Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Αντίο στον Φραγκίσκο Κάππο…

Posted by tofistiki στο 10/05/2012

Με αληθινή συντριβή πληροφορηθήκαμε μόλις σήμερα το θάνατο του σπουδαίου Φραγκίσκου Κάππου, με τον οποίο ο Μίμης και η Κική διατηρούσαν μακρόχρονη και θερμή φιλία. Τώρα μάθαμε πως ήταν άρρωστος αρκετόν καιρό, και νοσηλευόταν τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα.

Ο Γιώργος Μαρίνος, αγαπημένος φίλος του Φραγκίσκου κι αυτός, τον αποχαιρέτησε μ’ ένα ποίημά του, που μπορείτε να ακούσετε να το απαγγέλλει στο Aegina portal:

Ο Μάης κι ο ζωγράφος

Επάνω στο τραπέζι του, διάσπαρτα χίλια χρώματα
ένα μπουκάλι ούζο κι εφτά-οχτώ ελιές
Στον κήπο ανασαίνουν της Άνοιξης τ’ αρώματα
κι αυτός με ασυνήθιστες, γρήγορες πινελιές
συνήθως ζωγραφίζει τα πιο συνηθισμένα
λουλούδια ανθισμένα, τα πιο μικρά κι απλά
που μες του Μάη τις μυρωδιές φαντάζουν μεθυσμένα
λες κι ήπιαν απ’ το ούζο του και φαίνονται διπλά

***

—————————-

Αντιγράφω από τον ιστότοπό του Φραγκίσκου, την περιγραφή που έκανε ο ίδιος, για τις τελευταίες δημιουργίες του, τους Αγγέλους, των εβδομήντα χρόνων, όπως τους λέει:

Έφτασα στα εβδομήντα μου χρόνια,πέρασα πολλές φάσεις, ζωγράφισα πολλά πράγματα.
Στις προσωπικές μου στιγμές κατέφευγα στους Αγγέλους, στα ενδιάμεσα αυτά όντα μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Μικρότερος ζωγράφιζα τους Αγγέλους με αστρόσκονη και φως.
Σε μια δύσκολη στιγμή ζωγράφισα τους Ακρωτηριασμένους Αγγέλους. Σε μια έκθεση που έκανα στην Αίγινα έγγραφα σε ένα σημείωμά μου: «Με το δικαίωμα που έχει ο καλλιτέχνης να μπαίνει στην ψυχή μακρινών Κόσμων, να αφουγκράζεται και να μεταφέρει τις βουβές φωνές και τις κρυφές των εικόνες, επιχειρώ μια επίσκεψη στον κόσμο των Ακρωτηριασμένων Αγγέλων. Αλήθεια τι να γράψω γι’ αυτόν τον τόσο μακρινό και τόσο κοντινό μας κόσμο – που με κατέχει ένας φόβος – ότι είναι ο κόσμος των συμβόλων και των ιδεών μας, των κερματισμένων σκέψεων και εικόνων που ελλοχεύουν στα τρίσβαθα της ψυχής μας.
Το μόνο που θα ‘θελα να πω είναι η λύπη που ο καθένας μας αισθάνεται όταν νιώθει να φεύγει από τον ώμο του το τρυφερό βάρος της παρουσίας του αγγέλου του. Του μικρού Αγγέλου με τα λευκά φτερά, που φεύγει ν’ ακολουθήσει το δρόμο της προσωπικής του περιπέτειας. Κι ύστερα έρχεται μπροστά σου εξουθενωμένος, τραυματισμένος κατά κράτος νικημένος, συντετριμμένος από τους γίγαντες αγγέλους που συνάντησε στο δρόμο του. Και τότε με τρόμο και φρίκη συνειδητοποιείς πως ήσουν και συ μαζί του.
Είσαι και συ πιτσιλισμένος από το αίμα του, έζησες και συ τη μάχη του, ανίκανος να τον βοηθήσεις, με τα μέλη ακρωτηριασμένα, βουβό στόμα, μάτια γεμάτα αγωνία, θύμα της αυτοσυντριβής σου».
Οι σημερινοί μου άγγελοι, – οι άγγελοι των εβδομήντα χρόνων, – είναι φτιαγμένοι από χώμα και αίμα. Και προαναγγείλουν τον θάνατο.
Είναι κρυμμένοι στις ρωγμές της γης και δεν μεταδίδουν μηνύματα, αλλά εκπέμπουν αναθυμιάσεις, από ένα κόσμο που θα μπορούσε να είναι καλλίτερος και όμως τσαλαβουτιέται στο ίδιο του το αίμα.

***

Δυο φωτογραφίες από το καλοκαίρι του 2010, σε μια ποιητική βραδιά στο Λαογραφικό Μουσείο, με την Κική, τον Φραγκίσκο, την Τούλα και τον Μίμη, σε χαρούμενες στιγμές…

 


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: