Το Φιστίκι

ηλε-περιοδικό ευτράπελης ύλης, φωταδιστικό και κουλτουριάρικο

Αυτοί που φύγανε

Posted by tofistiki στο 03/09/2009

Στο εξάμηνο που πέρασε έφυγαν από τη ζωή πολλοί και αξιόλογοι άνθρωποι. Θέλω να γράψω λίγα λόγια για μερικούς που τους γνώρισα από κοντά, σαν ύστατο χαιρετισμό. Δεν πρόκειται για τις συνηθισμένες νεκρολογίες. Δε θα μνημονεύσω χρονολογίες, σταδιοδρομία, αξιώματα και τίτλους, ούτε καταλόγους έργων. Θα μιλήσω για τους σπουδαίους αυτούς ανθρώπους αναφέροντας τι αποκόμισα από τη γνωριμία τους.

Σάββας Αγουρίδης
Χωρίς αμφιβολία ο καθηγητής Σάββας Αγουρίδης είχε ξεχωριστή παρουσία στον επιστημονικό χώρο της θεολογίας, καθώς ήταν βαθύς ερευνητής της Βίβλου, με παγκόσμια αναγνώριση, ταυτόχρονα όμως ήταν άνθρωπος με άποψη για τα κοινά, δραστήριος και προοδευτικός, ανοιχτόμυαλος και με πολύ χιούμορ, που δε θύμιζε καθόλου κάποιους θεολόγους που αναμασούν αποστειρωμένες ιδέες για να υπερασπιστούν μια ιδεολογική κατασκευή, στην οποία έχουν βολευτεί επιστημονικά και συναισθηματικά.
Την επιβλητική του προσωπικότητα την διαπίστωσα όταν, γράφοντας το βιβλίο μου «Εσταυρωμένοι Σωτήρες» πήγα στο σπίτι του στο Παγκράτι και του ζήτησα, με κάποιο δέος είναι η αλήθεια, τη βοήθειά του, που μου την έδωσε αμέριστη με πολύτιμες παρατηρήσεις και με την προτροπή να ανατρέξω σε πηγές που αγνοούσα. Από τότε με τιμούσε με τη φιλία του και, καθώς είχε την αίσθηση του χιούμορ, έγινε ταχτικός αναγνώστης του «Φιστικιού».

Πάνος Τζαβέλας

Οι περισσότεροι, τον Πάνο τον Τζαβέλα τον θυμούνται από το ένδοξο «Ταμπούρι» του στην Πλάκα, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όταν συνάρπαζε το κοινό με τα αντάρτικά του. Εγώ όμως τον θυμάμαι από το ΄72, επί Χούντας ακόμα, όταν συχνάζαμε σε εκείνες τις θαυμάσιες μικρές μπουάτ της Πλάκας, για να ακούσουμε αγαπημένα τραγούδια του Χατζιδάκι, του Σπανού και καμιά φορά, στη ζούλα, και του Θεοδωράκη.
Ο Τζαβέλας που το 1971 είχε απολυθεί από τις φυλακές, άρχισε να τραγουδά και να παίζει σ΄ αυτές τις μπουάτ, παίζοντας ταυτόχρονα κρυφτούλι με την αστυνομία και συχνά μη διστάζοντας, όταν έκρινε πως το κοινό ήταν ευμενές, να παρεμβάλει στο πρόγραμμά του και απαγορευμένα τραγούδια.
Όταν κατέρρευσε η δικτατορία των συνταγματαρχών, ο Τζαβέλας έφτιαξε το οριστικό λημέρι του, το «Ταμπούρι», όπου μας ξαναθύμισε τα δοξασμένα τραγούδια της Εθνικής Αντίστασης, τα κοσμοαγάπητα αντάρτικα.

Χρήστος Παπουτσάκης

Πρωτοάκουσα για τον Χρήστο Παπουτσάκη, όταν τον Μάιο του 1972, επί δικτατορίας ακόμα, έπεσε στα χέρια μου το μοναδικό (και δυσεύρετο πια) πρώτο τεύχος του ΑΝΤΙ, που είχε το κουράγιο και την αποκοτιά να κυκλοφορήσει. Το τεύχος αυτό, όπου δημοσιευόταν συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη και πολύ τσουχτερά σκίτσα του Μποστ, κατασχέθηκε αμέσως από τις αρχές και ο Χρήστος πιάστηκε και βασανίστηκε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ.
Μετά την πτώση της Χούντας επανεξέδωσε το περιοδικό, που κυκλοφορούσε ασταμάτητα 35 ολόκληρα χρόνια (919 τεύχη!) και το έκανε το ανεξάρτητο, ανένταχτο σε κόμματα, βήμα της Αριστεράς, που βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή της εναλλακτικής ενημέρωσης και της δημοκρατικής συζήτησης των διαφορετικών απόψεων για την στρατηγική που θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για την δημοκρατική σοσιαλιστική κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο με αυτοδιαχείριση και άμεση δημοκρατία.
Δείγμα της πολύπλευρης προσωπικότητάς του ήταν πως δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί σαν ταλαντούχος και ιδιοφυής αρχιτέκτονας, που εκτός από τη διπλωματική του εργασία για τους παραδοσιακούς οικισμούς στην περιοχή των Σφακίων, εντόπισε σε σπηλιά του Ασφένδου βραχογραφίες που καταγράφονται ως το αρχαιότερο τεκμήριο κατοίκησης στην Κρήτη.
Είχα την τύχη να γνωριστώ μαζί του και να αναπτύξουμε φιλικούς δεσμούς, καθώς μάλιστα βοήθησε πολύ την μεγαλύτερη κόρη μου όταν έδινε εξετάσεις για το Πολυτεχνείο.

Δημήτρης Χατζίνας

Χωρίς καμιά δόση υπερβολής κατατάσσω τον Δημήτρη Χατζίνα στους μεγάλους σύγχρονους ζωγράφους, όχι μόνο της Αίγινας, που είναι πλούσια σε εικαστικούς καλλιτέχνες, αλλά της Ελλάδας και στην αξιολόγησή μου αυτή δεν επηρεάζομαι από τη φιλία με την οποία με τιμούσε.
Ο Δημήτρης Χατζίνας ήταν αληθινός μάγος των χρωμάτων, που είχε το μοναδικό χάρισμα να απεικονίζει με κάποιον, ονειρικό θα τον έλεγα, τρόπο τοπία ή καράβια ή σπίτια με αληθινή ποίηση και απαράμιλλη αρμονία. Στους πίνακές του τα χρώματα φαίνονται σαν να διαχέονται, χωρίς όμως να χάνεται η ακρίβεια του θέματος και η κρυστάλλινη διαύγεια της απεικόνισης.
Εκτός όμως από μεγάλος καλλιτέχνης ο Δημήτρης ήταν και ένας ζεστός, ευαίσθητος και πονετικός άνθρωπος, καλός οικογενειάρχης και πιστός φίλος.

Μανούσος Νταμουράκης
Τώρα, ίσως κάποιοι απληροφόρητοι διερωτηθούν τι γυρεύει ένας απλός ράφτης ανάμεσα σε καθηγητές πανεπιστημίου, εκδότες, ζωγράφους και καλλιτέχνες. Για μένα όμως ο Μανούσος αντιπροσώπευε μιαν εποχή με γνήσιες ηθικές αξίες, με ιδέες και οράματα, που μπορεί να κακοπάθανε, αλλά έχουν διαχρονική ισχύ. Ο σεμνός και χαμηλών τόνων Μανούσος, με το πηγαίο χιούμορ του, ο πάντα συντρεχτικός στους άλλους ανθρώπους, που ποτέ του δεν αξίωσε πόστα και τίτλους, με το προσωπικό του παράδειγμα και τον τρόπο της ζωής του μας δίδαξε πολιτισμό και συνέπεια.
Μολονότι έφυγε απροσδόκητα και ξαφνικά, το μέγα πλήθος, που τον αποχαιρέτησε με συγκίνηση, μαρτυρεί πόσο σπουδαίος άνθρωπος ήταν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: