Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Παρέες ηλικιωμένων

Posted by tofistiki στο 14/12/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που δημοσιεύτηκε στο «Εμπρός» στις 14/12/2010

Πριν από εννέα ακριβώς χρόνια, δημοσιεύτηκε σ’ αυτήν τη σελίδα σημείωμά μου με τον τίτλο «Φτιάξτε παρέες, έρχονται δύσκολες μέρες», στο οποίο εξηγούσα τον ρόλο και τη σημασία της παρέας, της πιο ριζωμένης, της πιο μακρόβιας και της πιο δημοκρατικής μορφής άτυπης ένωσης ανθρώπων, όπως γράφει και ο Ασημάκης Πανσέληνος στο θαυμάσιο βιβλίο του «Τότε που ζούσαμε».

Την παρέα, δηλαδή την ταχτική συναναστροφή με φιλικά σου πρόσωπα, την κατατάσσω στις μικρές χαρές της ζωής. Μικρές, αλλά πολύ μεγάλης σημασίας. Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει πως αυτές οι μικρές χαρές της ζωής, η συναναστροφή με τους φίλους σου, η παρακολούθηση μιας ταινίας ή μιας θεατρικής παράστασης, η ακρόαση μουσικής, το διάβασμα ενός βιβλίου και φυσικά ο έρωτας με το ταίρι σου, όχι μόνο μας ευχαριστούν, αλλά παρατείνουν τη ζωή μας και μας προφυλάσσουν από πολλές αρρώστιες.

Στην παρέα μετέχεις αυτοβούλως, δε σε υποχρεώνει κανένας. Πας γιατί γουστάρεις τους φίλους σου, με τους οποίους συζητάς, καλαμπουρίζεις και καυγαδίζεις καμμιά φορά. Στην παρέα δεν υπάρχει αρχηγός, αλλά καμμιά φορά ο ζωηρότερος γίνεται πρώτος μεταξύ ίσων. Βασικό στοιχείο της παρέας είναι η κουβέντα. Παρέα με αμίλητους ανθρώπους δε γίνεται. Στη συζήτηση δεν είναι καθόλου απαραίτητο να υπάρχει ομοφωνία, το αντίθετο μάλιστα. Οι διαφωνίες τρέφουν την κουβέντα ακόμα και αν καταλήγουν σε καβγά. Είναι κι αυτός, ο καβγάς, μέσα στη λογική της παρέας.

Συνεπής προς αυτή την άποψη, εδώ και πολλά χρόνια συμμετέχω σε τρεις παρέες, που συνέρχονται σχεδόν ανελλιπώς κάθε μία ή δύο βδομάδες, την ίδια πάντα μέρα και ώρα και στον ίδιο πάντα τόπο. Κι αυτό γίνεται επί πολλά χρόνια, πλην φυσικά της θερινής περιόδου, κατά την οποία οι παρέες αυτές προσωρινά διαλύονται.
Η πρώτη και η πιο μακρόβια από τις παρέες αυτές είναι οι λεγόμενοι «Καλλονιάτες», μολονότι ο μοναδικός Καλλονιάτης είναι ο αγαπητός Χρήστος Τραγέλλης, αλλά λεγόμαστε έτσι γιατί μαζευόμαστε κάθε δεύτερο Σάββατο, το μεσημέρι, στο φιλόξενο εντευκτήριο του Συλλόγου των εν Αθήναις Καλλονιατών. Οι «Καλλονιάτες» είναι κατά κάποιον τρόπο η αθηναϊκή εκδοχή των «Καφελογίων» της περιόδου ’85 – ‘95 και θα μπορούσαν να θεωρηθούν απόγονοι του παλιού εκείνου «Φιλογέλωτα» των αρχών του 20ού αιώνα.
Στις συνάξεις μας επικρατεί πνεύμα ευτράπελο, και τα τραγούδια, οι απαγγελίες ή η ανάγνωση περικοπών από βιβλία είναι μέσα στο πρόγραμμα. Αντίθετα, δεν κουβεντιάζουμε ποτέ για οικονομικά θέματα ή για ποδόσφαιρο, ελάχιστα, δε, μας απασχολεί η πολιτική και μάλιστα η τρέχουσα.

Η δεύτερη παρέα συγκεντρώνεται κάθε δεύτερη Παρασκευή απόγεμα, στον Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας, που εδώ και έξι περίπου χρόνια έχει εγκαινιάσει το «Φιλολογικό Καφενείο». Εδώ τα πράγματα είναι πιο σοβαρά (όχι όμως σοβαροφανή, να εξηγούμαστε), γιατί, παρά την ονομασία της, η παρέα αυτή δεν έχει πετύχει την επιθυμητή ατμόσφαιρα του καφενείου. Συνήθως υπάρχει προκαθορισμένο κεντρικό θέμα για συζήτηση.

Τέλος, η τρίτη παρέα μου είναι οι παλιοί συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο Μυτιλήνης, όσοι βρίσκονται στην Αθήνα φυσικά. Η αφορμή για τη συγκρότησή της ήταν η αξέχαστη συνεστίαση των αποφοίτων τού 1946, που έγινε στη Μυτιλήνη με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων από την αποφοίτησή μας. Είχαμε αποφοιτήσει 63, και πενήντα χρόνια μετά ζούσαμε οι 53, αλλά στη συνεστίαση ήρθανε 34 γιατί οι υπόλοιποι δεν ήταν εύκολο να εντοπιστούν ή δεν μπορούσαν να έρθουν. Από τότε συγκεντρωνόμαστε συνήθως κάθε Πέμπτη μεσημέρι σε ένα καφενείο στην πλατεία Συντάγματος. Το θλιβερό όμως γεγονός, απολύτως φυσιολογικό και κατανοητό φυσικά, είναι πως, όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και κάποιοι λείπουν.
Ώρες ώρες όταν σκέφτομαι τους συμμαθητές μου, τους παρομοιάζω με στρατιωτικό τμήμα αποδεκατισμένο από τη ζωή. Αν σήμερα κάναμε προσκλητήριο, θα αναφέραμε: Παρόντες 25. Απόντες 38. Εξ αυτών νεκροί 26, τραυματίες (κατάκοιτοι ή σε αναπηρικό καροτσάκι) 8, αιχμάλωτοι (σε οίκο ευγηρίας) 4.

Παρ’ όλα αυτά, όσο κι αν με θλίβει η είδηση μιας ακόμα απουσίας, προτιμώ χίλιες φορές την παρέα των συμμαθητών μου από τη μοναξιά, αχώριστο σύντροφο πολλών συνομηλίκων μου.
Δε θα ήθελα ποτέ να μοιάσω με τον γέρο εκείνον του Καβάφη που

… στου καφενείου του βουερού το μέσα μέρος,
σκυμμένος στο τραπέζι, κάθεται ένας γέρος
με μιαν εφημερίδα μπρός του, δίχως συντροφιά…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: