Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Δημόσια τηλεόραση, τέλος!

Posted by tofistiki στο 11/06/2013

Με μια πρωτοφανή κίνηση και ιδιαίτερα άγαρμπο, σχεδόν εκδικητικό τρόπο από χτες το βράδυ, η κυβέρνηση έκλεισε την δημόσια τηλεόραση, κυριολεκτικά λες και ήταν το μαγαζάκι της! Χωρίς να σκεφτεί ότι στα νησιά και τα άλλα μέρη που έπιαναν μόνο κρατικά κανάλια, τώρα απλώς δεν θα έχουν τηλεόραση ή θα πιάνουν τουρκικά κανάλια μόνο. Χωρίς να σκεφτεί επίσης, ότι τα θέματα των Πανελληνίων εξετάσεων, για χάρη των οποίων επιστράτευσε τους εκπαιδευτικούς και οι οποίες δεν τέλειωσαν ακόμα, μεταδίδονται μέσω των πομπών της ΕΡΤ! Η ανακοίνωση του ανεκδιήγητου Σίμου Κεδίκογλου, του ανθρώπου που, όπως κατήγγειλε δημοσιογράφος της ΕΤ3 λίγο πριν μαυρίσει η οθόνη, τον τελευταίο καιρό διόρισε τηλεφωνικά καμιά 2οριά «δικούς του» ανθρώπους στο κανάλι, είναι τουλάχιστον εξοργιστική!

Οι εργαζόμενοι, που – και ίσως αυτό δεν είναι τυχαίο- πρόσφατα είχαν καταγγείλει τους αδιαφανείς διορισμούς ‘ημετέρων’ του Αιμίλιου Λιάτσου, απαντούν με τον τρόπο που ξέρουν:

Υπογραφές ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ, μαζεύονται ΕΔΩ

Έξω από την ΕΡΤ, στη Μεσογείων, πρωτοφανές πλήθος κόσμου συμπαραστέκεται από χτες, ενώ σήμερα υπάρχει νέο κάλεσμα για συγκέντρωση. Αποφασισμένοι να αντισταθούν στο επικείμενο λουκέτο είναι και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, οι οποίοι έθεσαν το ραδιομέγαρο «υπό εργατικό έλεγχο» και καλούν κι αυτοί στη συγκέντρωση.

Κι επειδή ακούγονται και γράφονται διάφορα για τις -αναμφισβήτητες- αμαρτίες της ΕΡΤ, αντιγράφω αυτά που έγραψε στο διαδίκτυο ο Γιώργος Φραντζεσκάκης, ένας άνθρωπος που ξέρει από μέσα τι σημαίνει κρατική τηλεόραση:

«Η ΕΡΤ είχε πολλές αμαρτίες να πληρώσει.

Όλοι έχουμε μια γενική εικόνα για το Δημόσιο, τις κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις και το φαύλο κράτος, αλλά ο καθένας από μας γνωρίζει καλύτερα, μόνον “τα του οίκου του”.

Ο δικός μου οίκος ήταν η ΕΡΤ. Για δεκαπέντε χρόνια, από το 1998 μέχρι απόψε.

Όλα αυτά τα χρόνια έβλεπα ανεπάγγελτους να μπαινοβγαίνουν και να στρογγυλοκάθονται σε καρέκλες με ταμπελάκια που έγραφαν “ειδικός σύμβουλος προέδρου”, “σύμβουλος επικοινωνίας”, “προσωπικό ειδικών θέσεων”.

Να παίρνουν τα τριπλάσια από μένα και να εμφανίζονται κάθε πρώτη και δεκαπέντε στην ουρά του λογιστηρίου, για τις πληρωμές.

Κάποτε οι πληρωμές έγιναν ηλεκτρονικές και ανάσαναν τα πάρκινγκ του ραδιομεγάρου που βαρυγκομούσαν δυο φορές το μήνα.

Το πιο σύντομο ανέκδοτο της εταιρείας ήταν μία λέξη: “Γενικός”.

Απίθανοι τύποι, γενικώς άσχετοι με οτιδήποτε έχει να κάνει με την τηλεόραση (εκτός ίσως από το τηλεκοντρόλ – τον καλύτερο φίλο του τεμπέλη) αναλάμβαναν βαριά καθήκοντα σε βραχύβιες αποστολές που κρατούσαν, το πολύ, ένα – δυο χρόνια.

Μετά, τσέπωναν την αποζημίωσή τους (γιατί είχαν φροντίσει να υπογράψουν πολυετή συμβόλαια με ρήτρες) και τους αντικαθιστούσε ο νέος “Γενικός”.

Ο νέος “Πρόεδρος”. Ο νέος “Προϊστάμενος”.

Την ίδια στιγμή, υπάλληλοι με προσόντα και φιλότιμο παραγκωνίζονταν σε σημείο που, μοιραία, έχαναν κάθε διάθεση δημιουργίας.

Και η τηλεόραση χρειάζεται δημιουργική ένταση.

Ακόμα κι αν είσαι αυτός που κουβαλάει τις μπαλαντέζες.

Το ξεστόμισα κι εγώ πολλές φορές: “Αυτό το μπουρδέλο πρέπει να κλείσει”.

Το όνειρό μου για δημιουργία ξεθύμανε γρήγορα, όταν, ύστερα από ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ που έπαιζε κάθε χρόνο σε επανάληψη, από το ’99 μέχρι φέτος, ανταμείφθηκα με σιωπηρές απορρίψεις σε όλες τις επόμενες προτάσεις.

Οι “συνάδελφοί μου” δεν είχαν ούτε την τσίπα να μου στείλουν μια αρνητική απάντηση – όπως επιβάλλει ο νόμος και το πρωτόκολλο…

Όμως, ο θυμός μου για την αναξιοκρατία της ΕΡΤ δεν φτάνει για να συσκοτίσει την κρίση μου.

Είμαι περήφανος γι’ αυτό και θα μου το επιτρέψετε.

Όπως θα μου επιτρέψετε και την επόμενη φράση: εγώ και πολλοί συνάδελφοί μου, δώσαμε καθημερινές, χαμένες μάχες για να γίνει η ΕΡΤ αυτό που θα έπρεπε να είναι από την αρχή: ένα ποιοτικό μέσο ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.

Και η αλήθεια είναι ότι, όσο κι αν προσπαθεί να το απαξιώσει ο Bravissimos Κεδίκογλου, σε ένα βαθμό ήταν.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που στήριξε τους μικρομηκάδες για να κάνουν ταινίες και ανέδειξε κάποιους από αυτούς σε σημαντικούς δημιουργούς.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που έπαιζε τον “Εξάντα”.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που λειτούργησε ένα ραδιόφωνο χωρίς playlist υποβολιμαίο από τις εταιρείες που έσπρωχναν τον τελευταίο σκυλά στις “ιδιωτικές συχνότητες”.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που έβλεπαν οι Ελληνες ομογενείς στα πέρατα της γης και “ζούσαν λίγη από Ελλάδα”.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που στήριξε τη συμφωνική μουσική, που διατηρούσε τα μουσικά σύνολα, που έδινε συναυλίες και βήμα σε νέους καλλιτέχνες.

“Από κεκτημένη ταχύτητα” θα μου πείτε. Συμφωνώ.

Αν ήταν στο χέρι του κάθε Κεδίκογλου, θα τη φορτώναμε με “Σουλεϊμάν” για να φέρνει λεφτά.

Το παρελθόν του, ως κριτής στο “Bravissimo” με τη Ρούλα Κορομηλά, μιλάει από μόνο του.

Σήμερα όμως έχει άλλη αποστολή: να απαλλάξει τον δύσμοιρο φορολογούμενο από το δυσβάσταχτο χαράτσι των 4 ευρώ το μήνα! Να γίνει κερδοφόρα.

Όπως πρέπει να γίνουν κερδοφόρες οι δημόσιες συγκοινωνίες, τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια. Ή αλλιώς, λουκέτο σε όλα!

Παρόλα αυτά, είμαι πραγματιστής.

Καταλαβαίνω γιατί η κυβέρνηση, όταν ακόμα και οι παραδοσιακοί της ιδιώτες – σύμμαχοι “την κάνουν γυριστή” αλλοιθωρίζοντας προς τις μη παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, χρειάζεται να βγάλει από το παιχνίδι μια ΕΡΤ ημιεπαναστατημένη και να την αντικαταστήσει με μια ΥΕΝΕΔ που θα στελεχώσει με τρομοκρατημένους υπαλλήλους των 400 ευρώ “κι αν σ’ αρέσει, μεγάλε, αλλιώς όξω απ’ την παράγκα”.

Η μακιαβελλική λογική του σκοπού που αγιάζει τα μέσα, αυτό επιτάσσει.

Εκείνο που με ξεπερνάει είναι η χολή των συνανθρώπων μας.

Και η απύθμενη βλακεία που την υποστηρίζει.

Ξαφνικά, όλοι οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ έγιναν “κηφήνες”, “κομματόσκυλα” και άχρηστοι”.

“Η δουλειές των εργαζομένων στην ΕΡΤ είναι όσο χρήσημες ειναι μια πεντικιουριστ σε ενα υποβρύχιο…” ποστάρει κάποιος στο Twitter, επιχαίροντας για την εξυπνάδα του (η ορθογραφία κρατημένη ως έχει, για να πάρετε μια ιδέα της ποιότητας του επιχειρήματος).

Κάποιος άλλος καγχάζει για τη δίκαιη τιμωρία μας: “Κλάψτε τώρα μαζί με το ενάμισι εκατομμύριο άνεργους ιδιωτικούς υπαλλήλους”.

Η λογική του “να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα” στο απόλυτο ζενίθ της.

Και του “διαίρει και βασίλευε”.

Από αυτή την άποψη, η νέα τάξη πραγμάτων τα κατάφερε μια χαρά.

Τα σκυλιά, όταν ερεθίζονται από κάποιον που περνάει έξω από το φράχτη, εξαγριώνονται τόσο πολύ που, καθώς δεν μπορούν να τον δαγκώσουν, χιμάνε το ένα ενάντια στο άλλο.

Σκυλιά μας έκαναν, εξαγριωμένα και δαρμένα.

Και στο φόντο, ο Κεδίκογλου να υποδαυλίζει το αδελφικό μίσος: “Η ΕΡΤ κλείνει γιατί είναι διεφθαρμένη, γιατί κοστίζει πολλά, γιατί λειτουργεί με αδιαφανείς διαδικασίες”.

Όλο το έργο των διορισμένων στελεχών της διοίκησης, αυτών που μας φόρεσαν καπέλο οι κυβερνήσεις, είναι τώρα δικό μας έγκλημα.

Εκεί που μας χρωστούσανε, μας παίρνουν και το βόδι…

Ήθελα αύριο – μεθαύριο να γράψω για μια από τις πολλές πλάνες του καπιταλισμού, αλλά με πρόλαβαν τα γεγονότα.

Ήθελα να γράψω ότι κάποια πράγματα, όταν έχουν δημόσιο χαρακτήρα, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.

Οι δημόσιες συγκοινωνίες δεν πρέπει να είναι κερδοφόρες.

Τα νοσοκομεία δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.

Όλα τα οχήματα πολιτισμού δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.

Διαφορετικά, γιατί πληρώνουμε φόρους;

Για να πηγαίνουν τα καράβια, καταχείμωνο στην άγονη γραμμή με επιβάτες τρεις γιαγιάδες, για να περιθάλπονται αυτοί που δεν έχουν ασφάλιση, για να προσφέρεται φωνή και βήμα σε όσα δεν θα γίνουν ποτέ σουξέ και best seller.

Και η ΕΡΤ έπρεπε να είναι μια τέτοια περίπτωση.

Ένα μέσο που θα πολεμάει στα ίσα τους βόθρους της υποκουλτούρας χωρίς να πάσχει από το σύνδρομο του επιχειρηματία.

Γι’ αυτό πληρώναμε το χαράτσι (έτσι το ονόμασε ο κ. Κεδίκογλου για να κάνει τις απαραίτητες, πονηρές συσχετίσεις με τη φοροεπιδρομή που μας γονατίζει) των τεσσάρων ολόκληρων ευρώ το μήνα.

Ένας καφές, για μια άλλη λογική στα media

Αν θέλατε εξυγίανση, ας μας ρωτούσατε.

Το ζητήσαμε, το καταθέσαμε επίσημα και το πρωτοκολλήσαμε επανειλημμένως:

-Να μη φεύγουν οι παραγωγές έξω από την ΕΡΤ.

-Να ελεγχθούν όλες οι δαπάνες, από ανεξάρτητες δικαστικές αρχές.

-Και να πάνε, κατ’ αρχήν, στο διάολο οι 27 “ειδικοί σύμβουλοι” που κοστίζουν στην εταιρεία όσο όλοι συμβασιούχοι δημοσιογράφοι μαζί.

Αντ’ αυτού, θα πάει στο διάολο η ΕΡΤ.

Και μαζί της, η τελευταία ελπίδα για μια ραδιοτηλεόραση που δεν θα είναι υποχείριο του μάρκετινγκ και της προπαγάνδας του κεφαλαίου.

Ναι, του κεφαλαίου.

Δεν δικαιούνται να το λένε με το όνομά του μόνον οι Κομμουνιστές…

Το τελευταίο μου post στο facebook έλεγε αυτό:

«Κανάλια με 6% θεαματικότητα, γιατί πρέπει να υφίστανται;» λέει ο δικαιωμένος από το λουκέτο στην ΕΡΤ.

Οι ποιητικές συλλογές πουλάνε πεντακόσια αντίτυπα. Ακόμα κι εκείνες που μεθαύριο θα πάρουν το Νόμπελ.

To «50 αποχρώσεις του γκρι» πούλησε εβδομήντα εκατομμύρια.

Να βάλουμε λουκέτο και στην ποίηση. Φύρα είναι. Όλοι μαζί, μπροστά, για μια softporn κοινωνία.

 Και πολύ μας είναι.

Τίτλοι τέλους.»

Απορία: Το πολύτιμο και χρυσοπληρωμένο Οπτικοακουστικό Αρχείο της ΕΡΤ, ποιος θα το πάρει; Είναι ποτέ δυνατόν να εκποιούνται σε ιδιώτες τα ιστορικά αρχεία ενός τόπου; Πάντως, σήμερα ο ιστότοπος του Αρχείου δεν ανοίγει…
Ένα μίνι ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ για τις τελευταίες στιγμές της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: