Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

ΦΙΛΟΥΜΕΝΑ ΜΑΡΤΟΥΡΑΝΟ από το Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας

Posted by tofistiki στο 14/02/2010

Γράφει ο Δ. Σαραντάκος

Θα σας εξομολογηθώ κάτι προσωπικό: Καμαρώνω που είμαι, έστω και ανενεργό, μέλος του Μορφωτικού Συλλόγου Αίγινας «ο Καποδίστριας». Καμαρώνω που υπήρξα για 4 χρόνια πρόεδρός του. Κυρίως όμως καμαρώνω που ο «Μορφωτικός», ο αρχαιότερος ίσως πολιτιστικός σύλλογος του νησιού, εξακολουθεί να υπάρχει, να είναι δραστήριος και, να συμβάλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη του πολιτισμού.

Σήμερα, όταν οι περισσότεροι ομόλογοι Σύλλογοι έχουν μεταλλαχθεί σε «φορείς», με μοναδικές δραστηριότητες τους μια Γενική Συνέλευση το χρόνο, το κόψιμο της πίτας της Πρωτοχρονιά, άντε και έναν χορό τις απόκριες, ο «Μορφωτικός» είναι παρών σε πλήθος τομέων της πολιτιστικής ζωής του τόπου. Έχει ζωντανά και δραστήρια τμήματα, όπως το σκακιστικό, το θεατρικό, το φιλολογικό. Διοργανώνει διαλέξεις, συζητήσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, φιλοξενεί το Φιλολογικό Καφενείο, που πάει να καθιερωθεί σε θεσμό. Κάνει εκδρομές, που εκτός από τον ψυχαγωγικό, έχουν και επιμορφωτικό χαρακτήρα. Ξεναγεί τα μέλη του σε μουσεία. Και άλλα πολλά γνωστά στους πολλούς και καλούς του φίλους.

Χωρίς αμφιβολία το Θεατρικό είναι το τμήμα του «Μορφωτικού» με τις πιο γνωστές και υψηλής, ταυτόχρονα, ποιότητας εκδηλώσεις. Η αρχή έγινε ουσιαστικά πριν από 27 ολόκληρα χρόνια, παρουσιάζοντας τον «Καποδίστρια» του Νίκου Καζαντζάκη, με την εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Μάνου Βενιέρη! Ήταν μια εξαιρετικά πετυχημένη παράσταση, που κράτησε σχεδόν όλο το καλοκαίρι του ΄83, ως τον Σεπτέμβρη. Τον διαδέχτηκε ο «Λεπρέντης» του Χουρμούζη και η σαιζόν εκείνη έκλεισε με τρία μονόπρακτα του Σουρή…
Τον επόμενο χρόνο το θεατρικό τμήμα παρουσίασε τέσσερα μονόπρακτα του Τσέχωφ, που παίζονταν όλο το καλοκαίρι και, τον Οκτώβριο συνέβαλε στον γιορτασμό του «Όχι» με το ανέβασμα της επιθεώρησης «Μπράβο Κολονέλο», με εξαιρετική επιτυχία. Σκηνοθέτης των παραστάσεων, στα δύο αυτά χρόνια, ήταν ο Μάνος Βενιέρης, που βρισκόταν στην ακμή της καλλιτεχνικής του δράσης!

Ακολούθησαν τέσσερα χρόνια απραξίας του θεατρικού τμήματος, που ξανάρχισε τη δραστηριότητά του το 1988, με τον «Εαυτούλη μου» του Ψαθά (σκηνοθεσία Τάκη Σώρου) και την «Αυλή των θαυμάτων» του Καμπανέλη (σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη).
Και η δραστηριότητα αυτή συνεχίζεται αδιάκοπα ως σήμερα…

Πρόθεσή μου όμως, αγαπητοί αναγνώστες, δεν είναι, μόνο, να γράψω το ιστορικό της δράσης του θεατρικού τμήματος του «Μορφωτικού», που μπορείτε να το διαβάσετε και στο καλαίσθητο πρόγραμμα, το οποίο θα πάρετε όταν πάτε να δείτε την παράσταση της «Φιλουμένας Μαρτουράνο», πράγμα που σας συνιστώ με όλη μου την καρδιά.
Γι΄ αυτήν άλλωστε την παράσταση θέλω να γράψω δυο λόγια:

Το πασίγνωστο θεατρικό έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο, ύστερα από πολύμηνη προετοιμασία, παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία της Άννας Γεραλή, της εξαιρετικής αυτής καλλιτέχνιδας, που από το 2002, αν δεν κάνω λάθος, έχει σκηνοθετήσει πολλές παραστάσεις του θεατρικού τμήματος (και σε μερικές έχει παίξει και η ίδια). Δε χρειάζεται φυσικά να πω περισσότερα για την Άννα Γεραλή, που είναι πασίγνωστη και καταξιωμένη ηθοποιός και της οποίας η παρουσία και η ενεργή συμμετοχή στα καλλιτεχνικά δρώμενα του νησιού, τιμά την Αίγινα.
Θέλω να μιλήσω για την ίδια την παράσταση!

Στο παρελθόν είχα την ευτυχία να δω το ίδιο θεατρικό έργο παιγμένο από το θίασο της Άννας Βαγενά, στο θεατράκι της που βρίσκεται πίσω από το ΙΚΑ στην Αθήνα. Λοιπόν, με το χέρι στην καρδιά σας βεβαιώνω πως το ανέβασμα της «Φιλουμένας Μαρτουράνο» από το θεατρικό τμήμα του «Μορφωτικού» σε σκηνοθεσία της Άννας Γεραλή, είναι ανώτερο!
Δεν είναι μόνο η εμπνευσμένη σκηνοθεσία και η ευρηματική σκηνογραφία, στην οποία η Άννα Γεραλή χρησιμοποίησε ακόμα και ηλεκτρονικό υπολογιστή!
Είναι και το παίξιμο των ηθοποιών!
Όλοι τους κινήθηκαν με τέτοια άνεση, αυτοπεποίθηση και την επίγνωση του ρόλου τους, που θα τους ζήλευαν «επαγγελματίες» ηθοποιοί. Θέλω να ξαναμιλήσω για τη Νένα Τρικοπούλου – είναι μοναδική, με την ουσιαστική και όχι την κολακευτική έννοια του όρου – αλλά – και για πολλοστή φορά – για τον Πασχάλη Μελισσάρη. Και οι 2 τους έχουν καταξιωθεί με την πολύχρονη παρουσία τους στη σκηνή.
Χάρηκα για την Πέρσα Λαλιώτη, τον Γιώργο Μπήτρο – που τον είδα για πρώτη φορά στη σκηνή- την Ασπασία Φωτάκη, τον Σταύρο Φώσκολο, την Αλίκη Πέππα, που τους παρακολούθησα να παίζουν και σε άλλα έργα.
Εντυπωσιάστηκα, όμως, με τους καινούργιους ηθοποιούς, που δεν έτυχε τους να δω ως τώρα να «παίζουν» και τους παρακολούθησα, στην πρεμιέρα, με πόση ευσυνειδησία και τι πρωτόγνωρο ταλέντο «επαγγελματιών» ηθοποιών, παίξανε. Ιδίως ο, άγνωστός μου ως προχτές, Μιχάλης Αγριόγιαννος, που μας έδωσε έναν, καταπληχτικά πειστικό, Αλφρέδο!

Χωρίς να υπερβάλλω, με τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο», ο Μορφωτικός Σύλλογος έκανε ένα πραγματικά ποιοτικό άλμα και, του εύχομαι να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο…

(Η αφίσα της παράστασης είναι από την ιστοσελίδα της «Νέας Εποχής»)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: