδέεται σε μεγάλο ποσοστό με τους υπέρογκους εξοπλισμούς για να προστατεύσουμε τα σύνορά μας, που είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την καθημερινή απειλή ενός συμμάχου στο ΝΑΤΟ, που είναι και υποψήφιος για την Ευρωπαϊκή Ένωση!… Η σημερινή κυβέρνηση δεν ετόλμησε τον διάλογο και τη διαπραγμάτευση για μια λογική μείωση του δημόσιου χρέους. Απεδέχθη ένα Μνημόνιο που αποκλειστικά διευκολύνει νέο δανεισμό και μεγενθύνει το υπάρχον πρόβλημα. Η αναβολή μιας αδυναμίας πληρωμής είναι βέβαιο πως θα μας υποχρεώσει να ζητήσουμε την αναδιάρθωση του χρέους. Να γίνει συμψηφισμός με τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Να αναλάβει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα να καλύψει σημαντικό μέρος των χρεών της Ελλάδας που οφείλονται στους υπερεξοπλισμούς. Η αναδιάρθρωση που θα προκύψει είναι δίκαιη και είναι ρεαλιστική. Διότι το δημόσιο χρέος θα μειωθεί τόσο που δεν θα εμποδίζεται η εξυπηρέτηση του υπολοίπου.

Το «Μνημόνιο» που υπόγραψε η κυβέρνηση αποτελεί μια λαθεμένη επιλογή. Η προσαρμογή της Ελληνικής Οικονομίας στη λογική του Μνημονίου δημιουργεί ατελείωτη σειρά παρενέργειες που εμποδίζουν ένα σχέδιο μελλοντικής ανάπτυξης. Η αποδοχή του Μνημονίου δεν μπορεί να θεωρηθεί επωφελής και μάλιστα εθνοσωτήρια αντιμετώπισης της κρίσης. Ο ελληνικός λαός δεν το εγκρίνει. Θα το καταψηφίσει. Το συμφέρον της χώρας μας είναι να διαπραγματευτεί την αναδιάρθρωση πριν αναπόφευκτα ανακύψει η παύση πληρωμών. Οι δανειστές μας πιθανόν να συζητήσουν τέτοια λύση. Η σημερινή Γερμανία δεν θα είναι πλέον οφειλέτης του κατοχικού δανείου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αναλογιστεί την ευθύνη της για την υπεράσπιση των συνόρων της Ευρώπης. Ο ελληνικός λαός θα ανακτήσει την υπερηφάνειά του, θα υπάρξει ελπίδα και προοπτική. Ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή, οι ηγέτες της αριστεράς, όλων των αποχρώσεων, θα αγωνιστούν με αυτή τη ρεαλιστική εθνική πρόταση.

 

* Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης είναι νομικός και ιστορικός, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης (ανώτατο στέλεχος του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου) και σήμερα, πρόεδρος της Εταιρείας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) 


Posted in Αριστερά - κινήματα, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Α-ψηφίστε τους

Posted by tofistiki στο 26/10/2010

 Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που
δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 26/10/2010

Σε δέκα μέρες περίπου θα έχουμε τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, που παλαιότερα, τότε που οι νομάρχες διορίζονταν από την κυβέρνηση, τις λέγαμε «δημοτικές εκλογές».

Κανονικά στις εκλογές αυτές θα έπρεπε, πηγαίνοντας στην κάλπη, να έχουμε στο νου μας τα τοπικά προβλήματα, με σκοπό να διαλέξουμε τα πρόσωπα εκείνα τα οποία κατά τη γνώμη μας είναι κατάλληλα για να τα αντιμετωπίσουν.
Θα έπρεπε, αλλά έλα που οι ηγέτες και των δύο κομμάτων εξουσίας (τρομάρα τους) αποφάσισαν να δώσουν στις εκλογές πολιτικόν ή, ακριβέστερα, κομματικό χαρακτήρα. Ο ένας με την ελπίδα να εκβιαστεί ο «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» λαός (Σολωμός) και να τον ξαναψηφίσει και ο άλλος για να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

Όπως θα έχετε παρατηρήσει, αγαπητοί αναγνώστες, από τις άφθονες δηλώσεις και διακηρύξεις τού ενός εκ των ηγετών απουσιάζουν συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα βγει ο τόπος από την κρίση, πέρα από εκείνες τις προτάσεις που υλοποιούν τις επιταγές του μνημονίου. Όσον αφορά τον έτερον, το περιεχόμενο των δηλώσεών του είναι ένα: οι σημερινοί είναι μεγαλύτεροι κλέφτες από τους χτεσινούς. Κατά τα λοιπά και στων δύο τις δηλώσεις αφθονούν τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», όπως πάντοτε.

Φυσικά δεν προτείνω αποχή από τις εκλογές, όχι μόνο γιατί έχει καεί η γούνα μας από εκείνη την Αποχή, αλλά γιατί δεν αποτελεί λύση. Αντίθετα, προτείνω να ψηφίσουμε οπωσδήποτε, αλλά να τους α-ψηφίσουμε. Να αγνοήσουμε όσους υποψηφίους έχουν πάρει, φανερά ή κρυφά, το «χρίσμα» από τα δύο μεγάλα κόμματα και να ψηφίσουμε είτε πραγματικά ανένταχτους και ανεξάρτητους από κόμματα υποψήφιους (δεν ξέρω αν υπάρχουν αληθινοί τέτοιοι) ή υποψήφιους που συνδέονταν με τα μικρά κόμματα, το Κ.Κ.Ε., το Συνασπισμό, τους Οικολόγους. Τότε πραγματικά η ψήφος μας θα πάρει χαρακτήρα τιμωρίας των «μασκαράδων και απατεώνων, που μας κυβερνούνε τώρα αιώνες» (Βάρναλης).

Μαζί με τα δύο μεγάλα κόμματα που πρέπει οπωσδήποτε να τιμωρήσουμε βάζω και ένα μικρό: το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη, γιατί με ενοχλεί η ταχτική του, που ταλαντεύεται μεταξύ του βραχυπροθέσμου επικοινωνιακού συμφέροντος και του εντυπωσιασμού, ο άκρατος λαϊκισμός του, ο «διπλός» λόγος του και βεβαίως οι ακραίες πεποιθήσεις του, τις οποίες ο ευέλικτος αρχηγός του κόμματος μπορεί και αποκρύπτει, τα στελέχη του όμως τις προβάλλουν με μεγάλο τουπέ, είτε γιατί είναι άπειρα ακόμα με τα κόλπα της πολιτικής είτε γιατί είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους και τις επιλογές του.

Προσωπικά κατηγορώ πολλούς από τους πολιτικούς μας και για κάτι άλλο, που πολύ δικαιολογημένα θα θεωρηθεί τελείως δευτερεύον αλλά είναι η αδυναμία, η πετριά, αν θέλετε, που ανέκαθεν έχω, και συγχωρέστε με γι’ αυτό, να θέλω να υπερασπίζομαι την ελληνική γλώσσα, που την κακοποιούν βάναυσα. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Από το εξ απαλών ονύχων που ο πρωθυπουργός μας θεωρούσε πως σημαίνει ακροθιγώς, τα γλωσσικά μαργαριτάρια που αφθονούν στα λεγόμενα της υπουργού Παιδείας και διά βίου Μαθήσεως (όχι παίζουμε), ως τη γλωσσική ανεπάρκεια των ΛΑΟτινών και κυρίως του αρχηγού τους, που μιλούν «με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά» (Καβάφης), λέγοντας εδώδιμους και εννοώντας τους εντόπιους, απολωλά πρόβατα τα απολωλότα και μύρια άλλα.

Το φρέσκο-φρέσκο σκίτσο του Ιωάννου είναι από εδώ

Posted in Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Συνέντευξη του Δημήτρη Σαραντάκου στην ΕΡΑ

Posted by tofistiki στο 17/10/2010

Πριν από λίγο καιρό, η Αγνή Στρουμπούλη κάλεσε το Δημήτρη Σαραντάκο στην εκπομπή της «Δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει», στην ΕΡΑ.

Μίλησαν για τα δύο τελευταία του βιβλία από τις εκδόσεις «Γνώση» αλλά και για το βιβλίο που πρόκειται να εκδοθεί με τίτλο «Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων» από τις ίδιες εκδόσεις.

Μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή πατώντας το βελάκι:

Επίσης και εδώ

Posted in Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Νέες εκδόσεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Από όσα θυμάμαι από τον Φ.Ο.Μ. της Κατοχής

Posted by tofistiki στο 26/07/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε
στο περιοδικό «Α Σελάνα» της Μυτιλήνης

Ο Φιλοτεχνικός Όμιλος Μυτιλήνης πρέπει να ιδρύθηκε κατά τα τέλη της δεκαετίας του ΄20. Αυτό το συμπεραίνω από το εξακριβωμένο γεγονός πως ο πατέρας μου, που μετατέθηκε στο υποκατάστημα Μυτιλήνης της Εμπορικής Τράπεζας το 1924 και παντρεύτηκε εδώ το 1927, υπήρξε ενεργό μέλος του ΦΟΜ και πήρε μέρος στην παράσταση του έργου του Πιραντέλλο «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε». Μη έχοντας πρόσβαση στα αρχεία του Ομίλου, δεν είμαι βέβαιος για τις ακριβείς χρονολογίες. Με τη σειρά μου, υπήρξα και εγώ μέλος του ΦΟΜ κατά τη διάρκεια της Κατοχής και συγκεκριμένα από το φθινόπωρο του ΄43 και μετά και αυτό έγινε όχι τόσο από φιλοτεχνική διάθεσή μου, αλλά για … συνωμοτικούς λόγους.

Ας πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή.

Τον τρίτο χειμώνα της Κατοχής ήταν πια για όλους μας φανερό πως τα δύσκολα είχαν περάσει. Δεν ήταν μόνο οι συνεχείς ήττες και υποχωρήσεις των χιτλερικών σε όλα τα μέτωπα, που μας γέμιζαν αγαλλίαση, ούτε πως  η τρομερή πείνα, με τις εκατοντάδες τους θανάτους ήταν πια παρελθόν. Ήταν κάποια αισιόδοξη ατμόσφαιρα που άρχισε να δημιουργείται στην κατεχόμενη χώρα. Αυτό βέβαια δεν έγινε απότομα. Από το χειμώνα του ΄41 – 42 άρχισε να κυκλοφορεί στον κόσμο η φήμη για την «Οργάνωση». Κανείς δεν έλεγε τ’ όνομά της και κανείς δεν ήξερε τα μέλη της, όλοι όμως μάντευαν πως ανάμεσα μας υπήρχε και δρούσε κάποια αόρατη δύναμη, που δε λογάριαζε τους Γερμανούς και τα τσιράκια τους.

Πολλά σημάδια μαρτυρούσαν την ύπαρξη και τη δράση αυτής της Οργάνωσης:
Η συστηματική διοργάνωση συσσιτίων για τα παιδιά και τους άπορους, η ίδρυση καταναλωτικών συνεταιρισμών σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και τις τράπεζες, κάποιες αποδράσεις κρατουμένων μέσα από την Γκεστάπο, το ξαφνικό ζωντάνεμα συλλόγων που επί χρόνια αδρανούσαν …

Σιγά-σιγά πολλοί δείχνανε σα να μοιράζονταν ένα κοινό μυστικό. Ο καθένας κάτι είχε να πει, εμπιστευτικά, στον άλλον, λες και μετείχαν σε κάποια «συνομωσία», ελπιδοφόρα όμως συνομωσία, σα να περιμέναμε να γίνει σκόλη. Όπως διαπίστωσα, ο πατέρας μου, η μάνα μου και πολλοί φίλοι τους συμπεριφέρονταν σα να είχαν μυηθεί σ΄αυτή τη συνομωσία.

Το καλοκαίρι του ΄43 άρχισε να μου κάνει παρέα ο Τάκης ο Γιαννακόπουλος, που τον φωνάζαμε Γιαννάκα, συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο. Ήταν ωραίο παιδί, με πλατύ μέτωπο, θεληματικό σαγόνι και γκρίζα μάτια, πολύ αγαπητός στους συμμαθητές μας. Η αλήθεια είναι πως μαζί του δεν είχα ως τότε πολλές φιλίες, γιατί εκείνος μεν ήταν φίλαθλος και ποδοσφαιριστής, με μέτριες επιδόσεις στα μαθήματα, εγώ δε ήμουν αγύμναστος, αντιπαθούσα το ποδόσφαιρο και μου άρεσε μόνο το κολύμπι και η πεζοπορία.

Οι διαφορές μας αυτές γεφυρώθηκαν από τη συμμετοχή μας στην κοινή υπόθεση, όταν τελικά μου έσκασε το μυστικό. Μου είπε πως ήταν οργανωμένος σε μιαν οργάνωση, την Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων, και μου πρότεινε να οργανωθώ κι εγώ. Δέχτηκα χωρίς κανένα δισταγμό και το ίδιο βράδυ τα είπα όλα στον πατέρα μου, που αποδείχτηκε πως ήταν απόλυτα ενήμερος της «στρατολογίας» μου από τον Γιαννάκα, μια που αυτή η οργάνωση των νέων ανήκε σε μιαν ευρύτερη, στην καθαυτό «Οργάνωση», στην οποία, από τα τέλη του ΄41, ήταν κι ο πατέρας μου: στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Ώστε αυτό ήταν το όνομα της Οργάνωσης: ΕΑΜ.

Όπως γράφω πιο πάνω, κανείς δεν έλεγε την οργάνωση με το όνομα του, τουλάχιστον ως τα μέσα του ΄43. Ο πολύς ο κόσμος ίσως να μην ήξερε στ΄ αλήθεια το όνομα, ενώ τα οργανωμένα μέλη της, φυσικά,  δεν έλεγαν λέξη. Οι Γερμανοί, που βεβαίως ξέρανε, από όσα γίνονταν στην άλλη Ελλάδα, την ύπαρξη του ΕΑΜ, είχαν φάει τα λυσσακά τους να εξακριβώσουν αν υπήρχε και στο νησί μας. Έτσι όσους πέφτανε στα χέρια τους, για οποιαδήποτε αιτία, δεν παραλείπανε να ρωτάνε αν ήξεραν ή είχαν ακούσει για το ΕΑΜ. Όλοι χωρίς εξαίρεση δήλωναν πλήρη άγνοια. Μια φορά όμως κάποιος, στην τυπική πια ερώτηση:

“Ξέρεις ή έχεις ακούσει τίποτα για κάποιο ΕΑΜ;”

απάντησε με μεγάλη προθυμία

“Και βέβαια ξέρω”

“Και ποιοι είναι σ΄ αυτό; πού βρίσκονται, μπορείς να μας πεις;” τον ρώτησαν, μη πιστεύοντας τα αυτιά τους

“Βεβαίως. Αύριο αν θέλετε πάμε μαζί να σας δείξω”

Την άλλη μέρα το πρωί, ο τύπος οδήγησε μια κουστωδία ένοπλους γκεσταπίτες στην Απάνω Σκάλα και τους έδειξε ένα κτίριο με την επιγραφή “Εταιρεία Αλιπάστων Μυτιλήνης – ΕΑΜ”

“Να εκεί είναι” τους λέει, “παστώνουν σαρδέλες” πρόσθεσε εμπιστευτικά….

Την άλλη βδομάδα ο Γιαννάκας με ειδοποίησε πως την Τετάρτη το βράδυ, 25 Νοεμβρίου 1943 (θυμάμαι ακόμα τη ημερομηνία) θα συνεδρίαζε για πρώτη φορά η ομάδα μας. Πήγα με καρδιοχτύπι και με κάποια μυστική έξαρση. Θα συμμετείχα σε κάτι πρωτόγνωρο και σημαντικό, που είχε όμως πολλά στοιχεία ρομαντισμού. Κάτι σαν συνομωσία κατά του καταχτητή, κάτι που ανακαλούσε μνήμες από τη Φιλική Εταιρεία. Συναντηθήκαμε στον Ταρλά και καθώς είχε πέσει το σκοτάδι, για να αναγνωριστούμε σφυρίζαμε μια μελωδία από τον Πέερ Γκυντ, που την είχαμε ακούσει την προηγούμενη βραδιά, όταν είδαμε στη “Σαπφώ” μια γερμανική ταινία μ΄ αυτόν τον τίτλο και μας είχε αρέσει πολύ.

Η συνεδρίαση έγινε στο σπίτι του Χρήστου του Σαραντίδη, που είχε τελειώσει πέρσι το Πρακτικό Λύκειο και τώρα δούλευε ηλεκτροτεχνίτης. Την ομάδα μας την αποτελούσαν εφτά παιδιά, όλοι μαθητές του Γυμνασίου ή του Πρακτικού Λυκείου: ο Τάκης ο Γιαννάκας, ο Τάκης ο Παπαθανασίου, ο επιλεγόμενος  Απτάλης, ο Κώστας ο Κασκαμπάς, ο Τζίμης ο Φράγκου, ο Γιώργος ο Αγιασώτης και εγώ.

Τελευταίος ήρθε ο «καθοδηγητής», ο Αντρέας, ένας λεπτός ξανθός νεαρός, γύρω στα είκοσι. Χωρίς καμιά εισαγωγή μπήκε κατ΄ ευθείαν στο θέμα. Μας προσφώνησε “συναγωνιστές”, μας εξήγησε τους σκοπούς και τα ιδανικά της ΕΠΟΝ, μας έδωσε τους κανόνες του συνωμοτισμού και μας έβαλε τα πρώτα καθήκοντα μας: κυρίως να συγκεντρώνουμε πληροφορίες για τις κινήσεις των Γερμανών και να οργανώσουμε τη διάδοση των ανακοινωθέντων των ξένων ραδιοσταθμών στον κόσμο.

Τον παρατηρούσα και τον άκουγα με κάποια απογοήτευση. Περίμενα κάτι το θερμότερο και πιο συναισθηματικό και το κοφτό και απότομο ύφος του, καθώς και τα ψυχρά γκριζογάλανα μάτια του με απώθησαν. Όταν ο Κώστας τον ρώτησε αν θα μας έδιναν όπλα και αν θα βγαίναμε στο βουνό, του εξήγησε με το ίδιο κοφτό ύφος, πως για την ώρα και με τις δοσμένες πολιτικο-στρατιωτικές συνθήκες, τέτοιο ζήτημα δε  μπαίνει για μας.

Ο Κώστας δεν είπε τίποτα αλλά ζάρωσε λίγο. Τα ίδια συναισθήματα φαίνεται πως προκάλεσε ο καθοδηγητής και στους υπόλοιπους της ομάδας, γιατί τις άλλες μέρες, καθώς ανταλλάσσαμε τις εντυπώσεις μας από την πρώτη συνεδρίαση, ο Απτάλης τον χαρακτήρισε “τρομοκράτη”. Με τον καιρό όμως διαπίστωσα πως, παρά την εμφάνιση του, ο “τρομοκράτης” ήταν στην πραγματικότητα πολύ ζεστό και καλοσυνάτο παιδί. Η εξωτερική του εμφάνιση ήταν ίσως κάποια αμυντική πανοπλία.

Από τα πρώτα «συνωμοτικά» μέτρα που πήραμε, ήταν και η εγγραφή μας στον Φιλοτεχνικό Όμιλο, που στεγαζόταν τότε στην αγορά, στη Στοά Γρηγορίου. Ο Αντρέας μας εξήγησε πως η ξαφνική ταχτική παρέα εφτά, ως χτες αγνώστων μεταξύ τους, νεαρών, ίσως κινούσε την περιέργεια και, γιατί όχι, την υποψία των γνωστών και των συμμαθητών μας, και οι υποψίες να φτάνανε ως τους Γερμανούς. Γι΄ αυτό θα έπρεπε να βρεθεί κάποια εύλογη εξήγηση. Η συμμετοχή όλων μας στον Όμιλο ήταν το καλύτερο πρόσχημα. Εκτός που ήταν από καιρό σε δικά μας χέρια, ο Όμιλος ήταν ένας πολύ παλιός, ιστορικός θα έλεγα, σύλλογος, με αξιόλογη δράση και πολύ καλό όνομα στην πόλη μας.

Από την αρχή μου άρεσε στον Όμιλο. Βρήκα εκεί ένα πολύ ανεβασμένο περιβάλλον, πολλά νέα παιδιά, μεγαλύτερά μου μερικά χρόνια, με μεταδοτική ζωντάνια και κέφι. Ήταν ο Αργύρης ο Αραβανόπουλος, ο Ραπίτης, ο Λευτέρης, που δε θυμάμαι πια το επώνυμό του αλλά δεν ξεχνώ την ευθυμία και την πειραχτική του διάθεση. Δυο από τα μέλη του Ομίλου, ο Παναγιωτόπουλος και ο Μπράντης παίζανε συχνά “α κατρ μαιν” στο πιάνο, που διέθετε ο ΦΟΜ και είχαν συνθέσει δυο “εμβατήρια”. Το τούρκικο και το βουλγάρικο. Στο τούρκικο εμβατήριο τα λόγια ήταν όλες οι τουρκικές λέξεις που είχαν παρεισφρύσει στη λεσβιακή διάλεκτο, ατάκτως εριμμένες:

Γιαγνίς-ολντού μπιλμέμ, καρντάς
μιντέρ, γκιρίζ, ταχτέρ-ταχτέρ

και ούτω καθ΄εξής. Η “επωδός” ήταν

τσικμά σουκάκ – τσιλίκ τσουμάκ
τσιλίκ τσουμάκ- τσικμά σουκάκ

Στο βουλγαρικό, ελλείψει αυθεντικών  βουλγαρικών λέξεων (πού να τις βρουν άλλωστε) είχαν επινοήσει  δικές τους. Και τα δύο όμως είχαν ωραία μουσική – του  τουρκικού μάλιστα θύμιζε αχνά την «αλά τούρκα» του Μότσαρτ – και τα τραγουδούσαμε εν χορώ.

Στον ΦΟΜ γνώρισα και τον Θανάση τον Πολυχρονιάδη. Βέβαια δε γίναμε τότε φίλοι, γιατί η διαφορά ηλικίας ήταν σημαντική, μαθητής Γυμνασίου εγώ, απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας εκείνος. Μας συνέδεσε όμως το γεγονός πως είχαμε και οι δύο οργανωθεί στην ΕΠΟΝ. Ανέβασε, τότε, ο ΦΟΜ το «Στραβόξυλο» του Ψαθά, σε σκηνοθεσία του Στρατή Παρασκευαΐδη ή «Παράξενου», με πρωταγωνιστές τον Βουλαλά, που έπαιζε τον κύριο Μαρουλή, δηλαδή το Στραβόξυλο και τον Θανάση, που ερμήνευε το ρόλο του Περικλή, του αφελή και κάπως κουτού κλητήρα του Στραβόξυλου. Παίζανε ακόμα η Λιανά, η Σιμόνη Κανόνη, ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος και άλλοι εξαιρετικοί ερασιτέχνες ηθοποιοί.
Δεν ξέρω αν οφειλόταν στη διδασκαλία του Στρατή Παρασκευαΐδη ή στο ταλέντο του Θανάση, αλλά το παίξιμό του δεν ήταν απλή ερμηνεία, ήταν πραγματική δημιουργία. Από τότε, ερχόμενος στην Αθήνα, είδα άλλες τρεις φορές την κωμωδία του Ψαθά, με σπουδαίους ηθοποιούς, αλλά κανείς δε συγκρινόταν με τον «Περικλή» του Θανάση.

Ο Θανάσης ήταν, από τότε, δεινός αφηγητής ανεκδότων και εύθυμων ιστοριών και όπως είναι φυσικό γινόταν το κέντρο της παρέας. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, πολλά μέλη του ΦΟΜ καθόμασταν στο εντευκτήριο του Ομίλου, που βρισκόταν στον πρώτο όροφο ενός κτιρίου της στοάς Γρηγορίου και φλυαρούσαμε, με εύθυμη διάθεση, περί ανέμων και υδάτων, ενώ στο πιάνο ο Γιώργος ο Παναγιωτόπουλος αυτοσχεδίαζε ένα είδος μουσικής υπόκρουσης της κουβέντας μας. Τότε άνοιξε η κεντρική τζαμόπορτα και μπήκε … ένα λυκόσκυλο, πίσω του δε ο γιγαντόσωμος Χανς Βούντερλιχ, διοικητής της Γκεστάπο, κρατώντας το δερμάτινο μαστίγιό του, που ποτέ δεν αποχωριζόταν!
Παγώσαμε όλοι. Ο Βούντερλιχ ήταν διαβόητος για τις μεθόδους «ανάκρισης» που εφάρμοζε, ο ίδιος  προσωπικά στους κρατουμένους με την ενεργό συμμετοχή του λυκόσκυλου. Μόνο που αυτή τη φορά δε φαινόταν να έχει κακές προθέσεις. Φαίνεται πως, περνώντας στην αγορά, άκουσε τα γέλια μας και το πιάνο και υπέθεσε πως ήταν κάποιο κέντρο διασκέδασης. Αφού του δόθηκαν οι σχετικές εξηγήσεις από τον Βουλαλά σε μίγμα ελληνογερμανικών, θρονιάστηκε στον κεντρικό καναπέ, με το λυκόσκυλο ξαπλωμένο στα πόδια του και λέει στον Παναγιωτόπουλο

«Εσύ, παίξε Λιλή Μαρλέν»

Ο Γιώργος συμμορφώθηκε, αλλά από την ταραχή του έπαιξε το δημοφιλές τραγουδάκι τόσο άσκημα, που ο Απτάλης δεν κρατήθηκε και μου ψιθύρισε

«Να δεις που θα βγάλει το πιστόλι του και θα τον εκτελέσει»

Ύστερα από λίγο ο γκεσταπίτης σηκώθηκε, μας χαιρέτησε και έφυγε ακολουθούμενος από το σκυλί του. Ανασάναμε.

 

Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμη για την ατμόσφαιρα , τις συζητήσεις και τις δραστηριότητες μας στον ΦΟΜ αλλά σεβόμενος την υπομονή των αναγνωστών και τη χωρητικότητα των σελίδων της «Σελάνας» σταματώ.

Η φωτογραφία είναι παρμένη από τον ιστότοπο της Κολεκτίβας «Βραχόκηπος»
Οι εικονιζόμενοι είναι ο Νότης Παναγιώτου και Αργύρης Αραβανόπουλος,
επίλεκτα μελη του ΦΟΜ, σε άλλου τύπου δραστηριότητες

 
 
 

Posted in περιοδικό "Α Σελάνα", Δημοσιεύσεις, Περιοδικό, Τσ’ Μυτ’λήν’ς | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: