Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for the ‘Αιγινήτικα’ Category

Ανησυχητικά φαινόμενα

Posted by tofistiki στο 22/02/2013

Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση  του Συλλόγου καθηγητών ΕΠΑΛ Αίγινας, από το Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο AlfaVita

     Στις 11/02/2013 δύο αστυνομικοί με πολιτικά ρούχα εισήλθαν στο κτήριο του ΕΠΑ.Λ. Αίγινας. Ενημέρωσαν ότι σκοπός τους ήταν να οδηγήσουν στο τμήμα ανήλικο μαθητή της Α΄ Λυκείου, προκειμένου να του θέσουν ορισμένες ερωτήσεις.  Οι καθηγητές απάντησαν ότι το σχολείο φέρει ευθύνη για τους ανήλικους μαθητές σε ώρα λειτουργίας του, οπότε θα έπρεπε να ενημερωθεί ο κηδεμόνας του μαθητή. Εκείνοι αρχικά απάντησαν ότι αυτό δεν είναι αναγκαίο και ότι αναλαμβάνουν να ειδοποιήσουν τον κηδεμόνα του παιδιού από το Α.Τ., αν οι ίδιοι το κρίνουν απαραίτητο. Οι παρόντες καθηγητές  τόνισαν  επίσης  το αντίκτυπο που θα είχε στην ψυχολογία και στην υπόληψη  του 15χρονου μαθητή να φύγει από τον σχολικό χώρο μπροστά από όλους τους συμμαθητές του  συνοδευόμενος από δυο αστυνομικούς και χωρίς μάλιστα να κατηγορείται για κάτι. Στη συνέχεια, εξαιτίας της επιμονής των εκπαιδευτικών να μη φύγει από το σχολικό χώρο χωρίς να ενημερωθεί ο κηδεμόνας καθώς αυτό θα αποτελούσε παράβαση των ευθυνών μας, οι αστυνομικοί  αποφάσισαν να περιμένουν να σχολάσει ο μαθητής. 

  Οι καθηγητές επικοινώνησαν με τον κηδεμόνα του μαθητή ο οποίος σοκαρισμένος είπε ότι σπεύδει στο σχολείο να τον παραλάβει.

   Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι αστυνομικοί παρέμεναν σε όχημα έξω από την είσοδο του σχολείου. Στη συνέχεια αποχώρησαν για να επιστρέψουν αυτή τη φορά με τη Διοικητή του Α.Τ. η οποία είχε έρθει με φανερή διάθεση να πάρει το μαθητή. Όταν συνάντησε την έντονη άρνηση του συλλόγου των καθηγητών, χαρακτήρισε «υπερβολικά προστατευτική» τη συγκεκριμένη στάση προσπαθώντας να υποβαθμίσει το ζήτημα. Σε ερώτηση για το αν είναι νόμιμη η παρουσία αστυνομικών οργάνων στο χώρο του σχολείου, χωρίς  άδεια, απάντησε δηκτικά ότι το σχολείο δεν είναι πανεπιστήμιο. Ακολούθησε έντονη αντιπαράθεση αλλά η επιμονή των καθηγητών στην απόφαση τους ανάγκασε τη Διοικητή να αποχωρήσει. 

    Σε όλο αυτό το διάστημα ο μαθητής παρέμεινε ήρεμος, αν και φανερά σαστισμένος. Το περιστατικό έληξε όταν ο κηδεμόνας παρέλαβε το μαθητή και τον συνόδευσε στο Α.Τ., όπου από όσο μάθαμε του τέθηκαν ερωτήσεις σχετικά με ένα τροχαίο ατύχημα στο οποίο πιθανολογούσαν ότι ήταν μάρτυρας  . 

      Tο συγκεκριμένο περιστατικό γεννά τα εξής ερωτήματα:

– Δικαιούται η αστυνομία, χωρίς άδεια , να εισέρχεται στο χώρο του σχολείου και να ζητά να οδηγήσει ανήλικο μαθητή στο τμήμα χωρίς να ενημερωθεί ο κηδεμόνας του;

– Ισχύει η Γ2/1073/18-03-1991 εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας;

 (“ Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο σχολικό χώρο ατόμων που δεν έχουν σχέση με αυτόν. Η είσοδος επιτρέπεται μόνον σε γονείς ή κηδεμόνες των μαθητών, σε σχολικούς φορείς και σε όσους ζητούν κατόπιν αιτήσεως τους να ικανοποιηθεί κάποιο αίτημα τους.)

      Δεδομένου ότι τα περιστατικά αστυνομικής παρέμβασης στα σχολεία πληθαίνουν, καλούμε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, τα σχολεία του νησιού μας, τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, τον Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών Αργοσαρωνικού, την ΕΛΜΕ Πειραιά και την τοπική κοινωνία να πάρουν θέση για το γεγονός.

                                                                                     Σύλλογος καθηγητών ΕΠΑΛ Αίγινας“

Καταρχήν, μπράβο στους καθηγητές του ΕΠΑΛ που ορθώνουν ανάστημα και υπερασπίζονται τα αυτονόητα. Δυστυχώς, αυτό δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Προ ημερών, αστυνομικοί μπήκαν σε Λύκειο της Νέας Σμύρνης και συνέλαβαν ανήλικο μαθητή, εναντίον του οποίου – σύμφωνα με προφορική ενημέρωση – είχε γίνει καταγγελία πως διέπραξε αδίκημα εκτός σχολείου. Το παιδί, που ακούγεται ότι δεν έχει στήριξη από κανέναν λόγω οικογενειακών προβλημάτων, βρίσκεται τώρα προφυλακισμένο στο Βόλο! Η τοπική ΕΛΜΕ έβγαλε αμέσως ανακοίνωση, καταδικάζοντας το περιστατικό:

«Οι τέσσερις αστυνομικοί συνέλαβαν το μαθητή στον προαύλιο χώρο του σχολείου, μπροστά στα μάτια συμμαθητών του, χωρίς καν να ενημερώσουν τη Διεύθυνση του σχολείου, χωρίς να πάρουν άδεια για να μπουν στο σχολικό χώρο (όπως ορίζει η Γ2/1073/18-3-1991 εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας)», τονίζει η ΕΛΜΕ.
 
Συνεχίζει λέγοντας πως «η προκλητική επίδειξη πυγμής από την Αστυνομία μέσα στο χώρο του σχολείου δυναμιτίζει βάναυσα το ήρεμο παιδαγωγικό κλίμα που προσπαθούν να δομήσουν οι εκπαιδευτικοί, καταπατά στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών, τραυματίζει βαθύτατα τις σχέσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας, βάλλει κατευθείαν εναντίον της ουσίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας».
 
Η ΕΛΜΕ απαιτεί να αποδοθούν ευθύνες σε όσους – με εντολή ή με ενέργεια – ασέλγησαν στο χώρο του σχολείου και απαιτεί από το υπουργείο Παιδείας να αποτρέψει αντίστοιχες αυταρχικές ενέργειες από τα όργανα της τάξης μέσα στα σχολεία και να διασφαλίσει το ήρεμο παιδαγωγικό κλίμα.

Δεν μπορώ να πιστέψω πως θα αφήσουμε τα σχολεία και τις γειτονιές μας από τη μια να πολιορκούνται από την ακροδεξιά συμμορία και από την άλλη γίνονται πεδίο δράσης της αυθαιρεσίας αυτών ακριβώς που θα έπρεπε να προστατεύουν τους πολίτες. Και δεν μπορώ να πιστέψω πως θα αφήσουμε τα παιδιά μας να αισθάνονται απροστάτευτα απέναντι μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις. Αν δεν δράσουμε εμείς, τώρα, αύριο θα μετανιώσουμε αλλά θα είναι αργά…

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αιγινήτικα, Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το πατητήρι του Άγγελου

Posted by tofistiki στο 08/10/2012

Ένα ακόμα απόσπασμα από το ανέκδοτο βιβλίο «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» του Μίμη Σαραντάκου. Είναι το τέλος του καλοκαιριού του 1985, και μετά από το μάζεμα των φιστικιών, ήρθε η σειρά των σταφυλιών.
 

Αργοσβήνει το καλοκαίρι στην Αίγινα…
Φυλακίζω τον ήλιο μέσα στις γυάλες με το γλυκό,
μεσ΄στο βαρέλι την αψάδα του μούστου.
Πιάνομαι στα χέρια σου κι απαγκιάζω.

Είναι βαρύς ο χειμώνας που έρχεται…

Το πατητήρι του Άγγελου αντηχούσε από φωνές, πειράγματα και τραγούδια. Ήταν δέκα η ώρα, πρωί Σαββάτου, μέσα του Σεπτέμβρη. Από μία και πάνω ώρα πατούσαμε τα σταφύλια και τώρα, αφού ταχτοποιήσαμε το σωρό των πατημένων ώστε να αποχτήσει επίπεδη επιφάνεια, βάλαμε πάνω του μια μεγάλη ξύλινη πόρτα, στην οποία  ανεβήκαμε με  προσοχή, και κρατώντας ισορροπία, όλοι μας. Το βάρος πέντε νοματαίων λειτούργησε σαν πρέσα. Από τον σωρό των πατημένων σταφυλιών άρχισε  να  τρέχει άφθονος μούστος. Ο Άγγελος δεν ήταν ανάμεσα μας, αλλά στεκόταν έξω από το πάτημα και εφοδιασμένος με αλκοολόμετρα και ογκομετρικούς σωλήνες, είχε τη γενική  εποπτεία της όλης διαδικασίας.

Τα τελευταία πέντε χρόνια είχε καθιερωθεί να γιορτάζουμε το τέλος του καλοκαιριού στο χτήμα του Άγγελου, στο Λειβάδι, δυο βήματα από το δικό μας το σπίτι. Εκεί, αφού πατούσαμε ομαδικά τα σταφύλια, όχι μόνο του Άγγελου, αλλά και τα δικά μας και μερικών ακόμα φίλων, στο άριστα οργανωμένο και εφοδιασμένο πατητήρι του, το ρίχναμε κατόπιν στο φαγοπότι, με τραγούδι, χορό και όλη τη σχετική φασαρία.

Ο Άγγελος, μεταλλειολόγος το επάγγελμα, ήταν σχετικά πρόσφατη γνωριμία μου στο νησί, μ’ όλο που επί μακρόν είχαμε ζήσει σε χώρους παράλληλους και σε χρόνους που απείχαν λίγο μεταξύ τους, χωρίς όμως να συναπαντηθούμε. Πάντως είχαμε μέγα πλήθος κοινών γνωστών, καθώς και κοινές ιδέες, απόψεις και πεποιθήσεις κι έτσι γίναμε με την πρώτη στενοί φίλοι, σα να γνωριζόμασταν από χρόνια.

Ο Άγγελος ήταν πολύ οργανωμένος άνθρωπος. Δώδεκα χρόνια πιο πριν, αγόρασε αυτό το μεγάλο χτήμα, έχτισε δυο μικρά ανεξάρτητα οικήματα, φύτεψε καμιά πεντακοσαριά φιστικιές, κάπου εκατό ελιές και κλήματα, έφτιαξε μεγάλη υπόγεια στέρνα, πλήρες πατητήρι, αγόρασε κάθε είδους γεωργικά εργαλεία και μηχανήματα και εξασφάλιζε από το χτήμα του ένα εισόδημα ίσο ή και μεγαλύτερο από το μισθό του ως μηχανικού σε μια γαλλική μεταλλευτική εταιρεία. Παλιός επονελασίτης, με θητεία στη Μακρόνησο, ήταν ένθερμος οπαδός, αλλά όχι οργανωμένο μέλος του Κόμματος. Δεν έμπαινε εύκολα στα καλούπια και την πειθαρχία της κομματικής ζωής.

Στο πάτημα των σταφυλιών παίρνανε μέρος κατ’ αρχήν η οικογένεια του Άγγελου, δυο συμπατριώτες  του, που  άκουγαν και οι δύο στο όνομα Γεράσιμος, παλιοί αντάρτες του Δημοκρατικού  Στρατού, θερία  άνθρωποι από πλευράς βάρους και όγκου και γι΄ αυτό πολύτιμοι  στο πάτημα, καθώς και γείτονες που συμμετείχαν με τα δικά τους σταφύλια, τα οποία φυσικά ζυγίζονταν προηγουμένως χωριστά. Υπήρχε όμως πλήθος εθελοντών, που τους έθελγε η ατμόσφαιρα του κεφιού με όλον το σχετικό χαβαλέ, καθώς και το καθιερωμένο τσιμπούσι, με κύριο πιάτο χταπόδι κρασάτο με κοφτό μακαρονάκι (σπεσιαλιτέ της Φρανς, της γυναίκας του Άγγελου) και με συνοδεία άφθονου σπιτικού κρασιού.

Όταν τέλειωσε το γλέντι και κινήσαμε να φύγουμε από το χτήμα του Άγγελου, διαπιστώθηκε πως ήμουν τόσο υπέροχα μεθυσμένος, που κι εγώ ακόμα το παραδέχτηκα και δεν επέμεινα να οδηγήσω. Το μυαλό μου, παρά την αισιόδοξη ομίχλη μέσα στην οποίαν ήταν βυθισμένο, ήταν απολύτως διαυγές σ’ ό,τι αφορούσε τις δυνατότητές μου. Εξ άλλου το υπόλοιπο σώμα μου βρισκόταν θαρρείς μέσα σε πούπουλα, η αίσθηση της αφής είχε αλλοιωθεί κατά θαυμαστό τρόπο και αισθανόμουν ότι βάδιζα κάπου πέντε εκατοστά πάνω από το έδαφος.

Έτσι η Κική με τα παιδιά φόρτωσαν στο αμάξι μας τα πλαστικά μπιντόνια με το μούστο που μας αναλογούσε και τράβηξαν για το σπίτι μας, που άλλωστε δεν απείχε πάνω από πεντακόσια μέτρα, ενώ εγώ με τη συντροφιά του Στέλιου ξεκίνησα με τα πόδια.

Οι στίχοι είναι από το ποίημα της Κικής, «Αργοσβήνει το καλοκαίρι», από την ποιητική συλλογή «Εφεδρείες», 1994
Στη φωτογραφία, στα δεξιά ο Μίμης στο πατητήρι του Άγγελου.

Posted in Αιγινήτικα, Αναμνήσεις, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Καλοκαιρινές αναμνήσεις

Posted by tofistiki στο 03/10/2012

Με αφορμή το μάζεμα του φιστικιού, δημοσιεύω ένα σχετικό κομμάτι από τα ανέκδοτα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» του Μίμη Σαραντάκου. Είναι 1985, εκείνος και η Κική έχουν μόλις επιστρέψει από το ταξίδι τους στη Σοβιετική Ένωση, ένα ταξίδι που ονειρεύονταν χρόνια και τους εντυπωσίασε πάρα πολύ. Το κομμάτι αυτό, στην ουσία είναι γραμμένο από την Κική.
 

[…] Στην Αθήνα μας περίμενε η ρουτίνα της καθημερινής μας ζωής και στην Αίγινα η συγκομιδή των φιστικιών. Φέτος ήτανε καλή χρονιά και ελπίζαμε να μαζέψουμε τουλάχιστον ενάμισι τόνο ξερά φιστίκια. Καλύτερα όμως τα γράφει η Κική:

Σήμερα Παρασκευή, 4 του Σεπτέμβρη, είναι η πρώτη μέρα που νιώθεις άνετα μέσα στο σώμα σου. Η θερμοκρασία έπεσε τουλάχιστο 10 βαθμούς κι ο πουνέντης που λυσσομανούσε από το πρωί καταλάγιασε κατά τις 4 το απόγεμα. Είναι από κείνα τα ευτυχισμένα απογέματα του Σεπτέμβρη και τούτος ο μήνας είναι σαν εκείνα τα δειλινά μιας γεμάτης όμορφης μέρας, που κόπιασες και τώρα κάθεσαι στη βεράντα σου και κοιτάς τον ήλιο που δύει.

Αύριο θα μαζέψουμε το φιστίκι και προσδοκούμε φέτος οι φιστικιές να μας αποζημιώσουν για τους κόπους και τα έξοδα που κάναμε τη χρονιά που πέρασε. Εκτός από τα παιδιά μας, που θα είναι και τα τρία παρόντα, επιστρατεύσαμε και τρεις εργάτες, που θα κάνουν και τις πιο βαριές δουλειές. Ξεθάψαμε από τα χτιστά κρεβάτια – σεντούκια του υπογείου τα μεγάλα πανιά που απλώνουμε κάτω από τις φιστικιές για να δεχτούνε τον καρπό που θα ρίχνουν οι ραβδιστάδες.

Φέτος ήταν χρονιά καρποφορίας για τις φιστικιές κι αυτό φάνηκε από νωρίς από τότε που τα δέντρα ήταν γυμνά από φύλλα και είδαμε να ξεπετιούνται, πριν βγούνε τα πρώτα φυλλαράκια, οι πρώτοι «κούνοι», οι φουντίτσες, που θα γίνουν τσαμπιά με φιστίκια. Αλλιώς, αν δεις να βγαίνουν τα φυλλαράκια κι αργότερα να φουντώνουν και να γεμίζει η φιστικιά κιτρινοπράσινο φύλλωμα, χωρίς να βγούνε «κούνοι», αυτό θα πει πως η χρονιά δεν έχει φιστίκι. Γιατί η φιστικιά είναι σαν παιδί. Έχει δύσκολα κοπιαστικά χρόνια, ώσπου να μεγαλώσει, μα και όταν γίνει κι αυτό κι αρχίζει να καρπίζει, και τότε θέλει φροντίδα, κόπους, έξοδα, να ΄σαι από πάνω της σαν Έλληνας γονιός της μεταπολεμικής εποχής.

Οι φουντίτσες μεγαλώνουν και τον Μάη δένουν οι καρποί σαν μεγάλες φακές, που όσο προχωρεί το καλοκαίρι μεγαλώνουν και γίνονται φιστίκια και η  σαρκώδης φλούδα τους παίρνει όλα τα χρώματα από φιστικί ως το κίτρινο και το κόκκινο. Μέσα από τη σαρκώδη αυτή φλούδα κρύβεται το φιστίκι, όπως το ξέρουμε. Το καλό φιστίκι πρέπει να είναι μισάνοιχτο σα να χαμογελά και αυτό το πετυχαίνουμε με χορταστικά ποτίσματα στις κατάλληλες μέρες. Στο τέλος, ο ώριμος καρπός  αποκτά πολύ ευαίσθητο κοτσάνι, που με το παραμικρό άγγιγμα πέφτει. Τότε είναι η ώρα του μαζέματος.

Το φιστίκι θα το μαζέψουμε και από τα πανιά θα το μεταφέρουμε σε κοφίνια κι από αυτά σε σακιά, που θα πάνε στη μηχανή, όπου με άφθονο νερό και μηχανικό τρίψιμο, θα καθαριστεί, να φύγει η σαρκώδης εξωτερική φλούδα. Τα φιστίκια,  στην τελική μορφή τους, αλλά κάθυγρα θα γυρίσουν από τη μηχανή και θα απλωθούν στον ήλιο, στην ταράτσα του σπιτιού μας για τέσσερις έως έξι μέρες, αναλόγως του καιρού, ώσπου να στεγνώσουν καλά. Το στεγνό φιστίκι θα φυλαχτεί σε σάκους, έτοιμο για να πουληθεί ή να καταναλωθεί.

 Μετά το μάζεμα και το στέγνωμα του φιστικιού θα έρθει ο τρύγος και το πάτημα των σταφυλιών. Η ζωή συνεχίζεται…

Posted in Αιγινήτικα, Αναμνήσεις, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Φιστικομαζέματα #2

Posted by tofistiki στο 30/09/2012

Μετά από το κανονικό μάζεμα του καρπού με ράβδισμα, μένουν πάνω στα δέντρα  αρκετά φιστίκια. Κάποια ωριμάζουν αρκετές μέρες ή και βδομάδες αργότερα και μπορείς να μαζεύεις κάθε μέρα από λίγα, αν είσαι στο χτήμα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Και αφού τα μαζέψαμε και κουραστήκαμε, μας αξίζει ένα γλυκάκι:

Φιστικάτα με σοκολάτα

  • 1 κιλό ψίχα φιστικιού Αιγίνης κομμένο χοντρό, να μη γίνει σκόνη

  • ½ κιλό ζάχαρη άχνη

  • 5 φρυγανιές τριμμένες

  • βανίλια

  • 1 περίπου ποτήρι διάφορα λικέρ (αμαρέττο, τσέρι, ότι έχετε)

  • 1 κιλό κουβερτούρα

Ανακατεύουμε την φιστικόψυχα με τη φρυγανιά,  την άχνη και τη βανίλια. Ρίχνουμε σιγά-σιγά τα λικέρ ανακατεύοντας καλά ώσπου να γίνει μια σφιχτή μάζα, τα πλάθουμε σε μικρά «μπιφτεκάκια» και τα απλώνουμε σε λαδόχαρτο.

Λιώνουμε την κουβερτούρα σε μπεν μαρί και προσθέτουμε 2-3 κουτ. σούπας ηλιέλαιο. Βουτάμε τα γλυκάκια ένα-ένα και τα αραδιάζουμε πάλι στη λαδόκολλα και τα βάζουμε αρκετή ώρα στο ψυγείο να σφίξουν καλά. Πριν σφίξουν τελείως, στολίζουμε με μισό φιστίκι το καθένα. Διατηρούνται στο ψυγείο.

Η συνταγή είναι της θείας Τούλας (Πρωτονοταρίου).

Posted in Αιγινήτικα | Με ετικέτα: , , , , | 5 Σχόλια »

Καλοκαίρι στην Αίγινα

Posted by tofistiki στο 21/08/2012

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

***

Πρώτο καλοκαίρι χωρίς τον μπαμπά και τη γιαγιά Μυρτώ, η Αίγινα ήταν αλλιώς φέτος…

Posted in Αιγινήτικα, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , | 9 Σχόλια »

Πάει κι ο Κώστας…

Posted by tofistiki στο 22/07/2012

Από την Κική Σαραντάκου, για το θάνατο του αγαπημένου φίλου
 

Ο Γιώργος ο Μαρίνος, προχτές – απαντώντας σε ανήσυχο μήνυμά μου- μου το ‘πε με τρεις λέξεις:
Ο Κώστας έφυγε…

…………………………………………………………………………………………

Πάει, λοιπόν, κι ο Κώστας ο Λέκκας…

«Γιατί δεν έρχεστε, με τον Μίμη, να μείνετε μόνιμα στην Αίγινα;»
μου έλεγε συχνά,
«να βλεπόμαστε…
Νομίζεις πως είμαστε αθάνατοι;»

Μου το είπε, θαρρώ, και πέρυσι, στις αρχές του καλοκαιριού…
Πολύ αδύνατος, όμως, πολύ κουρασμένος, αλλά με πολύ ζεστή, τρυφερή, ματιά…

…………………………………………………………………………………

Γιατί, αλήθεια, τον τελευταίο καιρό, φεύγουν, τόσο αναπάντεχα, τόσοι πολλοί και τόσο αγαπημένοι φίλοι μας; Άνθρωποι, με ψυχική ζωντάνια, με προσφορά, απομεινάρια, θαρρείς μιας άλλης εποχής, που μοιάζει να χάνεται…
Φίλοι και γνωστοί, που ζήσαμε τόσο καλά και τόσα χρόνια κοντά τους;

……………………………………………………………………………………

Τον Κώστα και τη Φαίη τους γνωρίσαμε το 1986, όταν κάναμε τη «Δημοτική Κίνηση Αίγινας» και τους ξεχωρίσαμε αμέσως:
Τον Κώστα, για την καθαρή του Σκέψη και τη Φαίη για τη Λεβεντιά της!!!

………………………………………………………………………………………

Ας πάει, κι αυτός, στο καλό!
Θα τον ανεβάσουμε, όπως και τους άλλους, στο εικονοστάσι των αγαπημένων μας!

Είχε πολύ μαρτυρήσει στη γη, που, σίγουρα, θα πάει στον Παράδεισο της αλησμοσύνης, όπως όλοι οι μάρτυρες, που πόνεσαν και πάλεψαν για να κερδίζουν τη ζωή «σταγόνα-σταγόνα», όπως λέει, ο ίδιος, σε ένα τρυφερό μήνυμα, που μου έστειλε μετα τον χαμό του Μίμη…

………………………………………………………………………………………

Οι λίγες λέξεις παρηγοριάς, που στέλνω στην αγαπημένη μου Φαίη, για τον Κώστα της, είναι ένα μικρό παραλλαγμένο απόσπασμα από κάποιο παλιό μου ποίημα, για μια φανταστική εποχή, που εμείς, οι αμετανόητοι ιδεολόγοι, περιμένουμε ότι κάποτε, δεν μπορεί, θα ‘ρθεί…

………………………………………………………………………………………

Όταν θα στήσουν τ’ αγάλματα στις πλατείες μας,
θα σμιλέψουνε το κορμί σου, ολόρθο!

Και θ’ αποτυπώσουν το πρόσωπό σου
και την έκφραση της ματιάς σου,

για τη Φιλία!

 Κική Σαραντάκου 21-7-2012

Στην εικόνα ο πίνακας «Ερωτευμένοι Άγγελοι» του πρόσφατα χαμένου, Φραγκίσκου Κάππου

Posted in Αριστερά - κινήματα, Αιγινήτικα, Εις μνήμην | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αντίο στον Φραγκίσκο Κάππο…

Posted by tofistiki στο 10/05/2012

Με αληθινή συντριβή πληροφορηθήκαμε μόλις σήμερα το θάνατο του σπουδαίου Φραγκίσκου Κάππου, με τον οποίο ο Μίμης και η Κική διατηρούσαν μακρόχρονη και θερμή φιλία. Τώρα μάθαμε πως ήταν άρρωστος αρκετόν καιρό, και νοσηλευόταν τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα.

Ο Γιώργος Μαρίνος, αγαπημένος φίλος του Φραγκίσκου κι αυτός, τον αποχαιρέτησε μ’ ένα ποίημά του, που μπορείτε να ακούσετε να το απαγγέλλει στο Aegina portal:

Ο Μάης κι ο ζωγράφος

Επάνω στο τραπέζι του, διάσπαρτα χίλια χρώματα
ένα μπουκάλι ούζο κι εφτά-οχτώ ελιές
Στον κήπο ανασαίνουν της Άνοιξης τ’ αρώματα
κι αυτός με ασυνήθιστες, γρήγορες πινελιές
συνήθως ζωγραφίζει τα πιο συνηθισμένα
λουλούδια ανθισμένα, τα πιο μικρά κι απλά
που μες του Μάη τις μυρωδιές φαντάζουν μεθυσμένα
λες κι ήπιαν απ’ το ούζο του και φαίνονται διπλά

***

—————————-

Αντιγράφω από τον ιστότοπό του Φραγκίσκου, την περιγραφή που έκανε ο ίδιος, για τις τελευταίες δημιουργίες του, τους Αγγέλους, των εβδομήντα χρόνων, όπως τους λέει:

Έφτασα στα εβδομήντα μου χρόνια,πέρασα πολλές φάσεις, ζωγράφισα πολλά πράγματα.
Στις προσωπικές μου στιγμές κατέφευγα στους Αγγέλους, στα ενδιάμεσα αυτά όντα μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Μικρότερος ζωγράφιζα τους Αγγέλους με αστρόσκονη και φως.
Σε μια δύσκολη στιγμή ζωγράφισα τους Ακρωτηριασμένους Αγγέλους. Σε μια έκθεση που έκανα στην Αίγινα έγγραφα σε ένα σημείωμά μου: «Με το δικαίωμα που έχει ο καλλιτέχνης να μπαίνει στην ψυχή μακρινών Κόσμων, να αφουγκράζεται και να μεταφέρει τις βουβές φωνές και τις κρυφές των εικόνες, επιχειρώ μια επίσκεψη στον κόσμο των Ακρωτηριασμένων Αγγέλων. Αλήθεια τι να γράψω γι’ αυτόν τον τόσο μακρινό και τόσο κοντινό μας κόσμο – που με κατέχει ένας φόβος – ότι είναι ο κόσμος των συμβόλων και των ιδεών μας, των κερματισμένων σκέψεων και εικόνων που ελλοχεύουν στα τρίσβαθα της ψυχής μας.
Το μόνο που θα ‘θελα να πω είναι η λύπη που ο καθένας μας αισθάνεται όταν νιώθει να φεύγει από τον ώμο του το τρυφερό βάρος της παρουσίας του αγγέλου του. Του μικρού Αγγέλου με τα λευκά φτερά, που φεύγει ν’ ακολουθήσει το δρόμο της προσωπικής του περιπέτειας. Κι ύστερα έρχεται μπροστά σου εξουθενωμένος, τραυματισμένος κατά κράτος νικημένος, συντετριμμένος από τους γίγαντες αγγέλους που συνάντησε στο δρόμο του. Και τότε με τρόμο και φρίκη συνειδητοποιείς πως ήσουν και συ μαζί του.
Είσαι και συ πιτσιλισμένος από το αίμα του, έζησες και συ τη μάχη του, ανίκανος να τον βοηθήσεις, με τα μέλη ακρωτηριασμένα, βουβό στόμα, μάτια γεμάτα αγωνία, θύμα της αυτοσυντριβής σου».
Οι σημερινοί μου άγγελοι, – οι άγγελοι των εβδομήντα χρόνων, – είναι φτιαγμένοι από χώμα και αίμα. Και προαναγγείλουν τον θάνατο.
Είναι κρυμμένοι στις ρωγμές της γης και δεν μεταδίδουν μηνύματα, αλλά εκπέμπουν αναθυμιάσεις, από ένα κόσμο που θα μπορούσε να είναι καλλίτερος και όμως τσαλαβουτιέται στο ίδιο του το αίμα.

***

Δυο φωτογραφίες από το καλοκαίρι του 2010, σε μια ποιητική βραδιά στο Λαογραφικό Μουσείο, με την Κική, τον Φραγκίσκο, την Τούλα και τον Μίμη, σε χαρούμενες στιγμές…

 


Posted in Αιγινήτικα, Εις μνήμην, Πολιτιστικά | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Στη μνήμη του Δημήτρη

Posted by tofistiki στο 24/12/2011

Μίμη μου, εκεί που θα διαβείς 
το μακρινό σου δρόμο,
πάρε τη φυσαρμόνικα
να πεις τραγούδια της καρδιάς,
της λευτεριάς, της λεβεντιάς,
όπως εκείνο που έλεγες:
«Με το ντουφέκι μου στον ώμο»

Γ. Μαρίνος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Βρήκα τους παραπάνω στίχους του Γιώργου Μαρίνου, στο www.aiginitika.gr και συγκινήθηκα…
Να είστε καλά, κ. Μαρίνο…  ο πατέρας μου, σας εκτιμούσε και σας αγαπούσε πολύ.
Λ.
 
(Η φωτογραφία του πατέρα μου να παίζει την αγαπημένη του φυσαρμόνικα είναι από το γλέντι για τη βάφτιση της εγγόνας του, της Αγγελικούλας, που έγινε στην Αίγινα. Στ’ αριστερά, ο Γιώργος Μαρίνος τον συνοδεύει τραγουδώντας)
 

Posted in Αιγινήτικα, Περιοδικό, Ποίηση, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αιγινήτικο καλοκαίρι 2011

Posted by tofistiki στο 07/09/2011

Μικρό και ζορισμένο το φετινό καλοκαίρι… Οι διακοπές μας δηλαδή ήταν έτσι, το ίδιο το καλοκαίρι, μια χαρά ήταν.
Η Αίγινα όμως, αν και τη χαρήκαμε λίγο, ήταν πανέμορφη, ήσυχη, δροσερή -περιέργως- και την ευχαριστηθήκαμε!
Μαζέψαμε καλούδια, ανεβήκαμε στα βουνά, κάναμε και τα μπάνια μας (πρωί-απόγευμα!), άντε και του χρόνου, να είμαστε καλά, γιατί μας περιμένουν δύσκολα, όλους!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Posted in Αιγινήτικα, Περιοδικό, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ένα καλοκαίρι γεμάτο φοβίες…

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Γράφει η Αγγελική Σαραντάκου

Βουτάς στη θάλασσα μ’ εκείνη την προαιώνια άνεση κι ευχαρίστηση, όπως τότε που είμαστε ζώα του υγρού στοιχείου!

Ξεχνάς ποια είσαι, πώς είσαι, πόσο είσαι, τι έχεις, τι κουβαλάς μέσα κι έξω σου: παθήματα, πάθη, λάθη, ανησυχίες, αγωνίες, για τότε, τώρα, αύριο, για τα εγγόνια σου -ας ήταν κι αυτά μαζί σου, κι όχι κλεισμένα στο δυαράκι της γιαγιάς να περιμένουν τους γονιούς τους- για τα παιδιά σου, πού να ‘ναι τώρα, είναι καλά; Βλέπεις, μεγάλωσαν κι αυτά κι έχουν πολυστέψει και οι ευθύνες τους…

Εσύ όμως, τώρα, χαίρεσαι, μπορείς και χαίρεσαι ακόμη, αυτό δεν σου το ‘χουν πάρει μαζί με τα τόσα άλλα, χαίρεσαι, έστω και στιγμιαία! Γεμίζουν καθαρό οξυγόνο τα πνευμόνια σου, η θάλασσα φαίνεται πεντακάθαρη, τα κατάφερε ο Δήμαρχος και την κράτησε για τον κόσμο, χωρίς κολλητές, η μία δίπλα στην άλλη, απλώστρες, ομοιόμορφες ομπρέλες και στριμωγμένα, ίδια κι όμοια, καθίσματα! Βλέπεις και τον Μίμη, στο καφενεδάκι στο βάθος, να διαβάζει το καινούργιο βιβλίο του Κουμανταρέα, από την εφημερίδα της Κυριακής.
Απλά πράγματα, γλυκούτσικα, σαν τα χρόνια μας, που θα μπορούσαν να ‘ναι και ήρεμα, αν μας άφηναν να τα ζήσουμε, όπως θέλαμε!

Αλλά πού; Πώς; Πάει, σου ‘φυγε η σκέψη! Η Αγάθη έχει το γιο της άνεργο 6 μήνες, η γυναίκα του δεν βρίσκει ούτε γιαγιές, ούτε παιδάκια να φυλάξει, τα παιδιά τους, στον πρώτο χρόνο στο Πανεπιστήμιο το ένα, στην Τρίτη Λυκείου το άλλο, και το σπίτι στο νοίκι…Τι να κάνει η έρημη μάνα; Τι να κόψει; Όλα στο τσίμα-τσίμα, αλλά ως πότε; Μπορείς να μένεις αμέτοχη;
Ανατρίχιασες ξαφνικά, από μέσα σου ήρθε το σύγκρυο, η θάλασσα είναι ήρεμη, γλυκιά, ζεστή, αλλά εσύ νιώθεις συγκρυασμένη. Και ξαφνικά, βλέπεις τριγύρω σου… Επάνω στους βράχους σκαρφαλωμένα, στη σειρά, πέντε τεράστια τροχόσπιτα! Δέκα το πρωί, αλλά τώρα ξυπνήσανε και τινάζουν τα σεντόνια τους, αποπάνω σου.
Κι αρχίζεις να σκέφτεσαι, μόνο τα σεντόνια τους τινάζουν; Πού πλένονται; Η περιοχή δεν είναι οργανωμένη, για κάμπινγκ. Πας πιο πέρα και ξανοίγεσαι στα βαθιά. Εδώ είναι πιο καθαρά, σίγουρα. Όμως δεν βλέπεις πια, όπως πρώτα, την καρεκλίτσα με τα πράγματά σου! Θα προλάβεις να φωνάξεις, αν κάποιος, ακούσει το κινητό σου και σκεφτεί να το πάρει; Καταλαβαίνεις ότι σκέφτεσαι άσχημα πράγματα, όμως σου περνάνε από το μυαλό και σε βαραίνουν.
Κι εκείνη η γυναίκα με τα σκούρα ρούχα και τη βαριά μαύρη τσάντα, που στέκει δίπλα σε ανύποπτους γεράκους, που λιάζονται αμέριμνοι, γιατί δεν πέφτει στη θάλασσα να δροσιστεί; Πώς αντέχει τέτοια ζέστη; Ευτυχώς, βγάζει ένα αντηλιακό και τ’ απλώνει στα χέρια και το πρόσωπό της! Δεν μπορεί να είναι τρομοκράτισσα, με αντηλιακό! Όμως το νιώθεις, η ευχαρίστηση χάθηκε, βαρύναν τα χέρια σου, έρχεσαι γρήγορα προς τα έξω.
Βγαίνοντας ακούς το τηλέφωνο από την τσάντα σου. Ο Μίμης σου θυμίζει ότι πρέπει να περάσουμε για ψώνια. Μπαίνεις αμέσως στους γνωστούς σου ρυθμούς, όπως τότε που έτρεχες σαν κουρντισμένη, από το πρωί, ως το βράδυ! Τι δύο οχτάωρα, τρία έπρεπε να γράψεις σ’ εκείνους τους στίχους! Και τις νύχτες, στον ύπνο σου προβλήματα έλυνες!

Ξεπλένεσαι γρήγορα, ντύνεσαι στα πεταχτά, πού όρεξη για αντηλιακά. Η κοπέλα με τα σκούρα ρούχα είναι σκυμμένη πάνω σε μια από κείνες τις χοντρές γυναίκες, που πληθαίνουν συνέχεια δίπλα μας, στη θάλασσα, στους δρόμους στα μαγαζιά και της κάνει μασάζ! Με προσεγμένες, επαγγελματικές κινήσεις. Μια νέα κοπέλα, δίπλα, περιμένει τη σειρά της. Είδες η σκουρόχρωμη -σκέφτεσαι- μια χαρά απασχόληση βρήκε. Μπράβο της!

-Μπανάκι; Με ρωτάει η κοπέλα στο ταμείο που πάνε οι μεγάλες κυρίες με τα λίγα ψώνια.
-Ε, άμα γίνεις κι εσύ συνταξιούχος, κι έρθεις στα χρόνια μου, θα βρίσκεις λίγο χρόνο, της απαντώ.
– Ίσως να ‘ρθώ στα χρόνια σας, θα γίνω όμως συνταξιούχος; αναρωτήθηκε, με σοβαρότητα.
– Μην σκέφτεσαι έτσι, κοπέλα μου, της απάντησε η επόμενη πελάτισσα, πικραίνεσαι τσάμπα. Τέτοιες αγριότητες δεν κρατάνε πολλά χρόνια. Και στα χρόνια μας θα ‘ρθείς, και σύνταξη θα πάρεις, και θα βρίσκεις ελεύθερες θάλασσες ακόμη. Ρώτα κι εμάς! Και κατοχή περάσαμε, και χούντα και μετανάστευση. Δεν μας βλέπεις κάθε τόσο στο ταμείο σου, να κουβαλάμε μόνες τα ψώνια μας;

Κοίταξα με καμάρι τη συνομήλικη μου, της χαμογέλασα, σήκωσα την τσάντα μου, νιώθοντας ξεκούραστη και δροσισμένη κι έφυγα χαρούμενη για το σπίτι…

 

Posted in Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: