Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Archive for Ιουλίου 2011

Μηνολόγιον Αυγούστου

Posted by tofistiki στο 31/07/2011

Δε  1

 Τα Μεγάλα Παναθήναια

Τρ  2

 † του Ερρίκου Καρούζο

Τε  3

 Κοίμησις Ιωάννου Παπαϊωάννου του μελωδού

Πε 4

 † Ιωάννου Χριστιανού Άντερσεν, του μυθοποιού

Πα 5

 Ανδρέου Εμπειρίκου

Σα 6

 Γενέσιον Αλεξάνδρου Φλέμιγκ, του ευεργέτου της ανθρωπότητος

Κυ 7

 Ηρακλείτου, του Εφεσίου φιλοσόφου

Δε 8

 Του Ινδού διανοητού Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ

Τρ 9

 Ανάληψις Απολλωνίου του Τυανέως εκ του ιερού της Δικτύννης

Τε 10

 † Κωνσταντίνου Χριστοφορίδη, πατρός της αλβανικής φιλολογίας

Πε 11

 † Θανή Ιωάννου Ουνιάδη

Πα 12

 Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας

Σα 13

 Των εν Μαραθώνι, Ελλήνων προμαχούντων Αθηναίων

Κυ 14

 Κοίμησις Βερτόλδου Μπρεχτ, του δραματοποιού

Δε 15

 Θουκυδίδου Ολόρου Αλιμουσίου

Τρ 16

 Πρώτη εγγραφή εις δίσκον της ανθρωπίνης φωνής υπό Θωμά Έδισον

Τε 17

 Γενέσιον Πέτρου Φερμά, του μαθηματικού

Πε 18

 † Θανή Ονωρίου Μπαλζακ

Πα 19

 Εκτέλεσις του ποιητού Φρειδερίκου Γκαρθία Λόρκα

Σα 20

 Των εν Θερμοπύλαις πεσόντων Σπαρτιατών και Θεσπιέων

Κυ 21

 Ιωάννου Κωνσταντινίδη-Κώστα Γιαννίδη, του γλυκυτάτου μουσουργού

Δε 22

 Δημητρίου Γληνού, του μεγάλου διδασκάλου

Τρ 23

 Διεθνής ημέρα κατά του δουλεμπορίου

Τε 24

 Μαρτύριον Κοσμά του Αιτωλού

Πε 25

 Αλκιδάμαντος του ρήτορος

Πα 26

 Κομφουκίου του φιλοσόφου

Σα 27

 Διακήρυξις των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη

Κυ 28

 Γενέσιον Ιωάννου Γκαίτε

Δε 29

 † Κοίμησις Αττίκ (κατά κόσμον Κλέωνος Τριανταφύλλου)

Τρ 30

 Ρογήρου Βάκωνος

Τε 31

 Πλινίου του πρεσβυτέρου

 
 
Να ‘ταν και 2 φορές το χρόνο αυτός ο καλός ο μήνας!
🙂

Posted in Περιοδικό, εγκυκλοπαιδικές σελίδες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Όσα φέρνει η ώρα…

Posted by tofistiki στο 28/07/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου*
που θα δημοσιευτεί την επόμενη Τρίτη, στο «Εμπρός»

Εκεί που ήμουν έτοιμος να στείλω με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο την ταχτική μου συνεργασία στο «Εμπρός», μια απρόσεχτη κίνηση του δεξιού μου ποδιού προκάλεσε την εξάρθρωσή του από το ισχίο. Αφόρητοι πόνοι, επείγουσα διακομιδή με ασθενοφόρο από την Αίγινα στο ΚΑΤ, ένα από τα καλύτερα, σε οργάνωση και στελέχωση, εναπομείναντα ειδικά νοσοκομεία ατυχημάτων, όπου αμέσως και σχεδόν ανωδύνως μου το ανατάξανε.
Μου όρισαν, όμως, ότι για να μην έχουμε τα ίδια, γυρνώντας στο σπίτι μου, πρέπει να μείνω δυο βδομάδες κλινήρης! Βαριά η ποινή, αλλά υπάρχουν και χειρότερα.

Πέρσι είχε και πάλι εξαρθρωθεί το δεξί μου πόδι, αλλά η ιστορία των παθήσεων των κάτω άκρων μου, ξεκινά από πιο παλιά. Το 1989, όταν κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, παρουσίασε σοβαρή βλάβη η άρθρωση του αριστερού μου ποδιού με το αριστερό ισχίο. Αφού αποδείχτηκαν αλυσιτελείς οι διάφορες παρηγορητικές θεραπείες που δοκίμασα, εφάρμοσα το 1991 την οριστική λύση. Έκανα ολική αρθροπλαστική ισχίου. Είχα την τύχη να με εγχειρίσει ένας άριστος επιστήμονας και πολύ καλός άνθρωπος συνάμα, ο μακαρίτης Μανόλης Μιχελινάκης και όλα πήγαν καλά.

Το κακό είναι πως το 1997, όταν ο καπιταλισμός μπήκε σε πορεία απορύθμισης, παρουσίασε παρόμοια βλάβη η άρθρωση του δεξιού μου ποδιού με το δεξί μου ισχίο. Αυτή τη φορά κατέφυγα και πάλι στον Μιχελινάκη και όλα πήγανε θαυμάσια. Επί 20 και 14, αντιστοίχως, χρόνια περπατούσα, πάλι, σαν καλοστεκούμενος ηλικιωμένος. Πολλές φορές ξαναθυμόμουνα τα νιάτα μου, τότε που ήμουν δεινός πεζοπόρος και η μετάβαση από τη Μώρια στη Μυτιλήνη ή από την Αγιά Παρασκευή στο Ψηλομέτωπο, ήταν παιχνιδάκι!

Φαίνεται όμως πως όλα αυτά φτάνουν κάποτε στο τέλος τους. Όχι μόνο τα υλικά με τα οποία μας έφτιαξε η Φύση, αλλά και εκείνα με τα οποία η Τεχνολογία μας εφοδιάζει για να αντιμετωπίσουμε φθορές και παθήσεις του σώματος, όπως ακουστικά βαρηκοΐας, φακούς επαφής ή μεταλλικές προθέσεις.

Η απροσδόκητη πάντως περιπέτειά μου, μού γέννησε διάφορες σκέψεις που πιστεύω να ενδιαφέρουν τους αναγνώστες μου περισσότερο από την εξιστόρηση των περιπετειών της υγείας μου που, λογικώς, ελάχιστους ενδιαφέρει.

Το πρώτο που αποκόμισα είναι η τεράστια σημασία της γυναίκας στη ζωή μας.
Κατά σύμπτωση στον θάλαμο του ΚΑΤ, από τους οχτώ νοσηλευόμενους, οι εφτά συνοδεύονταν από γυναίκες, αρραβωνιαστικές, συζύγους, ή αδελφές, που λειτουργούσαν σαν αποκλειστικές νοσοκόμες κι ακόμη περισσότερο. Μου φαίνεται πως το έχω ξαναγράψει πως το «ισχυρό φύλο» είναι η γυναίκα και όχι ο άνδρας. Κυριολεκτικά είναι η πηγή της ζωής. Κατά τη σύλληψη κάθε νέου όντος, η κατά βάρος σχέση σπερματοζωαρίου/ωαρίου είναι, περίπου, της τάξεως 1/1850 και επί εννέα μήνες το έμβρυο τρέφεται αποκλειστικά από το αίμα και το σώμα της μητέρας του.

Οι φιλότεχνοι θα έχουν ασφαλώς υπόψη τους τον εντυπωσιακό ζωγραφικό πίνακα του Κουρμπέ «η αρχή του κόσμου» και το τρυφερό ποίημα του Σίλλερ «για τη μητέρα που δεν ξεκουράζεται ποτέ».

 

Το δεύτερο που αποκόμισα είναι πως οφείλουμε να σεβόμαστε την υγεία και τη ζωή μας γενικότερα, γιατί δεν είμαστε μονάχοι στον κόσμο. Όταν αρρωσταίνουμε ή παθαίνουμε κάτι, αυτό έχει επίπτωση και στους γύρω μας. Όπως λέει και ο Ναζίμ Χικμέτ

Η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε,
πρέπει να τηνε παίρνεις σοβαρά.

 Αγαπητοί αναγνώστες, θέλω να ζητήσω την κατανόησή σας, που σας απασχόλησα με προσωπικά μου προβλήματα. Το σημείωμα που είχα ετοιμάσει και δεν πρόλαβα να το στείλω επιγραφόταν «Είναι το φιλότιμο ελλαδική λέξη;» και πραγματευόταν την έλλειψη του φιλότιμου από τη σημερινή ελληνική πολιτική πραγματικότητα, ενώ, όπως αποδείχτηκε από τις εξελίξεις που ακολούθησαν την πολύνεκρη έκρηξη στην Κύπρο, εκεί το φιλότιμο επιβιώνει.

 

*απευθείας από το κρεββάτι του πόνου!

Οι φωτογραφίες είναι από το εντυπωσιακό Vigeland Park του Όσλο, της υπέροχης πόλης του Βορρά, που τόσο τραγικά ήρθε στην επικαιρότητα πρόσφατα…

 

Posted in Δημοσιεύσεις, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Το δε ισχίον ανίσχυρον…

Posted by tofistiki στο 26/07/2011

Το μεν πνεύμα ακμαίον, το δε ισχίον ανίσχυρον…

Ο  γνωστός συγγραφέας, αρθρογράφος, εκδότης, και ψυχή του Φιστικιού, δεν είναι καθόλου μα καθόλου άνθρωπος των άκρων, τόσο που, ούτε καν με τα δικά του άκρα δεν τα πάει καλά!

Ευτυχώς, η τελευταία περιπέτεια του ατίθασου ισχίου του, έληξε αναίμακτα και έτσι, μετά από μικρή περίοδο ανάρρωσης -η οποία φευ, διέκοψε τις καλοκαιρινές διακοπές του στην Αίγινα- θα είναι σύντομα καλά! Σύμφωνα με τη συμβουλή του γιατρού του, θα πρέπει να κόψει το ποδόσφαιρο με τον εγγονό του, αλλά, μικρό το κακό!

Περαστικά,  και καλό κουράγιο στον Μίμη αλλά -κυρίως- στην Κική!

Posted in Περιοδικό | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο χαρακτήρας της κρίσης

Posted by tofistiki στο 21/07/2011

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης

Η σημερινή διεθνής οικονομική κρίση ξεκίνησε από την Αμερική, το 2007, όταν χρεοκόπησε το τραπεζικό συγκρότημα Lehman Brothers και επεκτάθηκε σε όλον τον κόσμο, γιατί όπως λέγεται «όταν οι ΗΠΑ κρυολογούν η Ευρώπη παθαίνει πνευμονία».

Η σημερινή κρίση δεν είναι κάτι το καινούργιο. Άλλωστε οι κρίσεις είναι σύμφυτες με το καπιταλιστικό σύστημα, που, όσο κι αν το εξωραΐζουν οι απολογητές του, διέπεται από το νόμο της ζούγκλας: ο ισχυρότερος τρώει τον πιο αδύνατο.

Πριν από την κρίση του 2007 είχαμε μικρότερες κρίσεις, το 1973 και το 1965 και βεβαίως την κορυφαία κρίση του 1929, που κλόνισε κυριολεκτικά τα θεμέλια του συστήματος και δεν ξεπεράστηκε με το Νιου Ντηλ του Ρούσβελτ, αλλά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το πρόβλημα, για τους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους, είναι πως σήμερα παγκόσμιος πόλεμος δε μπορεί να γίνει. Όχι γιατί δεν θα το ήθελαν, αλλά γιατί δε μπορούν. Από τη στιγμή που πυραύλους και πυρηνικά όπλα διαθέτει το Ισραήλ, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα, ένας παγκόσμιος πόλεμος θα ήταν αυτοκτονία. Φυσικά μικροί, τοπικής κλίμακας πόλεμοι, είναι στην ημερησία διάταξη.

Από το 1989, που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, μένοντας, ο υπαρκτός καπιταλισμός, μοναδικός κυρίαρχος του παιχνιδιού, δεν έφερε την ειρήνη και την ευημερία που επαγγέλλονταν και προσδοκούσαν οι απολογητές του, αλλά δεκάδες πολέμους, ενώ η πείνα στις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες και οι κοινωνικές ανισότητες σε όλον τον κόσμο, πήραν απίστευτες διαστάσεις.

Εκτός αυτού, έχει γίνει πια φανερό, πως το σύστημα «δεν περπατάει». Παλαιότερα ο πλούτος παραγόταν στα εργοστάσια, στα εμπορικά καταστήματα και στα μεταφορικά μέσα και είχε σαν αποτέλεσμα χρήσιμα προϊόντα: ρούχα, έπιπλα, μηχανές κλπ. Σήμερα ο πλούτος παράγεται στις τράπεζες, που από οργανισμοί διευκόλυνσης των συναλλαγών έγιναν κυρίαρχοι της οικονομίας. Και παράγεται με χρηματιστηριακά κόλπα, με μεταφορά κεφαλαίων, με κομπίνες και σκάνδαλα, τα δε προϊόντα του είναι τοξικά.

Όλες οι χώρες του κόσμου, με εξαίρεση την Κίνα, χρωστάνε στις τράπεζες, οι οποίες είναι σήμερα οι πραγματικοί κυρίαρχοι. Η πατρίδα του καπιταλισμού, οι ΗΠΑ, έχουν επιδοθεί σε μια κούρσα οικονομικής ενίσχυσης τραπεζών και επιχειρήσεων αλλά και γιγαντιαίων δημοσίων δαπανών για την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας. Η βρετανική κυβέρνηση ακολουθεί παρόμοιο δρόμο, ενώ ο Νικολά Σαρκοζί στην Γαλλία, παρεμβαίνει με πάθος στον αγώνα υποστήριξης των γαλλικών τραπεζών καθώς και πολλών μεγάλων βιομηχανιών, μιλώντας για «εθνικούς πρωταθλητές» που θα πρέπει να προστατευθούν από τον διεθνή ανταγωνισμό και το τσουνάμι της κρίσης.

Απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση η Αριστερά, σε όλον σχεδόν τον κόσμο, σιωπά αμήχανη. Ουσιαστικά, δεν έχει να προτείνει κάτι που να ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και, το χειρότερο, συμπεριφέρεται σα να μη πιστεύει ενδόμυχα πως είναι ρεαλιστική κάποια σοβαρή αμφισβήτηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Μόνο που δεν είναι έτσι. Σε εκτεταμένες περιοχές του πλανήτη γίνονται στις μέρες μας εξαιρετικά ενδιαφέροντα πειράματα, από την επιτυχία των οποίων θα εξαρτηθεί κυριολεκτικά το μέλλον του συστήματος.

Στην επαρχία Τσιάπας του Νότιου Μεξικού, λειτουργεί εδώ και δεκαπέντε χρόνια μια τελείως καινούργια μορφή κοινωνίας. Η χώρα, που έχει έκταση ίση με το 1/3 της Ελλάδας και πληθυσμό 5 εκατομμύρια, έχει διαιρεθεί σε 32 αυτόνομες και αυτοδιοικούμενες περιοχές, όπου την εξουσία την έχουν οι λαϊκές συνελεύσεις και όπου δεν κυκλοφορεί το χρήμα ούτε λειτουργούν τράπεζες.

Λίγο νοτιότερα, στο Εκουαδόρ, στη Βολιβία και στη Βενεζουέλα, αριστερές κυβερνήσεις, που αναδείχτηκαν με κανονικές και νόμιμες εκλογές, αμφισβητούν την οικονομική και πολιτική κυριαρχία των ΗΠΑ, συνεργάζονται μεταξύ τους και με την Κούβα και αναζητούν νέους δρόμους ανάπτυξης.

Πέρασαν πια οι παλιοί καιροί, που η Λατινική Αμερική εθεωρείτο η «πίσω αυλή των ΗΠΑ» και όταν κάποιος πρόεδρος λατινοαμερικανικής χώρας έκανε πως κουνιότανε λίγο, έστελναν οι βορειοαμερικανοί επικυρίαρχοι ένα καταδρομικό και χίλιους πεζοναύτες και καθαρίζανε.

Πάνε πια αυτά. Δεκατέσσερα χρόνια ο Τσάβες της Βενεζουέλας τους βγάζει τη γλώσσα, φτάνοντας να στέλνει φτηνό πετρέλαιο για να μοιραστεί στους φτωχούς των ΗΠΑ, ο Ραφαέλ Κορέα του Εκουαδόρ διαγράφει το χρέος της χώρας και ο Μοράλες της Βολιβίας εθνικοποιεί τα ορυχεία του κασσίτερου, όλοι μαζί σπάνε τον αποκλεισμό της Κούβας και οι ΗΠΑ περιορίζονται να παρακολουθούν. Εκτός του ότι, στις πρόσφατες εκλογές στο Περού, αναδείχθηκε αριστερός πρόεδρος και μάλιστα ινδιάνος και η χώρα προστέθηκε στις άλλες τρεις, που προανέφερα.

Τελικά, έτσι που πάνε τα πράγματα και καθώς η Γνώση και η Πληροφορία έχουν γίνει παραγωγικές δυνάμεις, το τέλος της κρίσης θα έρθει από την αλλαγή στον τρόπο παραγωγής και μαζί θα έρθει και το τέλος του συστήματος.

Στις παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης, με την οποία καταργήθηκε η φεουδαρχία και εγκαθιδρύθηκε ο καπιταλισμός, οι ριζοσπάστες δημοκράτες λέγανε πως «ήρθε η ώρα να πνίξουμε τον τελευταίο Πάπα με τα άντερα του τελευταίου Βασιλιά».

Στην εποχή μας δεν ταιριάζουν τέτοιες άγριες λύσεις, προβλέπω όμως πως δεν είναι μακριά η μέρα που θα μπει στη φυλακή ο τελευταίος τραπεζίτης με τις μαρτυρικές καταθέσεις του τελευταίου καπιταλιστή.

Posted in Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα Πολίτης, οικονομική κρίση | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Η ανίκητη ακλισία

Posted by tofistiki στο 19/07/2011

 Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 19/07/2011

Στο σημείωμά μου αυτό μπαίνω, ίσως, στα οικόπεδα του γιου μου, εφόσον θίγω ένα γλωσσικό θέμα, αλλά ακούγοντας προχτές τους ανελλήνιστους της τηλεόρασης να μας κοπανάνε συνεχώς για «μαϊμού πιστοποιητικά σπουδών» ή για «μαϊμού εκπαιδευτικούς» και δε συμμαζεύεται, δεν άντεξα και ανέτρεξα σε όσα λεξικά έχω στη βιβλιοθήκη μου, για να δω αν η λέξη «μαϊμού» είναι άκλιτος επιθετικός (ή κάτι ανάλογο) προσδιορισμός.

Βρήκα λοιπόν πως η λέξη μαϊμού είναι ουσιαστικό γένους θηλυκού και κλίνεται σύμφωνα με τους κανόνες της ελληνικής γραμματικής: η μαϊμού, της μαϊμούς, τη μαϊμού, οι μαϊμούδες, των μαϊμούδων, τις μαϊμούδες.
Η λέξη σημαίνει τον πίθηκο, μεταφορικώς όμως χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει όποιον, παρ’ αξίαν, κατέχει κάποιο αξίωμα ή θέση, ή καμώνεται πως είναι κάτι, ενώ δεν είναι, π.χ. μαϊμούδες-πατριώτες, μαϊμούδες-τεχνοκράτες κ.ο.κ.. Προφανώς σχετίζεται με το ρήμα πιθηκίζω ή μαϊμουδίζω.

Τώρα γιατί τη μεταχειρίζονται σαν άκλιτη; Την αιτία να την αναζητήσουμε στην αγραμματοσύνη, την ημιμάθεια και τη νωθρότητα σκέψης, που χαρακτηρίζουν πολλούς από εκείνους που υποτίθεται είναι ταγμένοι να μας διαφωτίζουν ή να μας πληροφορούν.

Πριν από δέκα χρόνια με αφορμή το τραγικό ναυάγιο της «Σάμινας», μας είχαν ταράξει με διάφορα, όπως «το δράμα των επιβατών της “Σάμινα”», οι «πλοιοκτήτες της “Σάμινα”» και τα παρόμοια. Φαίνεται πως θεωρήσανε το όνομα ξενικό και, συνεπώς, άκλιτο κι ας είναι ελληνικότατο και σχετίζεται με το θρυλικό πλοίο του Πολυκράτη της Σάμου, τη φοβερή «Σάμαινα»!

Όσο για τις ξενικές λέξεις, όπως το Μεξικό ή το καζίνο και άλλα πολλά, αυτές θεωρούνται αυτομάτως άκλιτες. Έτσι, ακούμε για την «οικονομία του Μεξικό» ή ότι ο τάδε «σύχναζε σε καζίνο» και τα παρόμοια. Όμως οι λέξεις αυτές είναι μεν ξενικές αλλά απολύτως εξελληνισμένες και πρέπει να κλίνονται κανονικά. Το Μεξικό να κλίνεται όπως το λεξικό και το καζίνο όπως το κλαρίνο. Φυσικά έτσι που πάμε, δεν αποκλείεται κάποτε να ακούσουμε για «τη μελωδία του κλαρίνο»!

Η αγραμματοσύνη και η νωθρότητα της σκέψης συνδυάζεται συχνά με την περιφρόνηση που δείχνουν στο κοινό στο οποίο απευθύνονται. Κανείς δεν έκανε ποτέ τον κόπο να μας πει τι σημαίνουν τα διάφορα σπρεντ, ή χανγκ απ, ή λίμιτ απ, που τα μεταχειρίζονται αφειδώς. Κατά ποίαν λογικήν, ακούγοντας στην Ελλάδα ελληνικό ραδιόφωνο ή παρακολουθώντας ελληνική τηλεόραση, πρέπει να ξέρω τι σημαίνουν διάφοροι αγγλικοί όροι;

Παλαιότερα, όταν επικρατούσε η γαλλομάθεια, όταν δηλαδή για να θεωρηθείς μορφωμένος έπρεπε να παρεμβάλεις στις κουβέντες σου γαλλικές λέξεις ή φράσεις, ο πατέρας μου, τραπεζικός υπάλληλος τότε, που υπηρετούσε στη Μυτιλήνη, είχε βρει έναν αλάνθαστο τρόπο να εξουδετερώνει αυτήν τη μόδα, γελοιοποιώντας ταυτόχρονα αυτούς που την ακολουθούσαν. Έλεγε, να πούμε, ο τύπος «Σύμφωνα με τη δικιά μου point de vue…» «Assichtpunkt» τον διέκοπτε ο πατέρας μου. «Pardon?», απορούσε αυτός. «Το είπα στα γερμανικά», του εξηγούσε Ύστερα από δυο τρεις τέτοιες «μεταφράσεις», ο συνομιλητής του έκοβε τη μόδα ή τον απήλασσε από την παρουσία του.

Για να επιστρέψω όμως στο θέμα μου, η περιφρόνηση προς το κοινό, που δείχνουν τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε., εκδηλώνεται με την αποφυγή τους να εξηγούν τα άπειρα αρκτικόλεξα, που έχουν καθιερωθεί. Ακούμε συνεχώς να αναφέρονται σε διάφορα ΚΕΔΕ, ΕΚΑΣ, ΟΣΠΕ και τα παρόμοια, σα να είναι αυτονόητο να ξέρει τη σημασία τους το κοινό. Και καλά να είχαμε να κάνουμε με τα πασίγνωστα, καθιερωμένα και σε ευρεία χρήση ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, ΙΚΑ, αλλά και ΠΑΣΟΚ, Κ.Κ.Ε., ΕΔΑ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, αλλά υπάρχουν εκατοντάδες (ή ίσως και χιλιάδες) άλλα, που είναι αδύνατο να τα ξέρει όλος ο κόσμος.

Επιβάλλεται λοιπόν όταν τα χρησιμοποιούν, να δίνουν παρενθετικά και την ερμηνεία τους. Αλλά πού; Αυτό σημαίνει δουλειά, και ως γνωστόν η δουλειά είναι για τα κορόιδα, ενώ αυτοί κατατάσσουν τον εαυτό τους στους έξυπνους…

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, Η γνώμη του μη ειδικού, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Είναι μόνον υποψία;

Posted by tofistiki στο 12/07/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που θα δημοσιευτεί στο Εμπρός στις 12/07/2011

Δεν υπήρξα ποτέ καχύποπτος, θα αυτοχαρακτηριζόμουν μάλλον «καλοπροαίρετος αφελής». Ούτε ανήκω στην πολυπληθή κατηγορία των συνομωσιολογούντων. Δεν πιστεύω πως για το σημερινό (δηλαδή τι σημερινό, της τελευταίας τριακονταετίας) χάλι φταίνε οι μισέλληνες Φράγκοι, ή οι αναπόφευκτοι Εβραίοι.

Από την άλλη πλευρά δεν αποδέχτηκα ποτέ πως εμείς οι Έλληνες είμαστε τεμπέληδες, καλοπερασάκηδες, «Βρωμιοί», με λίγα λόγια. Χωρίς να είμαι εθνικιστής (θεωρώ τον εθνικισμό, ιδεολογία των μειονεκτικών) είμαι πατριώτης και δεν ντρέπομαι να το λέω σε εποχή παγκοσμιοποίησης.

Γιατί τώρα σας αράδιασα όλα αυτά, που στο κάτω κάτω τα έχω διατυπώσει πολλές φορές από τις στήλες του «Εμπρός»; Τα γράφω γιατί οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων με πείθουν πως πιαστήκαμε κορόιδα.

Δεν κινδύνεψε η Ελλάδα να χρεοκοπήσει. Μας έπεισαν γι΄ αυτό τα ξεφτιλισμένα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού και οι Χατζηαβάτηδες που διεκπεραιώνουν τις εντολές των ξένων, παριστάνοντας τους υπουργούς. Όλοι αυτοί που περνάνε στην κοινή γνώμη την αντίληψη πως είμαστε φτωχή χώρα και πως μόνο με τη βοήθεια των ξένων προστατών της μπορεί να επιβιώσει, την ιδεολογία, δηλαδή, της «Ψωροκώσταινας» ή της «πτωχής αλλ΄εντίμου Ελλάδος», όπως το λέγανε πιο κομψά.

Το φαινόμενο δεν είναι τωρινό. Ξεκινά με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Όπως έγραψε ο καθηγητής Ανδρεάδης: «η ιστορία του ελληνικού κράτους είναι η ιστορία του δημοσίου χρέους του». Το πρώτο πολιτικό κόμμα που, από τη δεκαετία του ΄30 ακόμη, καταπολέμησε την ιδεολογία της Ψωροκώσταινας, ήταν το κομμουνιστικό κόμμα και τις απόψεις αυτές ενστερνίστηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής και κατά την Απελευθέρωση, μεγάλοι οικονομολόγοι, μηχανικοί και άλλοι επιστήμονες.

Το 1947, ο οικονομολόγος Δημήτρης Μπάτσης έγραψε το καταπληκτικό βιβλίο «η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα», στο οποίο αποδείκνυε με πλήθος στοιχείων τον πλούτο της ελληνικής γης σε πολύτιμα μεταλλεύματα και τη δυνατότητα να αναπτυχθεί στη χώρα σοβαρή βιομηχανία.

Ο Δημήτρης Μπάτσης, γιος ναυάρχου, με λαμπρές σπουδές, είχε οργανωθεί στην Κατοχή στο ΕΑΜ και μετά την Απελευθέρωση ήταν μέλος της επιστημονικής εταιρείας Επιστήμη-Ανοικοδόμηση (ΕΠ.ΑΝ), που κυκλοφορούσε το περιοδικό «Ανταίος». Το πλήρωσε ακριβά αυτό το βιβλίο ο Μπάτσης! Στο βιβλίο της «το φοβερό τίμημα», η γυναίκα του, αφήνει καθαρά να εννοηθεί πως η σύνδεσή του με την υπόθεση Μπελογιάννη και η θανατική του καταδίκη είχαν αφορμή αυτό το βιβλίο, που κατέρριπτε τον μύθο της Ψωροκώσταινας.

Και δεν εκτέλεσαν μόνο τον συγγραφέα, αλλά θάψανε και το βιβλίο του. Το ότι μια γενιά Ελλήνων αγνόησε την ύπαρξη του βιβλίου και των απόψεών του για την ανάπτυξη της χώρας, ούτε κι αυτό είναι τυχαίο. Το κατεστημένο έχει πολλές και βαριές ενοχές για να μπορέσει να σταθεί στο έργο του Μπάτση και να αντλήσει από αυτό έστω και λίγα διδάγματα.

Η Ελλάδα είναι, στην πραγματικότητα, μια πλούσια χώρα! Δεν είναι μόνο τα πολύτιμα ορυκτά και μεταλλεύματα που κρύβει το υπέδαφός της: νικέλιο, χρώμιο, ραδόνιο, ακόμα και χρυσό, για να μην αναφερθώ στους ορυκτούς υδρογονάνθρακες. Είναι και οι δυνατότητες της γης της να παράγει εκλεκτά προϊόντα, όπως το λάδι, τα εσπεριδοειδή, τα αρωματικά φυτά και τα βότανα αλλά και πλήθος προϊόντα, που δεν ευδοκιμούν σε άλλες πολλές χώρες. Θα ξέρετε, βέβαια, πως ελιές δεν ευδοκιμούν παρά μόνο γύρω από τη Μεσόγειο και πως τα μαστιχόδενδρα της Χίου είναι μοναδικά στον κόσμο.

Στις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70, είναι αλήθεια, πως ξεκίνησε έντονη προσπάθεια εκβιομηχάνισης. Ιδρύθηκαν μεγάλες βιομηχανίες, αλουμινίου, νικελίου, χρωμίου, μεταλλοκατασκευών, οχημάτων και πλήθος άλλες και όχι στην Αττική αλλά κυρίως στην επαρχία.
Ύστερα, όμως, ήρθε η εποχή να γίνουμε «χώρα υπηρεσιών», χωρίς καμιά υποδομή για κάτι τέτοιο. Άρχισε ο άκρατος δανεισμός των πάντων. Καθιερώθηκαν δάνεια για διακοπές, δάνεια για κατανάλωση. Ήταν η εποχή του «Τσοβόλα δώστα όλα». Καθιερώθηκε το ολέθριο σύστημα των επιδοτήσεων, που χαντάκωσε την ελληνική γεωργική παραγωγή.

Φυσικά τα χρήματα που δάνειζαν αφειδώς οι εγχώριες τράπεζες τα δανειζόταν το κράτος από τράπεζες του εξωτερικού. Παράλληλα, δεν δόθηκε καμιά προσοχή στην παραγωγή Γνώσης, του ακριβότερου, σήμερα, αγαθού. Τα κονδύλια που διέθετε ο κρατικός προϋπολογισμός για την εκπαίδευση και την έρευνα, είναι αναλογικώς πολύ μικρότερα από όσα προβλέπουν οι προϋπολογισμοί της Γκάνας ή της Ουγκάντας, πράγμα που επιβεβαιώνει την υποψία ότι αποτελούμε το βορειότερο αφρικανικό κράτος του πλανήτη!

Και αφού μας έφεραν σ΄αυτή την αξιοθρήνητη κατάσταση, μας ζητούν από πάνω «να στηρίξουμε την πατρίδα κάνοντας θυσίες». Δεν είδαμε όμως ούτε έναν υπουργό ή κρατικό παράγοντα να προσφέρει οικειοθελώς τον μισό μισθό του για να «στηρίξει την πατρίδα». Υποτίθεται πως οι υπουργοί, οι βουλευτές και οι λοιποί κρατικοί παράγοντες είναι υπάλληλοι του λαού. Από τα λεφτά των φορολογουμένων άλλωστε πληρώνονται. Δεν είναι λογικό, όταν ένας υπάλληλος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του, να απολύεται; Εφόσον λοιπόν, όπως και οι ίδιοι το ομολογούν, δεν πέτυχαν τους στόχους που έβαλαν, δεν είναι λογικό και νόμιμο να τους απολύσουμε εμείς;

Το σκίτσο είναι, βέβαια, του Μποστ.

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γνώμες και σχόλια, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ένα καλοκαίρι γεμάτο φοβίες…

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Γράφει η Αγγελική Σαραντάκου

Βουτάς στη θάλασσα μ’ εκείνη την προαιώνια άνεση κι ευχαρίστηση, όπως τότε που είμαστε ζώα του υγρού στοιχείου!

Ξεχνάς ποια είσαι, πώς είσαι, πόσο είσαι, τι έχεις, τι κουβαλάς μέσα κι έξω σου: παθήματα, πάθη, λάθη, ανησυχίες, αγωνίες, για τότε, τώρα, αύριο, για τα εγγόνια σου -ας ήταν κι αυτά μαζί σου, κι όχι κλεισμένα στο δυαράκι της γιαγιάς να περιμένουν τους γονιούς τους- για τα παιδιά σου, πού να ‘ναι τώρα, είναι καλά; Βλέπεις, μεγάλωσαν κι αυτά κι έχουν πολυστέψει και οι ευθύνες τους…

Εσύ όμως, τώρα, χαίρεσαι, μπορείς και χαίρεσαι ακόμη, αυτό δεν σου το ‘χουν πάρει μαζί με τα τόσα άλλα, χαίρεσαι, έστω και στιγμιαία! Γεμίζουν καθαρό οξυγόνο τα πνευμόνια σου, η θάλασσα φαίνεται πεντακάθαρη, τα κατάφερε ο Δήμαρχος και την κράτησε για τον κόσμο, χωρίς κολλητές, η μία δίπλα στην άλλη, απλώστρες, ομοιόμορφες ομπρέλες και στριμωγμένα, ίδια κι όμοια, καθίσματα! Βλέπεις και τον Μίμη, στο καφενεδάκι στο βάθος, να διαβάζει το καινούργιο βιβλίο του Κουμανταρέα, από την εφημερίδα της Κυριακής.
Απλά πράγματα, γλυκούτσικα, σαν τα χρόνια μας, που θα μπορούσαν να ‘ναι και ήρεμα, αν μας άφηναν να τα ζήσουμε, όπως θέλαμε!

Αλλά πού; Πώς; Πάει, σου ‘φυγε η σκέψη! Η Αγάθη έχει το γιο της άνεργο 6 μήνες, η γυναίκα του δεν βρίσκει ούτε γιαγιές, ούτε παιδάκια να φυλάξει, τα παιδιά τους, στον πρώτο χρόνο στο Πανεπιστήμιο το ένα, στην Τρίτη Λυκείου το άλλο, και το σπίτι στο νοίκι…Τι να κάνει η έρημη μάνα; Τι να κόψει; Όλα στο τσίμα-τσίμα, αλλά ως πότε; Μπορείς να μένεις αμέτοχη;
Ανατρίχιασες ξαφνικά, από μέσα σου ήρθε το σύγκρυο, η θάλασσα είναι ήρεμη, γλυκιά, ζεστή, αλλά εσύ νιώθεις συγκρυασμένη. Και ξαφνικά, βλέπεις τριγύρω σου… Επάνω στους βράχους σκαρφαλωμένα, στη σειρά, πέντε τεράστια τροχόσπιτα! Δέκα το πρωί, αλλά τώρα ξυπνήσανε και τινάζουν τα σεντόνια τους, αποπάνω σου.
Κι αρχίζεις να σκέφτεσαι, μόνο τα σεντόνια τους τινάζουν; Πού πλένονται; Η περιοχή δεν είναι οργανωμένη, για κάμπινγκ. Πας πιο πέρα και ξανοίγεσαι στα βαθιά. Εδώ είναι πιο καθαρά, σίγουρα. Όμως δεν βλέπεις πια, όπως πρώτα, την καρεκλίτσα με τα πράγματά σου! Θα προλάβεις να φωνάξεις, αν κάποιος, ακούσει το κινητό σου και σκεφτεί να το πάρει; Καταλαβαίνεις ότι σκέφτεσαι άσχημα πράγματα, όμως σου περνάνε από το μυαλό και σε βαραίνουν.
Κι εκείνη η γυναίκα με τα σκούρα ρούχα και τη βαριά μαύρη τσάντα, που στέκει δίπλα σε ανύποπτους γεράκους, που λιάζονται αμέριμνοι, γιατί δεν πέφτει στη θάλασσα να δροσιστεί; Πώς αντέχει τέτοια ζέστη; Ευτυχώς, βγάζει ένα αντηλιακό και τ’ απλώνει στα χέρια και το πρόσωπό της! Δεν μπορεί να είναι τρομοκράτισσα, με αντηλιακό! Όμως το νιώθεις, η ευχαρίστηση χάθηκε, βαρύναν τα χέρια σου, έρχεσαι γρήγορα προς τα έξω.
Βγαίνοντας ακούς το τηλέφωνο από την τσάντα σου. Ο Μίμης σου θυμίζει ότι πρέπει να περάσουμε για ψώνια. Μπαίνεις αμέσως στους γνωστούς σου ρυθμούς, όπως τότε που έτρεχες σαν κουρντισμένη, από το πρωί, ως το βράδυ! Τι δύο οχτάωρα, τρία έπρεπε να γράψεις σ’ εκείνους τους στίχους! Και τις νύχτες, στον ύπνο σου προβλήματα έλυνες!

Ξεπλένεσαι γρήγορα, ντύνεσαι στα πεταχτά, πού όρεξη για αντηλιακά. Η κοπέλα με τα σκούρα ρούχα είναι σκυμμένη πάνω σε μια από κείνες τις χοντρές γυναίκες, που πληθαίνουν συνέχεια δίπλα μας, στη θάλασσα, στους δρόμους στα μαγαζιά και της κάνει μασάζ! Με προσεγμένες, επαγγελματικές κινήσεις. Μια νέα κοπέλα, δίπλα, περιμένει τη σειρά της. Είδες η σκουρόχρωμη -σκέφτεσαι- μια χαρά απασχόληση βρήκε. Μπράβο της!

-Μπανάκι; Με ρωτάει η κοπέλα στο ταμείο που πάνε οι μεγάλες κυρίες με τα λίγα ψώνια.
-Ε, άμα γίνεις κι εσύ συνταξιούχος, κι έρθεις στα χρόνια μου, θα βρίσκεις λίγο χρόνο, της απαντώ.
– Ίσως να ‘ρθώ στα χρόνια σας, θα γίνω όμως συνταξιούχος; αναρωτήθηκε, με σοβαρότητα.
– Μην σκέφτεσαι έτσι, κοπέλα μου, της απάντησε η επόμενη πελάτισσα, πικραίνεσαι τσάμπα. Τέτοιες αγριότητες δεν κρατάνε πολλά χρόνια. Και στα χρόνια μας θα ‘ρθείς, και σύνταξη θα πάρεις, και θα βρίσκεις ελεύθερες θάλασσες ακόμη. Ρώτα κι εμάς! Και κατοχή περάσαμε, και χούντα και μετανάστευση. Δεν μας βλέπεις κάθε τόσο στο ταμείο σου, να κουβαλάμε μόνες τα ψώνια μας;

Κοίταξα με καμάρι τη συνομήλικη μου, της χαμογέλασα, σήκωσα την τσάντα μου, νιώθοντας ξεκούραστη και δροσισμένη κι έφυγα χαρούμενη για το σπίτι…

 

Posted in Αιγινήτικα, Γνώμες και σχόλια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αν δεν υπήρχε η Αριστερά, θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Κείμενο του Δημήτρη και της Αγγελικής Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στον «Πολίτη» της Μυτιλήνης

Στο γενικό κλίμα της έκπτωσης των πάντων, μερικοί σπεκουλαδόροι της πληροφόρησης ζητάνε να τα βάλουν όλα στο ίδιο τσουβάλι.

«Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι» λένε, βάζοντας μαζί τους πολιτικούς, τους επιστήμονες, τους επιχειρηματίες και τους μισθωτούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των πολιτικών τάσεων.

Έλα όμως που δεν είναι. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τις απλουστευτικές γενικεύσεις, που αν μη τι άλλο αποπροσανατολίζουν. Ύστερα, διαφωνούμε με την αναζήτηση, παγίως, κάποιου αποδιοπομπαίου τράγου, στον οποίο να φορτώνουμε όλα τα δεινά.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Μετά τον Εμφύλιο και για πολλά χρόνια ακόμα, επικρατούσε το αντικομμουνιστικό πνεύμα, που δεν είχε μόνο νομική επένδυση αλλά και τη συγκατάθεση, τρόπον τινά, μέρους της κοινής γνώμης. Για όλα τα δεινά έφταιγαν «οι κομμουνισταί». Αυτοί δολοφόνησαν τον Κένεντι, αυτοί προκάλεσαν το ανθελληνικό πογκρόμ στη Πόλη, αυτοί εμπόδιζαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος.

Ύστερα ήρθε η Χούντα και τα εφτά χρόνια του γύψου. Εδώ πρέπει να τονιστεί η πιο χαρακτηριστική ανακολουθία του οπερετικού αυτού καθεστώτος. Ενώ προήλθε από τον πιο αντικομμουνιστικό πυρήνα του στρατεύματος, τον διαβόητο ΙΔΕΑ και ενώ εκπροσωπούσε την πιο ακραία συντήρηση, κατόρθωσε να εξουδετερώσει δυο από τα βάθρα του καθεστώτος: τη Μοναρχία και τον Αντικομμουνισμό.

Μην ξεχνάμε πως ο Κοκός ήταν ο μόνος βασιλιάς της Ελλάδας που κηρύχθηκε έκπτωτος με δύο δημοψηφίσματα, από τα οποία το πρώτο έγινε το 1973, επί Χούντας και το δεύτερο το 1974, κατά τη Μεταπολίτευση. Βέβαια το δημοψήφισμα του 1973 θεωρήθηκε (και ήταν) νόθο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη σημασία του, που είναι ότι, θεσμός τον οποίο καταργεί ο φυσικός του φορέας, δεν έχει ζωή. Η μακρόβια τρίτη γαλλική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε το 1871, από μια βουλή στην οποία κυριαρχούσαν οι μοναρχικοί! Από τότε, ο ηττημένος διεκδικητής του γαλλικού θρόνου ο «Δουξ των Παρισίων» και οι απόγονοί του, αποτελούν γραφικό αναχρονισμό.

Όσο για την ηθική έκπτωση του αντικομμουνισμού, αυτή προκλήθηκε από την άκριτη εφαρμογή από τους χουντικούς, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας, που ίσχυε επί δικτατορίας της 4ης Αυγούστου (Ν.375) ή κατά τον Εμφύλιο (Ν.509), σε βάρος όλων ανεξαιρέτως των αντιπάλων τους, μεταξύ των οποίων και βασιλοφρόνων ή συντηρητικών στρατηγών.

Τελευταία, έχει γίνει πάλι της μόδας να τα ρίχνουν όλα στην Αριστερά και συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Την αρχή την έκανε ο πρωταγωνιστής της πολιτικής γκάφας, για να μη την χαρακτηρίσουμε πιο βαριά, ο ανεκδιήγητος β΄ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος σε κάθε περίπτωση αποδοκιμασίας ή προπηλακισμού πολιτικών, βλέπει τη συμμετοχή ή την υποκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά πρόκειται για ψεύδη. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί η βία δεν συμφέρει την Αριστερά. Κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της με την ηρεμία και την ομαλότητα. Πολύ σωστά το διατύπωσε ο ηγέτης της, ο ζωντανός και μαχητικός Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Άλλωστε στην ιστορία της Αριστεράς, τουλάχιστον τα τελευταία 60 χρόνια, δηλαδή δύο γενιές ανθρώπων, δεν αναφέρονται ούτε συστηματικές αντισυγκεντρώσεις, ούτε σπασίματα γραφείων των αντιπάλων, ούτε προπηλακισμοί. Όλα αυτά γίνονταν εις βάρος της, από το Παρακράτος ή τη Δεξιά. Γιατί στην Αριστερά ανήκαν και ο Λαμπράκης, και ο Τσαρουχάς, και ο Γεωργιάδης και τόσοι ανώνυμοι που έχασαν τη ζωή τους..

Βεβαίως πολλοί, συνηθισμένοι να μονοπωλούν τον δημόσιο λόγο και την πληροφορία, ενοχλούνται όταν ακούνε τον λόγο της Αριστεράς από βήματα, που είναι υποχρεωμένα να μην αγνοήσουν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης, όπως έγινε πριν από λίγες μέρες, που αναμεταδώσανε τη χειμαρρώδη, λεβέντικη και χωρίς υπεκφυγές ομιλία της Λιάνας Κανέλλη από το βήμα της Βουλής, κατά την οποία είπε πολύ ενοχλητικά πράγματα και, κατά το κοινώς λεγόμενο, έκανε «ρόμπα» τον αγορητή της ακροδεξιάς.

Ας το πάρουν απόφαση. Επειδή ανοιχτή δικτατορία δε μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δε θα το ήθελαν αλλά γιατί η, χρονολογικώς τελευταία, αποδείχτηκε πολύ δαπανηρή και ασύμφορη, είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν την Αριστερά. Μόνο που θα πρέπει να είναι μια τελείως διαφορετική Αριστερά, που μπορεί να μην υπάρχει ακόμα, αλλά που είναι σχεδόν νομοτελειακή η συγκρότησή της. Μια Αριστερά χωρίς απόλυτες αλήθειες, χωρίς μικρομάγαζα, χωρίς ισόβιες ηγεσίες, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς, ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής μας.

Μια τέτοια Αριστερά και αν ακόμα δεν υφίσταται θα έπρεπε να την εφεύρουμε, γιατί είναι η μόνη που θα μπορέσει να βάλει τις ανάγκες του ανθρώπου πάνω από τα κέρδη των τραπεζών και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας πάνω από τις επιταγές των ξένων!

 

 

Posted in Αριστερά - κινήματα, Δημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Ιστορία, εφημερίδα Πολίτης | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Σκέψεις γύρω από τη βία

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 28/06/2011
 

Πριν από ένα χρόνο δημοσιεύθηκε στο «Εμπρός» σημείωμά μου με τον τίτλο «Είναι η βία η μαμή της Ιστορίας;», που από κάποιους θεωρήθηκε περίπου βλάσφημο, αφού δεν αποδεχόταν ως θέσφατο κάτι που είχε πει ο γέρο Κάρολος (άσε που έκανα λάθος και απέδωσα τη ρήση όχι στο Μαρξ αλλά στον Έγκελς).
Το ζήτημα είναι τι ορίζουμε ως βία; Γιατί βία είναι οι χουλιγκανισμοί στα γήπεδα, βία είναι και οι καταστροφές που προκάλεσαν οι νεαροί που διαμαρτυρήθηκαν για τη δολοφονία του Αλέξη, βία αποτελούν τα φαινόμενα του προπηλακισμού και των χειροδικιών κατά επιφανών εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος, που πολλαπλασιάζονται τελευταία.

Όλα αυτά όμως τα βίαια φαινόμενα, όσο και αν τα υπερτονίζουν τα εξωνημένα Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, είναι παράγωγα και όχι γενεσιουργά στοιχεία. Γενεσιουργός πηγή της βίας είναι η νόμιμη βία που ασκεί το εκάστοτε κράτος. Άλλωστε ο Μαξ Βέμπερ, αν δεν κάνω λάθος, είπε πως το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας. Στην περιοχή της βίας κάθε εξουσία είναι έτοιμη να δίνει μάχες, συνήθως εύκολες γι’ αυτήν, και συχνά να κερδίζει. Η βία είναι το δικό της γήπεδο.

Η κρατική βία είναι υπόκωφη, αθόρυβη και αόρατη, ειδικότερα δε στις μέρες που περνάμε, που η πατρίδα μας έπαψε να είναι ανεξάρτητη και έχει υποδουλωθεί σε ξένα κέντρα οικονομικής εξουσίας, η κρατική βία μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη, γιατί αποσκοπεί στην ανεμπόδιστη εφαρμογή των επιταγών της παγκοσμιοποίησης, στην εξαθλίωση των μισθωτών και των μικρών και μεσαίων επαγγελματιών και στον εκφοβισμό της κοινωνίας.

Ο μόνος δρόμος αντίστασης σ’ αυτήν τη βία είναι η άρνησή της. Να μη μπούμε στη λογική της και να μην παίξουμε το παιχνίδι αυτών που την ασκούν. Αυτό το έχουν κατανοήσει με αξιοθαύμαστη ωριμότητα οι αγανακτισμένοι, που ένα μήνα τώρα κατακλύζουν το Σύνταγμα και άλλες πλατείες των πόλεων της πατρίδας μας.

Και η αποφυγή της βίας από μέρους των αγανακτισμένων είναι κάτι που ανησυχεί και τρομάζει τους κρατούντες, γιατί κατανοούν πως είναι ανίσχυροι απέναντί της, αφού τα όπλα τους, η οργάνωσή τους, ο σχεδιασμός τους μένουν χωρίς αντικείμενο, άρα τους είναι άχρηστα.

Στηρίζονται στη βία και τρομάζουν μπροστά στην άρνησή της.

Πολύ θα θέλανε, οι κρατούντες, να μετακυλιστεί η αντιπαράθεση με τους αγανακτισμένους στην περιοχή της βίας, όπως έγινε τότε με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη, και ανησυχούν που αυτό τώρα δε γίνεται. Δεν είχαν προβλέψει αυτή την ιδιότυπη αντιπαράθεση: από τη μια μεριά εκατοντάδων πάνοπλων αστυνομικών, με κράνη, ασπίδες, που τους προστατεύουν ειδικοί χαλύβδινοι φράκτες και ειδικά συρματοπλέγματα, και από την άλλη δεκάδων χιλιάδων πολιτών, που άοπλοι και ήρεμοι συζητούν, τραγουδούν ή χορεύουν, με την παρουσία των οικογενειών τους και των παιδιών τους.

Ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, το αναμφισβήτητο γεγονός είναι πως το πολιτικό σύστημα που στηριζόταν στο δικομματισμό, έχει απαξιωθεί πλήρως και κοντά του έχει ευτελιστεί και ο ρόλος των Μ.Μ.Ε.. Η επίδραση των συνεχιζόμενων επί ένα μήνα συγκεντρώσεων έχει επηρεάσει την πολιτική ατμόσφαιρα. Αργά η γρήγορα, πάρει δεν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να προσφύγει στις εκλογές, στις οποίες, να μου το θυμάστε, και τα δύο λεγόμενα κόμματα εξουσίας θα καταποντιστούν και νέες πολιτικές δυνάμεις θα εμφανιστούν.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά η συμπεριφορά τους μου θυμίζει το ποίημα του Καβάφη «Οι Τρώες», που λέει:

«Είναι οι προσπάθειές μας των συφοριασμένων,
είναι οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων
Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι
παίρνουμ’ απάνω μας κι αρχίζουμε
να ‘χουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
…………………
Είναι οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφαση και τόλμη,
θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά
κι έξω στεκόμαστε ν’ αγωνιστούμε.
…………………
Κι όμως η πτώσις μας είναι βεβαία.
Επάνω στα τείχη άρχισεν ήδη ο θρήνος …»

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Κάστρα που πέφτουν και κάστρα που κρατάνε

Posted by tofistiki στο 11/07/2011

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 05/07/2011

Τον τελευταίο μήνα γίναμε μάρτυρες σημαντικών μεταβολών στην πολιτική ατμόσφαιρα. Βέβαια για την ώρα απουσιάζουν θεαματικές αλλαγές, αφού κανείς κλέφτης του δημοσίου χρήματος δεν πιάστηκε, κανένας μεγαλοπαράγων της πολιτικής δεν είχε το φιλότιμο να παραιτηθεί και όλο το θεσμικό πλαίσιο, με το οποίο υποτίθεται πως θα μπει μια τάξη στο Δημόσιο, βρίσκεται ακόμα στο στάδιο των εξαγγελιών και των προθέσεων.
Παρ’ όλα αυτά, είναι αντιληπτό πως κάτι έχει αλλάξει και μάλιστα η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού είναι καθοριστικής σημασίας. Σαν καταλύτης δε της αλλαγής αυτής πιστεύω πως λειτούργησε η συνεχής, επί τόσες μέρες παρουσία των αγανακτισμένων πολιτών στο Σύνταγμα και άλλες πλατείες των πόλεων της πατρίδας μας. Δεν είναι μόνο ο μεγάλος αριθμός τους, είναι και η αξιοθαύμαστη ωριμότητα που δείχνουν οι αγανακτισμένοι πολίτες, αλλά είναι και η αναβίωση ξεχασμένων ή μη εφαρμοσμένων θεσμών, όπως οι λαϊκές συνελεύσεις του τύπου της «Εκκλησίας του Δήμου» και οι αποφάσεις που λαμβάνονται από αυτές.
Η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού φαίνεται επίσης αν εξετάσουμε την κατάσταση και από μιαν άλλη σκοπιά. Από την αμηχανία, τις σπασμωδικές κινήσεις και τον δύσκολα αποκρυπτόμενο πανικό των προσώπων που αποτελούν την κυβέρνηση, αλλά και των βουλευτών του κυβερνητικού κόμματος. Έχοντας πάρει απόφαση πως δεν αποτελούν πια κυβέρνηση ανεξάρτητου κράτους, αποφάσισαν να λειτουργούν σαν υπάκουα όργανα των ξένων τραπεζών και των ξένων οικονομικών συμφερόντων. Έγιναν πειθήνιοι εκτελεστές των εντολών των ξένων. Για το καλό της Ελλάδας και του λαού φυσικά. Μόνο που δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να μην ανατρέξω σε κάποια κείμενα που είχαν δει το φως της δημοσιότητας και καλούσαν τον ελληνικό λαό να συνεργαστεί με τους κατακτητές, για το… καλό της Ελλάδας!

Το πρώτο από τα κάστρα που έπεσαν είναι το κάστρο του πολιτικού σκηνικού, που σημαίνει την αποδοχή της άσκησης της πολιτικής σαν επάγγελμα. «Βγαίνω τριάντα χρόνια βουλευτής» επαίρονται κάποιοι. Που σημαίνει την καθιέρωση της εναλλαγής δύο κομμάτων σαν μόνιμης και φυσιολογικής, τρόπον τινά, κατάστασης, σύμφυτης με τη νοοτροπία του Έλληνα. Όλα αυτά έχουν πια εκπέσει στη συνείδηση του λαού.
Το δεύτερο κάστρο που έπεσε είναι το κάστρο των Μ.Μ.Ε., που όχι μόνο έχουν πλήρως ευτελιστεί, αφού έγινε φανερό πως λειτούργησαν σαν παπαγαλάκια μεταφοράς των απόψεων των ισχυρών και όχι ως μέσα πληροφόρησης, αλλά έχουν πλευροκοπηθεί από άλλες, καινούργιες πηγές πληροφόρησης: το διαδίκτυο, τα ιστολόγια και τα ηλεκτρονικά μηνύματα που ανταλλάσσονται με τα κινητά τηλέφωνα.
Ένα τρίτο κάστρο που έπεσε είναι ο επαγγελματικός αθλητισμός και, για να ακριβολογώ, το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το βόλεϊ. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τη σημασία τους. Αποτελούν τα σύγχρονα όπια του λαού, για να θυμηθώ τον γερο-Κάρολο. Άλλωστε πάγια επιδίωξη των ισχυρών ανέκαθεν ήταν ο έλεγχος κάποιου δημοφιλούς αθλητικού συλλόγου, παράλληλα με την πρόσβαση στην πολιτική και στα μέσα ενημέρωσης. Να όμως που όλη αυτή η υπόθεση, με τους «αιώνιους αντιπάλους», τους χουλιγκανισμούς στα γήπεδα και τα συναφή, αποδείχτηκε πως σκέπαζε μια πολύ βρόμικη υπόθεση, όπου κυριαρχούν οι παρανομίες και οι συναλλαγές και η οποία δεν έχει καμμιά σχέση με το αθλητικό πνεύμα.
Υπάρχουν όμως και κάστρα που κρατάνε κι αυτό αποτελεί ελπιδοφόρο σημάδι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε. Τέτοια κάστρα είναι η οικογενειακή συνοχή, η φιλική αλληλεγγύη και συνδρομή, οι παρέες, η πατροπαράδοτη φιλοξενία, ο πολιτισμός μας, με τα τραγούδια και τις παραδόσεις μας. Πρόκειται για επάλξεις αντίστασης στην ισοπέδωση, την ομοιομορφία και την χωρίς όρους ένταξή μας στον άγριο κόσμο του ασύδοτου καπιταλισμού. Αυτά τα κάστρα πρέπει να τα προσέχουμε σαν τα μάτια μας
Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, οι ξένοι επικυρίαρχοι, πολιτικοί, οικονομικοί, στρατιωτικοί, δεν μακροημερεύουν, η Ελλάδα και οι Έλληνες όμως θα μείνουν. Το δέντρο μας έχει βαθιές και γερές ρίζες και θα πετάξει καινούργια δυνατά βλαστάρια…

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, εφημερίδα "Εμπρός" | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: