Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Εβδομάδα Ποίησης – επιλογές α’ μέρος

Posted by tofistiki στο 20/03/2015

Καθώς χτες άρχισε η φετινή εβδομάδα Ποίησης (19-24/3), η Κική με τσιγκλάει να ανεβάσω κάποια ποιήματα που αγαπάει. 
Ίσως πρέπει να της μάθω να χειρίζεται το ιστολόγιο, τελικά! 🙂

Ξεκίνησε προχτές με ποιήματα της φίλης Σοφίας Κολοτούρου, που φιλοξενείται συχνά στο Φιστίκι, σας προτρέπω να ανακαλύψετε την ποίησή της, εδώ

Self-portrait_as_the_Allegory_of_Painting_by_Artemisia_GentileschiHI(S)TORY   31/12/2012

Θα σε κάνω γυναίκα με τα χείλη κλειστά (..)
και απέ θα σε κάψω, γιατί είσ’ ένα ψέμα,
η Ελένη της Τροίας, η πληγή η παλιά
Λευτέρης Παπαδόπουλος, Παλιό Τελωνείο

Γυναίκα, ως Γυναίκα δεν υπάρχεις.
Άλλο δεν είσαι, παρά του Άντρα ένα πλευρό.
Της Ιστορίας έχει ορίσει ο Τελετάρχης
να σ’ εξουσιάζει χιλιετίες τ’ αρσενικό.

Γυναίκα, έχει φτιαχτεί η κοινωνία
με τέτοιο τρόπο, με κανόνες μυστικούς –
να υποτάσσεσαι στην ξένη επιθυμία
χωρίς αντίσταση, χωρίς φωνές, λυγμούς.

Το σώμα σου (αν το θέλουν) θα χαράξουν –
μην το μπερδέψεις μια στιγμή με ηδονή!
Και σαν τελειώσουν – να το ξέρεις – θα σε κάψουν
γιατί θαρρούνε τη φωτιά εξαγνιστική.

Γυναίκα, ποιος ξεπλένει την ντροπή σου;
Ο νόμος πάντα επικρατεί, του ισχυρού.
Κι εγώ μονάχα, που γνωρίζω τη σιωπή σου,
γράφω για σένα, για τη φρίκη του βιασμού.

 

Συνέχισε, με Ασημάκη Πανσέληνο, φίλο καλό του παππού, του Νίκου Σαραντάκου.

Τριμελές Πλημμελειοδικείον

Πάνω στην ξύλινη έδρα καθισμένοι,
μια γνώμη, μια καρδιά ευχαριστημένη,-
τρεις ομοιόμορφοι, ήσυχοι ανθρωπάκοι
κι ο εισαγγελέας, με Φαίρμπανξ μουστακάκι!

Ένας εργάτης κάθεται στον μπάγκο,
από ένα σπάγγο κρέμεται ο Χριστός
κι απ’ το Χριστό κρεμιέται, δίχως σπάγγο,
το Καθεστώς!

«Εσύ ήσουν αρχηγός στην απεργία;»
«Αυτό για μένα θα ήτανε τιμή».
«Και τι σας φταίει το Κράτος κι η Θρησκεία»;
«Βοηθούν όσους μας κλέβουν το ψωμί»!

Ο πρόεδρος είναι μάνα στη δουλειά του
κι είναι αυστηρός στα ήθη και στους τρόπους,
κοιτάει το νόμο μέσα απ’ τα γυαλιά του
και μέσα από το νόμο τους ανθρώπους.

«Δυο χρόνια φυλακή και δυο εξορία»!
Και τον ακούει ο εργάτης καθιστός,
κλαίει μια γριούλα με ήμερη πικρία,
μειδιά κάτου απ’ τη σκόνη του ο Χριστός,

Πάνω στην ξύλινη έδρα καθισμένοι,
μια γνώμη, μια καρδιά ευχαριστημένη,
δικάζουνε τον κλέφτη, τον αλήτη
κι απέ παίρνουν το τραμ και πάνε σπίτι.

Τρων και μιλάν για το Άδικο με πάθος,
διδάσκουν τα παιδιά τους ηθική,
βέβαιοι αυτοί πως είναι κατά βάθος,
πιο τίμιοι απ’ όσους κλειουν στη φυλακή.

 

Και με Τάκη Χατζηαναγνώστου, ένα ανοιξιάτικό του:

monet-anemoneΑ ν ε μ ώ ν ε ς – Φεβρουάριος 1952

 Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές
τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν
κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές
μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη, σκορπίσαν…

Μια πρώιμη άνοιξη! Πώς φεύγουν οι καιροί !…
‘Ηταν και τότε όπως και σήμερα ο λόφος
κι εσύ, παιδούλα, σαν αγάπη τρυφερή,
μάζευες λούλουδα στο δειλινό χρυσόφως.

 Σ’ αναθυμούμαι όπως ερχόσουν ντροπαλά
με το μικρό μπουκέτο σου γλυκιά και μόνη
κι εστάθης δίπλα μου και μού ‘δωσες δειλά
μιαν ανεμώνη.

 

 

Συνεχίζεται…

Όλες τις εκδηλώσεις για την Εβδομάδα Ποίησης, μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: