Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for the ‘Αναδημοσιεύσεις’ Category

Ιστορικός Περίπατος: «Αναζητώντας τα ίχνη των Δεκεμβριανών»

Posted by tofistiki στο 12/12/2014

Σήμερα βρέχει, αλλά την Κυριακή, απ’ ότι λένε οι προβλέψεις, ο καιρός θα είναι καλός, ό,τι πρέπει για έναν περίπατο στο κέντρο, με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας! Όχι όμως έναν τυχαίο περίπατο, αλλά μια ιστορική περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας, σε γειτονιές που σημαδεύτηκαν σε χρόνια δύσκολα: Εξάρχεια, Ομόνοια, Μεταξουργείο… Αυτές είναι μερικές από τις στάσεις της διαδρομής, που μπορείτε να δείτε αναλυτικά παρακάτω, στο άρθρο που παραθέτω από το Left.gr Στο τέλος του περιπάτου, θα γίνει προβολή σπάνιου φωτογραφικού υλικού από τη «μάχη της Αθήνας», στο Αμφιθέατρο του 9,84  στην Τεχνόπολη (Γκάζι)  Ιστορικός Περίπατος: «Αναζητώντας τα ίχνη των Δεκεμβριανών»

Την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου, με αφορμή τη συμπλήρωση 70 χρόνων από τον Δεκέμβρη του 1944, ο 105,5 Στο Κόκκινο, η εκπομπή Η Ιστορία στο Κόκκινο, τα ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας) και το Φόρουμ Κοινωνικής Ιστορίας διοργανώνουν ιστορικό περίπατο στις 11.30 το πρωί με αφετηρία την Πλατεία Κάνιγγος.
Στόχος του περιπάτου είναι η περιήγηση στους δρόμους της Αθήνας, όπου σημειώθηκαν κάποιες από τις σημαντικότερες μάχες των Δεκεμβριανών. Σε κάθε στάση συνδεδεμένη με σημαντικές στιγμές των Δεκεμβριανών, θα περιγράφεται η εδαφική ανάπτυξη των μαχών και η σύνθεση των αντίπαλων δυνάμεων στο πλαίσιο μιας πρωτόγνωρης για την Αθήνα μάχης που σημάδεψε τους δρόμους και τις ζωές των κατοίκων της.

Η διαδρομή που θα ακολουθηθεί:

Αφετηρία: 11.30 Πλατεία Κάνιγγος. Διεθνής διάσταση των Δεκεμβριανών. Οι πολιτικές εξελίξεις που προηγήθηκαν.

1η στάση: Πλατεία Εξαρχείων. Οι βρετανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στα Εξάρχεια 2-4 Ιανουαρίου 1945 και η απεγνωσμένη αντεπίθεση του ΕΛΑΣ.

2η στάση: Στουρνάρα & Πατησίων. Η μάχη του Πολυτεχνείου (5 Δεκεμβρίου 1944). Όταν η πύλη παραβιάστηκε από άρμα για πρώτη φορά. Αποκρούοντας με αυτοσχέδιες βόμβες τα βρετανικά άρματα μάχης.

3η στάση: Πλατεία Ομονοίας. Οι οδομαχίες της Ομόνοιας. Πρακτικές ανταρτοπολέμου στην πόλη.

4η στάση: Πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως (Κοτζιά). Η τελευταία γραμμή άμυνας. Οι επιχειρήσεις των Βρετανών στη Βαρβάκειο Αγορά και στην οδό Αθηνάς (11& 12 Δεκεμβρίου 1944)

5η στάση: Πλατεία Ελευθερίας (Κουμουνδούρου). Η πιο σκληρή μάχη των Δεκεμβριανών: η μάχη του Μεταξουργείου (28 Δεκεμβρίου-4 Ιανουαρίου 1945)

Τέλος περιπάτου: Τεχνόπολη στο Γκάζι (Αμφιθέατρο 9,84), όπου θα πραγματοποιηθεί προβολή σπάνιου φωτογραφικού υλικού από τη «μάχη της Αθήνας» και συζήτηση με συντονιστή τον Ηλία Νικολακόπουλο, ομ. καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης, ΕΚΠΑ.

– See more at: http://left.gr/news/istorikos-peripatos-anazitontas-ta-ihni-ton-dekemvrianon#sthash.hCNLFL19.dpuf

Advertisements

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Ιστορία, Περιοδικό | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Οι γυναίκες του Κομπανί

Posted by tofistiki στο 09/10/2014

Κοιτάζοντας αυτές τις ηρωικές γυναίκες που ζώστηκαν τα όπλα για να υπερασπιστούν τον τόπο τους και τη ζωή και την αξιοπρέπεια του λαού τους,
αναρωτιέται κανείς αν είναι φτιαγμένες από άλλη πάστα, κι αν θα μπορούσαμε όλες -που μακάρι να μη χρειαστεί ποτέ- να φερθούμε έτσι σε ανάλογη στιγμή.
Αθέλητα, ο νους πάει σε κείνες που το έκαναν, τις αντάρτισσες του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού.
Ίδια ματιά, ίδια θέληση, ίδιος ηρωισμός… τότε εκείνες οι δικές μας, τώρα οι Κούρδισσες γυναίκες.
 
Όπως πολύ ωραία γράφει στο υστερόγραφό του, το αφιέρωμα του Περιοδικού:
«Η ιστορία θα γράψει -ό,τι κι αν γίνει- ότι στην πόλη Κομπανί πολέμησαν ελεύθεροι άνδρες και γυναίκες μέχρις εσχάτων,
σώζοντας την τιμή ολόκληρης της ανθρωπότητας σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της… «
 

   DSE antartisses

 3-YPJportraits-HR-Trieb-7   10

11-YPJportraits-HR-Trieb-5   adartisa me oplo kastanofyto 1947

4-YPJportraits-HR-Trieb-9                Maria Mpeikou-1944

Ακούστε το σπαρακτικό τραγούδι της τραυματισμένης αντάρτισσας, την ώρα που μια συντρόφισσά της της δένει την πληγή:

«Αχ Κομπάνι»

Το Κομπάνι καίγεται
και φέρνει δάκρυα στα μάτια,
Αχ Κομπάνι

Το Κομπανί σήμερα είναι θλιμμένο,
καίγεται και βυθίζεται στο αίμα,
Αχ Κομπάνι

Το Κομπανί σήμερα είναι θλιμμένο
και χύνει δάκρυα από τα υγρά μάτια,
Αχ Κομπάνι

Νέοι άνθρωποι απέναντι σε τανκς και βόμβες,
βάζουν το στήθος τους μπροστά στις σφαίρες,
Αχ Κομπάνι.

Ζήτω στους μαχητές μας,
άνδρες και γυναίκες! (YPG και YPJ)

Αχ Κομπάνι…

Πηγές:

 
 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Συνέντευξη των εθελοντών του «Χωριού του Όλοι μαζί»

Posted by tofistiki στο 03/10/2014

Η παρακάτω συνέντευξη δόθηκε μετά τη συνάντηση του δικτύου εθελοντών με τη νέα δημοτική αρχή.

Δείτε παρακάτω, απόσπασμα από το γαλλικό ντοκιμαντέρ «Θα ρίξουμε πίσω σας τη θάλασσα» (Et nous jetterons la mer derrière vous) των Anouck Mangeat, NoémiAubry, Clément Juillard και JeanneGomas που προβλήθηκε σήμερα στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.

thalassa

Σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας, οι άνθρωποι έχουν το έθιμο να ρίχνουν ένα ποτήρι νερό πίσω από τους αγαπημένους τους, την ώρα που φεύγουν, έτσι ώστε μια μέρα να γυρίσουν υγιείς.

Στην ταινία «Θα ρίξουμε πίσω σας τη θάλασσα«, ο Aziz, ο Sidiqi, o Housine και o Younes μας παίρνουν μαζί τους στις περιπλανήσεις από τα σπίτια τους στο Αφγανιστάν ή το Μαρόκο μέχρι το χάος της κρίσης στην Ελλάδα, περνώντας από τους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Στα ίδια δίχτυα πλέκονται τα όνειρα και οι ελπίδες τους. Πρόκειται για μια φυγή προς τη Δύση, για μια βουτιά στα σημεία όπου οι δρόμοι συναντιούνται.

Ταξιδεύουμε μαζί τους σε πόλεις μη-τόπους και σε συνοριακές ζώνες που εκτείνονται σαν αχανείς χώρες. Είναι η ιστορία μιας κάποιας Ευρώπης — των πραγματικοτήτων, των νόμων και των αστυνομιών της. Είναι η ιστορία της εξορίας. Τους φωνάζουμε migrants, kaçak, μετανάστες, αλλά δεν είναι παρά άνδρες και γυναίκες που διαβαίνουν τη ζωή.

 Ο δρόμος της ζωής τους είναι στην αρχή του, αλλά ίσως να μην έχει ποτέ τέλος. Και πίσω από τα βήματά τους, θα ρίχνουμε εμείς το νερό όλων των θαλασσών που διαπερνούν.
(πηγή: http://www.culturenow.gr/)

Εικόνες ντροπής στο λιμάνι της Μυτιλήνης:

Μας θυμίζουν κάτι όχι τόσο μακρινό- από τη δική μας ιστορία, άραγε;

assets_LARGE_t_420_8603608_type12713

ellis-island-examination-granger  μετανάστες

Διαβάστε ακόμα:

Οι εθελοντές δε φτιάχνουν «Παγανές»

Εικόνες ντροπής στη Μυτιλήνη

Δεκάδες πρόσφυγες στο λιμάνι υπό βροχή. Πού θα κοιμηθούν απόψε αυτά τα παιδιά;

Στη Μεσόγειο γράφεται το τελευταίο φρικιαστικό κεφάλαιο της ευρωπαϊκής Ιστορίας

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Περιοδικό, Τσ’ Μυτ’λήν’ς, μετανάστες, πρόσφυγες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

5η ποιητική βραδιά σύγχρονων Αιγινητών ποιητών

Posted by tofistiki στο 09/07/2014

Η καθιερωμένη πλέον ποιητική βραδιά, αφιερωμένη στους ποιητές της Αίγινας, πραγματοποιήθηκε  και φέτος , για πέμπτη χρονιά, στην όμορφη αυλή του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας. Η εκδήλωση οργανώνεται από τον Περιβαλλοντικό και Πολιτιστικό Σύλλογο «Ο Άγιος Λεόντιος».   Η βραδιά ήταν αφιερωμένη στους σύγχρονους ποιητές που ζουν και γράφουν στο νησί.
Η Κική, παρουσίασε το παρακάτω ποίημά της:  
 
ΑΦΙΣΣΑ-ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ-ΒΡΑΔΙΑΣ-1
Όπως μ’ εκείνα τ’ αστέρια…
 

Έσκυψες το πρόσωπό σου στα χέρια μου

Κι εγώ φυλάκισα στις φούχτες μου την ανάσα σου,

έτσι, που μέσα στο καταχείμωνο,

κράτησα όλη τη ζέστα του καλοκαιριού.

 

Πήρα τη φλόγα που απίθωσες στην καρδιά μου

κι όπως κάθισες δίπλα μου,

και με προφύλαγες απ τους ανέμους,

άναψα μέσα και γύρω μου χιλιάδες φωτιές.

 

Και τόσο, θαρρώ, φεγγοβολάει ο κόσμος,

που, ακόμη κι όταν εμείς δεν θα υπάρχουμε,

θα ‘χει μείνει, ωστόσο, η ανταύγεια της.

Όπως μ εκείνα τα αστέρια,

που γυρνάνε σβησμένα στον ουρανό,

κι εμείς βλέπουμε ακόμη το φως τους!

 

 Κική Σαραντάκου

 

Σχετικό αφιέρωμα μπορείτε να διαβάσετε στο Aegina Portal

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ποίηση | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ο Κλήδονας, τότε και τώρα

Posted by tofistiki στο 25/06/2014

Χτες το βράδυ, γιορτάστηκε με ένα ξέφρενο και αυθεντικά λαϊκό και «χειροποίητο» γλέντι, το έθιμο του Κλήδονα, στην Ακαδημία Πλάτωνος. Η αγαπημένη αυτή γειτονιά του κέντρου της Αθήνας, είναι ενα ολοζώντανο κύτταρο, δείγμα του πώς μπορεί η αυτοοργάνωση των πολιτών να κάνει θαύματα.
klidonas
 
Με αφορμή τη χτεσινή γιορτή, αναδημοσιεύω το -σχετικό με το έθιμο και τον γιορτασμό του στο νησί- απόσπασμα από το ανέκδοτο αυτοβιογραφικό πεζογράφημα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» του Μίμη Σαραντάκου, που δημοσιεύτηκαν την εφημερίδα «Εμπρός» της Λέσβου.
 

[…] Τούτο το απόγεμα ήταν τελείως διαφορετικό από το χτεσινό, γιατί απόψε άνοιξαν τον κλείδωνα*. Ήταν 23 Ιουνίου. Δεν είχα ξαναδεί ν’ ανοίγουν τον κλείδωνα, έθιμο τελείως άγνωστο στην Αθήνα, κι ήμουν όλο περι­έργεια και ερωτήσεις.

Την προετοιμασία του κλείδωνα, που έγινε το προηγούμενο βράδυ, δεν την πήρα είδηση, καθώς με είχε απορροφήσει το παιχνίδι με τους καινούργι­ους μου φίλους.

Το σούρουπο τα κορίτσια είχαν πιάσει το «α­μίλητο νερό», που το ‘βγαλαν από το πηγάδι που είναι στην αυλή της κυρίας Μαρίκας. Από τη στιγμή που θα βγάζανε τον κουβά από το πηγάδι και θα γέμιζαν το κανάτι του κλείδωνα, ως την ώρα που θα βάζανε μέσα τα «σημάδια», δηλαδή κουμπιά, δαχτυλίδια, σκουλαρίκια κι άλλα μικροαντικείμενα, χαρακτηριστικά του κα­θενός κοριτσιού και της καθεμιάς γυναίκας, και θα σκέπαζαν το κανάτι να μείνει όλη τη νύχτα κι όλη την άλλη μέρα ως το απόγεμα, ως την ώρα λοιπόν που θα κλείνανε τον κλείδωνα, δεν έπρεπε να βγάλουν μιλιά απ’ το στόμα τους. Όποιο κορίτσι μιλούσε, κινδύνευε να μείνει ανύπαντρο.

Χτες, μετά την αμπάριζα και πριν αρχίσουν τα καθιστικά παιχνίδια, ο Παναγιώτης, ο Αριστείδης, ο Νίκος κι άλλοι πειρασμοί, πήγαν στην αυλή της κυρίας Μαρίκας, όπου τα κορίτσια ετοίμαζαν τον κλείδωνα και βάλανε τα δυνατά τους να τα κάνουν να μιλήσουν. Τα πείραζαν, τα τρόμαζαν, τους πετούσαν πετραδάκια, αλλά του κάκου. Τα κορίτσια κρατούσαν το στόμα τους ραμμένο. Στο τέλος, τα αγόρια βαρέθηκαν και γύρισαν στην παρέα μας.

Τον κλείδωνα τον άνοιξαν στο πεζοδρόμιο, μπροστά στα σκαλιά, που ‘πιαναν όλη σχεδόν την πρό­σοψη των δίδυμων σπιτιών της θείας Ζωής και της θείας Ευτυχίας, τα οποία εξασφάλιζαν άνετη θέση για αρκετά άτομα. Βάλανε ένα τραπεζάκι σκεπασμέ­νο με ένα κεντητό τραπεζομάντηλο και γύρω του τρεις καρέκλες όπου κάτσανε τρεις κοπέλες γύρω στα είκοσι. Γύρω τους στάθηκαν όρθιες διάφο­ρες μεγαλύτερες γυναίκες, όλες γειτόνισσες και γνωστές. Τον κλείδωνα τον έφερε η Μαίρη, η μεγαλύτερη από τις κόρες του λιμενικού. Ήταν ένα πήλινο κανάτι με φαρδύ λαιμό, σκεπασμένο με κεντητό μαντήλι. Τον α­κούμπησε στο τραπεζάκι και μια από τις κοπέλες, η Λίνα, ανιψιά της Πάτρας και της Αννέτας, έβαλε το χέρι της μέσα για να βγάλει το πρώτο «σημάδι», ενώ η Μπίζαινα είπε ένα δίστιχο.

«Ο χρυσαϊτός σε καρτερεί κι ο σταυραϊτός σε θέλει
μα εσύ κοιτάζεις να πιαστείς μ’ ένα άχρηστο κοπέλι»

Δυνατά γέλια ακολούθησαν καθώς, όπως διαπιστώθηκε αμέσως, το «σημάδι» ανήκε στην Ευτέρπη, μια γεροντοκόρη της γειτονιάς.
Δεύτερο δίστιχο – δεύτερο σημάδι, κι αυτό τράβηξε γραμμή. Όσο προχωρούσε ο Κλείδωνας, τα δίστιχα γίνονταν όλο και πιο τολμηρά. Δεν τα καταλάβαινα όλα, μα από τα χάχανα, τα ξεφωνητά, τα αναψοκοκκινίσματα των κοριτσιών και τις πονηρές ματιές των αντρών, μυριζόμουν πως κάτι το «μεγαλίστικο», κάτι απαγορευμένο για τα παιδιά ήταν στη μέση.

Στον Κλείδωνα είχαν μαζευτεί όχι μονάχα τα γυναικόπαιδα, αλλά και λίγοι άντρες, που έτυχε κείνη την ώρα να μην έχουν δουλειά. Μου ‘κανε εντύπωση ένας ψηλός αδύνατος άντρας, που στεκόταν παράμερα και ποτέ δε γελούσε, ούτε και με τα πιο πετυχημένα αστεία. Φαίνεται πως η στάση του άγνωστου, που έμενε ανεπηρέαστος από τη γενική ευθυμία της ομήγυρης, τράβηξε την προσοχή και της μαμάς μου, που ρώτησε τη θεία Μένη:
«Μελπομένη, ποιος ειν’ αυτός ο ψηλός;»
«Καλέ, δεν τον γνώρισες; Είναι ο Φωτάκης, της Πηνελόπης ο γιος. Είδες πώς κατάντησε; Στο Στρατό που υπηρετούσε, τον έστειλαν στο Καλπάκι σαν κομμουνιστή κι εκεί τού ‘στριψε.»
«Αχ ναι! Διάβασα ένα φοβερό βιβλίο για το Καλπάκι», της είπε η μαμά μου, «το ‘χω μαζί μου, να στο δώσω να το διαβάσεις. Τι τράβηξαν τα καημένα τα παι­διά.»
«Ποιος τους είπε ν’ ανακατεύονται με την πολιτική; Ο Στρατός δε χωρατεύει», είπε η θεία Μέ­νη. Η μαμά μου δεν απάντησε.
Έμεινα να κοιτάζω πολλήν ώρα το Φωτάκη που του ‘στριψε στο Καλπάκι. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι μπορεί να ήταν αυτό το Καλπάκι, που ‘κανε τους στρατιώ­τες να τρελαίνονται.

Τρομερή έκρηξη από ξεφωνητά, χάχανα και παλαμάκια τράβηξε τη σκέψη μου από το αγέλαστο παλικάρι. Η Μπίζαινα είχε μόλις πει ένα τόσο τολμηρό τετράστιχο, που όλοι χτυπιόντουσαν από τα γέλια:

«Ο Μ…ρος κι ο Ψ…ρος.
τα δυο μεγάλα κράτη
συμβούλιο εκάνανε
επάνω στο κρεβάτι»

Τα ονόματα αυτών των δύο κρατών δεν τα είχα ξανακούσει και δεν ήξερα τι σημαίνανε. Συνήθως τις απορίες μου για τη σημασία των αγνώστων λέξεων μου τις έλυνε η μαμά μου, αλλά τώρα κάτι μου έλεγε πως δε θα μπορούσα να τη ρωτήσω σχετικά. Στράφηκα στον καινούργιο φίλο μου, το Στράτο:
«Στράτο, τι είναι αυτά τα κράτη;»
Αυτός στην αρχή με κοίταξε με απορία, ύστερα χαμογέλασε πονηρά και μου ‘πε με συνωμοτικό ύφος:
«Δεν ξέρεις; Είναι το πράμα της γυναίκας και το πράμα του άντρα.»

Στο μεταξύ εξαντλήθηκε το περιεχόμενο του κανατιού και η γιορτή τέλειωσε. Τα κορίτσια μάζεψαν το τραπέζι και τα άλλα συμπράγκαλα και οι μεγάλοι αποσύρθηκαν στις εξώπορτές τους. Η παρέα των παιδιών μαζευτήκαμε μπροστά στο φούρνο στην αρχή του δρόμου, ήταν όμως αρκετά αργά πια για να παίξουμε κανένα καλό παιχνίδι.

 
* σημείωση: Παλιότερα, έγραφαν «Κλείδωνας», παρετυμολογώντας από το ‘κλειδώνω’, το σωστό όμως είναι «Κλήδονας», από το αρχαίο κληδών> οιωνός, μαντικό σημάδι, προμήνυμα.
 
-Το σκίτσο είναι του Μίλτη Παρασκευαΐδη, από το λεύκωμα «Αντισνομπιστικά και αντιρομποτικά» του 1977

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Αναμνήσεις, Εις μνήμην, Περιοδικό, Τσ’ Μυτ’λήν’ς, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Ποιος το ‘λπιζε σε τούτον τον αιώνα;

Posted by tofistiki στο 23/05/2014

Από τον αγαπητό φίλο και σκιτσογράφο Γρηγόρη Γεωργίου, λάβαμε το παρακάτω σημείωμα, συνοδευόμενο από δύο σκίτσα του, για την πρόσφατη, ανείπωτη, τραγωδία στη γειτονική μας χώρα. Στον 21ο αιώνα, που θαρρούσαν κάποτε οι άνθρωποι -σαν τον πατέρα μου- πως θα έχουμε πλέον αναθέσει στις μηχανές να κάνουν αυτές τις απάνθρωπες δουλειές ή πως θα έχουμε ανακαλύψει πηγές ενέργειας άλλες, να μη χρειάζεται να πληγώνουμε πια τη γη, ακόμα οι εργάτες ματώνουν και πεθαίνουν στα ορυχεία, άλλοι δουλεύουν σαν σκλάβοι και σκλάβες στα εργοστάσια και παιδάκια μαζεύουν σοδειές και υφαίνουν χαλιά…
 

TRAGEDY OF SOMA/SOMA TRAJEDISI

Πριν λίγες μέρες συνέβη στη Soma της Μαγνησίας (Manisa την λένε οι Τούρκοι, αλλά καταλαβαίνει κανείς ότι το όνομα δεν έχει αλλάξει) το τραγικό ατύχημα στο ανθρακωρυχείο με τους 308 νεκρούς. Η μοίρα των ανθρώπων που δουλεύουν απροστάτευτοι, η εκμετάλλευση σ όλο της το μεγαλείο… ( τυπικό ατύχημα σ’ αυτές τις δουλειές το χαρακτήρισε ο Ερτογάν).
Οι Τούρκοι γελοιογράφοι, ευαισθητοποιημένοι,  ένωσαν τις φωνές τους με τις διαμαρτυρίες του κόσμου. Προκήρυξαν μια διεθνή έκθεση  σκίτσου (θα ‘ταν ατυχές να  ονομάζαμε γελοιογραφία το εικαστικό σχόλιο ενός τέτοιου τραγικού γεγονότος) με αυτό το θέμα. Σας στέλνω τα δύο σκίτσα που έστειλα (με το θάρρος του φίλου και συνεργάτη και  γνωρίζοντας  την ευαισθησία σας σε τέτοια θέματα).
Η επιτροπή  τα ανάρτησε αμέσως στο facebook (όπως και των άλλων γελοιογράφων από όλο τον κόσμο), αλλά ήταν πολύ συγκινητικό,  ότι εκτός από τους φίλους είχα πάνω από 70 φιλικά μηνύματα από  Τούρκους  γελοιογράφους γνωστούς και άγνωστους.
Scan_Pic0041
Scan_Pic0042
——————————————————————————————————
Η αφίσα του διαγωνισμού:

Και μερικές ακόμα συμμετοχές:

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Εγώ θα πάω να ψηφίσω

Posted by tofistiki στο 17/05/2014

red flagsΕκλογές αύριο. Ίσως οι πιο σημαντικές δημοτικές εκλογές από κάθε άλλη φορά. Η υπερψήφιση υποψηφίων της Αριστεράς έχει τεράστια σημασία για το μέλλον, μόνο έτσι υπάρχει κάποια ελπίδα να σταματήσει ο κατήφορος της χώρας. Τα ψηφοδέλτια των αριστερών συνδυασμών, παντού στην Ελλάδα, στεγάζουν ανθρώπους που αγωνίστηκαν δίπλα μας στο δρόμο, ανθρώπους που στέκονται αλληλέγγυοι σε όσους υποφέρουν, ανθρώπους που έχουν αποδείξει την ακεραιότητα και την αποτελεσματικότητά τους. Αυτούς να βρούμε και να τους αναδείξουμε. Το χρωστάμε στα παιδιά μας και τους γονείς μας, το χρωστάμε στις παραλίες που κολυμπήσαμε και στα βουνά που ανεβήκαμε.

Αντιγράφω το κείμενο μιας άξιας εκπαιδευτικού από τη Χίο που πολύ μου άρεσε, το βρήκα στο διαδίκτυο και της ζήτησα την άδεια να το αναδημοσιεύσω:

Εγώ θα πάω να ψηφίσω

Όχι, δεν πιστεύω ότι οι εκλογές αλλάζουν κάτι όταν υπάρχει ενεργό λαϊκό κίνημα, αλλά δεν υπάρχει στην Ελλάδα τώρα.

Θα πάω να ψηφίσω για να πάρουν πόδι αυτοί που κυβερνάνε.

Πρέπει, γιατί εγώ ζω έναν εφιάλτη παντού.

Στο σχολειό, που θα πρέπει να πω στα παιδιά μου ότι το 40% απ΄αυτά θα πάει για ανειδίκευτος εργάτης και τα ξέρω τα παιδιά μου ένα-ένα, ξέρω τον Τάσο, την Ελενίτσα, τον Μάριο, την Κατερίνα. Δεν μπορώ να δω τα παιδιά μου σκλάβους.

Και για μένα θα πάω. Γιατί γέρασα και αρρώστησα 4 χρόνια τώρα. Πέθανα σαν άνθρωπος.

Και για τη μάνα μου θα πάω, των 400 € σύνταξη + 100 € ΕΚΑΣ που δεν πήρε το μέρισμα του μπάτσου των 1.500 € αφού ήταν φιλοξενούμενη στα 40 τμ σπιτάκι του σύντροφου της, 80 χρονών άνθρωποι, παλεύουν να ζήσουν.

Και για τα πνιγμένα μωρά στο Φαρμακονήσι θα πάω.

Και για τις γυναίκες στη Σάμο, τις πνιγμένες, που βρέθηκαν στον πάτο του Αιγαίου σφιχταγκαλιασμένες με τα μωρά τους.

Για τους αντιφασίστες που βασανίστηκαν στη ΓΑΔΑ θα πάω.

Για τους 4 της Κοζάνης θα πάω.

Για τον Παύλο Φύσσα και τον Λουκμάν θα πάω.

Για τους αυτόχειρες θα πάω.

Για τους γιατρούς που χωρίς τίποτε χρεώνονται ζωές ανθρώπων θα πάω, γιατί καταλαβαίνω τον αγώνα τους.

Για τις απολυμένες συναδέλφισσες των ΕΠΑΛ θα πάω, για τα σχολειά που κλείνουν με λουκέτο.

Για τους 5μηνίτες χωρίς δικαιώματα θα πάω.

Για τον παππού που του πήραν στη Μυτιλήνη το σπίτι για 1.000 χρέος θα πάω.

Γιατί σιχαίνομαι τα εθνολαμόγια που μας κουνάνε το δάχτυλο θα πάω.

Για τις ξεπουλημένες παραλίες, τα δάση, τα βουνά, τα πουλιά, θα πάω.

Γιατί κλαίω κάθε βράδυ 4 χρόνια τώρα, θα πάω.

Όσοι δεν έχετε πρόβλημα μην πάτε.

Να κάτσετε και να σχολιάζετε, γιατί και στο δρόμο δεν σας είδαμε.

—————————————————————————————————————

Χρήσιμο tip: Χάρτες με τους υποψήφιους σε όλη την Ελλάδα, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 🙂

 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Περιοδικό, οικονομική κρίση | Leave a Comment »

Επιστήμη και Δόγμα

Posted by tofistiki στο 19/04/2014

Ένα κείμενο του Μίμη δημοσιευμένο το 2009, που περιλαμβάνεται και στο βιβλίο του «Η Αποκρουστέα Μυθολογία» και είναι πάντα επίκαιρο, ανασύρω με την ευκαιρία του ντόρου που έγινε για το «Άγιο Φως», για τα προφανή που είπε ο Νίκος Δήμου και τις αισχρές δηλώσεις του Αμβρόσιου, που -ο αθεόφοβος- αυτές τις «μέρες Αγάπης» για τη θρησκεία του, ξέσπασε σε ρητορική μίσους.
 

Στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο [1δ΄51-52],διαβάζουμε πως όταν ο Ιησούς προσήχθη ενώπιον του Πιλάτου, ο Επίτροπος, σε μια στιγμή της ανάκρισης, τον ρώτησε

— Τι ήρθες να κάνεις στα Ιεροσόλυμα;

— Ήρθα να μαρτυρήσω την αλήθεια, και όποιος ποθεί την αλήθεια θα ακούσει τα λόγια μου, ήταν η απάντηση

Ο Πιλάτος δεν κατάλαβε τίποτα. Ο δικός του κόσμος ήταν   στον αντίποδα του κόσμου του Ιησού.

Δε βαριέσαι, και τι είναι η αλήθεια; τον ρώτησε, με τον σκεπτικισμό του κυνικού Ρωμαίου. Ο Ιησούς δεν του απάντησε.

Κάθε θρησκεία και κάθε ιδρυτής θρησκείας ή θρησκευτικός ηγέτης, πρεσβεύει πως κατέχει την Αλήθεια, την οποία μάλιστα του την είπε ο ίδιος ο Θεός αυτοπροσώπως.

Πρόκειται δηλαδή για μιαν εξ αποκαλύψεως αλήθεια, που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση ή έστω αναθεώρηση.

Την κατοχή της εξ αποκαλύψεως αλήθειας τη διεκδικούν ζηλότυπα οι θρησκείες, κάθε μια φυσικά για τον εαυτό της. Στην ιστοσελίδα Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Έρευνας www.oodegr.com διαβάζουμε:

Τα  δόγματα τής Εκκλησίας,  ΔΕΝ είναι «αξιώματα» αυθαίρετα, ενός απρόσωπου οργανισμού, αλλά ΥΠΑΡΚΤΕΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ενός Θεανθρώπινου οργανισμού. Είναι ΕΜΠΕΙΡΙΑ τών αγίων τής Εκκλησίας, αποκαλυμμένη από το Άγιο Πνεύμα στις Θεούμενες καρδιές τους. Γι’ αυτό όλοι οι Θεούμενοι άγιοι τής Εκκλησίας συμφωνούν στα δόγματα.

και παρακάτω:

[…] οφείλουμε να μένουμε πάντα σύμφωνοι με τα όσα μας δίδαξαν εν Αγίω Πνεύματι οι άγιοι, από την εμπειρία τους. Γιατί η Ορθοδοξία δεν είναι «μία ακόμα θρησκεία», αλλά Η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Για να μην τα ρίχνουμε όλα στη θρησκεία , την κατοχή της απόλυτης αλήθειας την διεκδικούν και πολλές φιλοσοφικές σχολές. Αυτό ξεκινά από πολύ παλιά. Ο Πυθαγόρας και οι μαθητές του μολονότι προσέφεραν πολλά στην επιστήμη (θεωρία των αριθμών, πυθαγόρειο θεώρημα κ.ά.), συνδύασαν τις φιλοσοφικές και επιστημονικές αναζητήσεις τους με τον μυστικισμό και τη δογματική αντίληψη και ουσιαστικά οι Πυθαγόρειοι ήταν μια μυστηριακή οργάνωση.

Τέλος την κατοχή της απόλυτης αλήθειας διεκδικούν και οι ιδεολογίες, ακόμα και οι επαναστατικές. Από ένα παλιό κείμενο του Δημήτρη Γόντικα, που ήταν κάποτε και μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ, αντιγράφω:

Μαρξισμός-Λενινισμός είναι μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία, που πατά γερά στην πραγματικότητα και στα κείμενα των κλασσικών και γι΄ αυτό μπορεί να δώσει απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη.

Τελείως αντίθετα είναι τα πράγματα με την Επιστήμη. Και η Επιστήμη αναζητεί την αλήθεια, αλλά οι επιστήμονες ξέρουν καλά πως απόλυτες αλήθειες δεν υπάρχουν και γι΄ αυτό είναι πρόθυμοι και έτοιμοι να αναθεωρήσουν κάθε φορά τις αλήθειες που πίστευαν, όταν η πραγματικότητα (το πείραμα ή η παρατήρηση) αποδείξουν τη σαθρότητά τους.

Αυτό συνέβη πάμπολλες φορές στην ιστορία της επιστήμης.

Κάποτε, την εποχή του Ντάλτον, θεωρούσαν τα άτομα ως τα αδιαίρετα, στοιχειώδη, συστατικά της ύλης. Εκατό χρόνια αργότερα η αλήθεια αυτή κατέπεσε όταν ανακαλύφθηκε πως τα άτομα αποτελούνται από ηλεκτρόνια, πρωτόνια και νετρόνια, που με τη σειρά τους θεωρήθηκαν τα βασικά συστατικά, οι δομικοί λίθοι, της ύλης. Αλλά και η αλήθεια αυτή αναθεωρήθηκε όταν εξακριβώθηκε πως και αυτά αποτελούνται από ακόμη μικρότερα συστατικά, ο αριθμός των οποίων σήμερα πλησιάζει τα εκατό!

Παλαιότερα οι χημικοί πίστευαν πως υπήρχε μια ουσία, που την ονομάζανε φλογιστόν, με την οποία εξηγούσαν τα φαινόμενα της οξείδωσης και της καύσης. Η αλήθεια του φλογιστού έζησε κάπου δυο αιώνες, ώσπου ήρθε ο Λαβουαζιέ, που με πειράματα και μετρήσεις έδειξε πως φλογιστόν δεν υπάρχει.

Για πολλούς αιώνες επίσης οι επιστήμονες πίστευαν στον αιθέρα, ένα αβαρές, άχρωμο, άοσμο και τελείως αναλλοίωτο ρευστό, που γέμιζε το Σύμπαν. Η αλήθεια του αιθέρα έζησε τόσα χρόνια γιατί εξηγούσε την κυματική φύση του φωτός, συμφωνούσε με τις εξισώσεις του Μάξγουελ και ερμήνευε ικανοποιητικά, τον τρόπο μετάδοσής του. Η αποτυχία όμως της πειραματικής επαλήθευσης της ύπαρξης του αιθέρα, οδήγησε στην απόρριψη αυτής της αλήθειας και η κβαντική θεωρία του Πλανκ, την αντικατέστησε.

Εδώ βρίσκεται η διαφορά της Επιστήμης από το Δόγμα. Σε κάθε μια από τις περιπτώσεις που προανέφερα, δε βρέθηκε επιστήμονας να υπερασπίσει τις αλήθειες που ως τότε πίστευε, αλλά χωρίς δισταγμό τις αναθεωρούσε. Εφόσον λοιπόν οι μαρξιστικές θεωρίες αξιώνουν επιστημονική ισχύ και υπόσταση, είναι απολύτως λογικό να επιδέχονται αναθεώρηση.

Επειδή πιστεύω πως οι μεγάλοι ποιητές είναι και προφήτες, κλείνω το σημείωμά μου αυτό με τους στίχους του Κώστα Βάρναλη, από το «Φως που καίει», που όπως ξέρουμε το έγραψε πριν 77 χρόνια εδώ, στην Αίγινα

Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε.
Ιδέες βασίλισσες, κακογερνάνε
Στις νέες ανάγκες σου – κόπος βαρύς –
σκοπούς αλάθευτους κοίτα να βρεις

 

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 348/26-1-09)

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, Επιστήμη, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Στη μνήμη του Σωτήρη Σιώκου

Posted by tofistiki στο 07/03/2014

Για τον Σωτήρη Σιώκο, σύντροφο και φίλο καλό του Μίμη και της Κικής, που χάθηκε απρόσμενα χτες, αναδημοσιεύω τον συγκινητικό επικήδειο της Χριστίνας Σουλτανίδου που βρήκα στην Ίσκρα.
Η Κική είναι πολύ στενοχωρημένη για να γράψει οτιδήποτε, κι ο Μίμης δεν είναι πια μαζί μας…
 

Στο φιλαράκι μου το Σωτήρη Σιώκο

Ένα μεγάλο ουράνιο τόξο γέμισε τον ορίζοντα σήμερα. Με όλα τα χρώματα της ίριδας να διαχέονται στο στερέωμα και να διαθλώνται στα νερά της θάλασσας. Πήρε άλλη μυρωδιά θαρρείς ο αέρας, άλλαξε ήχο το κελάηδημα των πουλιών, κοντοστάθηκε η άνοιξη. Σήμερα «αναλήφθηκε στους ουρανούς» ο Σωτήρης Σιώκος. Σήμερα χάσαμε τον κομμουνιστή, τον άνθρωπο, το σύντροφο, το φίλο.

Το φιλαράκι μου το Σωτηράκη, όπως τον έλεγα όλα αυτά τα χρόνια, κι ας μου επιτραπεί αυτή η προσωπική αναφορά. Το Σωτήρη που γνώρισα από το 1978, όταν, μετά τη χούντα, αφού ιδρύσαμε την παράταξη για τον εκδημοκρατισμό της ΟΤΟΕ, ξεκινήσαμε τους μεγάλους αγώνες, για το ωράριο, ενάντια στο άρθρο 4, για το ενιαίο μισθολόγιο, ενάντια στην απελευθέρωση του πιστωτικού συστήματος κτλ.

Ξεχώριζε πάντα ο Σωτήρης,από όλους μας. Για το γαλήνιο τρόπο του, για το αιώνιο χαμόγελό του, την αστείρευτη διάθεσή του να εξηγεί τα πάντα στους πάντες, τη διαλεκτική ανάλυση των γεγονότων, την ανυποχώρητη στάση του απέναντι στην εργοδοσία, την ανθρώπινη συμπεριφορά του απέναντι σε συναδέλφους, συναγωνιστές και συντρόφους, τη δημοκρατική λειτουργία που τον διάκρινε σε όλες τις θέσεις ευθύνης που ανέλαβε στο μακρόχρονο διάστημα της συνδικαλιστικής και πολιτικής του δράσης.

Ξεχώριζε για τα πολυποίκιλα ενδιαφέροντά του, δεν υπήρξε ποτέ «μονόπλευρα» πολιτική ή συνδικαλιστική προσωπικότητα, είχε σπουδάσει σκηνοθεσία, παρακολουθούσε κινηματογράφο, διάβαζε για την ιστορία του ρεμπέτικου και της τζαζ, την ίδια ώρα που μελετούσε και έγραφε για τη διασύνδεση του πιστωτικού συστήματος με την πολεμική βιομηχανία σε παγκόσμιο επίπεδο. Ό,τι αναλάμβανε το «κεντούσε». Η προχειρότητα ήταν λέξη ασυμβίβαστη με το Σωτήρη, όπως φαίνεται κι από τις πρόσφατες εκδηλώσεις του τμήματος πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, στο οποίο είχε την πολιτική ευθύνη. Μελετούσε σε βάθος και τεκμηρίωνε την άποψή του, χωρίς να χάσει καμία «οπτική γωνία» θεώρησής της, με εργαλείο το μαρξισμό-λενινισμό. Με αυτό το «πολιτικό» φορτίο συνέβαλε καθοριστικά στις θέσεις του ΣΥΝ για την εργατική πολιτική στα δέκα χρόνια που ήταν υπεύθυνος στο Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΝ.

Ακούραστος πάντα στο συνδικαλιστικό και πολιτικό αγώνα. Επί χρόνια τον τιμούσαν οι συνάδελφοι εκλέγοντάς τον, επί χρόνια τιμούσε την ψήφο τους με την ανιδιοτελή και απόλυτη προσήλωσή του στους αγώνες, στα ταξικά συμφέροντα των συναδέλφων, σταθερά προσανατολισμένος απέναντι στο τραπεζικό κεφάλαιο. Τα χρόνια που ήταν στο Γενικό Συμβούλιο και στην Εκτελεστική Γραμματεία της ΟΤΟΕ, πλούτισε τις θέσεις της και τα έντυπά της με τις τεκμηριωμένες θέσεις του, τη ριζοσπαστική κατεύθυνσή του, σηματοδότησε με την παρουσία του τους αγώνες του κλάδου.

Ήταν από τη στόφα των αγωνιστών που έδιναν χωρίς να παίρνουν. Από τους ελάχιστους συνδικαλιστές στις τράπεζες, που δεν έκαναν χρήση της Σ.Σ.Ε. που έδινε τη δυνατότητα να παίρνουν ακώλυτα τους υπηρεσιακούς βαθμούς όσοι είχαν απόσπαση. Και μας έκανε όλους περήφανους γι αυτό.

Πρωτοστάτησε σε όλες τις απεργίες της ΟΤΟΕ, του συλλόγου του, με το μοναδικό τρόπο του, χωρίς να λογαριάζει το χρόνο που αφιέρωνε από την προσωπική του ζωή, το μόχθο, την ψυχική φθορά. Με την καθημερινή παρουσία του, από το πρωί στην περιφρούρηση, στις περιοδείες, στις συγκεντρώσεις, στις ομιλίες, στη συγγραφή των ανακοινώσεων κ.ά. Είναι αξέχαστες οι στιγμές που ζήσαμε, να μπαίνουμε παραμονές απεργιών σαν κλιμάκιο με το Σωτήρη σε τράπεζες όπου η εργοδοσία «δεν αστειευότανε», όπως στην τότε Τράπεζα Εργασίας, και ο Σωτήρης, με το μειλίχιο ύφος του, χωρίς καμία προειδοποίηση, να ανεβαίνει επάνω στα γραφεία και στα γκισέ και να μιλάει, σαν ένας άλλος Λένιν. Σταματούσανε οι συνάδελφοι να τον ακούσουν, τον άκουγαν με δέος και οι πελάτες, γιατί τέτοιο φαινόμενο δεν το ξανάδανε να συμβαίνει. Και τους συνέπαιρνε όλους με το ύφος του, το περιεχόμενο των λόγων του, το άσβεστο πάθος για τα πιστεύω του.

Οι ευθύνες και τα καθήκοντα δεν τον φόβιζαν. Αγαπούσε τη δουλειά, αγαπούσε τη δημοκρατία. Θυμάμαι να μου τηλεφωνά αργά το βράδυ, όπως και άλλους συντρόφους και συναγωνιστές, για να ζητήσει τη γνώμη μας σχετικά με την εισήγηση που θα έκανε την επόμενη μέρα. Μπορούσε να συνθέτει, γιατί σεβότανε τη συλλογικότητα, και το αποδείκνυε στην πράξη με κάθε του ενέργεια. Υπήρξε ο αριστερός που μίλησε για αυτοκριτική στο συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και στην πολιτική. Και, απ΄ότι θυμάμαι, ίσως είναι και ο μόνος που το τόλμησε. Ο μόνος που έκανε ΠΑΝΤΟΤΕ απολογισμό των πεπραγμένων του, συνδικαλιστικά και πολιτικά, χωρίς να φοβάται την κριτική, έτοιμος να συζητήσει τα πάντα.

Αγαπούσε τους φίλους τους, είχε πάντοτε χρόνο για να επικοινωνήσει μαζί μας, να μας ρωτήσει πώς είμαστε, αν χρειαζόμαστε κάτι. Με το Σωτήρη φίλο, είχες πάντοτε τη σιγουριά ότι θα είναι δίπλα σου, ότι κι αν χρειαστείς, όποτε κι αν το χρειαστείς. Με απόλυτο σεβασμό στο πρόβλημά μας, με απόλυτη αφοσίωση στην προσφορά του.

Ένα πηγάδι αγάπης και φροντίδας που δε στέρευε ποτέ. Ένα πηγάδι αγάπης, όπου όλοι σκύβαμε για να πάρουμε νερό, και όλοι μας, ο καθένας με τον τρόπο του, φροντίζαμε κι εμείς να το γεμίζουμε, με τη δική μας αγάπη προς αυτόν.

Λάτρευε την οικογένειά του, την αγαπημένη Γιώγια του και τα παιδιά του, ήταν υπερήφανος γι αυτούς, πάντα στα μέτρα της σεμνότητας που τον διέκρινε.
Σεβότανε την αντίθετη άποψη. Μελετούσε αδιάκοπα την ιστορία της αριστεράς. Πίστευε ακράδαντα στην ενότητα της αριστεράς, και πάσχιζε, όλα αυτά τα χρόνια, με όποιο πρόσφορο τρόπο, να βάλει το λιθαράκι του στην υπόθεση αυτή.

«Εσύ δεν είσαι κομμουνιστής, μάλλον είσαι χριστιανός, θα μπορούσες να ‘σαι και Πατριάρχης, τόσο ήρεμος και καλός που είσαι», τούπε ένα μεσημέρι ο Πέτρος, καθώς πίναμε το κρασάκι μας, τσιμπώντας μεζεδάκια σ΄ ένα ταβερνάκι στη Θεσσαλονίκη.

«Κι όμως φίλε μου», του απάντησε χαμογελώντας γλυκά ο Σωτηράκης, «εγώ είμαι κομμουνιστής, γι αυτό είμαι τόσο ήρεμος και γαλήνιος, γιατί εμείς οι κομμουνιστές έχουμε βαθειά σιγουριά και πεποίθηση για το δίκαιο της άποψής μας».

Καλό ταξίδι φίλε Σωτήρη, το γλυκό χαμόγελό σου, η ουράνια ηρεμία σου, ο βαθύς στοχασμός σου, η θεωρητικά τεκμηριωμένη πίστη σου στον κομμουνισμό, η αγάπη σου και η προσφορά σου θα μας συντροφεύουν πάντα.

Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς που μου έκανες την τιμή να είσαι φίλος μου.

—————–

Ας τον αποχαιρετίσουμε με ένα ποίημα της συντρόφου του, ποιήτριας Γιώγιας Σιώκου, αφιερωμένο σ’ εκείνον, που μου θυμίζει πολύ τα ποιήματα που έχει γράψει η Κική για τον Μίμη.

Τ’ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Στον Σωτήρη

Τ΄ όνομά σου χαράζω στιλπνά
σ΄ένα κοχύλι,
σε κρατήρες ηφαιστείων,
σε δροσοσταλίδα διάφανων οροσειρών,
όπου άγρια άτια
στην αχλύ του απομεσήμερου ρουθουνίζουν.

Στα κόκκινα κοράλλια της αγάπης
το όνομά σου χαράζω,
σ’ εσπερινό αντίλαλο αρχαίων κριαριών,
στους ασημοκαπνισμένους ελαιώνες,
σε δαφνόδεντρα ηρώων.

Στους αρμούς του κορμιού σου
και στου ιδρώτα σου τα κρούσταλλα
ατέρμονα Ζω.
Την αδάμαστη καρδιά σου αφουγκράζομαι
τις νύχτες να σκιρτά
και ριγώ όπως την πρώτη μας μέρα
στους αιθέρες.

Της αγάπης μου τ΄ όνομα χαράζω
στις φλέβες, στο άνθος της αυγής,
στην αψίδα ενός σμήνους
αποδημητικών πουλιών,
που αέναα επιστρέφουν
στο πολιούχο νησί της ψυχής σου.

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ας ψάχνουμε για βάρκα…

Posted by tofistiki στο 28/01/2014

Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, αν και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έκαναν ό,τι μπορούσαν για να υποβαθμίσουν το απίστευτο γεγονός και να αποκρύψουν τις ευθύνες των αρμόδιων αλλά και της Πολιτείας. Στο διαδίκτυο όμως, ευτυχώς υπάρχει ακόμα ελευθερία στη διακίνηση ιδεών και ειδήσεων.
Μου είναι αδύνατον να γράψω κάτι δικό μου, δεν έχω τη ικανότητα να βρω τα λόγια να περιγράψουν το απερίγραπτο… Έτσι, αναδημοσιεύω ένα κείμενο του Γιάννη Μακριδάκη που διάβασα στο The Press Project, που βοηθάει να καταλάβουμε πόσο παράλογο είναι να θεωρούμε «ξένα» τα βάσανα που τραβάνε αυτοί οι άνθρωποι σήμερα. 
 

Ας ψάχνουμε για βάρκα

Έφευγαν οι Χιώτες με βάρκες να γλυτώσουν από την πείνα και την Κατοχή. Κάποιοι βαρκάρηδες, ενώ τους είχαν πάρει τα χρυσαφικά, βούλιαζαν τα καΐκια και τους έπνιγαν. Οι Τούρκοι του έπιαναν, τους έδερναν και τους γύριζαν πίσω. Όλα ίδια, σαν ρεπορτάζ σημερινό, με μόνη διαφορά στην κατεύθυνση.

«…Ήτανε Απρίλης του ’42… και δώσαμε όλα μας τα χρυσά, τα πήρε ο θείος και τα ’δωσε στον άνθρωπο που έπρεπε να τα δώσει και την άλλη μέρα το πρωί ήρθε ένα κάρο. Μαζέψαμε δυο τρεις αλλαξιές ο καθένας μας ρούχα, τα βάλαμε σε κάτι τσουβάλια της ζάχαρης, άσπρα, θαρρώ πως τα βλέπω και αφού τα φορτώσαμε αυτά το κάρο δεν μας φόρτωνε εμάς (…) και φτάσαμε στην Κώμη, στην παραλία αργά το βραδάκι. Και τι να δούμε! Όλη η παραλία εκεί ήτανε άνθρωποι που περιμένανε να νυχτώσει, να ’ρθουνε οι βάρκες να μας πάρουνε. Στην αρχή, όταν επήγαμε είχε κύμα η θάλασσα κι εμείς ταξιδεύαμε με ψαρόβαρκες, με πανί και με κουπιά… Και περιμέναμε να καλμάρει λίγο η θάλασσα. Κι ερχότανε οι γυναίκες και βάζανε εικόνες μες στη θάλασσα, να γαληνέψει η θάλασσα, να μπορούμε να ταξιδέψομε. (…) Και ξεκινούμε κατά τις εννιά η ώρα γιατί έπρεπε να νυχτώσει. Eμείς είμαστε η τελευταία βάρκα. Καμιά εικοσαριά ανθρώποι μέσα και τέσσερις στο κουπί. Εν τω μεταξύ η αδερφή μου μωρό, το ’χε τυλιγμένο σε ένα χράμι η μαμά μου και αυτό ζαλίστηκε, φαίνεται, με τη θάλασσα και άρχισε να κλαίει, να κλαίει γοερά και να φωνάζουνε μες στη βάρκα πετάξτε το παιδί στη θάλασσα, θα μας πιάσουνε οι Γερμανοί!…». Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου

«Μπαίνομε μες στη βάρκα κι εφύγαμε. Φεγγάρι, γάργαρο. Τα παιδάκια τα ’χα κάτω από την πλώρη καθισμένα και ήρθανε ίσα με το στήθος μες τα νερά. Ύστερα τα νερά λιγοστέψανε. Εγώ βαστούσα έναν νεμπότη και έβγαζα τα νερά. Ο γιος της Βεργετήδαινας γύρευε ψωμί. Θέλω ψωμί, θέλω ψωμί… Απάνω που ήτανε να φτάσομε στην Τουρκία. Με τις φωνές πέφτομε απάνω σε ένα φυλάκιο, ακούνε οι Τούρκοι κατεβαίνουνε κάτω και μας πιάνουνε. Πήγαμε να βγούμε όξω, ήτανε τα νερά γλυστερά. Επήγα εγώ να δω αν πατώνω, να βγω όξω, γλυστρώ και πέφτω μες στη θάλασσα. Βαστούσα τα ρούχα μου, εμουλιάσανε…». Σταματία Βαλιδάκη

«Ξεκινήσαμε να φύγομε, σιγά σιγά επηγαίναμε. Η αδερφή μου ήτανε έντεκα χρονώ, έβγαζε νερά από τη βάρκα, από εδώ που ξεκινήσαμε μέχρι την Τουρκία. Στο δρόμο που πηγαίναμε και φτάσαμε στα μισά πια, άκουε ο βαρκάρης ένα ντούκου ντούκου, ντούκου ντούκου, λέει έρχεται η Καταδίωξη. Αν έρθει πιο κοντά και δούμε ότι είναι η Καταδίωξη θα βγάλω το φελλό. Το φελλό θα βγάλεις; Έτσι και σε δω και σκύψεις να βγάλεις το φελλό θα σε πετάξω στη θάλασσα και θα την πάω εγώ τη βάρκα, του λέει ο πατέρας μου. Στο τέλος, κούτσα κούτσα, τα ξημερώματα, φτάνομε στα Άσπρα Χώματα, απέναντι…». Γιάννης Ξυντάρης

«Πραγματικά πείνασα τις δέκα μέρες που κάμαμε μέσα στο καΐκι. Το ταξίδι ήτανε για τρεις μέρες. Τη μέρα εκαθούμαστε και τη νύχτα εβαδίζαμε, διακόσιες δέκα έξι ψυχές μέσα και σκεπασμένο με ένα καραβόπανο. Ψείρες, βρόμα, άστα… Πέθανε ένα μωρό και το ’βαλε η ίδια η μάνα του σε ένα τσουβάλι και το ’ριξε στη θάλασσα. Μας δώκανε πατάτες βραστές, ελιές και σύκα και νερό από βαρέλια που είχαν πετρέλαιο μέσα, ήτανε κόκκινο και βρομούσε πετρέλαιο (…) Ήτανε και Μεγάλη Βδομάδα. Τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ τους έψαλα τον Επιτάφιο μες στο καΐκι. Αυτοί είχανε σκοπό να μας πνίξουνε, γιατί είχανε πνίξει ορισμένα καϊκια…». Ζαχαρένια Γεώργαλου

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που μάζεψα αυτές και πολλές ακόμη μαρτυρίες Ελλήνων προσφύγων στη Μέση Ανατολή το 1941-42, οι οποίες δημοσιεύονται στο βιβλίο «Συρματένιοι ξεσυρματένοι όλοι», εκδόσεις Εστία 2010. Και μέσα σε μισόν αιώνα γίναμε όπως γίναμε, Ευρωπαίοι που πνίγουν μεσανατολίτες πρόσφυγες για να μην εισέλθουν στη χώρα τους…

Κοντοζυγώνει όμως και πάλι η ώρα μας. Η ώρα που θα φεύγουν τις νύχτες με βάρκες οι εξαθλιωμένοι Έλληνες και θα πηγαίνουν απέναντι, εκτός της Ε.Ε., για να μπορέσουν να ζήσουν. Η Ιστορία δεν σταματάει στο σήμερα, ούτε καν καθυστερεί. Ιδίως γι’ αυτούς που κάθονται αμέτοχοι και την κοιτούν να συμβαίνει στους άλλους. Καλά κουράγια εύχομαι για την ανατροπή. Αλλιώς, ας βρούμε βάρκα.

 
Υ.Γ. Χωρίς να το θέλω, βλέποντας τον αισχρό ή στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορο τρόπο που αντιμετωπίστηκε και σχολιάστηκε  το θέμα από τους μεγαλοδημοσιογράφους αλλά και από αρκετούς συμπολίτες μας, σκέφτηκα πως ευτυχώς που δεν ζει η Βούλα η Μανή -που με όλα τα προβλήματα υγείας που είχε, έτρεχε νύχτα-μέρα για τους πρόσφυγες στο Λαύριο και αλλού- για να μη δει πώς κατάντησε αυτή η κοινωνία…

😦

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διαδίκτυο, Επικαιρότητα, Περιοδικό, μετανάστες, πρόσφυγες, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: