Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for Σεπτεμβρίου 2011

Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος

Posted by tofistiki στο 28/09/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου,
που δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» στις 27/09/2011

Το έχω πει και το έχω γράψει πολλές φορές, πως καμαρώνω γιατί τέλειωσα το Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων Μυτιλήνης (ο πλήρης τίτλος του τότε), επειδή είχα την τύχη να έχω λαμπρούς καθηγητές, τον Μίλτη τον Παρασκευαΐδη, τον Βασίλη τον Αρχοντίδη, τον Απόστολο τον Αποστόλου και άλλους άξιους εκπαιδευτικούς. Αν επιμένω σ’ αυτούς τους τρεις, είναι γιατί οι δύο πρώτοι με βοήθησαν να γνωρίσω την αρχαία ελληνική σκέψη, να αγαπήσω την ιστορία και να μάθω καλά ελληνικά, ενώ ο τρίτος με έκανε να αγαπήσω τη Χημεία.
Θυμάμαι μια παρατήρηση του Βασίλη του Αρχοντίδη, όταν μας δίδασκε τους «Νεκρικούς Διαλόγους» του Λουκιανού, στο σημείο εκείνο όπου ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος βγαίνοντας από το ακάτιον του Χάρωνος αρνήθηκε να πληρώσει το ναύλο, που ήταν ένας οβολός, λέγοντας: «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», δηλαδή δεν μπορείς να πάρεις λεφτά από κάποιον που δεν έχει. Ο Αρχοντίδης μάς επισήμανε πως η φράση αυτή αποτελεί πραγματική αρχή της οικονομίας. Για να πάρεις από κάποιον χρήματα, έστω και έναν οβολό (ευτελέστατο ποσό), πρέπει αυτός να διαθέτει λεφτά, αλλιώς ματαιοπονείς.

 

Κρίμα που δε ζει ο καλός μου δάσκαλος να διδάξει στον Μπένυ Χιλλ και τον Φόρεστ ΓΑΠ τη μεγάλη αυτή αλήθεια, καθόσον, ανελλήνιστοι όντες, θα την αγνοούν. Γιατί το εξοργιστικό της όλης υπόθεσης είναι πως αυτοί οι κύριοι ζητάνε συνεχώς να παίρνουν χρήματα από αυτούς που δεν έχουν και όχι από τις πραγματικά σοβαρές πηγές εσόδων, δηλαδή τις κερδοφόρες (ακόμα και σε εποχή γενικής κρίσης) ελληνικές τράπεζες, τους μεγαλοοφειλέτες φόρων, ασφαλιστικών εισφορών και δανείων, την εκκλησιαστική περιουσία. Αυτές τις αφήνουν στο απυρόβλητο και μας δουλεύουν από πάνω, ισχυριζόμενοι πως είναι σοσιαλιστές (πρόεδρος μάλιστα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ο ΓΑΠ).

Πιστεύω πως δεν είναι πολύ μακριά η μέρα, που οι μη έχοντες οβολόν θα αποφασίσουν να απαντήσουν στην επίθεση που δέχονται χρόνια τώρα, λέγοντάς τους το «ουκ αν λάβοις» του Λουκιανού. Οργανωμένα, όμως, αποτελεσματικά και καθολικά. Και εκεί θα φανεί αν η Αριστερά θα είναι σε θέση να παίξει τον ρόλο της, όχι με τα καθιερωμένα, αόριστα και γενικόλογα συνθήματα του τύπου «Αντεπίθεση λαέ», αλλά με συγκεκριμένες δράσεις, οι οποίες θα καλύπτουν από νομικής και πολιτικής πλευράς την άρνηση καταβολής χαρατσιών και εισφορών από τους μη έχοντες.

Αθεράπευτα αισιόδοξος ή αφελής, αν θέλετε, έλπιζα πως οι σημερινοί ηγέτες του Πανελλήνιου ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ Κινήματος (γιατί – για όσους το ξέχασαν – αυτό σημαίνει το αρκτικόλεξο ΠΑΣΟΚ) θα προχωρούσαν σε ενέργειες που θα αμφισβητούσαν τη νομιμότητα μεγάλου ποσοστού των χρεών που μας έχουν φορτώσει και θα απορρίπτανε την εξόφλησή του, όπως έκανε ο Ραφαέλ Κορέα, Πρόεδρος του Ισημερινού, που προσφεύγοντας σε διεθνή δικαστήρια πέτυχε να ακυρωθεί, ως παράνομο, το 85% του τεράστιου χρέους της χώρας του σε τράπεζες του εξωτερικού.

Παράλληλα, έλπιζα πως θα ξεκινούσε από την κυβέρνηση κάποια μελέτη οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας, όπως έκανε η Αργεντινή, η οποία μέσα σε δέκα χρόνια ανέκαμψε ολοκληρωτικά από τη φοβερή κρίση τού 2000, που κόντεψε να τη διαλύσει. Τότε φάνηκε το πολιτικό θάρρος της κυβέρνησης, που κάλυπτε πλήρως τους εργαζόμενους σε κάθε επιχείρηση που χρεωκοπούσε, όταν την έπαιρναν στα χέρια τους και τη λειτουργούσαν για λογαριασμό τους. Δημιουργήθηκαν τότε τα «εργοστάσια χωρίς αφεντικά» (fabricas sine padrones), που όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά αποδείχτηκαν κερδοφόρα.

Τα έλπιζα να γίνουν αυτά, που έγιναν με επιτυχία σε άλλες χώρες, γιατί όπως γράφω είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος και παραγνώρισα το αναμφισβήτητο γεγονός πως αυτοί που μας κυβερνούν ευθυγραμμίζονται πάντοτε με τη θέση του Σημίτη όταν έλεγε από το βήμα της Βουλής «ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες», ενστερνίζονται με όλη τους την ψυχή αυτό που είπε κάποτε ο Πιπινέλης, ως υπουργός Εξωτερικών της Εθνοσωτηρίου: «δε θα κάνω ποτέ τίποτα που να δυσαρεστήσει τους μεγάλους συμμάχους μας» ή επικαλούνται το «εθνικόν συμφέρον», όπως το είχε επικαλεστεί ο Ιωάννης Ράλλης, πρωθυπουργός της χώρας επί Κατοχής – μόνο που αυτός ταύτιζε το εθνικό συμφέρον με την υποταγή στις εντολές του Τρίτου Ράιχ, ενώ τούτοι το ταυτίζουν με την υπακοή στις εντολές της Τρόικας.

Επειδή, παρ’ όλα αυτά, εξακολουθώ να είμαι αισιόδοξος, με παρηγορεί η ελπίδα πως τελικά όλοι αυτοί οι κύριοι δε θα αποφύγουν την παραπομπή τους σε ειδικά δικαστήρια. Να πληρώσουν επιτέλους κάποιοι για τα δεινά που προκάλεσαν στη χώρα και να μην πέσουν, όπως όλοι οι προηγηθέντες, στα μαλακά.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Παίζοντας με τους αριθμούς

Posted by tofistiki στο 22/09/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στις 20/09/2011, στο Εμπρός
 

Στις 11 Σεπτεμβρίου παρακολούθησα στην τηλεόραση, και όχι σε κανένα σκουπιδοκάναλο, αλλά σε σοβαρό, υποτίθεται κανάλι, έναν τύπο, που, με περισπούδαστο ύφος αυθεντίας, μιλούσε με τις ώρες για τις μαγικές ιδιότητες του αριθμού 11. Μας πληροφόρησε λοιπόν πως το σχήμα και η διάταξη των δίδυμων πύργων παραπέμπει στο αριθμό 11. Ομοίως τα ονόματα: του τότε προέδρου των ΗΠΑ στα αγγλικά (George W. Bush), της Νέας Υόρκης (New York city), αλλά και του Αφγανιστάν (Afghanistan), της χώρας από την οποία εξόρμησαν οι τρομοκράτες, όλα περιέχουν 11 γράμματα.

Εκτός αυτού, η πολιτεία της Νέας Υόρκης είναι η 11η πολιτεία που προσχώρησε στις νεογέννητες ΗΠΑ. Και αν δε φτάνουν όλα αυτά, ο αριθμός 11 υποκρύπτεται στην ημερομηνία της επίθεσης, αφού 1+1+9=11, αλλά, καθώς η 11η Σεπτεμβρίου είναι η 254η μέρα του χρόνου, και 2+5+4=11.

Μας ανέφερε επίσης πως το πρώτο αεροπλάνο που έπεσε στους πύργους είχε αριθμό πτήσης 11!

Ανεξάρτητα από όλες αυτές τις μεγαλοπρεπείς ανοησίες, η ενασχόληση με τους αριθμούς, πέρα από την επιστημονική της σημασία, κρύβει πολλά θέλγητρα. Πολλοί θα γνωρίζουν τον Άλμπρεχτ Ντύρερ, ένα μεγάλο Γερμανό ζωγράφο και χαράκτης της Αναγέννησης, λίγοι όμως ξέρουν πως ήταν και διαπρεπής μαθηματικός και πολύ λιγότεροι πως είχε κατασκευάσει το «μαγικό τετράγωνο» που έχει το όνομά του. Πρόκειται για ένα τετράγωνο που υποδιαιρείται, δίκην σκακιέρας, σε τετραγωνίδια, όχι όμως 64, όπως η σκακιέρα, αλλά μόνο σε 16, καθένα από τα οποία περιέχει έναν αριθμό από το 1 ως το 16. Πού βρίσκεται η μαγεία του τετραγώνου; Στον αριθμό 34, γιατί όπως και αν αθροίσεις τους αριθμούς που περιέχουν τα τετραγωνίδια, κατά στήλες, κατά σειρές, διαγωνίως, των τεσσάρων γωνιακών τετραγωνιδίων ή των τεσσάρων τετραγωνιδίων του κέντρου και κατά τέσσερις άλλους συνδυασμούς, πάντοτε το άθροισμα είναι 34! Ο Ντύρερ ήταν πολύ περήφανος για το τετράγωνό του και διασκέδαζε παρακινώντας τους φίλους του να το εξηγήσουν.

Με τους αριθμούς μαγεύτηκαν οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι, που τους είχαν αποδώσει σχεδόν θεολογική σημασία, φτάνοντας στο σημείο να… δολοφονήσουν ένα μαθηματικό της Σχολής τους που ασχολήθηκε με τους άρρητους αριθμούς, γιατί η ύπαρξη τέτοιων αριθμών ανέτρεπε τις δοξασίες τους περί τελειότητας των αριθμών.

Αντίθετα οι περισσότεροι αρχαίοι σοφοί χρησιμοποίησαν τους αριθμούς με τη λογική και με ορθολογισμό, γιατί εξ αρχής τούς είχαν συνδέσει με χειροπιαστές πραγματικότητες, όπως τα γεωμετρικά σχήματα, όπως ο Θαλής ο Μιλήσιος, που μέτρησε το ύψος των Πυραμίδων της Αιγύπτου μετρώντας τη σκιά που ρίχνανε και εφαρμόζοντας τις ιδιότητες των ομοίων τριγώνων.

Ένας αριθμός που προκαλούσε από αρχαιοτάτων χρόνων τον φόβο και εξακολουθεί ως τις μέρες μας να τον αποστρέφεται η Εκκλησία, είναι ο αριθμός 666, ο οποίος στην Αποκάλυψη του Ιωάννη αντιπροσωπεύει το «όνομα του θηρίου». Εδώ που τα λέμε, αυτά τα τρία εξάρια έχουν κάτι το τρομακτικό, μόνο που στο ελληνικό κείμενο της Αποκάλυψης το «όνομα του θηρίου», εφόσον οι αραβικοί (ινδικοί για την ακρίβεια) αριθμοί δεν είχαν ακόμη διαδοθεί, γράφεται χψς΄ που δεν έχει τίποτα το τρομακτικό. Στην πραγματικότητα στο εβραϊκό κείμενο το όνομα του θηρίου γράφεται καθαρά και ξάστερα ΝΡΝ, δηλαδή Νέρων, που το 70 είχε καταπνίξει με μεγάλη σκληρότητα την επανάσταση των Ζηλωτών και είχε ισοπεδώσει τα Ιεροσόλυμα και οι Εβραίοι, με το δίκιο τους, τον θεωρούσαν θηρίο. Μόνο που οι μεταγενέστεροι έδωσαν στα γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου αριθμητική αξία και ο Νέρων χάθηκε και έμεινε μόνο το 666.

Τους αριθμούς λοιπόν μπορεί κανείς να τους χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν, για να διατυπώσει μαθηματικά προβλήματα, για τέρψη και διασκέδαση, για εξαπάτηση και εκφοβισμό, όπως αυτόν τον καιρό κάνουν πολλοί υπουργοί της κυβέρνησής μας.

Στην εικόνα, η «Μελαγχολία» του Ντύρερ, ένα πίνακας γεμάτος συμβολισμούς, μεταξύ των οποίων και το «μαγικό τετράγωνο»
 

Posted in εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Έξω οι βάσεις από τη Χημεία

Posted by tofistiki στο 13/09/2011

Άρθρο του Δημ. Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» στις 13/09/2011

Προ τριακονταπενταετίας περίπου, τον καιρό που ΠΑΣΟΚοι, ΚΚΕδες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, κατεβαίναμε και κλείναμε τους δρόμους, με την παραμικρή αφορμή, ένα από τα δημοφιλέστερα κεντρικά συνθήματα, που κραυγάζαμε εν χορώ, ήταν «έξω οι βάσεις από την Ελλάδα». Τότε θυμάμαι κάποιοι αντιφρονούντες, που διαθέταν όμως την αίσθηση του χιούμορ, γράψανε στους τοίχους του Πολυτεχνείου, που βλέπουν στη Στουρνάρα, το «σύνθημα» ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΗΜΕΙΑ.

Γιατί δεν έχουμε μόνο στρατιωτικές βάσεις, τις οποίες είχε υποσχεθεί ο Ανδρέας Παπανδρέου από το 1981 πως θα φύγουν, αλλά εξακολουθούν να μένουν, έχουμε και χημικές βάσεις, δηλαδή τα υδροξείδια μετάλλων (ενώσεις που περιέχουν υδροξύλια) και που όταν ενωθούν με τα οξέα, παράγουν άλατα. Έχουμε επίσης τις βάσεις δεδομένων της πληροφορικής, δηλαδή συλλογές τμημάτων πληροφοριών, σχετικών μεταξύ τους, που είναι ψηφιακά αποθηκευμένες σε διάφορες διατάξεις αποθήκευσης (σκληρούς δίσκους, δισκέτες, «κλειδιά» μνήμης και άλλα παρόμοια εξαρτήματα), από τα οποία μπορεί κανείς να αντλεί ταχύτατα τις πληροφορίες που θέλει. Για να μην αναφέρω τις άπειρες άλλες χρήσεις της λέξης «βάση», από τη βάση των τριγώνων στη Γεωμετρία, ως το «δώσε βάση» των ρεμπέτηδων.

Εγώ όμως γράφω αυτό το σημείωμα με αφορμή τον θόρυβο που έχει ξεσπάσει τον τελευταίο καιρό για την πτώση των βάσεων στις πανελλήνιες εξετάσεις των ΑΕΙ και των ΤΕΙ. Δε θα ασχοληθώ με την ουσία του θέματος, εφόσον δεν είμαι ειδικός, αλλά θα το εξετάσω από γενικότερη σκοπιά.
Πρώτα πρώτα, ποιος είναι ο σκοπός, όχι της παιδείας, αλλά της εκπαίδευσης; Γιατί άλλο πράγμα είναι η εκπαίδευση και άλλο η παιδεία. Η Εκπαίδευση είναι το σύστημα με το οποίο η Πολιτεία παρέχει στους πολίτες τη δυνατότητα να αποχτήσουν τις γνώσεις και τις ικανότητες για να ασκήσουν οποιοδήποτε λειτούργημα ή επάγγελμα, ενώ Παιδεία είναι το σύνολο των γνώσεων που απαιτείται και το σύνολο των ηθικών αρχών που επιβάλλεται να διαθέτει όποιος θέλει να θεωρείται μορφωμένος, δηλαδή ολοκληρωμένος άνθρωπος, γιατί, για να θυμηθούμε τι έλεγε ο Γ. Σεφέρης, «Παιδεία είναι ο κυβερνήτης του βίου».
Να σημειώσω πως κατά τα πρώτα χρόνια από τη σύσταση του Ελληνικού Κράτος, όταν, όπως φαίνεται, οι δημόσιοι λειτουργοί ξέρανε καλύτερα ελληνικά από τους μεταγενέστερους, υπήρχε η «επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Γραμματεία» (δηλαδή Υπουργείο). Κατόπιν δημιουργήθηκε το «Υπουργείον Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων», το οποίο μετά το 2009 απέκτησε τον μακαρονοειδή τίτλο «Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων».

Δυστυχώς όμως έχει επικρατήσει η αντίληψη πως η Εκπαίδευση αποσκοπεί μόνο στο να σου δώσει «ένα χαρτί» για να διοριστείς κάπου και τίποτε άλλο, και έχουν παρουσιαστεί κρούσματα χορήγησης πλαστών τέτοιων χαρτιών. Κανείς αρμόδιος δεν έχει υποπτευθεί πως η Εκπαίδευση είναι η πιο αποδοτική επένδυση, πως το να διαθέτει μια κοινωνία μορφωμένους αγρότες και εργάτες είναι μεγάλο όφελος για όλους. Από τα 17 εκατομμύρια των κατοίκων της Ολλανδίας, αγρότες είναι μόνο τα 2, πρόκειται όμως για μορφωμένους αγρότες, που παράγουν πάσης φύσεως τρόφιμα για να θρέψουν τα υπόλοιπα 15 εκατομμύρια και για να κάνουν πλουτοφόρες εξαγωγές.
Κανείς επίσης από αυτούς που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνάνε τα τελευταία πενήντα, για να μην πω εκατό, χρόνια, δεν φαντάστηκε πως η Ελλάδα με το ανθρώπινο δυναμικό της και το πολιτιστικό της παρελθόν θα μπορούσε να γίνει πνευματική υπερδύναμη στα Βαλκάνια και την ανατολική Μεσόγειο και να έρχονται εδώ νέοι από όλες τις γειτονικές χώρες για να σπουδάσουν και όχι να πηγαίνουν τα παιδιά μας σε κάποια απίθανα πανεπιστήμια της Πρίστινας, του Σεράγεβου ή της Τιμισοάρας, για να πάρουν κάποιο χαρτί.
Βεβαίως αυτό προϋποθέτει τη διάθεση κονδυλίων για την Εκπαίδευση από τον κρατικό προϋπολογισμό και στο σημείο αυτό η Ελλάδα βρίσκεται πολύ πιο πίσω από την Ουγκάντα ή την Γκάνα ή τη Ζάμπια. Είναι το βορειότερο αφρικανικό κράτος, και όχι από τα καλύτερα.

 

 

Posted in Περιοδικό | Leave a Comment »

Αιγινήτικο καλοκαίρι 2011

Posted by tofistiki στο 07/09/2011

Μικρό και ζορισμένο το φετινό καλοκαίρι… Οι διακοπές μας δηλαδή ήταν έτσι, το ίδιο το καλοκαίρι, μια χαρά ήταν.
Η Αίγινα όμως, αν και τη χαρήκαμε λίγο, ήταν πανέμορφη, ήσυχη, δροσερή -περιέργως- και την ευχαριστηθήκαμε!
Μαζέψαμε καλούδια, ανεβήκαμε στα βουνά, κάναμε και τα μπάνια μας (πρωί-απόγευμα!), άντε και του χρόνου, να είμαστε καλά, γιατί μας περιμένουν δύσκολα, όλους!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Posted in Αιγινήτικα, Περιοδικό, Σκίτσα-φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Σχετικά με κάποια επώνυμα

Posted by tofistiki στο 07/09/2011

Άρθρο του Δημ. Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» στις 06/09/2011

Στην ελληνική πολιτική ιστορία, εντυπωσιάζει το μελετητή της η συχνότητα κάποιων επωνύμων πολιτικών ανδρών, που μαρτυρούν επιβίωση κάποιας μορφής οικογενειοκρατίας ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, προτίμηση των εκλογέων σε ορισμένα ονόματα. Έτσι έχουμε τον Καραμανλή θείο και τον Καραμανλή ανεψιό, τον Πάγκαλο παππού και τον Πάγκαλο εγγονό, τη «δυναστεία» των Παπανδρέου (παππού, πατέρα και εγγονό), τη «δυναστεία» των Μητσοτάκηδων, μ’ όλο που κόρη του γενάρχη χρησιμοποιεί το επώνυμο του άντρα της και όχι του πατέρα της. Ίσως να φοβάται την γκαντεμιά του.
Τέλος έχουμε τη «δυναστεία» των Βενιζέλων: τον Ελευθέριο Βενιζέλο, το Σοφοκλή Βενιζέλο και τώρα τον Ευάγγελο Βενιζέλο, μόνο που ο τελευταίος δεν ανήκει στη «δυναστεία» των Βενιζέλων, γιατί δεν έχει καμμιά συγγένεια με τους δύο πρώτους. Δεν είναι καν Κρητικός, Σαλονικιός είναι με ρίζες που ξεκινάν από την Ανατολή.
Με την ευκαιρία, σκέφτομαι πως η Ελλάδα είχε σε κάθε περίοδο της ιστορίας της τον αρμόζοντα Βενιζέλο. Όταν μεγαλουργούσε, κατά την περίοδο 1911 – 1915, είχε τον Ελευθέριο, όταν έγινε αγγλικό και κατόπιν αμερικανικό προτεκτοράτο, το 1945 – 1965, είχε τον Κλικλή, τώρα που θυμίζει οπερέτα της κακιάς ώρας, έχει κάποιον που μου θυμίζει το γνωστό Άγγλο κωμικό Μπένυ Χιλλ.
Ας είναι, δεν είναι σωστό να ειρωνευόμαστε κάποιον για το επώνυμό του, μολονότι υπάρχουν νόμοι που επιτρέπουν σε όποιον τον ενοχλεί το δικό του, να το αλλάζει. Σύμφωνα με ένα ανέκδοτο, που κυκλοφορούσε επί Κατοχής, όταν ανέβηκε στην εξουσία (με ελεύθερες εκλογές παρακαλώ) ο Αδόλφος Χίτλερ, κάποιος ασήμαντος Γερμανός ονομαζόμενος Adolf Scheissen πήγε στο αρμόδιο ληξιαρχικό γραφείο και ζήτησε να αλλάξει το όνομά του.
«Με το δίκιο σου», του είπε ο υπάλληλος. «Το Scheissen δεν είναι επώνυμο για αξιοπρεπή άνθρωπο.»
«Μα δε θέλω να αλλάξω το Scheissen, αλλά το Adolf», του λέει αυτός.

Για τους αγνοούντες τη γερμανική, το Scheissen είναι η λέξη τού Καμπρών στη γλώσσα αυτή.
Πάντως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πούροι εθνικόφρονες, Έλληνες Ελλήνων, επιμένουν να έχουν π.χ. τούρκικο επώνυμο και δεν το αλλάζουν. Γιατί να πούμε ο κύριος Καρατζαφέρης δεν αλλάζει το ακραιφνώς τούρκικο επώνυμό του (αφού kara=μαύρος cafer=ζαφείρι), σε Μαυροζαφείρης ή έστω Μαυρογιαλούρος. Παλιά είχαμε άλλον ένα εκπρόσωπο της πούρας εθνικοφροσύνης, τον Τουρκοβασίλη, αλλά τέλος πάντων.
Και κλείνω με ένα άλλο επώνυμο. Από τα μέσα και ως τα τέλη του 19ου αιώνα, πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας έγινε για τρεις φορές ο Βενιαμίν Ντισραέλι, γιος τού Ισαάκ, από επιφανή εβραϊκή οικογένεια της Βενετίας, που η φορά των πραγμάτων έφερε στην Αγγλία, όπου ολόκληρη η οικογένεια εκχριστιανίστηκε και ο Βενιαμίν αναμίχθηκε με επιτυχία με την πολιτική, παρά τον επικρατούντα τότε στην Αγγλία αντισημιτισμό. Βεβαίως η βασίλισσα Βικτωρία, που τον συμπαθούσε πολύ, του απένειμε τον τίτλο του Μαρκησίου τού Σόλσμπερι και έτσι ήταν περισσότερο γνωστός.
Στην εξωτερική πολιτική ακολούθησε αντιρωσική και φιλοτουρκική πολιτική και κατόρθωσε να πατήσει η Αγγλία πόδι στην Κύπρο, γιατί έτσι θα βοηθούσε καλύτερα την Τουρκία να αποκρούσει τυχόν επίθεση των Ρώσων. Η φιλοτουρκική και ανθελληνική πολιτική του Μαρκησίου τού Σόλσμπερι, που στις τότε ελληνικές εφημερίδες είχε εξελληνιστεί σε Σαλισβουρής, προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στην Ελλάδα και ο Σουρής έγραφε στο «Ρωμηό» του:

«Σαλισβουρή, τουρκόσπορε, όπου για μας φρενιάζεις
και όλο το φαρμάκι σου επάνω μας το βγάζεις
Σαλισβουρή, Σαλισβουρή, γιατί μας κάνεις τον βαρύ;»

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Περιοδικό, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Να θυμηθούμε τι κάναμε τότε

Posted by tofistiki στο 03/09/2011

Άρθρο του Δημ. Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» στις 30/08/2011

Πριν από λίγες μέρες παρακολούθησα στην τηλεόραση ένα αξιόλογο ντοκυμαντέρ, που με αδιάσειστα στοιχεία έδειχνε την κλοπή που γίνεται σε βάρος παραγωγών και καταναλωτών από τους κερδοσκόπους. Φρούτα και λαχανικά, που τα αγοράζουν οι μεσάζοντες από τον παραγωγό λίγα λεπτά του ευρώ, πουλιούνται στον καταναλωτή 2,3 ή και 4 ευρώ, αποφέρουν δηλαδή κέρδη της τάξεως των 500% έως 900%. Παρόμοια ασυδοσία στην κερδοφορία μονάχα με τη μαύρη αγορά της Κατοχής μπορεί να συγκριθεί.
Το γεγονός αυτό και πολλά παραπλήσια ενισχύουν την άποψη πολλών πως βιώνουμε κάποιαν ιδιότυπη μορφή κατοχής. Δεν ήρθανε ξένα στρατεύματα να καταλάβουν τη χώρα, αλλά η ουσία είναι η ίδια. Τις αποφάσεις για την πορεία της οικονομίας, της κοινωνικής ζωής, της παιδείας και της περίθαλψης δεν τις παίρνει η νόμιμη, δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, αλλά ξένα κέντρα αποφάσεων. Η κυβέρνηση απλώς εκτελεί τις εντολές τους και το δυστύχημα είναι πως τις εκτελεί με απίστευτη προχειρότητα και τσαπατσουλιά.
Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουμε πως βιώνουμε ένα είδος κατοχής. Αλλά κάθε κατοχή παραπέμπει σε αντίσταση. Μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια. Μόνο που αντίσταση δεν προϋποθέτει ντε και καλά βία και ένοπλη πάλη. Άλλωστε, και η άλλη Αντίσταση μη θαρρείτε πως άρχισε με τα ντουφέκια. Αυτά ήρθαν πολλούς μήνες αργότερα.

Το ουσιαστικότερο ίσως γνώρισμα της Εθνικής Αντίστασης στα χρόνια της εχθρικής κατοχής ήταν ο αυθορμητισμός που χαρακτήριζε το ξεκίνημά της. Τέτοια αυθόρμητη αντιστασιακή ενέργεια, με εθνικό και πολιτικό συνάμα χαρακτήρα, ήταν το τόλμημα του Μανώλη Γλέζου και του Απόστολου Σάντα, να κατεβάσουν τη χιτλερική σημαία που μόλυνε το βράχο της Ακρόπολης.
Φυσικά υπήρξαν από την αρχή σαμποτάζ σε βάρος του κατακτητή, καθώς και η εμφάνιση ενόπλων, στα βουνά κυρίως της βουλγαροκατεχόμενης Μακεδονίας, αλλά όλα αυτά είχαν τοπικό χαρακτήρα, χωρίς να παραλείψω να αναφέρω πως η ένοπλη εξέγερση του Δοξάτου και της Δράμας ήταν οργανωμένη προβοκάτσια των βουλγαρικών στρατιωτικών αρχών, στην παγίδα των οποίων έπεσε η τοπική ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος.
Η Αντίσταση άρχισε αυθόρμητα και αθόρυβα, με πράξεις καθόλου ηρωικές, αλλά απολύτως αποτελεσματικές. Το πρώτο μέλημά της ήταν η αντιμετώπιση του λιμού, που στοίχισε στον ελληνικό λαό χιλιάδες νεκρούς. Οργανώθηκαν παντού, σε σχολεία, σε εργοστάσια σε γειτονιές, συσσίτια, συγκροτήθηκαν ομοίως καταναλωτικοί συνεταιρισμοί, που φέρνανε τρόφιμα απ’ ευθείας από τους παραγωγούς, παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες και τους μαυραγορίτες.
Φυσικά, πολύ σύντομα η οργανωμένη πια Αντίσταση πήρε επάνω της την όλη προσπάθεια. Είναι χαρακτηριστικό πως η Εθνική Αλληλεγγύη ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1944, τρεις μήνες πριν ιδρυθεί ο βασικός κορμός της Αντίστασης, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.

Και αναρωτιέμαι. Ξεχάσαμε τι κάναμε τότε; Γιατί δεν οργανώνονται καταναλωτικοί συνεταιρισμοί σε κάθε γειτονιά, σε κάθε υπηρεσία, σε κάθε εργοστάσιο; Συνεταιρισμοί που θα έρχονται σε άμεση επαφή με τους παραγωγούς και θα αγοράζουν τα προϊόντα τους σε πολύ καλύτερες τιμές για αυτούς, αλλά απείρως χαμηλότερες για τους καταναλωτές. Το ζητούμενο είναι σήμερα να αναπτυχθεί η κοινωνική αλληλεγγύη, όχι όμως φιλανθρωπικές οργανώσεις. Δεν μπαίνει θέμα φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης, αλλά θέμα κοινωνικής αλληλεγγύης και αντίστασης. Έτσι πρέπει να το δούμε.
Και εδώ μπαίνει ένα πελώριο ερώτημα. Γιατί δεν ξεκινά αυτή την πρωτοβουλία η Αριστερά; Ποιος φαντάζεται πως είναι ο ρόλος της σήμερα; Πιστεύω πως δεν είναι ο βερμπαλισμός και η αοριστία, για συσπείρωση και πάλη και άλλα ηχηρά παρόμοια, ούτε η στείρα καταγγελία των κυβερνητικών ενεργειών, ούτε φυσικά η διαπάλη για την καρέκλα και το προεδριλίκι. Άλλος πρέπει να είναι ο ρόλος μιας σύγχρονης και αποτελεσματικής Αριστεράς: Να καταδείξει τους αληθινούς στόχους μιας καινούργιας Αντίστασης. Να βοηθήσει στην οργάνωση δικτύου καταναλωτικών συνεταιρισμών. Να συμβάλει στην αποκάλυψη των παράνομων και τεράστιων κερδών που αποκομίζουν κάποιοι σε μια εποχή που η πλειοψηφία των Ελλήνων στερείται και πένεται.
Και όλα αυτά, την σήμερον ημέραν που παιδιά του δημοτικού παίζουν στα δάχτυλά τους την Πληροφορική, που με το διαδίκτυο μπορείς να πάρεις ένα σωρό πληροφορίες, ούτε ανέφικτα ούτε δύσκολα είναι. Πολιτική βούληση και οργάνωση χρειάζονται.
Ιδού λοιπόν στάδιον δόξης λαμπρόν.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Μηνολόγιον Σεπτεμβρίου

Posted by tofistiki στο 03/09/2011

Κατ’ εξαίρεση, το Μηνολόγιο του Σεπτεμβρίου καθυστέρησε λίγο, γιατί το Φιστίκι… μάζευε φιστίκι! 🙂

 

Πε  1

Απελλού του ζωγράφου

Πα  2

†  Κωνσταντίνου  Κανάρη του πυρπολητού

Σα  3

Ιωάννου Μακρυγιάννη συγγραφέως και αγωνιστού

Κυ 4

Πρώτη έκδοσις της «Παπίσσης Ιωάννας» υπό Εμμανουήλ Ροϊδου

Δε  5

Αρχιλόχου του Παρίου

Τρ  6

Τα Σεπτεμβριανά της Πόλης

Τε  7

Αρτέμιδος και Ενυαλίου

Πε 8

Παγκόσμιος Ημέρα κατά του Αναλφαβητισμού

Πα 9

Γενέσιον Μιχαήλ Θερβάντες

Σα 10

† Ρώμου Φιλύρα του κατηραμένου ποιητού

Κυ11

†  Ανατροπή και φόνος Σαλβατόρ Αλλέντε

Δε12

Γενέσιον Μαυρικίου Σεβαλιέ

Τρ13

†  Δάντου Αλιγκέρι

Τε14

Ίδρυσις της Φιλικής Εταιρείας

Πε15

Ανακάλυψις της πενικιλίνης υπό Φλέμιγκ

Πα16

Ανακάλυψις του Νοτίου Πόλου της Γης υπό Ρ. Αμούδσεν

Σα17

Μιχαήλ Φουκώ του μαθηματικού

Κυ18

Έναρξις Μεγάλων Μυστηρίων εν Ελευσίνι

Δε19

†  Κοίμησις Νικολάου Σκαλκώτα

Τρ20

Γενέσιον Ευριπίδου

Τε21

Διεθνής Ημέρα Ειρήνης

Πε22

Γενέσιον Μιχαήλ Φαρανταίη

Πα23

Της εν Σαλαμίνι ναυμαχίας και της νίκης εν Ιμέρα

Σα24

†  Παρακέλσου

Κυ25

Γενέσιον Δημητρίου Σοστακόβιτς

Δε 26

Γενέσιον Αλβέρτου Μοράβια

Τρ 27

Ίδρυσις του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου

Τε 28

†  Θανή Λουδοβίκου Παστέρ

Πε 29

† Κοίμησις Αιμιλίου Ζολά

Πα 30

Καρόλου Δαρβίνου

Posted in Περιοδικό | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: