Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Με αφορμή μια φωτογραφία

Posted by tofistiki στο 07/03/2013

Πριν λίγο καιρό, ένας παλιός, καλός φίλος του πατέρα μου, έστειλε ένα μέιλ στη μητέρα μου με μια φωτογραφία που την συνόδευε ένα συγκινητικό κείμενο με αναμνήσεις από τα χρόνια εκείνα. Θέλησα να μάθω περισσότερα κι επικοινώνησα μαζί του, κι εκείνος είχε την καλοσύνη να μου στείλει δυο λόγια παραπάνω. Τα μεταφέρω εδώ, σχεδόν όπως μου τα έστειλε, κι ελπίζω σύντομα να διαβάσουμε περισσότερα, καθώς όπως μου είπε, έχει κατά νου να εκδώσει ένα σχετικό βιβλίο.

mimis-manolis-vasilisΜε τον πατέρα σου γνωριζόμαστε από παιδιά. Είχαμε άλλωστε την ίδια ηλικία και μέναμε περίπου στην ίδια γειτονιά στη Μυτιλήνη. Σχολείο, ΕΠΟΝ κ.λπ.,  χωρίς να έχουμε πάντα πλήρη γνώση των εξελίξεων που τις καθόριζαν άλλοι, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους μάλιστα τα μερικά ή γενικά συμφέροντά μας ή και τις συνέπειες σε μας […]

Μεγάλωσα, ακολουθώντας τη δασκάλα μητέρα μου, στα Λουτρά, ένα χωριό 7 χιλιόμετρα από την πόλη της Μυτιλήνης, τουρκοχώρι πριν από το 1926 που έγινε η ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, οπότε και ήρθαν στα Λουτρά Έλληνες από το χωριό Ατζανός (τώρα Βademli) της Μ. Ασίας και πήγαν οι Τούρκοι στα σπίτια τους εκεί.

Σχολειό πήγα στα Λουτρά της Λέσβου που ήταν τόπος «φιλοξενίας» των «τουρκόσπορων». Και τους γνώρισα , όπως τους περιγράφει ο Θέμελης στο βιβλίο του «Οι αλήθειες των άλλων» και μεγάλωσα και γω μαζί τους και είδα τον κόσμο όπως είναι, σκληρός και ανελέητος, που στρατολογεί εύκολα θύματα (και οι δύο κόσμοι…) και θυσιάζει τους πιο περήφανους και θαρραλέους, στο όνομα φρέσκων ιδεών και ειδώλων. Αυτοί βέβαια με τη θυσία τους, φέρνουν κάθε φορά την Άνοιξη! Δεν γίνεται αλλιώς!
Εκεί είδα και ένοιωσα στο πετσί μου την κοινωνική αδικία και την επανάσταση και τους επαναστάτες (θύματα στη συνέχεια) που εκτρέφει και προωθεί.skala_loutron_1937 […]

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία που στέλνω, έχει τραβηχτεί από πλανόδιο φωτογράφο της εποχής, στην οδό Πανεπιστημίου, το Νοέμβρη του 1947. Εκτός από μένα δεξιά και το Μίμη στα αριστερά, στη φωτογραφία φαίνεται και ο μακαρίτης ο Μανώλης ο Στάθης (ήταν φιλόλογος και έγινε γυμνασιάρχης στα Κύθηρα). Πηγαίναμε και οι τρεις στο φροντιστήριο του Φιλίππου, στην αρχή της Θεμιστοκλέους.

Εγώ είχα κατεβεί από τη Μυτιλήνη με ένα καΐκι, αλλά έμεινα μαζί τους μόνο ενάμιση μήνα. Θυμάμαι μέχρι τις 15-11-47. Τη μέρα εκείνη άρον-άρον τους εγκατέλειψα και γύρισα στη Μυτιλήνη, γιατί στο μεταξύ απέλυσαν τη μητέρα μου από το σχολείο, λόγω «κοινωνικών φρονημάτων» (ήταν δασκάλα, στα Λουτρά της Μυτιλήνης) και συνέχισα την προετοιμασία μου, με τη βοήθεια των καθηγητών μου (του Αρχοντίδη και άλλων).

Όταν κατέβηκα πάλι στην Αθήνα το Σεπτέμβρη του 1948 και έδωσα εξετάσεις, στο μεν Πολυτεχνείο δεν πέρασα (θυμάμαι μάζεψα 35 μονάδες, αντί για 36) ενώ μπήκα στο Φυσικό Τμήμα της Φυσικομαθηματικής σχολής πρώτος (έχω ακόμα το απόκομμα από εφημερίδα της εποχής). Στο Πανεπιστήμιο δεν με γράψανε λόγω …κακών φρονημάτων.
Γράφτηκα την επόμενη χρονιά , αφού προηγουμένως η  κ. Καλλιόπη (η μητέρα μου) υποχρεώθηκε να κάνει δήλωση. Μια νύχτα, κλαίγοντας με πήρε και πήγαμε μαζί στην ασφάλεια, όπου διοικητής ήταν ένας μαθητής της που την παρακάλαγε από καιρό να το κάνει, γιατί η μη εγγραφή μου στο Πανεπιστήμιο είχε κάνει πάταγο στη Μυτιλήνη, όπου οι συντοπίτες μου είχαν πανηγυρίσει δεόντως για την επιτυχία μου.

Η περίοδος 1948-49, μου βρήκε σε καλό. Με στείλανε, μέσω του Γυμνάσιου, να διδάξω στην Πέτρα, ένα χωριό στη Μυτιλήνη όπου λειτουργούσε φροντιστήριο «κατ’ οίκον διδαχθέντων», και είχα μεγάλη επιτυχία. Έβγαλα, αν θυμάμαι καλά, 1500 οκάδες λάδι (συναλλακτικό αγαθό – νόμισμα – ήταν το λάδι ) που ισοδυναμούσαν με 25 χρυσές λίρες, τις οποίες έδωσα στη θεία μου, στην Αθήνα, όπου νοικιάσαμε ένα σπίτι στην οδό Σάμου στο σταθμό Λαρίσης, με την υποχρέωση να μένω μαζί με τα παιδιά της. Είχε δυο παιδιά, το Μάνο – που ήταν συμμαθητής του Μίμη- και τη Μυρτώ, που ήταν ήδη παντρεμένη με τον Έκτορα, καθηγητή μαθηματικό και μέναμε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο 2 επί 3μ., μέχρι το τέλος των σπουδών μου.

Τα Πολυτεχνείο δεν το ξέχασα και μπήκα και κει το 1957, με κατατακτήριες εξετάσεις, στο δεύτερο έτος, απ’ όπου τελείωσα το 1961. Σαν μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος σταδιοδρόμησα στη ΔΕΗ.

Σου στέλνω μαζί με το παρόν και μια ομάδα φωτογραφιών από μια συνάντηση, το Γενάρη του 2008 σε μια ταβέρνα στο Παλαιό Φάληρο, όπου ο πατέρας σου «κυριάρχησε» με τη φυσαρμόνικά του. Συνδαιτυμόνες, ήταν φίλοι και συμμαθητές μας από τη Μυτιλήνη. Τελειώνοντας το γεύμα εκείνο, θυμάμαι ότι περάσαμε στην επιστροφή, από το  σπίτι σας για ένα καφέ…

Scan0012

Με αγάπη
Βασίλης  Αργυρίου

 
 
 
Η φωτογραφία της Σκάλας Λουτρών Λέσβου είναι παρμένη από τον ιστότοπο του Συλλόγου Μικρασιατών Σκάλας Λουτρών Λέσβου «το Δελφίνι».
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: