Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Βούλα Μανή, «Η γέννα της Γης»

Posted by tofistiki στο 17/08/2012

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, έκλεισαν 3 χρόνια από το θάνατο της Βούλας, στις 13/8/2009.
Τότε που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, το 1996 στην Αίγινα, ήταν και πάλι ένα δύσκολο καλοκαίρι για μας.
Η Βούλα, μας είχε παρασταθεί όπως πάντα, με πολλή αγάπη και υπομονή.
Φέτος, λείπει και ο μπαμπάς…

***

Η Βούλα αγαπούσε πολύ να γράφει παραμύθια για παιδιά. Ένα παραμύθι της με τίτλο «Η γέννα της Γης», παραθέτω παρακάτω, όπως το βρήκα στα αρχεία του πατέρα μου. Πάντα συμβουλευόταν τους γονείς μου πριν εκδώσει κάτι και εκτιμούσε πολύ τη γνώμη τους.

Το παρακάτω παραμύθι την εκφράζει και για έναν ακόμα λόγο. Αγαπούσε πολύ τη γη, το χώμα και τα φυτά. Τη θυμάμαι, κάθε φορά που ερχόταν στην Αίγινα, πρώτη της δουλειά ήταν να «αναστήσει» όσα είχαν κακοπάθει, να σκαλίσει, να ξεβοτανίσει, να φυτέψει καινούργια. Μου έλεγε, «έχω καλό χέρι, χέρι κηπουρού… ό,τι φυτέψω, πάει καλά».

***

Η γέννα της Γης

Είμαστε μια μεγάλη παρέα, που είμαστε φίλοι από παιδιά. Πιστεύω πως τους φίλους τους αγαπάμε γιατί τους διαλέγουμε εμείς και πολλές φορές αυτή η αγάπη κρατάει μιαν ολόκληρη ζωή. Υπάρχουν μάλιστα και γεγονότα που μπορούν να χωρίσουν τους φίλους. Κάποιος πρέπει να  ζήσει σε άλλη πόλη ή και σε άλλο κράτος ακόμα, η φιλία και η αγάπη όμως δεν παύουν να υπάρχουν γιατί είναι δυο ανάγκες των ανθρώπων που ξεπερνούν τις αποστάσεις, όπως είναι η ανάγκη να αγαπάει και να έχει φίλους.

Ένας λοιπόν φίλος από παλιά, μετά το Πανεπιστήμιο, που σπούδασε γεωπόνος, πήγε να εργαστεί και να ζήσει στη Λάρισα. Είναι μια πανέμορφη πόλη της χώρας μας, αλλά αρκετά μακριά από την Αθήνα. Η απόσταση δε μας χώρισε! Εκείνος ερχόταν συχνά στην Αθήνα γιατί έπρεπε να πηγαίνει στο Υπουργείο Γεωργίας για τις αγροτικές καλλιέργειες, αλλά και εμείς σε κάθε ευκαιρία, το σκάγαμε και πηγαίναμε να τον βρούμε. Πολλές φορές κάναμε διακοπές μαζί του, αφού αυτός είχε ένα μεγάλο σπίτι καταμεσής του θεσσαλικού κάμπου και η γυναίκα του και τα παιδιά του μας αγαπήσαν όλους, όπως τους αγαπήσαμε κι εμείς.

Είχαν καλέσει λοιπόν κάμποσους από μας να πάμε κοντά τους, να περάσουμε λίγες μέρες μαζί.

Φτάσαμε λοιπόν σ΄ εκείνον τον μαγικό κάμπο, που τον βλέπαμε από την αυλή του σπιτιού του. Μετά τις χαρές και τα ξεφαντώματα και αφού φάγαμε όλα τα καλούδια της Γης που η ίδια οικογένεια καλλιεργεί, το στρώσαμε στην κουβέντα. Είπαμε για όλους και για όλα και κάποτε κουρασμένοι απ΄ το ταξίδι και τη χαρά, οικοδεσπότες και μουσαφιραίοι  πήγαν για ύπνο.

Εγώ δεν είχα καμιά διάθεση να κοιμηθώ, γιατί το φεγγάρι ήταν τεράστιο και φώτιζε την πεδιάδα που έμοιαζε ατέλειωτη, όπως οι θάλασσες και οι ωκεανοί. Ήθελα λέει να περπατήσω για να βρω την άκρη της. Είναι αλήθεια πως ποτέ στη ζωή μου δεν είχα δει μεγάλη γη. Χαμογέλασα με την επιθυμία μου και σκέφτηκα πόσο κουτή είμαι να μου περνούν από το νου τόσο ακατόρθωτα πράγματα. Μόνο ο Ηρακλής της Μυθολογίας μας ίσως να μπορούσε να βρει περπατώντας ετούτη την άκρη. Έμεινα λοιπόν ήσυχα ήσυχα στη γωνιά μου, θαυμάζοντας τον κόσμο που ξενυχτούσε μαζί μου.

Και πρώτα θα σας πω για την ανάσα της Γης. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω γι΄ αυτό. Η Γη ανασαίνει, όπως τα κοιμισμένα παιδιά, απαλά σαν το θρόισμα των φύλλων, όταν αυτά κουβεντιάζουν λικνίζοντάς τα τ’ απαλό αεράκι. Επικρατούσαν όμως οι συναυλίες των γρύλων, που όλο το βράδυ προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους σε μελωδίες και διάρκεια τραγουδιού.

Έμεινα εκεί ως το χάραμα, που τα κοκόρια ξυπνούσαν το ένα το άλλο, λέγοντας καλημέρα σε όλα τα άλλα ζώα. Πρέπει να ξύπνησαν και τη Γη, γιατί όσο και να προσπαθούσα δε μπορούσα πια ν΄ ακούσω την ανάσα της.

Ετοιμάστηκα να πάω να ξαπλώσω, κοιμήθηκα αμέσως , ονειρευόμουν ότι είχα ξεκινήσει να φτάσω στην αρχή της Γης. Ήμουν ευτυχισμένη, γιατί γύρω μου είχε ένα λαμπρό φως του ήλιου και είχα την εντύπωση ότι μου ψιθύριζε «συνέχισε την προσπάθεια, εγώ θα είμαι δίπλα σου».

Με ξύπνησαν όμως κάτι αναμπουμπούλες, που ακούγονταν στην αυλή. Σηκώθηκα και κατέβηκα κάτω, δεν ήθελα να χάσω τίποτα απ΄ ό,τι  συνέβαινε στο σπίτι του φίλου μας, γιατί καταλάβαινα ότι θα ήταν σημαντικό.

Και πραγματικά είδα λοιπόν πέντε 5 τρακτέρ να έχουν εισβάλλει στη αυλή και οι οδηγοί τους, πέντε νέοι άνθρωποι, έκαναν όλη αυτή τη φασαρία. Η γυναίκα του φίλου μου γέμισε το τραπέζι με πολλά καλούδια  για τους νιοφερμένους και τα γέλια και η χαρά ξεχείλισαν από παντού.

Κατέβηκε κι ο φίλος μας αγουροξυπνημένος και μας εξήγησε ότι, επειδή δεν ήταν σίγουρος πότε θα ερχόμασταν, είχε κλείσει αυτούς τους αγρότες, γιατί ήταν ο καιρός της σποράς και θα έπρεπε να γίνει στην ώρα της.

Όταν απόφαγαν, φόρτωσαν σακιά με τους σπόρους στα τρακτέρ, πέρασαν ένα σάκο στους ώμους τους, σαν αυτούς που έχουν οι ταχυδρόμοι και ξεκίνησαν για τη δουλειά τους.

Μήπως θέλεις να πας μαζί τους; Με ρώτησε ο φίλος μου, που ήξερε από παλιά πόσο αγαπάω τη γη.

Βρέθηκα στρογγυλοκαθισμένη δίπλα στον Μάρκο, έτσι έλεγαν αυτόν τον σπορέα, να τρέχω να βρω την άκρη της γης.

Η δουλειά του Μάρκου ήταν σπουδαία. Γέμισε το σάκο που είχε στον ώμο του με σπόρους και ξεκίνησε με  τα πόδια να σκορπίζει στη φρεσκοσκαμένη και ποτισμένη γη τους σπόρους με τη χούφτα του.

Είχε ξαντήσει κι ο ήλιος πίσω από τους λόφους και οι σπόροι έλαμπαν  Σκεφτόμουν ότι αυτές τις εικόνες έπρεπε να μπορούν να τις δουν όλα τα παιδιά, που έχουν απορία για το πως γεννιέται ένα παιδί. Για να γεννηθεί λοιπόν ένα παιδί πρέπει να υπάρχει ένας σπορέας κι αυτός είναι ο άνδρας και μια γυναίκα, που παίρνει τον σπόρο και σαν τη γη, κρατώντας αυτό το σπόρο στα σπλάχνα της γεννάει την καινούργια ζωή, που είναι ο νέος άνθρωπος.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τα ζώα, με τον ίδιο τρόπο η φύση βοηθάει τους ανθρώπους και τα ζώα αλλά και όλα τα φυτά και τα δέντρα που βρίσκονται γύρω μας, να γεννούν τα παιδιά τους.

Έτσι γεννηθήκαμε όλοι, οι παππούδες και οι γιαγιάδες, αλλά και οι μάνες και οι πατεράδες μας.

Σ΄ αυτό το ταξίδι μου έμεινε ένα παράπονο, ότι τελικά δεν είδα το τέρμα της γης κι ας ήμουν και με το τρακτέρ του Μάρκου. Λέτε να μην έχει τέρμα η γη;

 

***

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: