Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Για τη λύση του προβλήματος ύδρευσης της Αίγινας

Posted by tofistiki στο 26/08/2010

Άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου
που θα δημοσιευτεί στα «Αιγινήτικα Νέα»

Πριν από τέσσερις μήνες δημοσιεύθηκε σ΄ αυτή τη σελίδα των «Αιγινήτικων Νέων» σημείωμά μου, αναφορικά με τα χρονίζοντα εδώ και δεκαετίες προβλήματα, που ταλαιπωρούν το νησί και συγκεκριμένα την ύδρευση, τη διάθεση των υγρών αποβλήτων και την αξιοποίηση των στερεών αποβλήτων και σαν είδος συμπεράσματος κατέληγα στη διαπίστωση, πως εκείνο που χρειάζεται ο τόπος είναι να έρθει στην εξουσία η Φαντασία.

Καθώς πλησιάζουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές, βλέπω πως ποτέ δεν ήταν τόσο αναγκαίο να γίνει αυτό.
Διανύουμε μια πολύ περίεργη προεκλογική περίοδο. Μολονότι σε λιγότερο από τρεις μήνες έχουμε τις αυτοδιοικητικές εκλογές, ακόμα δεν έχουν κατασταλάξει τα σχήματα που θα ζητήσουν την ψήφο μας, δεν έχουν καταρτίσει τα προγράμματα που θα εφαρμόσουν, εάν και εφόσον πάρουν την εξουσία, και σχεδόν δεν έχουν δημοσιευθεί οι προεκλογικές διακηρύξεις τους.
Είναι πρωτοφανής στα εκλογικά χρονικά αυτή η δυστοκία, όχι όμως και ανεξήγητη. Κατά κύριο λόγο οφείλεται στην κρίση αξιοπιστίας και φερεγγυότητας, που περνά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Δε θα συνεχίσω με αυτό το άχαρο θέμα. Για κάτι άλλο θέλω να γράψω: Για το περιεχόμενο των προγραμμάτων των υποψήφιων, τα οποία όμως δεν έχουν ακόμα κυκλοφορήσει επισήμως. Έτσι, μη έχοντας στη διάθεσή μου τα τελικά προγράμματα, στα οποία εκθέτουν οι υποψήφιοι τους τρόπους με τους οποίους θα επιλύσουν τα προβλήματα που απασχολούν την Αίγινα και τους κατοίκους της, αποφάσισα να ρωτήσω εγώ ο ίδιος τους υποψήφιους δημάρχους προσωπικά.
Και άρχισα ρωτώντας τους τι σκοπεύουν να κάνουν με το νερό, γιατί το θεωρώ το πιο βασικό πρόβλημα, καθώς χωρίς άφθονο πόσιμο νερό δε μπορεί να γίνει τίποτα: ούτε τουριστική ανάπτυξη, ούτε γεωργική παραγωγή, ούτε κανενός είδους ανάπτυξη.
Μη περιμένετε, αγαπητοί αναγνώστες να αναφέρω ονόματα. Το σημείωμα αυτό δεν έχει προεκλογικό χαρακτήρα και δε θα προβάλει ούτε θα κατακρίνει κανέναν υποψήφιο. Λοιπόν, από όλους όσους ρώτησα μονάχα ένας τάχθηκε αναφανδόν και ανεπιφύλακτα υπέρ της αφαλάτωσης του θαλασσινού νερού.
Άλλος, αφού ανέφερε ένα σωρό «ναι μεν αλλά», ουσιαστικά τάχθηκε υπέρ της σύνδεσης με το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ. Τρίτος μου δήλωσε πως ο ίδιος είναι υπέρ της αφαλάτωσης, αλλά η πλειοψηφία των συμβούλων που τον πλαισιώνουν είναι υπέρ της μεταφοράς του νερού από το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ. Τέταρτος τέλος εκπρόσωπος συνδυασμού, στήριξε τις ενστάσεις του κατά της λύσεις της αφαλάτωσης, στο μεγάλο κόστος ενός εργοστασίου που θα ικανοποιεί τις υδατικές απαιτήσεις του νησιού, το μεγάλο ποσό ενέργειας που θα χρειαζόταν και στο πρόβλημα της διάθεσης του αλμολοίπου, δηλαδή του πυκνού αλατούχου διαλύματος που θα μείνει μετά την απόληψη του καθαρού-γλυκού νερού.

Το κάπως μελαγχολικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι πως όσοι υποστηρίζουν τη λύση να συνδεθεί το νησί με το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ, δεν διαθέτουν, τουλάχιστον φαντασία. Γιατί δεν αντιλαμβάνονται πως αν παγιωθεί η εξάρτηση του νησιού από εξωτερικές πηγές νερού, αυτό μας γυρίζει πολύ πίσω, στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν δεν υπήρχαν οι σημερινές τεχνολογικές λύσεις. Όσοι πάλι απορρίπτουν τη λύση της αφαλάτωσης για τους λόγους που προανέφερα, είναι φανερό πως την αντιμετωπίζουν με την παρωχημένη νοοτροπία της κατασκευής μεγάλων μονάδων, που βαθμιαία εγκαταλείπεται.

Επειδή ανήκω στους αισιόδοξους (ή κατ΄ άλλους, στους εύπιστους και αφελείς), πιστεύω πως τα επιχειρήματα υπέρ της σύνδεσης με την ΕΥΔΑΠ ή οι αντιρρήσεις κατά της αφαλάτωσης δεν έχουν ιδιοτελή χαρακτήρα. Με ενοχλεί όμως αυτή η κοντόφθαλμη αντιμετώπιση ενός προβλήματος καίριας σημασίας και με εξοργίζει η προτίμηση σε λύσεις που προϋποθέτουν την κατασκευή μεγάλων έργων.

Κατά την πολυετή υπηρεσία μου στην Δ/νση Τεχνικών Έργων της Αγροτικής Τράπεζας, εκείνο που αντιμετωπίζαμε συχνά, οι συνάδελφοί μου κι εγώ, ήταν η τάση των Προέδρων και άλλων ηγετικών παραγόντων των Αγροτικών Συνεταιρισμών ή των Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών, να επιλέγουν μεταξύ των προτεινόμενων λύσεων την πιο μεγάλη και την πιο δαπανηρή. Είχα δώσει τότε πολλές νικηφόρες μάχες ενάντια σ΄ αυτή τη νοοτροπία.
Κανείς δε μίλησε για μία κεντρική μονάδα αφαλάτωσης, που θα καλύπτει τις ανάγκες ολόκληρου του νησιού, αλλά για έξι ή οκτώ μονάδες, σκορπισμένες σε όλο το νησί: στην Πέρδικα, στην Αγιά Μαρίνα, στη Βαγία, στη Σουβάλα, στην πόλη της Αίγινας, ακόμα και, γιατί όχι;. στις Λαούσες.
Κανείς δε μίλησε επίσης για ενεργοβόρες μονάδες, που θα ξοδεύουν το ρεύμα της ΔΕΗ. Οι σύγχρονες μονάδες αφαλάτωσης παράγουν μόνες τους την ηλεκτρική ενέργεια που χρειάζονται, από τον ήλιο ή από τον άνεμο. Άλλη μια ένδειξη της έλλειψης φαντασίας που έχουν οι αντιρρησίες. Δεν υποπτεύονται πως, μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια, όταν κάθε σπίτι θα παράγει το δικό του ρεύμα από τον ήλιο, ενώ η αιολική ενέργεια θα καλύπτει τις ανάγκες των οικισμών για ηλεκτροφωτισμό και κίνηση, η ΔΕΗ θα έχει προ πολλού καταργηθεί.

Φαντασίες, θα πούνε κάποιοι. Και τι απέγιναν οι μαρκονιστές, οι ασυρματιστές του εμπορικού ναυτικού, που άλλοτε μόνο στην Αίγινα ήταν πολλές δεκάδες και σε όλη την Ελλάδα πολλές εκατοντάδες, που είχαν σωματεία, υπήρχαν σχολές που τους εκπαίδευαν; Mόλις μπήκαν σε χρήση οι δορυφόροι πλοήγησης, καταργήθηκαν!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: