Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

«Ανοιχτά Σχολειά», ανοιχτά μυαλά, ανοιχτές καρδιές

Posted by tofistiki στο 02/08/2014

Μέσα στην σκοτεινιά των καιρών που ζούμε, ανάμεσα από ντροπιαστικές ειδήσεις όπως η αθώωση των δουλεμπόρων/τσιφλικάδων της Μανωλάδας και το θάψιμο της πολύνεκρης υπόθεσης στο Φαρμακονήσι ή αποτρόπαιων όπως η γενοκτονία στη Γάζα και την Ουκρανία, ξεπηδάνε και κάποιες άλλες, που μας κάνουν πάλι να χαμογελάμε με αισιοδοξία. Γιατί υπάρχουν, ευτυχώς, και είναι περισσότεροι οι άνθρωποι που νοιάζονται, που δημιουργούν με αυταπάρνηση, που σκύβουν πάνω από τον πόνο του διπλανού, ότι χρώμα και να έχει. Δυο τέτοια παραδείγματα, που τα χαίρομαι διπλά, λόγω της μισής καταγωγής μου από τη Μυτιλήνη, είναι «το Χωριό του Όλοι Μαζί», που είχαμε παρουσιάσει και παλιότερα και τα «Ανοιχτά σχολειά», μια σχετικά καινούργια και ελπιδοφόρα προσπάθεια. Αντιγράφω από το ηλεκτρονικό περιοδικό του δικτύου Αιγαίου, «Εύπλοια»:
 

«Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή»

 Στη φράση αυτή του Βίκτωρα Ουγκό,από το λόγο που εκφώνησε το 1847 στη Βουλή των Ομοτίμων της Γαλλίας, αποτυπώνεται επιγραμματικά η άποψη ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 19ου αι.για την αξία, τη σημασία και τη συμβολή της εκπαίδευσης. Επίκαιρη όσο ποτέ η φράση αυτή μας εμπνέει και μας καθοδηγεί. Κόντρα στην μιζέρια των καιρών, την σταθερή απαξίωση του πολιτισμού, τις ανύπαρκτες δραστηριότητες και την ισοπεδωτική υποκουλτούρα, η μόνη διέξοδος – ανάσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της επαρχίας του σήμερα είναι η πολιτιστική έκφραση, σε κάθε της μορφή.

Πριν από τρία χρόνια το δημοτικό σχολείο Λισβορίου Λέσβου έκλεισε λόγω των συγχωνεύσεων.Το πιθανότερο να κατέληγε σ’ ένα ακόμη σχολείο – φάντασμα όπως τόσα άλλα. Αποφασίσαμε λοιπόν να στεγάσουμε εκεί μία Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση. Την ονομάσαμε «Ανοιχτά Σχολειά» και φιλοδοξούμε να δώσουμε και να πάρουμε μια ανάσα μες στο ασφυκτικό περιβάλλον του σήμερα. Τα «Ανοιχτά Σχολειά» φιλοδοξούν να αφυπνίσουν πνευματικά, να κινητοποιήσουν και να υπενθυμίσουν αξίες και ιδέες που, ανάμεσα στον διαρκή ανελέητο αγώνα της επιβίωσης, του άγχους της επόμενης ημέρας και του επόμενου έκτακτου δελτίου ειδήσεων, φαίνεται πως ξέπεσαν, άδικα και άδοξα… Ο πολιτισμός λοιπόν είναι δικαίωμα αλλά και επιτακτική ανάγκη. Ένα πολυκέντρο, μια κοιτίδα πολιτισμού, ένα εργοτάξιο δράσης φιλοδοξεί ν’αποτελέσει η πρώτη Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση της Λέσβου. Φτιάξαμε μια Κοιν.Σ.Επ., εγώ και άλλοι τέσσερις ομοϊδεάτες, την ονομάσαμε «Ανοιχτά Σχολειά» και ξεκινήσαμε έναν αγώνα 9 μηνών -γέννα κανονική- να πάρουμε άδειες από φορείς, υπουργεία κ.λ.π. προκειμένου να ‘χουμε την έδρα μας εκεί.

Η αίθουσα θύμιζε αποθήκη, βρώμα, ποντίκια και μες στο χάος, ποντικοφαγωμένα, καλλιγραφημένα αρχεία συσσιτίων του 1912(!), βιβλία του 1895 τυπωμένα «Εν Κωνσταντινουπόλει» αλλά και φιλοβασιλικά, που έχουν όμως και αυτά τη σημασία τους. Ξεκινούσαμε λοιπόν κάθε πρωί με τους κουβάδες και τις σφουγγαρίστρες, καθαρίζαμε, τρίβαμε, ζωγραφίζαμε, ώρες ατελείωτες. Περιττό να πω, όχι low budget, κυριολεκτικά no budget ήταν η όλη προσπάθειά μας.

 Σκοπός του Συνεταιρισμού είναι η παραγωγή προϊόντων και η παροχή υπηρεσιών για την ικανοποίηση των αναγκών της συλλογικότητας (πολιτισμός, περιβάλλον, οικολογία, εκπαίδευση, παροχές κοινής ωφέλειας, αξιοποίηση τοπικών προϊόντων, διατήρηση παραδοσιακών δραστηριοτήτων και επαγγελμάτων, αγωγής υγείας κ.α.) που προάγουν το τοπικό και συλλογικό συμφέρον, την προώθηση της απασχόλησης, την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και την ενδυνάμωση της τοπικής ή περιφερειακής ανάπτυξης.

 Μαθήματα εικαστικού ενδιαφέροντος που θ’ απευθύνονται ανάλογα σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Συγκεκριμένα: 1) Ζωγραφικής, αγιογραφίας, ιστορίας της τέχνης, κεραμικής, θεατρικού παιχνιδιού, κουκλοθεάτρου και κατασκευής κούκλας, ραπτικής και μεταποίησης 2) Φωτογραφίας & κινηματογράφου, μουσικής, ακροβατικών, μουσικοκινητικής και χορού, ξένων γλωσσών, παραδοσιακής υφαντουργίας, καλαθοπλεκτικής, κατασκευής χειροποίητου σαπουνιού κλπ. 3) Συλλογή παραδοσιακών παραμυθιών, ομαδική συγγραφή παραμυθιών για τα παιδιά του δημοτικού με την εικονογράφησή τους και την έκδοσή τους 4) Περιβαλλοντική εκπαίδευση και διαφύλαξη ντόπιων ποικιλιών δίνοντας προτεραιότητα στις ντόπιες ποικιλίες 5) Την ανάδειξη περιοχών, όπως του Λισβορίου και της ευρύτερης περιοχής του κόλπου της Καλλονής, σε αρχαιολογική κοιτίδα του πολιτισμού της νήσου Λέσβου 6) Διοργάνωση εκθέσεων και συνεδρίων 7) Διοργάνωση Φεστιβάλ μουσικών εκδηλώσεων και θεατρικών παραστάσεων, σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό 8) Προβολή ταινιών 9) Θερινές δραστηριότητες για παιδιά (θερινό σχολείο) 10) Ευαισθητοποίηση για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία 11) Ραδιόφωνο για παιδιά 12) Προαγωγή της υγείας 13) Διαπολιτισμική εκπαίδευση 14) Δραστηριότητες που θα προάγουν τη σχέση με την Τουρκία και τους κατοίκους των απέναντι παραλίων. 15) Θερινά εργαστήρια για παιδιά και ενηλίκους. 16) Εκπαίδευση και στήριξη ευπαθών ομάδων και ομάδων απειλούμενων από κοινωνικό αποκλεισμό.  Ως τώρα, (μέσα Μάρτη ξεκινήσαμε «και με την βούλα του νόμου»), οι συναντήσεις μας έχουν να κάνουν με κάποιες «χρηστικές» ομιλίες ως προς τους ενήλικες, π.χ. μια γιατρίνα απ’τους γιατρούς του κόσμου, κάποιες κοινωνικοί λειτουργοί, που, εννοείται, έρχονται αφιλοκερδώς. Με τα παιδιά κάνουμε διάφορα, και τον χειμώνα σκαρώσαμε τα δικά μας, τα παιδιά είναι πάντα ανοιχτά, καλοπροαίρετα και το σημαντικότερο, διαθέτουν ένστικτο, κανείς δεν μπορεί να τους τη φέρει και «άμα γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα». Το καλοκαιρινό μας εργαστήρι θ’ αρχίσει τον Ιούνη με μαθήματα, που δεν μ’ αρέσει η λέξη, άσε που ως τώρα νιώθω πως αυτά μου κάνουν μάθημα… θα ζωγραφίζουμε, θα ψήνουμε τα κεραμικά μας, θα γράφουμε παραμύθια και θα τα εικονογραφούμε, θα κάνουμε ό,τι γουστάρει η ψυχή μας. Και βέβαια στο προαύλιο θα παίζουμε καραγκιόζη, θα βλέπουμε ταινίες, θα παίζουμε μουσικές. Και πιο συγκεκριμένα:

  • Στις 11/6 θα ‘χουμε Καραγκιόζη
  • Τα μαθήματα, κατασκευές από ανακυκλώσιμα υλικά, κεραμική, παραμυθοφτιαξίματα θ’αρχίσουν στις 17/6
  • Το παζάρι αντιπραγματισμού
  • Δύο ομιλίες σε ιατρικά θέματα
  • Προβολή ταινιών Ηλία Σολομού
  • Και τέλος, αιμοδοσία

Ραλλού Σκαρβέλλη

——————————————————————————–

Στο μεταξύ, οι εθελοντές του «Χωριού του Όλοι Μαζί», αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα με την φιλοξενία δεκάδων μεταναστών στις εγκαταστάσεις τού πρώην ΠΙΚΠΑ στη Νεάπολη, τις οποίες  λειτουργούν ως «ανοικτό κέντρο φιλοξενίας» με μόνη κινητήριο δύναμη την εθελοντική προσφορά τους και κάνουν έκκληση για είδη πρώτης ανάγκης. Όσοι μπορούν ας βοηθήσουν:

Στη Μόρια, εγκαινιάστηκε διαβάζω κλειστό κέντρο κράτησης μεταναστών. Πρόσφατα, ένας 17χρονος Αφγανός έφηβος, αυτοτραυματίστηκε μην αντέχοντας τις συνθήκες της δίμηνης κράτησής του κει μέσα… Σκέφτομαι πώς θα αισθανόταν ο προπάππος κι η προγιαγιά μου, που έζησαν όλα τα χρόνια τους στη Μόρια, αν ήξεραν πως κάποτε στο χωριό τους θα φυλάκιζαν τους ανθρώπους, μόνο και μόνο γιατί περνάνε τη θάλασσα κι έρχονται από δω μεριά, γυρεύοντας καλύτερη ζωή, όπως κάνανε αιώνες τώρα, πέρα-δώθε, σε τούτα τα μέρη οι ανθρώποι…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: