Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for the ‘«Αιγινήτικα Νέα»’ Category

H αχαλίνωτη φαντασία του Zοζέ Σαραμάγκου

Posted by tofistiki στο 02/12/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που θα δημοσιευτεί στα «Αιγινήτικα Νέα»

Ένας από τους σύγχρονους συγγραφείς που αγαπώ είναι και ο Πορτογάλος Ζοζέ Σαραμάγκου, που πέθανε πέρυσι σε ηλικία 88 ετών. Δε θα παραθέσω βιογραφικά στοιχεία, ούτε θα αναφέρω τα βιβλία του, για τα οποία του απονεμήθηκε το 1998 το βραβείο Νόμπελ. Αυτά μπορεί να τα βρει ο καθένας στο Διαδίκτυο. Θα γράψω για τη ζωντανή του σκέψη, την τολμηρή του φαντασία και το ήθος του, σ’ αυτά δηλαδή που τον κράτησαν νέο ως το τέλος της ζωής του.

Δείγμα της αειθαλούς νεανικότητάς του είναι το ότι το 2005, δηλαδή σε ηλικία 83 ετών, αγόρασε ηλεκτρονικό υπολογιστή, έμαθε να τον χειρίζεται, συνδέθηκε με το Διαδίκτυο και δημιούργησε δικιά του ιστοσελίδα. Στο σημείο αυτό μου θύμισε κάποιους δικούς μας ανθρώπους, την αξέχαστη Γωγώ Κουλικούρδη, που κι εκείνη σε μεγάλη ηλικία εξοικειώθηκε με την Πληροφορική, αλλά και τον Φραγκίσκο τον Κάππο, τον Γιώργο τον Μαρίνο και τη Μαίρη τη Γαλάνη-Κρητικού, που βεβαίως είναι πολύ νεώτεροι, αλλά οπωσδήποτε έχουν κάμψει τον Μαλέα των εξήντα ετών και οι οποίοι επίσης εντρυφούν στην Πληροφορική.

Για να επανέλθω όμως στον Ζοζέ Σαραμάγκου, αναφέρω πως τα δυο τελευταία βιβλία του που διάβασα είναι το «Τετράδιο» και το «Τελευταίο τετράδιο» (και τα δύο σε έκδοση Καστανιώτη), περιέχουν τις αναρτήσεις του στο προσωπικό του ιστολόγιο, στα χρόνια 2008 – 2010, δηλαδή λίγο πριν πεθάνει. Στα κείμενα αυτά καθρεφτίζεται πολύ εμφαντικά η ζωντάνια του μυαλού του και το ενδιαφέρον με το οποίο παρακολουθούσε τα πνευματικά, πολιτιστικά και πολιτικά γεγονότα.

Ήταν ως το τέλος της ζωής του μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας, καθώς όμως ήθελε πάντα να λέει και να γράφει τις απόψεις του, αδιαφορώντας αν αυτές ήταν «εκτός της γραμμής» του κόμματος, τους είχε γίνει σχεδόν ανυπόφορος, αλλά δεν τολμούσαν να τον διαγράψουν. Φαίνεται πως το πορτογαλικό κόμμα δεν έχει ανακαλύψει τις μετά θάνατον αποκαταστάσεις.

Όσον αφορά την τόλμη της φαντασίας του, εκτός από τα βιβλία του «Πέτρινη σχεδία», «Περί τυφλότητας» και «Περί φωτίσεως», που είχα διαβάσει παλαιότερα και με γοήτευσαν, για την αχαλίνωτη φαντασία στη σύλληψη, όσο και για την  ευρηματική πλοκή τους, το τελευταίο που έπεσε στα χέρια μου, είναι το «Περί θανάτου», στο οποίο ο Σαραμάγκου εξετάζει το ενδεχόμενο να πάψει να υφίσταται ο θάνατος σε μια χώρα!

Στη χώρα αυτή ξαφνικά ο θάνατος  παύει απλά να υφίσταται. Οι γέροι αρνούνται να πεθάνουν, τα σωστικά  συνεργεία ανασύρουν από αυτοκίνητα ανθρώπους που δε θα έπρεπε να είναι, αλλά είναι  ζωντανοί, και αν κάποιος θέλει να αυτοκτονήσει απλά δε μπορεί. Και εκεί  που στην αρχή όλη τη χώρα την κυριεύει κλίμα ευφορίας, σιγά σιγά  αρχίζουν να εμφανίζονται προβλήματα. Οι οίκοι ευγηρίας προειδοποιούν πως δε χωράνε άλλους ηλικιωμένους, οι γιατροί στα νοσοκομεία βλέπουν ασθενείς να υποφέρουν, αλλά να μην μπορούν να πεθάνουν και να ησυχάσουν, οι  ασφαλιστικές εταιρίες χρεοκοπούν, οι νεκροθάφτες μένουν άνεργοι, αλλά και το ίδιο ασφαλιστικό  σύστημα της χώρας κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα με την προοπτική η  χώρα να γίνει ένας γιγαντιαίος οίκος ανήμπορων ηλικιωμένων.

Κοντά σε όλα αυτά η εκκλησία, χάνοντας τον φόβο του θανάτου, χάνει και τις φενάκες για τη μετά θάνατον ζωή, την ανταμοιβή του παραδείσου ή την τιμωρία της κόλασης, καθώς και την υπόσχεση της δεύτερης  παρουσίας, δηλαδή όλον τον εξοπλισμό επιβολής της και βλέπει την επιρροή της να μειώνεται. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας μας περιγράφει όλες τις  ανατροπές που θα έφερνε στην καθεστηκυία τάξη μιας κοινωνίας η απουσία  του θανάτου. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εκκλησία, ασφαλιστικές εταιρίες  βρίσκονται σε απίστευτη αταξία και ξαφνικά ανακαλύπτεις πως η κοινωνίας  μας έτσι όπως είναι δομημένη όσο και να προσποιείται πως αποστρέφεται τον θάνατο, απλά  δεν μπορεί να δουλέψει χωρίς αυτόν.

Το εύρημα του βιβλίου είναι πως, για να βγούνε από το αδιέξοδο, οι κυβερνώντες τη χώρα καταφεύγουν στην υπηρεσία της Μαφφίας! Επίτηδες το γράφει με δύο φι για να τη διακρίνει από τη γνωστή εγκληματική οργάνωση. Αυτή η Μαφφία αναλαμβάνει, έναντι αδρής αμοιβής, να πιάνει τους ανθρώπους που θα έπρεπε να είχαν πεθάνει (υπέργηρους, τραυματίες κλπ) και τους μεταφέρει σε άλλη χώρα, όπου ο  θάνατος λειτουργεί, (γιατί, κατά τον συγγραφέα, ο θάνατος υφίσταται χωριστά για κάθε χώρα και για κάθε πλάσμα).

Και ενώ όλοι φαίνεται να  ξαναβρίσκουν το ρυθμό τους ο θάνατος επανέρχεται με τη μορφή μιας  πανέμορφης γυναίκας 36 ετών, που υπογράφει σαν «η θάνατος» (με μικρό το αρχικό, σαν ένδειξη σεβασμού προς τον αληθινό θάνατο, που τον αναφέρει πάντα με κεφαλαίο το αρχικό – και να μη ξεχνάμε πως στα πορτογαλικά η λέξη είναι θηλυκού γένους:  a morte) και η οποία είναι απλή υπάλληλος ληξιαρχείου.

Στο βιβλίο αυτό ο Σαραμάγκου μπορεί επιφανειακά να φαίνεται κυνικός, αλλά αυτό που κυριαρχεί, χωρίς όμως να εκφράζεται καθαρά (και καλά κάνει) είναι η άποψη πως χωρίς τον θάνατο δεν  υφίσταται η χαρά της ζωής, δεν κατανοείς πόση αξία έχει απλά το να είσαι ζωντανός.

Το μόνο, κατά τη γνώμη μου, μειονέκτημα του βιβλίου είναι ο τρόπος γραφής του, που το κάνει πολύ δύσκολο στο διάβασμα βιβλίο. Αφθονούν φράσεις τεραστίου μεγέθους, που πιάνουν πολλές σειρές και κάποιες σελίδες ολόκληρες (!) χωρίς να κόβονται με τελείες σε μικρότερες. Ουσιαστικά μοιάζει σα να μη χρησιμοποιεί τελείες.

Πάντως, συμπερασματικά, είναι βιβλίο που αξίζει να το διαβάσει κανείς.

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αναδημοσιεύσεις, Λογοτεχνία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Καιρός για δουλειά

Posted by tofistiki στο 22/12/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται στα «Αιγινήτικα Νέα»

Μετά την ορκωμοσία του καινούργιου «Καλλικράτειου» δημοτικού συμβουλίου, που από την πρωτοχρονιά θα ασκεί και επισήμως τα καθήκοντά του, ας μου επιτραπεί να πω κι εγώ την κουβέντα μου, χωρίς φυσικά να αξιώνω προσόντα μέντορος ή καθοδηγητή. Μακριά από μένα τέτοιοι τίτλοι.

Νομίζω ότι ο νέος Δήμαρχος και τα μέλη του καινούργιου Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή, πρώτα δηλαδή να κάτσουν και να μελετήσουν τι ακριβώς λέει ο νόμος για το «Σχέδιο Καλλικράτης», γιατί αμφιβάλλω αν όλοι τον έχουν διαβάσει με προσοχή κι αν έχουν κατανοήσει τι καινούργιο εισάγει στον θεσμό της Αυτοδιοίκησης και τι παλιό καταργεί.

Το δεύτερο βήμα είναι να εξακριβώσουν αν όλες οι καινούργιες αρμοδιότητες που τους δίνει ο Καλλικράτης, έχουν το απαραίτητο νομοθετικό υπόβαθρο, γιατί πολλοί, ειδικότεροι από μένα, έχουν τονίσει κατά καιρούς, πως η προχειρότητα, η τσαπατσουλιά και ο εντυπωσιασμός, που χαρακτηρίζουν δυστυχώς τους χειρισμούς, της παρούσης και των προηγουμένων  κυβερνήσεων, έχουν κάνει κι εδώ το θαύμα τους.

Το τρίτο τέλος βήμα είναι η καταγραφή όλων των εκκρεμοτήτων που άφησε η απερχόμενη δημοτική αρχή και κυρίων των οικονομικών. Και αυτό να γίνει σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας και με διαδικασίες προσιτές στους δημότες.

Είναι ευτύχημα που στη σύνθεση της καινούργιας δημοτικής αρχής, τόσο στη συμπολίτευση, όσο και στην αντιπολίτευση, πλειοψηφούν άνθρωποι νέοι στην ηλικία και ελπίζω και νέοι στα μυαλά, και θα φέρουν το πνεύμα της συνεργασιμότητας στο Δημοτικό Συμβούλιο, θα βοηθήσουν να μην αποκοπούν οι δημοτικοί άρχοντες από την αιγινήτικη κοινωνία, αλλά θα καταπιαστούν με όρεξη με τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νησί στις υποδομές και στον πολιτισμό. Με πρώτο στόχο να πάψει η Αίγινα να εξάγει Σκουπίδια και Λύματα και να εισάγει Νερό.

Ομολογώ πως δεν έχω μελετήσει το νόμο που καθιέρωσε τον «Καλλικράτη» αλλά  από όσα έμαθα ρωτώντας και διαβάζοντας, το σχέδιο αποσκοπεί  να εφαρμοστεί, επιτέλους, και στην Ελλάδα αυτό που στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες είναι αυτονόητο: να αποκεντρωθεί το Κράτος και να πάψει να ταυτίζεται η Κυβέρνηση με τη Διοίκηση, γιατί πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικούς θεσμούς.

Εδώ, αν θυμάστε, επί ημερών Σημίτη, όταν η Βάσω Παπανδρέου αντικατέστησε τον Κώστα Λαλιώτη στο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ, έκανε πραγματική «από-λαλιωτοποίηση» διώχνοντας από όλα τα διοικητικά πόστα τους ανθρώπους του Λαλιώτη και βάζοντας δικούς της κι ας ανήκανε στο ίδιο κόμμα. Για να μην αναφέρω τι γίνεται όταν την εξουσία την πάρει άλλο κόμμα, οπότε οι «γαλάζιοι» εκδιώκονται χάριν των «πρασίνων» και τούμπαλιν.

Ευτυχώς έχουμε στην Ευρώπη τρία πολύ επιτυχημένα παραδείγματα αποκεντρωμένων κρατών: Την Ελβετία, την Ιταλία και την Ισπανία, που δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Η Ελβετία είναι μια μικρή χώρα (η έκταση της είναι περίπου το 1/3 της Ελλάδας) με κάπου 7 εκατομμύρια πληθυσμό, που οι πολίτες της μιλάνε τρεις γλώσσες (ή ακριβέστερα, τέσσερις, αν υπολογίσουμε τη ραιτορωμανική), ανήκουν σε δύο χριστιανικά δόγματα και υπάρχουν κάπου 700 χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες (το 1/10 του πληθυσμού). Και όμως αυτό το μωσαϊκό λαών, γλωσσών και δογμάτων είναι η σταθερότερη χώρα της Ευρώπης, από το 1815! Κι αυτό γιατί έχει συγκρότηση συνομοσπονδίας, που την αποτελούν 20 καντόνια, τα οποία είναι τελείως αυτοδιοικούμενες, σχεδόν αυτόνομες, μονάδες.

Η Ιταλία, δυόμισι φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδας σε έκταση και εξαπλάσια σχεδόν σε πληθυσμό, απαρτίζεται από 20 περιφέρειες, με πολύ υψηλό βαθμό αυτοδιοίκησης, που για τέσσερις από αυτές (Σικελία, Σαρδηνία, Αόστη και Φρίουλι) φτάνουν ως την αυτονομία.

Η Ισπανία, τέλος, σχεδόν τετραπλάσια από την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό, μπορεί να θεωρηθεί η κατ΄εξοχήν ομοσπονδία αυτόνομων περιοχών. Αποτελείται από 18 τέτοιες περιοχές, κάθε μια από τις οποίες έχει δικιά της βουλή, δικιά της κυβέρνηση ακόμα και δικιά της σημαία. Εκτός του ότι σε εφτά από τις περιοχές αυτές η τοπική γλώσσα {καταλανικά, βασκικά, γαλικιανά) είναι ισότιμη με την ισπανική (καστιλιάνικη).

Και όμως και τα τρία αυτά κράτη θεωρούνται από τα σταθερότερα της Ευρώπης. Υπήρξε εποχή, το ΄60-΄65, που στην Ιταλία κάθε βδομάδα άλλαζε η κυβέρνηση. Οι διοικητικές όμως υπηρεσίες τόσο οι κεντρικές όσο και οι περιφερειακές (αυτοδιοικητικές) δούλευαν αδιατάρακτα. Πώς το πέτυχαν αυτό; Γιατί είχαν χωρίσει την Κυβέρνηση από την Διοίκηση.

Θα γίνει κάτι τέτοιο και στον τόπο μας;  Αν περιμένουμε να γίνει από την κυβέρνηση, το βλέπω κάπως χλωμό. Νομίζω πως η καινούργια Δημοτική Αρχή πρέπει με δικές της ενέργειες που θα είναι στο πνεύμα του Καλλικράτη, να πορευτεί σ΄ αυτή τη γραμμή, τουλάχιστον σε ότι αφορά το νησί μας.

Θα το κάνει; Ίδωμεν.

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Θάνατος στους Γερμανούς εισβολείς!»

Posted by tofistiki στο 21/11/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύεται στα «Αιγινήτικα Νέα»

Γιατί τώρα θυμήθηκα αυτό το παλιό σύνθημα, με το οποίο άρχιζαν και τέλειωναν οι εκπομπές του ραδιοσταθμού της Μόσχας, που ακούγαμε κρυφά, στην Κατοχή, από παράνομα ραδιόφωνα;

Διότι, όπως φαίνεται, η φράου Μέρκελ και οι γερμανοί ηγέτες που συντάσσονται μαζί της, το έχουν βάλει αμέτι μουχαμέτι να ξανακάνουν…τη Γερμανία μισητή στην υπόλοιπη Ευρώπη. Άρχισαν με τους οικονομικούς μετανάστες, κατηγορώντας τους πως δεν ενσωματώθηκαν στη γερμανική κουλτούρα. Αποκήρυξαν κατόπιν την πολύ-πολιτισμικότητα, που ήταν η κατευθυντήρια γραμμή της γερμανικής πολιτικής από τον καιρό του Αντενάουερ και του Βίλυ Μπραντ. Και τέλος, πάνε να φτιάξουν δύο Ευρώπες στη συσκευασία της μιας: Μια Ευρώπη των ισχυρών που θα διοικεί και μια Ευρώπη των φτωχών χωρών, που θα υπακούει.

Συμπεριφέρονται σα να ξέχασαν πως κατά στον 20ον αιώνα η Γερμανία εξαπέλυσε δυο παγκόσμιους πολέμους, για να τους χάσει και τους δύο, προκαλώντας όμως καταστροφές ασύλληπτου μεγέθους και τον χαμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Παλαιός ευρωπαίος πολιτικός, που δε θυμάμαι πια το όνομά του, έλεγε για τους Γερμανούς,  πως είναι άριστοι στρατιώτες αλλά κάκιστοι διπλωμάτες. Δε φαίνεται να αλλάξανε πολύ από τότε. Βέβαια τώρα δεν τους παίρνει να κατακτήσουν στρατιωτικά την Ευρώπη, προσπαθούν όμως να την υποδουλώσουν οικονομικά.

Φυσικά, στην πραγματικότητα πίσω από τη Μέρκελ και τη γερμανική κυβέρνηση κρύβονται οι γερμανοί τραπεζίτες, οι πραγματικοί κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Βλέπετε στη φάση αυτή του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού και της ασύδοτης αγοράς, οι τράπεζες, από οργανισμοί διευκόλυνσης των συναλλαγών μεταλλάχθηκαν σε κυρίαρχους και ρυθμιστές της οικονομίας. Φαινόμενο νοσηρό και επικίνδυνο.

Παλαιότερα ο πλούτος έβγαινε από την Εργασία και το Κεφάλαιο. Στα εργοστάσια, στα εργοτάξια, στα μεγάλα αγροκτήματα, στα εμπορικά καταστήματα, οι μισθωτοί βάζανε τη δουλειά τους και οι κεφαλαιούχοι τα λεφτά τους (ιδιοποιούμενοι φυσικά τη δημιουργούμενη υπεραξία) και το αποτέλεσμα ήταν η παραγωγή χρήσιμων προϊόντων (μηχανών, ρούχων, επίπλων, τροφίμων κλπ…κλπ).

Σήμερα, όμως, ο μεγάλος πλούτος παράγεται στις τράπεζες με τη μεταφορά κεφαλαίων από χώρα σε χώρα, με χρηματιστηριακά κόλπα, με κομπίνες και σκάνδαλα και το αποτέλεσμα είναι η παραγωγή τοξικών προϊόντων.

Όμως ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα, που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ανάγκες των ανθρώπων, που διχάζει την κοινωνία και καταστρέφει το περιβάλλον, όση προσαρμοστικότητα και να δείχνει, δεν είναι βιώσιμο. Πολύ πιο σύντομα από όσο φανταζόμαστε θα μπει επί τάπητος το ζήτημα της αντικατάστασής του με κάποιο άλλο, όπως έγινε δυο φορές ως τώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Όπως κάποτε αποδείχτηκε πως η δουλική εργασία έγινε ασύμφορη  και πως πηγή πλούτου δεν ήταν πλέον η κατοχή δούλων, αλλά η κατοχή γης, όπως αργότερα διαπιστώθηκε πως η κατοχή γης έπαψε να είναι πηγή πλούτου, αλλά η κατοχή κεφαλαίων και μηχανών, έτσι και στο ορατό μέλλον, θα γίνει κοινή συνείδηση πως πηγή πλούτου είναι η γνώση και η πληροφορία και πως οι κεφαλαιούχοι είναι περιττοί.

Στο ξεκίνημα της Γαλλικής Επανάστασης, που έκλεισε οριστικά τη φεουδαρχία στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας», για να μεταχειριστώ μια φράση-κλισέ, οι πιο ριζοσπάστες δημοκρατικοί αστοί (το σημειώνω: αστοί όχι εργάτες) ονειρεύονταν «να πνίξουνε τον τελευταίο δούκα με τα έντερα του τελευταίου καρδινάλιου» (ή σε πιο γενικευμένη εκδοχή «τον τελευταίο βασιλιά με τα έντερα του τελευταίου πάπα).

Εμένα δε μ΄ αρέσουν τέτοιες άγριες λύσεις. Ονειρεύομαι όμως τη μέρα που θα χώσουν στη φυλακή τον τελευταίο τραπεζίτη, ας πούμε κάποιον μεγαλομέτοχο της Lehman Brothers,  με βάση τις επιβαρυντικές καταθέσεις του τελευταίου κεφαλαιούχου ή κάποιου μεγαλομέτοχου της Siemens…

Και να το δείτε πως κάτι τέτοιο δε θα αργήσει να γίνει…

ΥΓ. Κανονικά το σημείωμά μου αυτό θα έπρεπε να αναφέρεται στα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών στην Αίγινα, αλλά επειδή αυτό το έχουν ήδη κάνει άλλοι αρμοδιότεροι από εμένα, περιορίζομαι να πω, σαν υστερόγραφο, δυο λόγια μόνο:

Λοιπόν πιστεύω πως οι εκλογές (στην Αίγινα) πήγαν καλά. Βγήκαν πολλοί νέοι άνθρωποι, που ελπίζω να φέρουν το πνεύμα της συνεργασιμότητας στο Δημοτικό Συμβούλιο, να βοηθήσουν να μην αποκοπούν οι δημοτικοί άρχοντες από την αιγινήτικη κοινωνία και πως θα καταπιαστούν με όρεξη με τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νησί στις υποδομές και στον πολιτισμό.

Και, πρώτα-πρώτα, να σταματήσει η Αίγινα να εξάγει Σκουπίδια και Λύματα και να εισάγει Νερό. Παγκόσμια πρωτοτυπία, για έναν τόσο μικρό τόπο!!!

 

 

Τα σκίτσα είναι, βέβαια, του Γιάννη Ιωάννου

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Για τη λύση του προβλήματος ύδρευσης της Αίγινας

Posted by tofistiki στο 26/08/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στα «Αιγινήτικα Νέα»

Πριν από τέσσερις μήνες δημοσιεύθηκε σ΄ αυτή τη σελίδα των «Αιγινήτικων Νέων» σημείωμά μου, αναφορικά με τα χρονίζοντα εδώ και δεκαετίες προβλήματα, που ταλαιπωρούν το νησί και συγκεκριμένα την ύδρευση, τη διάθεση των υγρών αποβλήτων και την αξιοποίηση των στερεών αποβλήτων και σαν είδος συμπεράσματος κατέληγα στη διαπίστωση, πως εκείνο που χρειάζεται ο τόπος είναι να έρθει στην εξουσία η Φαντασία.

Καθώς πλησιάζουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές, βλέπω πως ποτέ δεν ήταν τόσο αναγκαίο να γίνει αυτό.
Διανύουμε μια πολύ περίεργη προεκλογική περίοδο. Μολονότι σε λιγότερο από τρεις μήνες έχουμε τις αυτοδιοικητικές εκλογές, ακόμα δεν έχουν κατασταλάξει τα σχήματα που θα ζητήσουν την ψήφο μας, δεν έχουν καταρτίσει τα προγράμματα που θα εφαρμόσουν, εάν και εφόσον πάρουν την εξουσία, και σχεδόν δεν έχουν δημοσιευθεί οι προεκλογικές διακηρύξεις τους.
Είναι πρωτοφανής στα εκλογικά χρονικά αυτή η δυστοκία, όχι όμως και ανεξήγητη. Κατά κύριο λόγο οφείλεται στην κρίση αξιοπιστίας και φερεγγυότητας, που περνά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Δε θα συνεχίσω με αυτό το άχαρο θέμα. Για κάτι άλλο θέλω να γράψω: Για το περιεχόμενο των προγραμμάτων των υποψήφιων, τα οποία όμως δεν έχουν ακόμα κυκλοφορήσει επισήμως. Έτσι, μη έχοντας στη διάθεσή μου τα τελικά προγράμματα, στα οποία εκθέτουν οι υποψήφιοι τους τρόπους με τους οποίους θα επιλύσουν τα προβλήματα που απασχολούν την Αίγινα και τους κατοίκους της, αποφάσισα να ρωτήσω εγώ ο ίδιος τους υποψήφιους δημάρχους προσωπικά.
Και άρχισα ρωτώντας τους τι σκοπεύουν να κάνουν με το νερό, γιατί το θεωρώ το πιο βασικό πρόβλημα, καθώς χωρίς άφθονο πόσιμο νερό δε μπορεί να γίνει τίποτα: ούτε τουριστική ανάπτυξη, ούτε γεωργική παραγωγή, ούτε κανενός είδους ανάπτυξη.
Μη περιμένετε, αγαπητοί αναγνώστες να αναφέρω ονόματα. Το σημείωμα αυτό δεν έχει προεκλογικό χαρακτήρα και δε θα προβάλει ούτε θα κατακρίνει κανέναν υποψήφιο. Λοιπόν, από όλους όσους ρώτησα μονάχα ένας τάχθηκε αναφανδόν και ανεπιφύλακτα υπέρ της αφαλάτωσης του θαλασσινού νερού.
Άλλος, αφού ανέφερε ένα σωρό «ναι μεν αλλά», ουσιαστικά τάχθηκε υπέρ της σύνδεσης με το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ. Τρίτος μου δήλωσε πως ο ίδιος είναι υπέρ της αφαλάτωσης, αλλά η πλειοψηφία των συμβούλων που τον πλαισιώνουν είναι υπέρ της μεταφοράς του νερού από το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ. Τέταρτος τέλος εκπρόσωπος συνδυασμού, στήριξε τις ενστάσεις του κατά της λύσεις της αφαλάτωσης, στο μεγάλο κόστος ενός εργοστασίου που θα ικανοποιεί τις υδατικές απαιτήσεις του νησιού, το μεγάλο ποσό ενέργειας που θα χρειαζόταν και στο πρόβλημα της διάθεσης του αλμολοίπου, δηλαδή του πυκνού αλατούχου διαλύματος που θα μείνει μετά την απόληψη του καθαρού-γλυκού νερού.

Το κάπως μελαγχολικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι πως όσοι υποστηρίζουν τη λύση να συνδεθεί το νησί με το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ, δεν διαθέτουν, τουλάχιστον φαντασία. Γιατί δεν αντιλαμβάνονται πως αν παγιωθεί η εξάρτηση του νησιού από εξωτερικές πηγές νερού, αυτό μας γυρίζει πολύ πίσω, στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν δεν υπήρχαν οι σημερινές τεχνολογικές λύσεις. Όσοι πάλι απορρίπτουν τη λύση της αφαλάτωσης για τους λόγους που προανέφερα, είναι φανερό πως την αντιμετωπίζουν με την παρωχημένη νοοτροπία της κατασκευής μεγάλων μονάδων, που βαθμιαία εγκαταλείπεται.

Επειδή ανήκω στους αισιόδοξους (ή κατ΄ άλλους, στους εύπιστους και αφελείς), πιστεύω πως τα επιχειρήματα υπέρ της σύνδεσης με την ΕΥΔΑΠ ή οι αντιρρήσεις κατά της αφαλάτωσης δεν έχουν ιδιοτελή χαρακτήρα. Με ενοχλεί όμως αυτή η κοντόφθαλμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος καίριας σημασίας και με εξοργίζει η προτίμηση σε λύσεις που προϋποθέτουν την κατασκευή μεγάλων έργων.

Κατά την πολυετή υπηρεσία μου στην Δ/νση Τεχνικών Έργων της Αγροτικής Τράπεζας, εκείνο που αντιμετωπίζαμε συχνά, οι συνάδελφοί μου κι εγώ, ήταν η τάση των Προέδρων και άλλων ηγετικών παραγόντων των Αγροτικών Συνεταιρισμών ή των Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών, να επιλέγουν μεταξύ των προτεινόμενων λύσεων την πιο μεγάλη και την πιο δαπανηρή. Είχα δώσει τότε πολλές νικηφόρες μάχες ενάντια σ΄ αυτή τη νοοτροπία.
Κανείς δε μίλησε για μία κεντρική μονάδα αφαλάτωσης, που θα καλύπτει τις ανάγκες ολόκληρου του νησιού, αλλά για έξι ή οκτώ μονάδες, σκορπισμένες σε όλο το νησί: στην Πέρδικα, στην Αγιά Μαρίνα, στη Βαγία, στη Σουβάλα, στην πόλη της Αίγινας, ακόμα και, γιατί όχι;. στις Λαούσες.
Κανείς δε μίλησε επίσης για ενεργοβόρες μονάδες, που θα ξοδεύουν το ρεύμα της ΔΕΗ. Οι σύγχρονες μονάδες αφαλάτωσης παράγουν μόνες τους την ηλεκτρική ενέργεια που χρειάζονται, από τον ήλιο ή από τον άνεμο. Άλλη μια ένδειξη της έλλειψης φαντασίας που έχουν οι αντιρρησίες. Δεν υποπτεύονται πως, μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια, όταν κάθε σπίτι θα παράγει το δικό του ρεύμα από τον ήλιο, ενώ η αιολική ενέργεια θα καλύπτει τις ανάγκες των οικισμών για ηλεκτροφωτισμό και κίνηση, η ΔΕΗ θα έχει προ πολλού καταργηθεί.

Φαντασίες, θα πούνε κάποιοι. Και τι απέγιναν οι μαρκονιστές, οι ασυρματιστές του εμπορικού ναυτικού, που άλλοτε μόνο στην Αίγινα ήταν πολλές δεκάδες και σε όλη την Ελλάδα πολλές εκατοντάδες, που είχαν σωματεία, υπήρχαν σχολές που τους εκπαίδευαν; Mόλις μπήκαν σε χρήση οι δορυφόροι πλοήγησης, καταργήθηκαν!

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Για το Μουντιάλ, λοιπόν!

Posted by tofistiki στο 25/07/2010

Ένα κείμενο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στις 25/07/2010στα «Αιγινήτικα Νέα» και
στις 27/07/2010 στο «Εμπρός» με τίτλο «Περί ποδοσφαίρου και δε συμμαζεύεται»

Τώρα που τέλειωσε το Μουντιάλ και μπορεί ο μέσος άνθρωπος να ανοίξει την τηλεόρασή του για να ακούσει ειδήσεις ή να δει μια ταινία ή ένα ντοκιμαντέρ, χωρίς να πέσει απάνω σε ματς, ας πω κι εγώ την άποψη μου για το δημοφιλές αυτό σπορ.

Σας εξομολογούμαι λοιπόν το κρίμα μου: ποτέ μου δεν υπήρξα φίλος του ποδόσφαιρου. Το αντίθετο μάλιστα αντιπαθώ αυτό το σπορ, γιατί πιστεύω πως μακρινή μόνο σχέση έχει με τον αθλητισμό. Στην πραγματικότητα εξυπηρετεί άλλους στόχους.

Προκειμένου για τους μικρούς ποδοσφαιρικούς ομίλους της γειτονιάς, ή των μικρών πόλεων και χωριών, είναι ένα μέσον, για τους μεν εφήβους και νέους να εκτονωθούν από την ζωτικότητα τους, για κάποιους άλλους, πολύ λίγους φυσικά, τρόπος να βγάλουν κανένα φράγκο, είτε ξεπουλώντας στον αντίπαλο το παιχνίδι (ονόματα δε λέμε), είτε διαχειριζόμενοι καταλλήλως (ξέρουμε τώρα) τη χορηγία από τη δημοτική αρχή, η οποία κατά κανόνα στον αθλητισμό (που εδώ πάντα ταυτίζεται με το ποδόσφαιρο) δίνει δεκαπλάσια από όσα δίνει στον πολιτισμό. Μπορεί ακόμα για κάποιους φιλόδοξους, που βλέπουν μακριά, να αποτελεί εφαλτήριο για τη σταδιοδρομία τους στην πολιτική.

Όσο για τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες, αυτές είναι σκέτες οικονομικές επιχειρήσεις, που προσπορίζουν στον κάτοχο του κρίσιμου πακέτου των μετοχών, όχι μόνο χοντρή «κονόμα», αλλά και κύρος, επιρροή και δύναμη. Γιατί πώς να το κάνουμε, το ποδόσφαιρο, μαζί με την τηλεόραση, αποτελούν το σύγχρονο όπιο του λαού. Είναι χαρακτηριστικό πως  κάθε παράγοντας, που θέλει να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις επιδιώκει να εξασφαλίσει:

τον έλεγχο μια μεγάλης ποδοσφαιρικής ομάδας

τον έλεγχο ενός καναλιού της τηλεόρασης ή έστω ενός ραδιοσταθμού και

πακέτο μετοχών σε μια Τράπεζα

Τώρα θα μου πείτε, πώς είναι δυνατόν, κάποιος, άλλου είδους, παράγοντας της ζωής του τόπου, άνθρωπος ομολογουμένως έξυπνος, μετρημένος και οπωσδήποτε έντιμος, να δεχτεί να γίνει πρόεδρος μια τέτοιας μεγάλης επιχείρησης; Αυτό είναι κάτι που δε μπόρεσα ακόμα να καταλάβω, αλλά δεν ξέρω γιατί, μου θυμίζει ένα παλιό ίνδαλμά μου, που ξεκίνησε να αναμορφώσει τη μιαν από τις δύο υπερδυνάμεις και κατάντησε στο τέλος να διαφημίζει πίτσες!

Πριν από πολλά χρόνια είχα την τιμή και την ευτυχία να γνωρίσω προσωπικά τον ποιητή Ασημάκη Πανσέληνο, ο οποίος στο ποίημά του «Ποδοσφαιρικό ματς» με εκφράζει απόλυτα και γι΄ αυτό θα κλείσω μ΄ αυτό το σημείωμά μου

Εικοσιδυό λεβέντες και μια μπάλα
τις ώρες της δουλειάς και της σχολής μας
με ιδανικά τις γέμισαν μεγάλα,
να φτιάξουν, λέει, το μέλλον της φυλής μας.
Πόδια στραβά, στραβά μυαλά και χέρια,
κωλοπηδούν να πιάσουνε τ’ αστέρια!

*

Ορμούν, χτυπούν και κουτουλούν σα βόδια,
να βρουν το νόημα της ζωής στην πάλη,
όλο τους το μυαλό πήγε στα πόδια
και λες κλοτσούν πια τ’ άδειο τους κεφάλι
και ζουν κι αυτοί κι ο λαός μια καταδίκη
ανάμεσο στην ήττα και  στη νίκη.

*

Νοικοκυραίοι φτωχοί μαγαζατόροι
κινούν νωρίς τ’ απόγεμα σα λύκοι,
της ζωής οι νικημένοι, με το ζόρι,
της νίκης ν’ απολάψουν τ’ αλκολίκι
και κλειούν σ’ ενός μαντράχαλου τα σκέλια
του κόσμου την αρχή και τη συντέλεια.

*

Κι ύστερα χουγιαχτό, βουή και χτύπος
και δεν έχει προβλήματα η ζωή,
καλά που ’ναι κι ελεύτερος ο τύπος,
για να μαθαίνει ο κόσμος το πρωί
πόσο κλοτσάει με νόηση ένα χαϊβάνι
κι η Λίζα η Τέιλορ έρωτα πώς κάνει.

*

Στείρα καρδιά και δύναμη τυφλή,
παράγουν ήρωες μαζικά στους τόπους.
Ω, κι αν βρισκόταν δυο άνθρωποι δειλοί,
να σώσουν απ’ τους ήρωες τους ανθρώπους
που ζουν σ’ ενός πολέμου πες τη δίνη,
για να ξεσυνηθίζουν την Ειρήνη.

*

Κι ω να βρισκόταν και στον κόσμο μια άκρη
που η χλαλοή του ματς να μην τη σκιάζει
να υπάρχει μια χαρά και μες στο δάκρυ
κι ένας καημός στων κοριτσιών το νάζι,
της Κυριακής χρυσή να πέφτει η εσπέρα
χωρίς κραυγή πολέμου και φοβέρα.

***

Η γελοιογραφία του Μίνου Αργυράκη, είναι παρμένη από παλαιότερη ανάρτηση του μπλόγκερ Allu Fun Marx με τίτλο «Ποδοσφαιρική νευρασθένεια»

Posted in "Αιγινήτικα Νέα", Γνώμες και σχόλια, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: